Αλλά ακόμα κι αν με κάποιο μαγικό τρόπο ο χρόνος μας γινόταν ξαφνικά άπλετος και πάλι θα έπρεπε να αναζητούμε τρόπους να περνάμε περισσότερο ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά. Καλή η ποσότητα, αλλά ακόμα καλύτερη η ποιότητα.

Παλαιότερα νόμιζα ότι ποιοτικός χρόνος με τα παιδιά σημαίνει παιχνίδι. Και ακόμα βέβαια το νομίζω. Το παιχνίδι είναι το επάγγελμα των παιδιών! (περισσότερα για το παιχνίδι παρακάτω)

Τώρα όμως που τα παιδιά μου έχουν φτάσει στην εφηβεία και κοιτάζω προς τα πίσω, μπορώ να αναγνωρίσω κι άλλα πράγματα που συγκαταλέγονται κατά τη γνώμη μου στην κατηγορία “ποιοτικός χρόνος”.

Και παρ’ όλο που δεν μπορώ να γυρίσω το χρόνο πίσω, μπορώ να συνεχίσω να περνάω ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μου (για όσο είναι ακόμα σπίτι) αλλά και να μοιραστώ μαζί σας κάποιες ιδέες για να εμπνευστείτε κι εσείς!

Πάμε λοιπόν:

1. Μεσημεριανό (ή βραδινό) φαγητό

Η ώρα του φαγητού ήταν (και είναι ακόμα) η ώρα που μοιραζόμαστε όχι απλώς το φαγητό αλλά την καθημερινότητά μας, τις σκέψεις μας, τα καλά και τα κακά που συμβαίνουν στη ζωή μας. Είναι ο βασιλιάς του ποιοτικού μας χρόνου, ο χρόνος που μας δένει και μας ενώνει.

Είμαι πολύ τυχερή που έχω την ευκαιρία να είμαι το μεσημέρι στο σπίτι με τα παιδιά. Έτσι για εμάς το μεσημεριανό φαγητό είναι το κυριότερο γεύμα, αλλά αν δούλευα εκτός σπιτιού θα επιδίωκα να τρώμε μαζί το βράδυ.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι αδύνατο για όλη την οικογένεια να τρώει μαζί. Και σε εμάς συμβαίνει από καιρό σε καιρό. Εδώ όμως δεν ισχύει το “ή όλα ή τίποτα”. Θα κάνεις αυτό που μπορείς να κάνεις. Ακόμα και αν μόνο το Σαββατοκύριακο μπορείς να κάθεσαι γύρω από το τραπέζι και πάλι αξίζει.

2. Βραδινό καληνύχτισμα

Το καληνύχτισμα είναι μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της ημέρας για τους γονείς και τα παιδιά και τη σύσφιξη της μεταξύ τους σχέσης. Και καληνύχτισμα, δε σημαίνει «λέω απλά καληνύχτα».

Εγώ μετά το διάβασμα του βιβλίου ή του παραμυθιού έκανα τρεις απλές ερωτήσεις που με έφερναν πιο κοντά τους και με βοηθούσαν να συνδεθώ με τρόπο που συχνά δεν είχα την ευκαιρία να το κάνετε μέσα στην ημέρα.

3. Παιχνίδι

Τα παιδιά δε λένε «είχα μια δύσκολη μέρα, θέλεις να μιλήσουμε;»
Λένε «θα παίξεις μαζί μου;»

Κάποιες από τις καλύτερες αναμνήσεις που έχω από τα δικά μου παιδικά χρόνια ήταν να παίζω με τους γονείς μου.

Η μαμά δεν μου έλεγε ποτέ όχι σε παιχνίδι. Όποτε της ζητούσα να παίξουμε έλεγε ναι!

Ο μπαμπάς μου δεν είχε και τόσο ελεύθερο χρόνο λόγω δουλειάς. Κι όμως, μία από τις καλύτερες αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων είναι να κάθομαι στο χαλί μπροστά στο τζάκι και να παίζω mastermind μαζί του.

