Η τεχνική αυτή λέγεται Kintsugi. Η φιλοσοφία της είναι ότι τις ατέλειες όχι απλά πρέπει να τις αποδεχόμαστε αλλά και να τις καλωσορίζουμε. Γιατί το αντικείμενο γίνεται ακόμα πιο όμορφο μετά το σπάσιμο.

Φυσικά αυτό δεν ισχύει μόνο μόνο για τα κεραμικά αντικείμενα.

Στο παλαιότερο post μου Η ομορφιά είναι στις ατέλειες έγραφα πώς το «ΣΑγΑΠΟ ΠΟΛΙ ΜαΜα» που μου είχε γράψει η κόρη μου με ένα συνδυασμό κεφαλαίων και πεζών και ορθογραφικά λάθη είχε πολύ μεγαλύτερη αξία από ένα τέλεια ορθογραφημένο «Σ’ αγαπώ» που μπορεί να μου είχε φέρει γραμμένο από τη δασκάλα της.

Ό,τι  όμως ισχύει για τα αντικείμενα, ισχύει και για τους ανθρώπους.

Ας το θυμηθούμε αυτό την επόμενη φορά που θα νιώσουμε ανεπαρκείς ή διαλυμένοι.

Ας σταματήσουμε να κυνηγάμε την τελειότητα. Ας σταματήσουμε να λυπόμαστε τον εαυτό μας.

Ατέλειες, ελαττώματα, προβλήματα, προκλήσεις, λάθη και αποτυχίες, μας έχουν κάνει το όμορφο έργο τέχνης που είμαστε σήμερα.

Photo: Wikipedia

Το post Το ομορφότερο έργο τέχνης δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Την προηγούμενη εβδομάδα για παράδειγμα πήρα ένα μήνυμα στο Facebook από μια φίλη μαμά που ήταν ενθουσιασμένη: Μου έγραφε: “Σήμερα στην ενημέρωση γονέων στο δημοτικό (δημόσιο) που πάνε τα παιδιά μου, η δασκάλα της πρώτης μας ανακοίνωσε ότι ξεκίνησαν το θεσμό με τα εκτάκια! Όταν την ρώτησα πως κι έτσι μου είπε ότι το διάβασε στο blog σου! Το ξέρεις ότι έχεις βάλει έναν ογκόλιθο αλλαγής στα δημοτικά έτσι;”

Σήμερα όμως δε θα μιλήσω για τα Εκτάκια και τα Πρωτάκια. Βρήκα ένα άλλο καλό για να μοιραστώ! Για να είμαι ειλικρινής δεν το βρήκα. Με βρήκε!

Επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας ένα email που πήρα πριν από λίγες μέρες από τη Χρυσάνθη. Μου το έστειλε με αφορμή το τελευταίο μου newsletter στο οποίο έγραφα για το κυνήγι θησαυρού.  Το δημοσιεύω αυτούσιο, με την άδεια της. Δεν τη γνωρίζω προσωπικά, αλλά η εικόνα που πήρα μέσα από το πρώτο αυτό email και τα επόμενα που ακολούθησαν είναι ότι είναι σαν κι εμένα. Είναι σαν κι εμάς! Ένας απλός άνθρωπος που άκουσε την εσωτερική του φωνή, έκανε κάτι έξω από τα συνηθισμένα και έφτιαξε κάτι σπουδαίο. Μαζί με το σύζυγό της έφτιαξαν κάτι καλό, που επηρεάζει θετικά δεκάδες παιδιά και οικογένειες. Διαβάστε το:

Καλημέρα Άσπα και καλή εβδομάδα,

Είμαι ….ηλεκτρονική σου αναγνώστρια αρκετά χρόνια, παρακολουθώ τις μικρές που μεγαλώνουν και προχθές διαβάζοντας το «Κυνήγι του θησαυρού» διαπίστωσα ότι έχουμε κάτι κοινό – πέρα από το ότι αγαπούμε πολύ τα παιδιά.

Μένω στον Γέρακα 15 χρόνια σε ένα συγκρότημα 10 κατοικιών που στο κέντρο τους έχουν έναν μεγάλο κήπο, πισίνα, πλατεία και – μέχρι πριν από 5 χρόνια- μια παλιά παρατημένη αποθήκη.

Αυτός ο γύρω χώρος μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνο για ποδόσφαιρο ή κυνηγητό. Κανείς γονιός δεν πλησίαζε και όσο παιδιά ήταν μικρά εγκλωβίζονταν στο διαμέρισμα.

Αποφασίσαμε με τον σύζυγο, που του αρέσουν τα μαστορέματα, να το διαμορφώσουμε, να το βάψουμε και να ζητήσουμε … συμμετοχή από τις 64 οικογένειες που μένουν τριγύρω.

Μας έδωσαν ξύλα από ανακαινισμένη κουζίνα και φτιάξαμε παγκάκια & τραπέζια, μας έδωσαν μια εσωτερική πόρτα & φτιάξαμε πάγκο δημιουργικής απασχόλησης
με το όνομα του χώρου επάνω .
Μας χάρισαν παλιά παιχνίδια που επισκευάσαμε , λούτρινα , επιτραπέζια, μαρκαδόρους, αυτοκίνητα, κούκλες , τραμπάλα, κούνια, πίνακα ζωγραφικής κλπ

Έκτοτε, κάθε καλοκαίρι μόλις κλείσουν τα σχολεία από τις 18.00 μέχρι τις 21.00 το ανοίγουμε ώστε να παίζουν τα παιδιά και να συναντιούνται οι μεγάλοι.

Το αποτέλεσμα;;

Την πρώτη χρονιά ερχόντουσαν 10 παιδάκια, την δεύτερη 15-20 και πλέον νομίζω ότι αν τα μετρήσω θα είναι γύρω στα ..50 !
Την αποθήκη εσωτερικά την ζωγράφισαν τα παιδιά , οι γονείς που είχαν έμπνευση μας ζωγράφισαν μουσικά όργανα ή ρολόι τοίχου και ο χώρος πλέον που είναι ένας αξιοπρεπής παιδότοπος βαφτίστηκε σε «10+1».

