Ευχαριστώ!

Το βρήκα! Είναι το “Πώς να κερδίζετε χωρίς να εκφοβίζετε” του Bob Burg, εκδόσεις Θέσις. Θα το ξαναδιαβάσω κι εγώ!

Με ενδιαφέρει ο τιτλος αν το βρεις 🙂

Tότε το αντιμετώπισα ανεπιτυχώς. 🙂 Δεν το αντιμετώπισα. Μετά από πολλά χρόνια κατάλαβα που έφταιγα εγώ, αφού είχα ακούσει τον ειδικό να μιλάει. Δεν είναι ακριβώς ότι φταίμε (δε φταίνε τα θύματα), όσο ότι δε γνωρίζουμε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να μη μας συμβαίνουν όλα αυτά. Το ακτινοβολούμε με κάποιον τρόπο το αν είμαστε θύματα ή δεν είμαστε. Και αν ψάξεις πολύ παλιά στα παιδικά χρόνια, μπορεί να διαπιστώσεις πως και τότε δεχόσουν κάποιας μορφής bullying (μάλλον ελαφριάς, γιατί αλλιώς θα το είχες αντιληφθεί και τότε) από κάποιον στο σχολείο, από κάποιον στο σπίτι, από κάποια θεία που μπορεί να σου έκοβε τα φτερά με την πρώτη ευκαιρία, από πολλούς ανθρώπους που δε σου πάει εύκολα το μυαλό ακριβώς γιατί δεν ήταν καμιά σοβαρή μορφή bullying. Όμως όλα αυτά με κάποιον τρόπο χτίζονται μέσα μας και μας κάνουν να έχουμε συγκεκριμένη εικόνα που την εκπέμπουμε στους άλλους και ξέρουν ότι είμαστε δυνητικά θύματα κι έτσι ξεκινάνε όλα. Αυτά τα είπα με εντελώς δικά μου λόγια. Το κλειδί στο bullying είναι η αυτοπεποίθηση. Δεν μπορώ να στο εξηγήσω περισσότερο, όμως αν είσαι από Αθήνα μπορώ να σου πω ποια ομιλία άκουσα να την ακούσεις κι εσύ του χρόνου που λογικά θα ξαναγίνει. Αφορά το bullying στα σχολεία, αλλά θα βρεις πολλά πολλά στοιχεία για το bullying γενικότερα και μπορεί να τα βάλεις όλα μέσα σου σε σειρά, όπως συνέβη και σε εμένα. Αν καταλάβεις τι συμβαίνει, που είναι το δικό σου μερίδιο ευθύνης (με την έννοια του γιατί γίνεσαι θύμα), μετά όλα θα τα δεις σε άλλη βάση και θα βρεις λύσεις και μόνη σου. Θα παρακαλέσω την Άσπα – αν δεν της είναι τεράστιος κόπος – να σου δώσει το e-mail μου ώστε να μου στείλεις, αν θέλεις, πίσω το δικό σου και υπόσχομαι με τη νέα σχολική χρονιά να σου στείλω πληροφορίες όταν μάθω που θα ξαναδιοργανωθεί η ίδια ομιλία. (Άσπα ,το e-mail αν δε σου είναι κόπος να το στείλεις, θα το βρεις σε αυτό το σχόλιο που σου έστειλα. Αύριο πάω να πάρω το βιβλίο και θα σου πω πως μου φάνηκε. Ευχαριστώ!!!)

Ελίνα μου σ ευχαριστώ πολύ για τη βοήθειά σου και συμφωνω απόλυτα οτι δεν πρεπει να γινουν ενεργειες εν βρασμω ψυχης γιατι ετσι σίγουρα μόνο το δικιο μου δε θα βρω.
Πες μου μόνο σε παρακαλώ:
Με ποιον τρόπο ελκουμε εμεις οι ιδιοι το bullying;
αν ισχυει κατι τετοιο και το χω προκαλεσει δηλαδη εγω θελω να δω πως μπορω να το πολεμησω από τη ριζα του.
Ακόμη, λες οτι ειχες παρομοιες συμπεριφορες στην 1η σου δουλεια. Τι εκανες; Πως τις αντιμετωπισες;
εχω σκεφτει (και προσπαθησει) τη συνεργασια αλλα δεν υπαρχει διαθεση απο την αλλη μερια (μπορει να υπαρξει για καποιες μερες και μετα να επανελθει η γνωστη επιθεση)