Αν θέλετε ιδέες για το τι να παίξετε με τα παιδιά, το παιχνίδι στο πάτωμα ή τα επιτραπέζια είναι πάντα μια σίγουρη λύση αλλά μπορώ επίσης να προτείνω:

• 100 σπαζοκεφαλιές και αινίγματα για παιδιά
• Το βάζο με τις ιστορίες
• 10 ξεκαρδιστικά και εύκολα παιχνίδια στο λεπτό

4. Βραδιά Σινεμά στο σπίτι

Μία οικογενειακή βραδιά σινεμά στο σπίτι, είναι ο ιδανικός τρόπος για να περάσετε ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά. Ακόμα κι αν τα παιδιά είναι μικρά σε ηλικία, επομένως μόνο παιδικές ταινίες μπορείτε να δείτε, είμαι σίγουρη ότι θα τις λατρέψετε! Οι καλές νέες παιδικές ταινίες δεν απευθύνονται μόνο στα παιδιά, αλλά και στους γονείς!

Επιλέξτε λοιπόν ταινία, φτιάξτε ποπ κορν, πίτσα ή όποιο άλλο σνακ προτιμάτε και απολαύστε μία ξεχωριστή βραδιά σινεμά στο σπίτι.

Δείτε εδώ τις top 30 αγαπημένες μας ταινίες για όλη την οικογένεια.

5. Αγάπη (με ή χωρίς λόγια)

Υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι να δείξουμε στα παιδιά μας ότι τα αγαπάμε. Και ο καλύτερος είναι να τους το λέμε με τα λόγια μας! Να τους το λέμε συνέχεια!

Μπορούμε όμως να τους το λέμε και χωρίς λόγια. Κάνοντάς τα νιώσουν ξεχωριστά, βάζοντας περισσότερη διασκέδαση στην καθημερινότητά μας, κάνοντάς τους ξεχωριστές εκπλήξεις για να τους φτιάξουμε τη μέρα.

Στο post 30 τρόποι για να πούμε στα παιδιά μας ότι τα αγαπάμε (χωρίς λόγια) θα βρείτε ακόμα περισσότερες ιδέες.

Ο αγαπημένος μου όμως τρόπος για να πούμε στα παιδιά πώς τα αγαπάμε, χωρίς λόγια και ταυτόχρονα να περάσουμε περισσότερο ποιοτικό χρόνο μαζί τους, είναι να δημιουργούμε αναμνήσεις! Στο Love, mom που είναι το μηνιαίο μου club για μαμάδες στόχος είναι να δημιουργούμε καθημερινά χαρούμενες και τρυφερές αναμνήσεις με τα παιδιά, μέσα από δραστηριότητες, οικογενειακές παραδόσεις και “μικρά πράγματα”.

Η μητέρα Τερέζα είχε πει: “Δεν μπορείς να κάνεις σπουδαία πράγματα σε αυτή τη γη, μόνο μικρά πράγματα με πολλή αγάπη”.

Και ο Robert Brault είχε πει: «Να απολαμβάνεις τα μικρά πράγματα γιατί μια μέρα μπορεί να κοιτάξεις πίσω και να συνειδητοποιήσεις ότι ήταν τα μεγάλα πράγματα».

Αν το post σας έδωσε ιδέες και έμπνευση για περισσότερο ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά, μοιραστείτε το με άλλους γονείς!

Το post 5 τρόποι για περισσότερο ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Χθες το μεσημέρι μπήκαμε σε ένα κατάστημα με αναμνηστικά και οι κόρες μου εντόπισαν ένα λαστιχένιο παιχνιδάκι των 4 ευρώ. Υπήρχαν δεκάδες τέτοια, σε διάφορα χρώματα αλλά επέλεξαν αυτό που είχε ένα μόνο πόδι.

Τις ρώτησα γιατί δεν διάλεγαν κάποιο άλλο που να μην του έλειπε πόδι.

Μου είπαν ότι ήθελαν αυτό, γιατί δε θα το διάλεγε κανένας άλλος. Και θα έμενε μόνο του στο κατάστημα…

Και κάπως έτσι, αυτό το λαστιχένιο παιχνίδι ζει πλέον στο σπίτι μας.

Το post Τα παιδιά μας μάς διδάσκουν περισσότερα από όσα ποτέ θα τους μάθουμε εμείς δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

«Όσες φορές και να τους πεις ‘σ’ αγαπώ’ δεν είναι αρκετές. Κι άφησέ τα να στραβομουτσουνιάζουν.

Η ζωή μπορεί καμιά φορά να σου δείξει τη σκληρή της πλευρά και πρέπει να έχεις λεφτά στην τράπεζα. Κάθε φορά που λες ‘σ’ αγαπώ’ βάζεις λεφτά στην τράπεζα.