Έχει γίνει πόλος έλξης για μικρούς και μεγάλους, ένα μεγάλο παιδικό δωμάτιο για τους πιτσιρικάδες και στέκι για τάβλι, επιτραπέζια και σκάκι για τα μεγαλύτερα.

Οι μαμάδες εκ περιτροπής μας κερνάνε κέηκ, μπισκότα, γλυκά και η σταθερή… αξία είναι οι καραμέλες!!

Την τρίτη λοιπόν χρονιά λειτουργίας του σκέφτηκα να κάνω κάτι καινούργιο για τον χώρο: «ένα κυνήγι θησαυρού» !

Προσκλήθηκαν 20 παιδάκια, ετοιμάσαμε με 3 μαμάδες σνακ , έφτιαξα χάρτη θησαυρού, πήραν δωράκια συμμετοχής, χωρίστηκαν σε ομάδες, αγωνίστηκαν σε βασικά παιχνίδια και ερωτήσεις σχετικές με το συγκρότημα και μαζεύοντας πόντους τελικά μοιράστηκαν τον θησαυρό! Η ανατροπή ήταν πλέον μια νέα πραγματικότητα.

Φέτος, βλέποντας την απήχηση του παιδικού κοινού ανέβασα τον πήχη πιο ψηλά!! Το δεύτερο «Κυνήγι του Θησαυρού» ήταν γεγονός !
Η χαρά και η προσμονή των παιδιών δεν περιγράφεται με λόγια . Το ραντεβού ήταν στις 18.30 και τα παιδάκια ήρθαν από τις 18.00!

Προσκλήθηκαν και συμμετείχαν 42 παιδάκια , οι μαμάδες που βοήθησαν με άπειρα σνακ ήταν 12 , αφού «συμπτωματικά» και αυτή τη φορά ισοβάθμησαν οι ομάδες κέρδισαν και μοιράστηκαν όλα τα παιδάκια 4 κιλά ζελεδάκια που είναι και τα αγαπημένα όλων!!

Και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, οι μπαμπάδες ζηλεύοντας έβαλαν ψησταριά και μπύρες, έκοψαν σαλάτες και το γλέντι κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες για μικρούς και μεγάλους ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου.

Γιατί στα γράφω όλα αυτά?

Γιατί καμιά φορά διαβάζοντας μια εμπειρία ενός ανθρώπου – που δεν τον έχεις γνωρίσει από κοντά – αλλά είναι σαν να τον ξέρεις χρόνια, βρίσκεις κοινές επιθυμίες, απόψεις, συναισθήματα. Και τελικά εμπνέεσαι από αυτόν . Έτσι αισθάνομαι ότι εμπνεύστηκα και εγώ από εσένα, διοχετεύοντας από μέσα μου την αγάπη για τα παιδιά, την φαντασία , την δημιουργικότητα και προπάντων την συλλογικότητα σε αυτόν τον χώρο. Και σε ευχαριστώ πολύ για αυτό!!

Δεν σου κρύβω δε πως μέχρι πριν από 5 χρόνια υπήρχε αποξένωση, καχυποψία και άρνηση . Τώρα το «10+1» είναι must για τα καλοκαιρινά απογεύματα. Οι γονείς ξέρουν πού παίζουν τα παιδιά τους, έρχονται και οι ίδιοι για κουβεντούλα και δίνει ίσως προστιθέμενη αξία στα σπίτια των ιδιοκτητών.

Μοιράζομαι μαζί σου κάποιες εικόνες γιατί έμμεσα έχεις βάλει και εσύ το χεράκι σου..!

Καλή σου ημέρα και καλή εβδομάδα.

Χρυσάνθη Καπάνταη

Χρυσάνθη σε ευχαριστώ που μοιράστηκες αυτή την ιστορία μαζί μου και που μου έδωσες την άδεια να τη δημοσιεύσω. Εγώ ενέπνευσα εσένα, εσύ ενέπνευσες με τη σειρά σου και πάλι εμένα και μαζί ελπίζω ότι θα εμπνεύσουμε κι άλλους ανθρώπους να κάνουν κάτι έξω από τα συνηθισμένα.

Ας συνεχίσουμε να εμπνέουμε ο ένας τον άλλον.  Ας συνεχίσουμε να μοιραζόμαστε τις διαδρομές μας και τους χάρτες μας για το “θησαυρό”. Αυτή είναι άλλωστε η μεγάλη αξία του internet. Να συνδεόμαστε, να εμπνεόμαστε και να κάνουμε τη διαφορά.

Το post Ας συνεχίσουμε να εμπνέουμε ο ένας τον άλλον δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Αν και τείνω να συμφωνήσω με τον Clinton Jones που είπε «Δεν έχω βρεθεί ποτέ σε κάποια κατάσταση στην οποία το να έχεις χρήματα την έκανε χειρότερη» έχω διαβάσει πολλές έρευνες σχετικά με το πώς σχετίζονται τα χρήματα και η ευτυχία. Δυστυχώς δεν μπορώ να ξέρω αν το να είσαι πάμπλουτος σε κάνει ευτυχισμένο (δε θα είχα καμία αντίρρηση όμως να το δοκιμάσω και να πω την άποψή μου), σίγουρα όμως το να αγωνιάς για το πώς θα τα καταφέρεις να ζήσεις ως το τέλος του μήνα, μόνο ευτυχία δεν μπορεί φέρει.

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι των ερευνών όμως κατά τη γνώμη μου είναι το εξής: Φαίνεται ότι όταν ξοδεύεις τα πολλά ή τα λίγα χρήματά σου για κάποιον άλλον, νιώθεις πιο ευτυχισμένος. [1]

Έπεσα προχθές πάνω στο το παρακάτω βίντεο. Δείτε το και νομίζω ότι θα συμφωνήσετε: Εκείνος που δίνει, εισπράττει ακόμα περισσότερα.

Τι κερδίζει που το κάνει αυτό κάθε μέρα;
Αυτό που εισπράττει είναι συναισθήματα.
Βλέπει την ευτυχία.
Φτάνει σε ένα βαθύτερο επίπεδο κατανόησης.
Αισθάνεται την αγάπη.
Εισπράττει αυτό που τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν.
Έναν ομορφότερο κόσμο.