@Ελίνα @disqus_Ptmk11MlJP:disqus βρήκα το βιβλίο στο οποίο αναφέρθηκα σε προηγούμενο σχόλιο το οποίο νομίζω ότι είναι ιδιαίτερα χρήσιμο και στην περίπτωση των αντιπαραθέσεων στη δουλειά.
Είναι το “Πώς να κερδίζετε χωρίς να εκφοβίζετε” του Bob Burg, εκδόσεις Θέσις.

Έχω πολλά χρόνια να το διαβάσω για να δω αν εξακολουθώ να το βρίσκω τόσο χρήσιμο όσο την πρώτη φορά, αλλά έριξα μια σύντομη ματιά και μου φαίνεται ακόμα πολύ καλό (το εξώφυλλο όμως το αδικεί).

Τα λέμε για ό,τι νεώτερο.

Γεια σου, Άννα! Ο φόβος γενικά είναι κάκιστος σύμβουλος. Από την άλλη όμως η περίπτωση που αναφέρεις δεν είναι μια περίπτωση που θα πρέπει να μιλήσεις παρασυρόμενη από το συναίσθημα. Στα εργασιακά νομίζω δεν αναγνωρίζονται ούτε οι άνθρωποι που δε μιλάνε ποτέ για τίποτα και γίνονται σάκοι του box, αλλά ούτε και εκείνοι που υπεραντιδρούν. Η δική μου γνώμη σε τέτοια θέματα και γενικά σε όποια σχέση με ενδιαφέρει πολύ να κρατήσει είναι να μη μιλάς μέχρι τη στιγμή που θα νιώσεις ότι μπορείς να πεις αυτά που θέλεις με διάθεση συνεργασίας. Θα έρθει και αυτή η ώρα αν καταφέρεις κάποια στιγμή όλο αυτό να μην το παίρνεις προσωπικά. Να μη σε αγγίζει, δηλαδή. Δεν είναι εύκολο, αλλά γίνεται. Τότε – στο εγγυώμαι – μπορείς να πεις πραγματικά ό,τι θέλεις και να δεις όρια να μπαίνουν και να τηρούνται χωρίς καθόλου να τσακωθείς. Περίμενε την κατάλληλη στιγμή που θα νιώσεις έτοιμη για κάτι τέτοιο. Στα επαγγελματικά γενικά η άποψή μου είναι ποτέ να μην αφήνεις το συναίσθημα της στιγμής να σε παρασύρει, αλλά να έχεις ταυτόχρονα και ένα προφίλ ανθρώπου που οι άλλοι ξέρουν ότι μιλάει, διεκδικεί και ζητάει. Όμως πάντα με γνώμονα την καλύτερη απόδοση της ομάδας. Aυτά είναι καθαρά προσωπικές μου απόψεις, οπότε να τις δεις με μια αρκετά μεγάλη επιφύλαξη. Αν βρεθεί και κανένας πιο έμπειρος στην παρέα εδώ, θα ήταν καλό να μας πει και τη δική του γνώμη, γιατί το εργασιακό bullying είναι αρκετά διαδεδομένο σε πολλά περιβάλλοντα εργασίας. Είναι νομίζω αρκετοί που έχουν βρεθεί σε ανάλογη θέση. Το bullying πάντως να ξέρεις το έλκουμε εμείς οι ίδιοι με τη συμπεριφορά μας και αυτό που λέω τώρα δεν είναι δική μου άποψη, αλλά άποψη ειδικού που έχω ακούσει σε ομιλία να μιλάει για το θέμα αυτό. Δεν είσαι η μόνη που της έχει συμβεί αυτό. Έχουμε κι άλλοι ανάλογες εμπειρίες. Κι εγώ είχα στην πρώτη μου δουλειά και έχω πια εντοπίσει που ήταν το δικό μου μερίδιο ευθύνης για αυτό. Αυτή τη στιγμή νιώθω ότι πολύ πιο δύσκολα θα μπορούσε κανείς να μου ασκήσει bullying σε εργασιακό χώρο ή γενικότερα. Αυτό που νιώθεις το εκπέμπεις στους άλλους και δε γίνεσαι εύκολα θύμα. Πάρε όμως το χρόνο σου. Ξεκίνα να πιστεύεις ότι μπορείς να θέσεις όρια στους άλλους (χωρίς να τσακωθείς) και θα έρθει η στιγμή που αυτό θα ωριμάσει μέσα σου και θα μπορέσεις να το κάνεις πράξη. Σιγά-σιγά. Καλή επιτυχία και να θυμάσαι ότι μπορείς να το αντιμετωπίσεις.