Δε θα ‘σαι πάντα εκεί να βάζεις λεφτά στην τράπεζα, οπότε καλύτερα να βάλεις πολλά για να κρατήσουν μια ολόκληρη ζωή».

Photo by Mateus Lunardi Dutra

Το post Κάθε φορά που λες «σ’ αγαπώ» δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

[Δείτε περισσότερα για την περσινή γιορτή εδώ]

Είχα ρωτήσει την Εβελίνα από την προηγούμενη αν θα έρθει μαζί μας στους βαθμούς και δεν μου είχε απαντήσει. Εκείνο το πρωινό όμως, όχι απλά ντύθηκε για να έρθει μαζί μας, αλλά βγήκε από το δωμάτιό της κρατώντας μία κάρτα. Μια κάρτα για τον Παναγιώτη, που φέτος τελείωνε την Δευτέρα και θα ήταν και πάλι εκεί.

Η κάρτα έλεγε:

Καλό καλοκαίρι Παναγιώτη!

Μη νομίζεις ότι δε σε σκέφτομαι. Έχεις περάσει από το μυαλό μου πολλές φορές!

Μου λείπεις πολύ. Πώς πέρασε έτσι γρήγορα ο χρόνος; Πάντως εσύ, να μην ανησυχείς. Γιατί μπορεί να μην είσαι το πρωτάκι μου, αλλά είσαι το δευτεράκι μου! (που μόλις έγινε τριτάκι!) Θα είσαι το τεταρτάκι, πεμπτάκι ΚΑΙ εκτάκι μου. Και με το καλό όταν συναντηθούμε στο λύκειο και στο γυμνάσιο, που είναι στον ίδιο χώρο, θα ξαναγίνεις το πρωτάκι μου!

Η φίλη σου, Εβελίνα 

Στο κάτω μέρος της κάρτας είχε κολλημένα δυο γλειφιτζούρια.

Δεν ήμουν παρούσα όταν του έδωσε την κάρτα. Ήμουν όμως εκεί όταν αργότερα εκείνος την πλησίασε και της είπε: «Εβελίνα ξέχασα να σου πω! Σηκώσαμε μια πέτρα και βρήκαμε από κάτω ένα σημείωμα!»

Πέρσι όλη τη χρονιά παίζανε παγίδες στο δασάκι. Ήταν το αγαπημένο του παιχνίδι. Στήνανε παγίδες, μετακινούσανε πέτρες και συνωμοτούσαν για το πώς θα προστατευτούν «από τους κακούς». Κάτω από μία τέτοια πέτρα, βρήκε ένα σημείωμα. Προφανώς κάποιο άλλο παιδί το είχε αφήσει εκεί και ο Παναγιώτης το θεώρησε τόσο σημαντικό ώστε να έρθει να της το πει. Η Εβελίνα πέρσι σε πολλά διαλείμματα άφηνε τους συμμαθητές της για να πάει να παίξει παγίδες μαζί του. Μάλιστα φέτος, που πήγαινε γυμνάσιο (σε άλλο σχολείο) την αντικαθιστούσε η Εβίτα! Πήγαινε ο Παναγιώτης και την έβρισκε στα διαλείμματα και της ζητούσε να παίξουνε. Μια φορά για τον ευχαριστήσει, είχε μετακινήσει με μια φίλη της μια κοτρόνα από το δασάκι ως την έξοδο του σχολείου. Ξεθεώθηκαν, αλλά ήταν σημαντικό για εκείνον!

Χαμογελάω  ξέροντας ότι ο Παναγιώτης θα έχει πάντα την Εβελίνα να τον προσέχει. Αλλά και την Εβίτα.

Χαμογελάω που όταν εκείνος θα πάει Πρώτη Γυμνασίου  η Εβελίνα θα πηγαίνει Τρίτη Λυκείου και θα τον περιμένει, να τον βοηθήσει σε εκείνα που θα τον απασχολούν εκείνη την περίοδο.

Χαμογελάω όταν σκέφτομαι ότι υπάρχουν  μεγαλύτερα παιδιά που βοηθάνε τα μικρότερα να κουβαλήσουν πέτρες και να πετύχουν το αδιανόητο. Ευτυχώς που υπάρχουν δίπλα μας «μεγαλύτεροι» που μας βοηθάνε να μετακινήσουμε τις κοτρόνες που κλείνουν το δρόμο μας!