Και στη δική σας τη ζωή; Τι είναι αυτό που θέλετε περισσότερο;

 «Κερδίζουμε τα προς το ζην από αυτά που παίρνουμε. Δημιουργούμε μια καλή ζωή από αυτά που δίνουμε.»
― Winston S. Churchill

[1] Dunn EW, Aknin LB, Norton (2008). Spending Money on Others Promotes Happiness. [pdf]

Το post Αυτό που τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Καθώς επέστρεφα χθες στο σπίτι με το αυτοκίνητο, άκουγα μουσική. Για την ακρίβεια η ένταση του ήχου ήταν σχεδόν στο μηδέν. Οδηγούσα έτσι για αρκετή ώρα, απορροφημένη από τις σκέψεις μου, ώσπου κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι δεν ακούω καλά και άνοιξα τη φωνή.

Έπαιζε ένα κομμάτι που δεν το είχα ξανακούσει. Ο καλλιτέχνης μιλούσε κανονικά (όχι τραγουδιστά), με τη μουσική να παίζει στο background. Επρόκειτο για «συμβουλές ζωής» κι έμοιαζε σαν είχε επιστρέψει στο παρελθόν και να έδινε συμβουλές στον νεώτερο εαυτό του. Ή σαν να έδινε συμβουλές στα παιδιά της νέας γενιάς. Άνοιξα κι άλλο τη φωνή ενώ ταυτόχρονα έβαλα το Shazam για να μου βρει το κομμάτι. Ήταν το “Everybody’s Free (To Wear Sunscreen)”.

Όταν έφτασα στο σπίτι το γκούκλαρα να μάθω περισσότερα. Διαπίστωσα ότι αυτές τις «συμβουλές ζωής» τις είχε γράψει το 1997 η Mary Schmich στη στήλη της στην Chicago Tribune. Ήταν η υποθετική ομιλία που θα εκφωνούσε, αν ποτέ την καλούσαν ως ομιλήτρια σε τελετή αποφοίτησης πανεπιστημίου. «Οι περισσότεροι από εμάς» έγραφε στο άρθρο, «δε θα προσκληθούμε ποτέ να σπείρουμε τα λόγια σοφίας μας σε τελετή αποφοίτησης, αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να μη γράψουμε ο καθένας τον δικό μας οδηγό ζωής για αποφοίτους».

Το άρθρο όπως διαβάζω στη Wikipedia έγινε viral μέσω email και στη συνέχεια το 1999 έγινε η βάση για τα λόγια του τραγουδιού “Everybody’s Free (To Wear Sunscreen)” του Baz Luhrmann.

Η προτροπή της Mary Schmich να γράψουμε ο καθένας τη δική του ομιλία με συμβουλές ζωής για αποφοίτους, μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Προς το παρόν όμως, ακολουθεί η δική της ομιλία, μεταφρασμένη στα Ελληνικά.

Κυρίες και κύριοι απόφοιτοι της τάξης του ’97…

Να φοράτε αντηλιακό.

Αν θα μπορούσα να σας δώσω μία μόνο συμβουλή για το μέλλον, θα ήταν το αντηλιακό. Τα μακροχρόνια οφέλη του αντηλιακού έχουν αποδειχτεί επιστημονικά, ενώ οι υπόλοιπες συμβουλές μου δεν έχουν αξιόπιστη βάση, παρά μόνο την προσωπική μου εμπειρία.  Θα μοιραστώ τώρα τις συμβουλές αυτές.

Να απολαύσετε τη δύναμη και την ομορφιά της νεότητάς σας. Αλλά… αφήστε το. Δε θα καταλάβετε τη δύναμη και την ομορφιά της νεότητάς σας παρά μόνο όταν θα έχουν ξεφτίσει. Αλλά εμπιστευτείτε με, σε 20 χρόνια θα βλέπετε φωτογραφίες του εαυτού σας και θα διαπιστώνετε με ένα τρόπο που τώρα δεν μπορείτε να αντιληφθείτε τις δυνατότητες που υπήρχαν μπροστά σας και πόσο υπέροχοι ήσασταν. Δεν είστε τόσο χοντροί όσο νομίζετε.

Μην ανησυχείτε για το μέλλον. Ή ανησυχήστε, αλλά να ξέρετε ότι η ανησυχία είναι τόσο αποτελεσματική όσο το να προσπαθείς να λύσεις μία εξίσωση στην άλγεβρα μασώντας τσιχλόφουσκα. Τα αληθινά προβλήματα στη ζωή θα είναι μάλλον πράγματα που ούτε καν περνάνε από το ανήσυχο μυαλό σας, σαν εκείνα που εμφανίζονται στις 4 μ.μ. μια ήσυχη Τρίτη.

Κάντε κάθε μέρα κάτι που σας τρομάζει.

Τραγουδήστε.

Να μην είστε απρόσεκτοι με τις καρδιές άλλων ανθρώπων. Να μην ανέχεστε ανθρώπους που είναι απρόσεκτοι με τη δική σας.

Να χρησιμοποιείτε νήμα.

Μη χάνετε το χρόνο σας ζηλεύοντας. Κάποιες φορές θα προηγείστε, κάποιες φορές θα μένετε πίσω. Ο αγώνας είναι μακρύς και στο τέλος ανταγωνίζεστε μόνο τον εαυτό σας.

Να θυμάστε τα κοπλιμέντα που παίρνετε. Να ξεχνάτε τις προσβολές. Και αν το πετύχετε, να μου πείτε κι εμένα πώς.

Να κρατήσετε τα παλιά σας ερωτικά γράμματα. Να πετάξετε τις αποδείξεις από τις παλιές σας τραπεζικές καταθέσεις.

Να τεντώνεστε.

Να μην αισθάνεστε τύψεις αν δεν ξέρετε τι θέλετε να κάνετε στη ζωή σας.  Οι πιο ενδιαφέροντες άνθρωποι που γνώρισα, δεν ήξεραν στα 22 τους τι ήθελαν να κάνουν στη ζωή τους. Μερικοί από τους πιο ενδιαφέροντες 40ρηδες που γνωρίζω, ακόμα δεν ξέρουν.

Να παίρνετε αρκετό ασβέστιο. Να είστε προσεκτικοί με τα γόνατά σας. Θα σας λείψουν όταν δε θα τα έχετε.