δυστυχώς είναι ένα θέμα που με αγγίζει σχεδόν σε καθημερινή βάση τα τελευταια 2,5 χρόνια στην εταιρια που βρίσκομαι

Θα μου πεις γιατί δεν κάνεις κάτι;
γιατί
ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ (το ξέρω και το παραδέχομαι) ίσως να φοβάμαι μην
απολυθώ. ίσως να φοβαμαι ότι και να κανω κατι δεν προκειται ν αλλαξει η
συμπεριφορα.
Βεβαια θα μου πεις (οπως λεει κι η Ελινα: Η κυρία που σου συμπεριφέρθηκε έτσι αρνητικά ίσως να συμπεριφέρθηκε έτσι
γιατί ποτέ κανένας πολίτης δεν έκανε παράπονα για την εξυπηρέτηση που
προσφέρει.) αν καποιος ΔΕΝ κανει παραπονα δε θα μαθευτει ποτε αυτη η συμπεριφορά, αλλά πίστεψέ με ΔΕΝ είναι εύκολο…

Άσπα, τώρα θυμήθηκα και γελάω. Αν ήσουν σε ΕΟΠΥΥ μάλλον ξέρω να σου πω ποιος σε εξυπηρέτησε (αν και είναι δύο που το κάνουν αυτό συνέχεια στο κατάστημα που έχω στο νου μου) Έτσι κάνει πάντα αν μιλάμε για την ίδια περίπτωση. Δεν κλώτσησε κανένας καμιά γάτα. Έχει και λίγο αρνητική φάτσα, αλλά είναι από τις περιπτώσεις που τα φαινόμενα απατούν. Προσωπικά χαμογελάω όταν συμβαίνει αυτό και συμπαραστέκομαι στους άλλους που τους συμβαίνει πρώτη φορά και θυμώνουν. Τους λέω ότι είναι καλός/η (δύο είναι που το κάνουν) και εξυπηρετούν αρκεί να μην κάνεις το λάθος να πας πριν πατήσει το κουμπί. Με ένα συγνώμη έχεις καθαρίσει και έχεις ξανακερδίσει την εύνοιά τους. Υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις που ο υπάλληλος για κάποιο λόγο έχει κολλήσει σε έναν τρόπο και δε θέλει να του τον αλλάζουν. με τίποτα 🙂

Μπράβο που το γράφεις το παράδειγμα για τους μυς του προσώπου! Το σκέφτηκα κάποια στιγμή να το αναφέρω αλλά δε θυμόμουν απέξω τα νούμερα και μετά ξεχάστηκα και το άφησα απέξω, χαχα..

Η ιστορία έχει μεγάλη δύναμη. Κάνει αυτό ακριβώς που αναφέρεις: σε βοηθάει να καταλάβεις ότι ο άλλος δεν έχει κάτι μαζί σου. “Κάποιος έχει κλωτσήσει τη γάτα του” και δεν μπορεί να το διαχειριστεί. Και από την άλλη αν συνειδητοποιήσουμε πόσο σημαντικό είναι να είμαστε ευγενικοί και χαμογελαστοί θα ξεκινήσουμε ένα “ντόμινο θετικότητας”. Και η καθημερινότητα θα γίνει πιο όμορφη!