Χαμογελάω  όταν σκέφτομαι ότι ένα νηπιαγωγάκι που τον Σεπτέμβριο θα πάει Πρώτη, θα υιοθετηθεί από το εκτάκι-Εβίτα. Η οποία είναι έτοιμη να του δώσει όλη της την αγάπη όπως την εισέπραξε κι εκείνη από το δικό της εκτάκι. Εξάλλου έχει ήδη αρχίσει να το κάνει!

Χαμογελάω που οι κόρες μου μαθαίνουν στο σχολείο πολύ περισσότερα από όσα γράφουν τα βιβλία. Μαθαίνουν πώς να δίνουν και να παίρνουν απεριόριστες δόσεις ανιδιοτελούς αγάπης.

Εκτάκια υιοθετούν Πρωτάκια και η ζωή στο σχολείο γίνεται ομορφότερη.

Το post Θα ξαναγίνεις το πρωτάκι μου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Σοκ. Μπήκα μέσα στο κτίριο του δημοτικού και ήταν… μικρό. Δεν το θυμόμουν έτσι, το θυμόμουν μεγαλύτερο! Ανέβηκα γρήγορα τη μαρμάρινη σκάλα. Στην κορυφή της σκάλας μπορούσες να στρίψεις είτε αριστερά ή δεξιά. Δε θυμόμουν πού έπρεπε να στρίψω. Από ένστικτο έστριψα αριστερά. Τα πόδια μου με οδήγησαν προς το τέλος του διαδρόμου. Έφτασα στην τάξη μου της έκτης δημοτικού. Έχωσα το κεφάλι μου μέσα από την πόρτα. Τα παιδιά της Έκτης, οι συνομήλικοι της κόρης μου, κάθονταν στην τάξη από την οποία έχω τις πιο όμορφες αναμνήσεις του σχολείου μου. Η τάξη ήταν μικρή. Τη θυμόμουν τεράστια.

Κάτι αντίστοιχο μου συνέβη και χθες.

Οι παλαιότεροι αναγνώστες του blog, πιθανόν να θυμάστε εκείνο το σημειωματάκι που είχε αφήσει για μένα η κόρη μου η Εβελίνα πάνω στην οθόνη του υπολογιστή μου. Εκείνο που είχε φέρει σκουπιδάκια στα μάτια μου… Μιλάω για αυτό εδώ το σημειωματάκι:

Είναι ένα σημειωματάκι που με συγκίνησε τότε απίστευτα. Αλλά όπως φάνηκε, δε συγκίνησε μόνο εμένα, συγκίνησε και «όλο το internet» που λέει ο λόγος. Βασικά εκείνο που συνέβη ήταν ότι ένα σωρό άλλα sites και σελίδες άρχισαν να το αναδημοσιεύουν, χωρίς φυσικά αναφορά στην πηγή, έχοντας μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις κροπάρει το url. Δεν είναι η πρώτη φορά που άλλοι αναδημοσιεύουν δικά μου κείμενα ή φωτογραφίες χωρίς να με έχουν ρωτήσει και κάθε φορά αντιδρώ διαφορετικά. Αλλά αυτή τη φορά απηύδησα. Μεγάλα sites και δημοσιογραφικοί οργανισμοί το ανέβαζαν χωρίς κανένα δισταγμό και κέρδιζαν 10άδες χιλιάδες likes και shares (χωρίς υπερβολή) χωρίς καν να ρωτήσουν. Χωρίς καν να πουν από πού το πήραν.

Ήταν μία από δύο φορές που συμβουλεύτηκα δικηγόρο πάνω σε θέματα πνευματικών δικαιωμάτων και κινήθηκα επιθετικά. Και ελπίζω να μην ξαναχρειαστεί.

Καθώς τις τελευταίες μέρες ετοιμάζω μια παρουσίαση και ήθελα να χρησιμοποιήσω τη φωτογραφία του σημειώματος, έψαξα στο αρχείο των φωτογραφιών μου και διαπίστωσα ότι ακόμα και η αρχική φωτογραφία (όχι μόνο αυτή που είχα ανεβάσει το blog) ήταν σε κακή ανάλυση. Μάλλον επειδή την είχα βγάλει με την παλιά μου μηχανή τσέπης. Χρειαζόμουν νέα φωτογραφία ή σκανάρισμα για να μπει στην παρουσίαση. Ήμουν σίγουρη ότι το σημειωματάκι το είχα κάπου (αποκλείεται να το είχα πετάξει τόσο σημαντικό που ήταν για μένα) αλλά δεν ήξερα πού.