Ίσως να παντρευτείτε, ίσως όχι. Ίσως να αποκτήσετε παιδιά, ίσως όχι. Ίσως να πάρετε διαζύγιο στα 40, ίσως να χορέψετε funky chicken στην 75η επέτειο γάμου σας. Ό,τι κι αν κάνετε, μη συγχαίρετε τον εαυτό σας και τόσο και  μην τον επιπλήττετε. Οι επιλογές σας είναι κατά το ήμισυ από τύχη. Το ίδιο και οποιουδήποτε άλλου.

Να απολαμβάνετε το σώμα σας. Να το χρησιμοποιείτε με όποιον τρόπο μπορείτε. Να μην το φοβάστε ή να μη φοβάστε τι θα σκεφτούν οι άλλοι για αυτό. Είναι το σπουδαιότερο όργανο που θα έχετε ποτέ στην κατοχή σας.

Να χορεύετε ακόμα κι αν δεν έχετε πού αλλού να το κάνετε παρά μόνο στο σαλόνι σας.

Να διαβάζετε τις οδηγίες ακόμα κι αν δεν τις ακολουθείτε.

Να μην αγοράζετε περιοδικά ομορφιάς. Θα σας κάνουν να αισθανθείτε άσχημοι.

Να πλησιάσετε τους γονείς σας. Δεν ξέρετε πότε θα φύγουν για πάντα. Να είστε ευγενικοί με τα αδέλφια σας. Είναι ο καλύτερος δεσμός σας με το παρελθόν και οι άνθρωποι που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να είναι μαζί σας στο μέλλον.

Να καταλάβετε ότι οι φίλοι έρχονται και φεύγουν, αλλά με μερικούς λίγους και καλούς πρέπει να μείνετε μαζί. Να προσπαθήσετε να γεφυρώσετε τα κενά στη γεωγραφία και στον τρόπο ζωής, γιατί όσο μεγαλώνετε, τόσο χρειάζεστε ανθρώπους που σας γνώριζαν όταν ήσασταν νέοι.

Να ζήσετε στη Νέα Υόρκη μία φορά, αλλά να φύγετε πριν σας σκληρύνει. Να ζήσετε στη Βόρεια Καλιφόρνια μία φορά, αλλά να φύγετε πριν σας μαλακώσει. Ταξιδέψτε.

Να αποδεχτείτε κάποιες αδιαπραγμάτευτες αλήθειες: Οι τιμές θα ανέβουν. Οι πολιτικοί θα ερωτοτροπούν. Και εσείς θα γεράσετε. Και όταν αυτό θα συμβεί, θα φαντασιώνεστε ότι όταν ήσασταν νέοι, οι τιμές ήταν λογικές, οι πολιτικοί ήταν σεμνοί και ότι τα παιδιά σεβόντουσαν τους μεγαλύτερους.

Να σέβεστε τους μεγαλύτερους.

Να μην περιμένετε ότι κάποιος άλλος θα σας υποστηρίξει. Μπορεί να έχετε αποθεματικό κεφάλαιο. Μπορεί να έχετε πλούσιο σύζυγο. Αλλά ποτέ δεν ξέρετε πότε ποιο από τα δύο θα εξαντληθεί.

Μην πειράζετε πολύ τα μαλλιά σας γιατί μέχρι να φτάσετε τα 40 θα μοιάζουν 85.

Να προσέχετε ποιανού συμβουλές ακούτε, αλλά να είστε υπομονετικοί με αυτούς που τις δίνουν. Οι συμβουλές είναι μια μορφή νοσταλγίας. Το να δίνεις συμβουλές είναι σαν να ψαρεύεις το παρελθόν από τα σκουπίδια, να το καθαρίζεις, να βάφεις από πάνω τα άσχημα κομμάτια του και να το ανακυκλώνεις δίνοντας του μεγαλύτερη αξία από την πραγματική.

Αλλά εμπιστευτείτε με στο θέμα του αντηλιακού.

Photo by Thiery

Το post Οδηγός ζωής για νέους: Να φοράτε αντηλιακό δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

• O Michael Jordan είχε απορριφθεί από την ομάδα μπάσκετ του σχολείου του.
• Ο Walt Disney είχε απολυθεί από την εφημερίδα που δούλευε γιατί «δεν είχε φαντασία ούτε καλές ιδέες».
• Η Oprah Winfrey είχε υποβιβαστεί από τη θέση της ως παρουσιάστρια ειδήσεων καθώς «δεν ήταν κατάλληλη για την τηλεόραση».

Η μικρή εκείνη συλλογή ιστοριών ήταν από τα πιο πολυδιαβασμένα (και… πολυαντιγραμμένα) posts του Aspa Online. Όμως οι ιστορίες ανθρώπων που ξεκίνησαν από το μηδέν, απορρίφθηκαν, επέμειναν και τελικά σκαρφάλωσαν στην κορυφή, είναι πολύ περισσότερες από όσες χωρούσαν σε εκείνο το post.  Σήμερα ήρθε η στιγμή να γράψω τη συνέχεια. Πάρτε καφέ, καθίστε αναπαυτικά και… εμπνευστείτε ελεύθερα.

✔ Όταν ο Fred Astaire έκανε το πρώτο του δοκιμαστικό, ο διευθυντής ακροάσεων της MGM έγραψε την εξής αξιολόγηση: «Δεν μπορεί να υποδυθεί. Δεν μπορεί να τραγουδήσει. Ελαφρώς καραφλός. Μπορεί κάπως να χορέψει». Ο Φρεντ Αστέρ διατηρούσε αυτό το σημείωμα στο σπίτι του στο Beverly Hills για να θυμάται τα πρώτα του βήματα.

✔ Η πρώτη επιχείρηση του Henry Ford απέτυχε. Πτώχευσε πέντε φορές μέχρι να τα καταφέρει να ιδρύσει την Ford Motor Company.

✔ Η ταινία Star Wars απορρίφθηκε από όλα τα κινηματογραφικά στούντιο στο Hollywood πριν την 20th-Century Fox. Τελικά έγινε μία από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές κινηματογραφικές επιτυχίες στην ιστορία του κινηματογράφου.

