Αύριο είναι τα γενέθλια των κοριτσιών. Όσοι είστε παλαιότεροι αναγνώστες γνωρίζετε σίγουρα ποια είναι η πιο όμορφη έκπληξη της ζωής μου. Οι κόρες μου έχουν γεννηθεί και οι δύο την ίδια μέρα, με δύο χρόνια διαφορά! Ακόμα και την ώρα πέτυχαν. Απόγευμα μεταξύ 6 και 7! Αύριο η Εβελίνα κλείνει τα δέκα και η Εβίτα τα οκτώ.
Με αφορμή τις διάφορες προετοιμασίες για τα αυριανά γενέθλια η Εβελίνα μου είπε πριν από 3-4 μέρες:
«Είναι ενοχλητικό να είσαι το καμάρι της οικογένειας και μετά να έρχεται το μικρό αδελφάκι και να λέει ‘Εγώ κάνω κουμάντο εδώ. Ει εσύ, πάλιωσες!’»
Όταν συνήλθα από τα γέλια και πήρα – ως συνήθως – χαρτί να σημειώσω την ατάκα, μου διευκρίνισε: «Δεν το σκέφτηκα εγώ αυτό! Το διάβασα στο ‘Ημερολόγιο ενός σπασίκλα’, οπότε μην το γράψεις στο site σου ότι το είπα εγώ.»
Παρ’ όλα αυτά ο σπασίκλας έχει δίκιο. Μα στα καλά των καθουμένων να… παλιώσεις; Στην περίπτωση βέβαια της Εβελίνας, όπως έχω γράψει πολλές φορές, δε ζήλεψε καθόλου το νέο μωρό που ήρθε στην οικογένεια. Ήταν από τότε και εξακολουθεί να είναι μία καταπληκτική μεγάλη αδελφή. Δε σημαίνει ότι δεν έχουν τους καυγάδες και τις διαφωνίες τους. Είναι δύο φυσιολογικά παιδιά και αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα! Έχουν όμως μία όμορφη σχέση που με πλημμυρίζει γλυκά συναισθήματα.
Λίγο πριν να πάει για ύπνο η Εβελίνα με πλησίασε συνωμοτικά. Με τράβηξε μέσα στο μπάνιο και έκλεισε την πόρτα. Μου είπε: «Θυμάσαι που πέρσι τέτοια μέρα μας είχατε φουσκώσει μπαλόνια;» (Όταν κοιμήθηκαν είχαμε φουσκώσει μπαλόνια και είχαμε γεμίσει τα δωμάτιά τους και τα είδαν όταν ξύπνησαν το πρωί)
«Ναι» της είπα. «Γιατί ρωτάς;»
«Σε περίπτωση που το κάνετε και φέτος» μου είπε, «πάρε αυτή την κάρτα που έφτιαξα για την Εβίτα και βάλε την πάνω σε ένα μπαλόνι. Είναι για εκείνη!»
Και μου έδωσε αυτήν εδώ την κάρτα με πρωταγωνιστή τον νίντζα. (Ο νίντζα είναι σημαντικός για την Εβίτα αφού όταν μεγαλώσει θα γίνει κι εκείνη νίντζα για να σώσει τον κόσμο.)
Η κάρτα της Εβελίνας για την Εβίτα
Δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Τα δάκρυά μου, άρχισαν να τρέχουν… (Έχω γίνει τόσο ευσυγκίνητη που δεν με αναγνωρίζω.)
Την αγκάλιασα και της είπα, «Σε ευχαριστώ Εβελίνα!»
«Για την Εβίτα είναι μαμά, δεν είναι για σένα!» μου απάντησε.
«Το ξέρω. Δε σου λέω σε ευχαριστώ για την κάρτα. Σου λέω σε ευχαριστώ που είσαι κόρη μου. Σε αγαπώ.»
Και τότε σαν να ήθελε να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα μου απάντησε: «Και εγώ ΜΕ αγαπώ μαμά.»
Και κάπως έτσι έκλεισε η πρώτη δεκαετία της ζωής της….
Photo by Pink Sherbet Photography