Έπιασα δουλειά. Άδειασα όλες τις ζωγραφιές, τις κάρτες, τα σημειώματα που μου έχουν κάνει όλα αυτά τα χρόνια τα παιδιά μου, με την ελπίδα κάπου να το βρω. Τα έψαξα ένα ένα. Τίποτα.

Ξαναπήγα στον υπολογιστή. Προσπάθησα να βελτιώσω την αρχική φωτογραφία με photoshop. Δεν γινόταν δουλειά. Έπρεπε να βρω το σημειωματάκι.

Το πρόβλημα ήταν, ότι όταν έψαχνα για το σημειωματάκι, έψαχνα για ένα πολύ συγκεκριμένο μέγεθος σημειώματος, όπως το είχα στο μυαλό μου. Δεν ξέρω τι συμπέρασμα βγάζετε εσείς για το μέγεθος του σημειώματος βλέποντάς το, αλλά εγώ το θυμόμουν μεγάλο. Αγνοούσα λοιπόν με το μάτι μου τα σημειωματάκια ψείρες που είχα μέσα στο κουτί και έψαχνα για τα μεγάλα σημειώματα. Ώσπου ξαφνικά, ξεπροβάλει ένα τόσο δα μικρούλι σημειωματάκι. Και ήταν αυτό! Ήταν τελικά μικρό και δεν το θυμόμουν. Για αυτό δεν το έβλεπα!

Το έπιασα στην παλάμη του χεριού μου και το φωτογράφισα για να το βάλω στην παρουσίαση. Μια σταλιά σημειωματάκι… Στο μυαλό μου, ήταν τεράστιο! Και εξακολουθεί να είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ στην καρδιά μου.

Πιθανόν κάποια στιγμή να μπορέσω να αποκτήσω και τεράστια καρδιά ώστε να μην ξανακινηθώ νομικά εναντίον κανενός, αλλά θέλω δουλειά ακόμα (ωμμμμ…. ωμμμμμμ). Προς το παρόν την άδειά μου για χρήση έχει μόνο ο παιδικός σταθμός που το τύπωσε και το έδωσε στα παιδιά για να το χαρίσουν στις μαμάδες τους στη γιορτή της μητέρας. Για να μην παρεξηγηθώ, είναι πάντα ευπρόσδεκτο όταν κάποιος μοιράζεται το link του post σου και λέει στους φίλους και στους αναγνώστες του «πηγαίνετε σε εκείνο το site για να δείτε κάτι που θα σας αγγίξει». Αλλά όταν δημοσιεύεται μόνο η φωτογραφία, χωρίς καν αναφορά στην πηγή και με σβήσιμο ή κροπάρισμα του url ή του λογότυπου υπάρχει πρόβλημα.

Να και η νέα χθεσινή φωτογραφία του μικρού-τεράστιου σημειώματος. Αφιερωμένο σε όλες τις μαμάδες. ΕΙΣΤΕ ΑΓΑΠΗ!

Το post Στο μυαλό μου, ήταν τεράστιο! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Παρ’ όλα αυτά το να μπορείς να αγαπήσεις τον άλλον για αυτό που πραγματικά είναι, δεν είναι και λίγο… Γιατί αν τον αγαπήσεις για αυτό που πραγματικά είναι μέσα του, όταν τα χρόνια περάσουν και σταματήσει να είναι εξωτερικά όπως ήταν στα 19-20-21, εσύ θα εξακολουθήσεις να βλέπεις τον ίδιον άνθρωπο, ανεξάρτητα από τα σημάδια που θα έχει αφήσει πάνω του ο χρόνος.

Τις προάλλες διάβασα την ιστορία που θα σας διηγηθώ σήμερα και ένοιωσα να με πλημμυρίζει μια γλυκιά ζεστασιά. Ελπίζω να τη νοιώσετε κι εσείς! Είναι η ιστορία ενός συζύγου που αγαπάει τη γυναίκα του “just the way she is”.