✔ O Brad Pitt παράτησε το πανεπιστήμιο ενώ του έμεναν λίγα μόλις μαθήματα για να πάρει το πτυχίο της δημοσιογραφίας. Πήγε στο Hollywood όπου άρχισε να δουλεύει σε ένα fast food φορώντας μία γιγάντια στολή κοτόπουλου.

✔ Ο Louis Pasteur ήταν μέτριος μαθητής στο πανεπιστήμιο. Ήταν στην 15η θέση μεταξύ των 22 συμφοιτητών του στη Χημεία.

✔ Όταν η Julie Andrews έκανε το πρώτο της δοκιμαστικό της είπαν ότι δεν είχε αρκετή φωτογένεια για τον κινηματογράφο.

✔ Ο «Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον» απορρίφθηκε 18 φορές πριν να εκδοθεί το 1970. Σήμερα έχει πουλήσει περισσότερα από 40 εκατομμύρια αντίτυπα και είναι στις λίστες των best sellers όλων των εποχών.

✔ Το «Όσα παίρνει ο άνεμος» απορρίφθηκε από περισσότερους από 25 εκδότες πριν να εκδοθεί. Σήμερα έχει πουλήσει περισσότερα από 30 εκατομμύρια αντίτυπα και είναι κι αυτό στις λίστες των best sellers όλων των εποχών.

✔ Όταν η Lucille Ball άρχισε να σπουδάζει υποκριτική το 1927, ο επικεφαλής καθηγητής στη σχολή της, της είπε «Δοκίμασε άλλο επάγγελμα».

✔ Οι αδελφοί Wright πέρασαν δυσκολίες, κατάθλιψη και διάφορες ασθένειες πριν να ανοίξουν το κατάστημα ποδηλάτων τους και να αρχίσουν να κάνουν δοκιμές για πτήσεις. Μετά από αρκετές απόπειρες, αρκετά χρόνια σκληρής δουλειάς και αρκετές αποτυχίες, κατάφεραν τελικά να φτιάξουν ένα αεροπλάνο που μπόρεσε να παραμείνει στον αέρα.

✔ Οι παραγωγοί της πρώτης ταινίας του Harrison Ford τού είπαν ότι δεν είχε όλα όσα χρειαζόταν να γίνει μεγάλος σταρ.

✔ Η πρώτη επιχείρηση του Bill Gates  απέτυχε. Με τον συνέταιρό του Paul Allen έφτιαξαν την Traf-O-Data, μία συσκευή καταγραφής στοιχείων κυκλοφορίας, που δεν δούλεψε ούτε καν κατά τη διάρκεια της παρουσίασης που έκαναν για να την πουλήσουν. Παρ’ όλα αυτά θεωρούν ότι η αποτυχία αυτή έβαλε τους σπόρους για να ξεκινήσουν την Microsoft, δύο χρόνια αργότερα.

✔ Ποιος απαντάει όχι, όταν ο Andy Warhol του χαρίζει έναν πίνακά του;  Μα το ίδιο το μουσείο MoMA της Νέας Υόρκης! Μόνο που Warhol δεν πτοήθηκε από την απόρριψη και να που σήμερα το μουσείο κατέχει 168 έργα του…

✔ Όταν το πρώτο «Βάλσαμο για την Ψυχή» ολοκληρώθηκε, απορρίφθηκε από 33 εκδότες στην Νέα Υόρκη και άλλους 90 στο συνέδριο American Booksellers Association, μέχρι που τελικά η Health Communications, Inc αποφάσισε να το εκδώσει. Το απέρριπταν γιατί ήταν «πολύ γλυκό» και επειδή «κανείς δε θέλει να διαβάζει μικρές ιστορίες». Μέχρι σήμερα έχουν πωληθεί πάνω από 11 εκατομμύρια αντίτυπα του πρώτου εκείνου βιβλίου, ενώ στη σειρά Βάλσαμο για την ψυχή έχουν προστεθεί πάνω από 250 τίτλοι που έχουν μεταφραστεί σε 43 γλώσσες και με πάνω από 500 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

✔ Ο Steven Spielberg απορρίφθηκε τρεις φορές από το University of Southern California School of Theater, Film and Television. Τελικά πέτυχε σε άλλη σχολή αλλά την παράτησε πριν την αποφοίτηση, για να γίνει σκηνοθέτης. Τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, το 2002, επέστρεψε για να ολοκληρώσει τις σπουδές του και πάρει το πτυχίο του.

✔ Ο Richard Branson ήταν δυσλεκτικός, έπαιρνε πάντα κακούς βαθμούς και το σχολείο αποτελούσε για εκείνον έναν πραγματικό εφιάλτη. Όμως με τη δυναμική του προσωπικότητα και την αποφασιστικότητά του κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες της Αγγλίας, ιδρύοντας μεταξύ άλλων την Virgin Records και την Virgin Airlines.

✔ Όταν οι Beatles έκαναν τα πρώτα τους βήματα και πήγαν για οντισιόν στη δισκογραφική εταιρεία Decca Records απορρίφθηκαν. Τους είπαν ότι δεν έχουν μέλλον στη Show Business και ότι τα γκρουπ με κιθάρες είναι ξεπερασμένα. Η απόρριψη αυτή (που είναι γνωστή ως The Decca audition)  θεωρείται σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στην ιστορία της μουσικής.

Πόσες ακόμα ιστορίες θα πρέπει να διαβάσουμε για να το καταλάβουμε; Το «όχι τώρα» δε σημαίνει «όχι για πάντα».

Μην τα παρατάς, συνέχισε.

Photo by Kosala Bandara

Το post Το «όχι τώρα» δε σημαίνει «όχι για πάντα» δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Διάβασα τις προάλλες μία ιστορία από τη ζωή του Andy Warhol που μου άρεσε ιδιαίτερα. Το 1956 είχε στείλει έναν πίνακά του στο Museum of Modern Art (MoMA) της Νέας Υόρκης, προσφέροντάς τους τον ως δώρο. Εκείνη την εποχή δεν ήταν ο γνωστός και καταξιωμένος Warhol που όλοι γνωρίζουμε. Το μουσείο εξέτασε τον πίνακα και απάντησε το εξής:

Αγαπητέ κύριε Warhol,

Την προηγούμενη εβδομάδα η Επιτροπή Εκθεμάτων του μουσείου έκανε την πρώτη της συνάντηση για τη φθινοπωρινή περίοδο και είχε την ευκαιρία να εξετάσει τον πίνακά σας “Shoe” που με τόση γενναιοδωρία προσφέρατε ως δώρο στο μουσείο.