Να λοιπόν τι συνέβη: Η γυναίκα, γύρω στα 45, αποφάσισε να κάνει μια αισθησιακή φωτογράφιση, με σκοπό να χαρίσει τις φωτογραφίες στο σύζυγό της. Προσέλαβε μία επαγγελματία φωτογράφο, την Victoria Caroline, που ειδικεύεται σε τέτοιες φωτογραφίσεις. Σύμφωνα με τη φωτογράφο, η σύζυγος ήταν υπέροχη, πληθωρική και με πλούσιες καμπύλες. Μετά τη φωτογράφιση η σύζυγος της είπε: «Θέλω φτιάξεις τις φωτογραφίες μου στο photoshop και να σβήσεις κυτταρίτιδα, ραγάδες, λίπη και ρυτίδες. Εξαφάνισέ τα όλα! Θέλω να νοιώσω πανέμορφη έστω ΜΙΑ ΦΟΡΑ στη ζωή μου». Έτσι η φωτογράφος έπιασε δουλειά και εξαφάνισε τα πάντα. Έκανε το όνειρο της γυναίκας πραγματικότητα και την έκανε να μοιάζει με Θεά.

Η σύζυγος πήρε τις φωτογραφίες και έφτιαξε ένα πανέμορφο άλμπουμ με 30 από αυτές. Το έδωσε στο σύζυγό της ως δώρο για τα Χριστούγεννα. 3 μέρες μετά η Victoria, πήρε το παρακάτω email από το σύζυγο.

Γεια σου Victoria,

Είμαι ο  (τάδε), ο σύζυγος της (τάδε). Σου γράφω γιατί έλαβα ένα άλμπουμ με φωτογραφίες που τράβηξες εσύ. Δε θέλω να νομίζεις ότι είμαι θυμωμένος μαζί σου… αλλά θέλω να σου γράψω τι ένοιωσα που τις είδα, ως τροφή για σκέψη. Είμαι με τη γυναίκα μου από τότε που ήμασταν 18 χρονών και έχουμε αποκτήσει δυο πανέμορφα παιδιά. Τα τελευταία χρόνια είχαμε τα πάνω μας και τα κάτω μας και νομίζω… ή μάλλον ΞΕΡΩ ότι η γυναίκα μου τράβηξε αυτές τις φωτογραφίες για να «ανάψει τη σπίθα». Μερικές φορές παραπονιέται ότι δεν την βρίσκω ελκυστική και μου λέει ότι δε θα με κατηγορούσε αν ποτέ έβρισκα κάποια νεώτερη.

Όταν άνοιξα το άλμπουμ η καρδιά μου βούλιαξε. Οι φωτογραφίες… παρά το ότι είναι πανέμορφες και είσαι αναμφισβήτητα καλή φωτογράφος… δεν είναι πραγματικά της γυναίκας μου. Έκανες κάθε ένα από τα «μειονεκτήματα» να εξαφανιστεί και παρά το ότι είμαι σίγουρη ότι αυτό ακριβώς σου ζήτησε να κάνεις, έσβησες οτιδήποτε απαρτίζει τη ζωή μας. Όταν έσβησες τις ραγάδες, έσβησες τα αποδεικτικά στοιχεία των παιδιών μας. Όταν έσβησες τις ρυτίδες, έσβησες δυο δεκαετίες από τα γέλια μας και τις ανησυχίες μας. Όταν έσβησες την κυτταρίτιδα, έσβησες την αγάπη της για τη ζαχαροπλαστική και όλες τις λιχουδιές που έχουμε απολαύσει όλα αυτά τα χρόνια.

Δε στα λέω αυτά για να σε κάνω να νιώσεις απαίσια, εσύ κάνεις τη δουλειά σου και το καταλαβαίνω. Σου γράφω για να σε ευχαριστήσω. Βλέποντας αυτές τις φωτογραφίες, συνειδητοποίησα ότι πράγματι δε λέω στη γυναίκα μου ότι την ΑΓΑΠΩ και την λατρεύω έτσι ακριβώς όπως είναι. Το ακούει τόσο σπάνια, που νόμιζε ότι αυτές οι φτιαγμένες φωτογραφίες είναι αυτό που ήθελα και ότι έτσι θέλω να μοιάζει. Πρέπει να βελτιωθώ και στο υπόλοιπο της ζωής μας να υμνώ τις ατέλειές της. Σε ευχαριστώ για την υπενθύμιση. 