Λυπάμαι που θα πρέπει να σας αναφέρω ότι η Επιτροπή αποφάσισε, μετά από προσεκτική σκέψη, να μην τον κάνει αποδεκτό για τη συλλογή μας.

Να σας εξηγήσω ότι εξ’ αιτίας του ιδιαίτερα περιορισμένου χώρου έκθεσης και αποθήκευσης, είμαστε αναγκασμένοι να απορρίπτουμε πολλά δώρα που μας προσφέρονται, μια και δεν νομίζουμε ότι είναι δίκαιο να αποδεχτούμε ως δώρο ένα έργο που μπορεί να εκθέτεται σπάνια.

Παρ’ όλα αυτά η Επιτροπή μου ζήτησε να σας μεταβιβάσω τις ευχαριστίες της για τη γενναιόδωρη εκδήλωση ενδιαφέροντος στη Συλλογή μας.

Με εκτίμηση,

Alfred H. Barr, Jr.

Υ.Γ. Μπορείτε να έρθετε να πάρετε τον πίνακα από το μουσείο όποτε επιθυμείτε.

Σήμερα το MoMA έχει στη συλλογή του 168 έργα του Warhol.

• Αν ο Warhol σου προσφέρει έναν πίνακά του και εσύ πεις όχι, ο πίνακας δεν χάνει την αξία του.
• Αν κάποιος σου προσφέρει 500 ευρώ και εσύ δεν τα πάρεις, τα 500 ευρώ δεν χάνουν την αξία τους.
• Αν προσφέρεις τον εαυτό σου σε κάποιον και εκείνος σε απορρίψει, εσύ δε χάνεις την αξία σου.

via papermag

Το post Ποιος απαντάει όχι, όταν ο Andy Warhol του χαρίζει έναν πίνακά του; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

10 χρόνια μετά όταν επέστρεψα και πάλι, έχοντας πλέον ταξιδέψει σε δεκάδες μέρη σε όλο τον κόσμο και βλέποντας πια τα πράγματα με άλλο μάτι, κατέληξα στο ίδιο συμπέρασμα. Δεν επρόκειτο απλά για μια άλλη πόλη, αλλά για έναν άλλον πλανήτη.

Αυτό τον «άλλον πλανήτη» τον αγάπησα από την πρώτη φορά. Μου προκαλούσε δέος και θαυμασμό. Φόβο και λατρεία. Αποστροφή και έλξη. Ειλικρινά δεν μπορώ να βάλω σε λόγια τις αντιθέσεις αυτής της πόλης και τα συγκρουόμενα συναισθήματα που μου προκαλούσε. Και είμαι σίγουρη ότι το ίδιο εύκολα που λέω εγώ «αγάπησα αυτή την πόλη» κάποιος άλλος θα πει «δε θα ζούσα με τίποτα εκεί» ή «δε θέλω να ξαναπάω». Και ειλικρινά δε μου φαίνεται περίεργο.

Τι να πω δε, για τους ανθρώπους της Νέας Υόρκης; Τους παρατηρούσα αχόρταγα, προσπαθώντας να τους καταλάβω.  Ξετρελάθηκα μαζί τους.  Αυτή βέβαια είναι μια πολύ γενική δήλωση. Γιατί δεν μπορείς να εντάξεις τους ανθρώπους της Νέας Υόρκης σε μία συγκεκριμένη κατηγορία στα συρτάρια του μυαλού σου. Όπως ας πούμε λες για κάποιον, «αυτός είναι Γάλλος» ή «αυτός Παριζιάνος» και δημιουργείς στο μυαλό σου μια εικόνα, μια αίσθηση για το πώς είναι. Για τους Νεοϋορκέζους δεν μπορείς να το κάνεις. Υποθέτω ότι το «ξετρελάθηκα με τους ανθρώπους της Νέας Υόρκης» είναι σαν να λες «ξετρελάθηκα με τους ανθρώπους» τελεία. Γιατί υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί Νεοϋορκέζοι, όσοι και άνθρωποι.

2-3 χρόνια πριν έμαθα για το Humans of New York. O Brandon Stanton, ένας ερασιτέχνης τότε φωτογράφος που ζούσε στη Νέα Υόρκη, περπατούσε στους δρόμους της πόλης και φωτογράφιζε ανθρώπους. Με την άδειά τους, ανέβαζε τις φωτογραφίες τους στο site του αλλά και στο facebook γράφοντας μαζί με τη φωτογραφία, κάτι για αυτούς. Κάτι που είπαν, κάτι που έγινε κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης, μία μικρή ιστορία, μία φράση.

“Όταν ο άντρας μου πέθαινε, του είπα: ‘Moe, πώς υποτίθεται ότι θα ζήσω χωρίς εσένα; Μου είπε ‘Πάρε την αγάπη που έχεις για μένα και σκόρπισέ τη τριγύρω.'”

“Ποιο είναι το αγαπημένο σου πάνω της;”
“Το γέλιο της. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτή τη λιακάδα.”

Παρακολουθώντας τις φωτογραφίες του, άρχισα να αγαπάω τους Νεοϋορκέζους ακόμα περισσότερο. Όπως ανέφερα και προηγουμένως, αυτό είναι ακριβώς σαν να λέω «άρχισα να αγαπάω τους ανθρώπους ακόμα περισσότερο». Στην ουσία εκείνο που καταλάβαινα κάθε φορά που έβλεπα μια καινούργια φωτογραφία είναι πόσο διαφορετικοί είμαστε, αλλά και πόσο ίδιοι.

Άνθρωποι από την άλλη άκρη της γης, με εντελώς διαφορετικά βιώματα, που τυχαία περπατούσαν στον δρόμο, είχαν τις ίδιες σκέψεις, τα ίδια συναισθήματα, τους ίδιους φόβους, τις ίδιες ελπίδες με εμένα. Ακόμα όμως και οι φωτογραφίες που δεν μου θύμιζαν σε τίποτε τον εαυτό μου, με έκαναν να σκεφτώ.