Φιλικά, 

*******

via Victoria Caroline
photo by Jayson Leow 

Το post I love you just the way you are δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Δεν μπορώ να πάρω τα εύσημα για το θεσμό – τα εύσημα ανήκουν στους εκπαιδευτικούς και στα παιδιά – αλλά νιώθω τεράστια ικανοποίηση που έβαλα κι εγώ ένα λιθαράκι στο να διαδοθεί η ιδέα. Όταν ξεκίνησα αυτό εδώ το blog το 2008, ένιωσα σαν να απέκτησα φωνή. Και να λοιπόν που η φωνή μου ακούστηκε για καλό σκοπό σε όλη την Ελλάδα κι ακόμα παραπέρα.

Η ιδέα είναι καταπληκτική και μόλις το υλοποιήσαμε στο σχολείο μας! Είμαι δασκάλα της Έκτης και το ονομάσαμε αδερφοποίηση. Είναι συγκινητική η αγάπη που αναπτύσσεται μέρα με τη μέρα… Απίστευτο! Ευχαριστώ για την καταπληκτική ιδέα! (Σοφία, εκπαιδευτικός)

Αγαπητή Άσπα ευχαριστώ που μοιράστηκες αυτή την εμπειρία μαζί μας! Είμαι Αντιδήμαρχος Παιδείας στο Δήμο Ελληνικού – Αργυρούπολης και ήδη με email μου ζήτησα από όλα τα Δημοτικά σχολεία της πόλης μας να υιοθετήσουν αυτή την εξαιρετική ιδέα!! Αυτό έχει ήδη αρχίσει να υλοποιείται σε κάποια σχολεία μας!!

Παρ’ όλα αυτά, τον Οκτώβριο έλειπε από το puzzle ένα μεγάλο κομμάτι. Η φετινή χρονιά. Και το πώς την έζησε η Εβελίνα ως Εκτάκι. Το σημερινό post λοιπόν είναι ένα πολύ σύντομο update για να σας πω τι έγινε και να γράψω τον επίλογο.

Ο Παναγιώτης λοιπόν, το πρωτάκι της Εβελίνας, μπήκε φέτος για τα καλά στη ζωή της. Μου μιλούσε για τον Παναγιώτη το ίδιο συχνά που μου μιλούσε και για τους υπόλοιπους φίλους της. Το θεωρεούσε υποχρέωσή της αλλά πάνω από όλα χαρά της να του αφιερώνει χρόνο συχνά. Πολλά διαλείμματα τα περνούσε παίζοντας «παγίδες» που ήταν το αγαπημένο του παιχνίδι. Όπως όλα τα Πρωτάκια έτσι και ο Παναγιώτης προσαρμόστηκαν γρήγορα στο νέο τους σχολείο – γιατί ο θεσμός, αυτό το σκοπό είχε, να βοηθήσει τα παιδιά να προσαρμοστούν στο νέο περιβάλλον – παρ’ όλα αυτά η σχέση τους με τα Εκτάκια αναπτυσσόταν συνεχώς.

Στο τελευταίο της post η Εβελίνα, δημοσίευσε την αποχαιρετιστήρια κάρτα που της έδωσε ο Παναγιώτης. Όλα τα Πρωτάκια έδωσαν κάρτες στα Εκτάκια τους, με παρότρυνση φυσικά των δασκάλων τους. Την τελευταία εβδομάδα ο αποχαιρετισμός έγινε ως εξής: Τα Εκτάκια πήγαν «επίσημη επίσκεψη» στην Πρώτη για να αποχαιρετίσουν τα Πρωτάκια τους. Δεν πήγαν με άδεια χέρια. Στην τάξη της Εβελίνας, τα παιδιά είχαν φτιάξει με τη βοήθεια της δασκάλας τους από την προηγούμενη, σελιδοδείκτες. Είχαν επίσης φτιάξει παγωτό! Η Εβελίνα, που ήξερε ότι πλησιάζει ο αποχαιρετισμός, μου είχε πάρει και κάποια ζελεδάκια για τον Παναγιώτη και τα είχε κι αυτά μαζί της.

Έτσι με τους σελιδοδείκτες και το παγωτό στο χέρι, πήγαν για την επίσκεψη αποχαιρετισμού. Τα Πρωτάκια έδωσαν τις κάρτες στα Εκτάκια τους. Και μετά μοιράστηκαν το παγωτό που είχαν φτιάξει με τόση αγάπη…

Όταν το μεσημέρι η Εβελίνα ήρθε σπίτι και μου έδειξε την κάρτα μου είπε: «Μαμά όλες οι κάρτες έγραφαν το ίδιο, αλλά δεν έχει σημασία. Είχαν βάλει τα καλύτερά τους γράμματα για να γράψουν ευχές για εμάς».