Φωτογράφιζα τον νεαρό στα αριστερά γιατί κουβαλούσε το βιολί. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο μικρός του αδελφός πεταγόταν συνέχεια με τις δικές του απαντήσεις. Ήταν ξεκάθαρο ότι ήθελε να είναι κι εκείνος μέρος της διαδικασίας. Μετά από λίγο ο μεγάλος αδελφός φώναξε τον μικρό: “Έλα να μπεις κι εσύ στη φωτογραφία μου, Riley.”

Στην αρχή του μήνα ο Brandon, ανακοίνωσε ότι θα συμμετείχε με τα Ηνωμένα Έθνη σε ταξίδι ταξίδι 50 ημερών σε 10 διαφορετικές χώρες του κόσμου. Και ο ρόλος του σε αυτή την αποστολή θα ήταν να κάνει αυτό που ξέρει τόσο καλά να κάνει. Να συναντάει ανθρώπους, να τους φωτογραφίζει και να μοιράζεται τις σκέψεις τους με όλους εμάς. Σκέφτηκα ότι δε θα μπορούσαν να έχουν διαλέξει καταλληλότερο άνθρωπο για αυτό το ταξίδι και ανυπομονούσα να δω τις πρώτες φωτογραφίες να ανεβαίνουν. Έτσι κι έγινε. Οι πρώτες φωτογραφίες ανθρώπων από την Ιορδανία, το Ιράκ, το Κονγκό έχουν ήδη ανέβει.

“Σπουδάζω Νομική. Το όνειρό μου είναι να γίνω δικαστής μια μέρα. Πολλοί άνθρωποι σε αυτή τη χώρα είναι φυλακή απλά επειδή δεν είχαν τα χρήματα να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Όταν θα είμαι δικαστής, θα κοιτάζω μόνο τα στοιχεία και όχι το άτομο.” (Kinshasa, Δημοκρατία του Κογκό)

Το ταξίδι είναι σε εξέλιξη και περιμένουμε να δούμε φωτογραφίες και από τις υπόλοιπες χώρες που θα επισκεφτούν. Και πάλι βλέποντας τις φωτογραφίες σκέφτομαι το ίδιο. Πρόκειται για ανθρώπους από την άλλη άκρη της γης, με εντελώς διαφορετικά βιώματα και όμως… μοιάζουμε τόσο. Κάποιοι δε από αυτούς, αν και λιγότερο τυχεροί από εμάς που ζούμε εδώ, είναι πιο σοφοί κι έχουν πιο θετικό τρόπο σκέψης.

Θαυμάζω τον Brandon που έχει καταφέρει με τη δουλειά του να αγγίξει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο – μεταξύ των οποίων είμαι και εγώ. Όλοι θέλουμε η δουλειά μας να αγγίζει άλλους. Ίσως οι περισσότεροι από εμάς ποτέ να μην τα καταφέρουμε να αφήσουμε ένα τόσο μεγάλο «αποτύπωμα» σε αυτό τον πλανήτη. Δε χρειάζεται όμως να είναι τόσο μεγάλο, ας είναι μικρό. Αρκεί να υπάρχει.  Αρκεί το πέρασμά μας από εδώ να αλλάξει τη ζωή κάποιου άλλου – έστω και ενός – προς το καλύτερο.

Γιατί όμως έγραψα HOPE στον τίτλο του post; Μήπως για τη γενικότερη αίσθηση ελπίδας που νιώθει κανείς βλέποντας τις φωτογραφίες του Humans of New York; Θα μπορούσε να είναι και αυτό. Αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για το σχόλιο που άφησε μια fan της σελίδας των Humans of New York στο Facebook (που για συντομία ονομάζεται και HONY), όταν ο Brandon ανακοίνωσε ότι θα φύγει για το ταξίδι με τα Ηνωμένα Έθνη.

Μετονόμασε στην ουσία το Humans of New York σε Humans of Planet Earth. Τα αρχικά του οποίου, σχηματίζουν τη λέξη HOPE.
Από τον πλανήτη της Νέας Υόρκης λοιπόν, στον πλανήτη γη, με την ελπίδα και το δικό μας αποτύπωμά σε αυτόν πλανήτη να αγγίξει ανθρώπους.

Και κλείνω το post με το σχόλιο μιας άλλης Human of New Υork, που του άφησε το εξής σχόλιο κάτω από την ανακοίνωση για το ταξίδι: «Αυτό που διάβασα εγώ είναι ότι έχω 50 μέρες να σταματήσω να αγχώνομαι για το πώς είναι τα μαλλιά μου σε περίπτωση που πέσω τυχαία πάνω σου στο δρόμο.»

Ανεπανάληπτοι Humans of New York!

Αν δεν ακολουθείτε ήδη το Humans of New York στο Facebook, κάντε το τώρα. Η ζωή σας θα γίνεται λίγο ομορφότερη κάθε μέρα, μια φωτογραφία τη φορά.

photos and interviews by Humans of New York 

Το post Humans Of New York: HONY ή μήπως HOPE; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Κι εσύ συμφωνείς. Και ελπίζεις μια μέρα να τον δεις διάσημο μουσικό και να πηγαίνεις να τον βλέπεις -ξέρω γω- στην όπερα της Βιέννης.

Και γίνεται πράγματι διάσημος μουσικός. Αλλά παίζει τσέλο με το δικό του τρόπο. Παίζει τη «δική του μουσική» που είναι καλύτερη από αυτή που φανταζόσουν γιατί έχει τη δική του μοναδική σφραγίδα.

Ο Wayne Dyer είπε «Μην πεθάνεις με τη μουσική ακόμα μέσα σου. Άκου την ενστικτώδη εσωτερική σου φωνή και βρες ποιο είναι το πάθος που συνταράσσει την ψυχή σου.»

Τον Ιούλιο είχαν έρθει στην Αθήνα οι 2Cellos και πήγαμε να τους δούμε. Έπαιξαν μουσική με το δικό τους τρόπο. Μουσική έντονη, μοναδική, που «συντάρασσε τη δική τους ψυχή» αλλά και του κοινού.

Επέλεξα να ενσωματώσω εδώ το πιο «ανατρεπτικό» από τα βιντεάκια που τράβηξα. Ίσως να μην μπορέσετε να το δείτε όλο εξαιτίας της χαμηλής ποιότητας του βίντεο που είναι από το κινητό μου, αλλά το επίσημο κανάλι τους στο YouTube θα σας αποζημιώσει.Έπαιξαν φυσικά κι άλλα κομμάτια πιο χαμηλών τόνων. Αλλά ήθελα να μεταδώσω ένα μήνυμα και να το ακούσω κι εγώ η ίδια:

Έχεις έρθει σε αυτή τη γη με ένα μοναδικό χάρισμα. Υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις εσύ, που κανένας άλλος στον κόσμο δεν μπορεί να το κάνει. Βρες το. Κάν’ το. Μην πεθάνεις με τη μουσική ακόμα μέσα σου.

Το post Μην πεθάνεις με τη μουσική ακόμα μέσα σου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Μπορεί οι περισσότεροι από εμάς να μη χρειαστεί να παλέψουμε ποτέ με τέτοιες σπάνιες μορφές ασθενειών, ωστόσο ο καθένας μας παλεύει με κάτι. Και τα μηνύματα που πέρασε ο Stuart Scott μας δίνουν έμπνευση για να συνεχίσουμε να δίνουμε τους δικούς μας αγώνες.

Στο πρώτο κομμάτι του βίντεο, βλέπουμε στιγμιότυπα από την καθημερινή του ζωή και πώς παρά την κατάσταση της υγείας του, παραμένει δυνατός και εμπνέει τους ανθρώπους γύρω του. Στο 7:00 ξεκινάει το δεύτερο κομμάτι του βίντεο στο οποίο ο Kiefer Sutherland τον καλεί στη σκηνή για να του παραδώσει το βραβείο.

Χαρισματικός ομιλητής, δυνατά μηνύματα, συγκινητικές στιγμές. Τα αγαπημένα μου σημεία:

• Κάθε μέρα θυμάμαι ότι το νόημα του ταξιδιού της ζωής είναι οι άνθρωποι που μας αγγίζουν.
• Ακούω τα λόγια που είπε ο Jim Valvano πριν από 21 χρόνια. Μην τα παρατάς. Ποτέ μην τα παρατάς.
• Όταν πεθάνεις (από καρκίνο) δε σημαίνει ότι ο καρκίνος σε νίκησε. Κερδίζεις τον καρκίνο με το πώς ζεις, με το γιατί ζεις και με τον τρόπο με τον οποίο ζεις. Ζήσε λοιπόν. Πάλεψε σαν δαιμονισμένος. Και όταν κουραστείς να παλεύεις, ξάπλωσε, ξεκουράσου και άφησε κάποιον άλλον να παλέψει για σένα.
• Δεν μπορώ να τα καταφέρω σε αυτό το «μην τα παρατάς» μόνος μου.
• Το καλύτερο πράγμα που έκανα ποτέ στη ζωή μου είναι που έγινα μπαμπάς στις δύο μου κόρες. Δεν μπορώ να τα παρατήσω, γιατί δεν μπορώ να αφήσω τις κόρες μου. Εσείς οι δύο είστε ο χτύπος της καρδιάς μου. Βρίσκομαι σε αυτή τη σκηνή εξ’ αιτίας σας.
• Και ο επίλογος: «Σίντνεϊ έλα στη σκηνή και δώσε μια αγκαλιά στον μπαμπά γιατί την έχω ανάγκη.»

Το post Δώσε μου μια αγκαλιά γιατί την έχω ανάγκη δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Στο ολοκληρωμένο βίντεο, η Ria μαζί με την An που είναι λίγα χρόνια νεώτερη, ετοιμάζονται να κάνουν την πρώτη τους πτήση με αεροπλάνο.

Δεν είχαν ξαναπετάξει ποτέ, η μία γιατί φοβόταν η ίδια τα αεροπλάνα και η άλλη επειδή ο σύζυγός της φοβόταν τα αεροπλάνα, οπότε δεν πήγαιναν πουθενά. Αρχίζουν λοιπόν να προετοιμάζονται για τη μεγάλη στιγμή μαθαίνοντας περισσότερα για τις πτήσεις, αντιμετωπίζοντας τους φόβους τους (και για αυτό είχε ανέβει και στο roller coaster), αλλά και αποκτώντας νέες δεξιότητες όπως να μάθουν μιλάνε μέσω τηλεδιάσκεψης, για να μιλήσουν με τους αγαπημένους τους όταν φτάσουν στον προορισμό τους, που είναι η Βαρεκελώνη.

Οι δυνατότερες στιγμές που ξεχώρισα ώστε να μπορέσετε να τις δείτε κατευθείαν σε περίπτωση που δεν προλαβαίνετε να δείτε ολόκληρο το βίντεο είναι:

• 5.12: Η στιγμή που κατευθύνονται προς το αεροπλάνο
• 6.17 Όταν αρχίζει η απογείωση
• 6.45 Όταν βλέπουν τη γη από ψηλά
• 8.20 Όταν η An συγκινημένη λέει στον άντρα της την εμπειρία της
• 8.37 Όταν αρχίζει η περιήγηση στην πόλη
• 9.15 Η σκηνή στην παραλία

Όσο έβλεπα το βίντεο, μία ήταν η σκέψη που τριγύριζε στο μυαλό μου: Γιατί να μην το είχαν κάνει νωρίτερα; Γιατί να μην έχουν ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο όλα αυτά τα χρόνια; Γιατί να έχουν αφήσει το φόβο τους να τις σταματήσει; Πόσα έχουν χάσει; Πόσα δεν έζησαν;

Μήπως όμως όλοι μας δεν αφήνουμε τους φόβους μας να μας σταματήσουν από το δικό μας «ταξίδι με αεροπλάνο» όποιο κι αν είναι αυτό;

Όπως είπε και η Maya Angelou:

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγωνία από το να έχεις μέσα σου μία ιστορία που δεν έχει ειπωθεί.

Ας «πούμε τις ιστορίες μας». Ας πούμε τις ιστορίες μας με τη δική μας φωνή. Κάποιος που μόνο εμείς μπορούμε να αγγίξουμε, περιμένει να τις ακούσει.

Photo by Zsolt Halasi

Το post H μεγαλύτερη αγωνία δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.