Στην αρχή της χρονιάς, δεν ήξεραν καν να γράφουν και να διαβάζουν. Όταν η Εβελίνα είχε πάει τότε δώρο στο Παναγιώτη ένα κόμικ, εκείνος καθόταν και κοίταζε τις φωτογραφίες και δεν μπορούσε να το διαβάσει. Και τώρα πια έγραφε, έχοντας βάλει «τα καλύτερά του γράμματα». Και της είχε φτιάξει μια ζωγραφιά. Όχι μια τυχαία ζωγραφιά. Της είχε κάνει χελωνονιντζάκια. Της είχε κάνει το αγαπημένο της χελωνονιντζάκι και το αγαπημένο του.

Την τελευταία μέρα του σχολείου, η Εβελίνα την αφιέρωσε στο Πρωτάκι της. Το γράφει και στο post της:

Πέρασα όλη τη μέρα μου με τον μικρό. Δεν ήθελα να φύγω. Θα μου έλειπε πάρα πολύ! Κανονικά θα έκανα παρέα με τους φίλους μου, αλλά ήταν το πάρτυ της έκτης στο οποίο θα έρχονταν όλοι μου οι συμμαθητές.

Άφησε δηλαδή τους φίλους της, την τελευταία μέρα του σχολείου για να παίξει με το Πρωτάκι της. Γιατί τους φίλους της θα τους έβλεπε το βράδυ στο πάρτυ της Έκτης. Με τον Παναγιώτη ήταν η τελευταία τους φορά…

Την ημέρα της γιορτής των μικρών τάξεων, ήμασταν κι εμείς εκεί. Η Εβελίνα με 3-4 άλλα κορίτσια είχαν αναλάβει βοηθοί και συμμετείχαν στα οργανωτικά της γιορτής.

Και η γιορτή στο προαύλιο του σχολείου άρχισε. Και τότε είδα μια σκηνή που δε θα τη ξεχάσω ποτέ. Τα Πρωτάκια ήταν στο γήπεδο και έκαναν τα σκετσάκια τους. Οι βοηθοί ήταν στην άκρη παρακολουθώντας από κοντά. Εμένα τα μάτια μου ήταν καρφωμένα πάνω στην Εβελίνα. Καρφωμένα πάνω στο χέρι της που ήταν δίπλα στο πρόσωπό της. Προσπαθούσα να μπω στη θέση της. Έβλεπε το Πρωτάκι της να αποφοιτά από την Πρώτη! Το Πρωτάκι της που το είχε αγαπήσει σαν μεγάλη αδελφή. Που του είχε πάρει φαγητό από το κυλικείο εκείνη τη φορά που του έπεσε κάτω το τοστ του. Που έπαιζε παγίδες μαζί του όλη τη χρονιά. Και τώρα θα το άφηνε. Για να γίνει εκείνη το Πρωτάκι.

Η Εβελίνα παρακολουθεί το Πρωτάκι της

Ποιος ξέρει… Μπορεί στην Πρώτη Γυμνασίου, να συναντήσει το παλιό της Εκτάκι που φέτος θα πάει Τρίτη Λυκείου.
Και ελπίζω όταν θα πάει εκείνη Τρίτη Λυκείου, να υποδεχτεί και πάλι τον Παναγιώτη της, ως νέο Πρωτάκι στο Γυμνάσιο.

Η ζωή κάνει κύκλους.
Η ζωή είναι ομορφότερη όταν είναι γεμάτη αγάπη.

Το post Εκτάκια υιοθετούν Πρωτάκια. Ο επίλογος. δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Σήμερα διάβασα ένα ακόμα εξίσου συγκινητικό τελευταίο post. Αυτή τη φορά το έγραψε η Charlotte Kitley, στο blog του Huffington Post UK. Πέθανε μόλις προχθές, από καρκίνο του εντέρου και εκείνη. Ήταν μαμά δύο μικρών παιδιών.

Όπως γνωρίζετε καλά όσοι παρακολουθείτε το blog μου, μού αρέσει να εστιάζομαι κυρίως στην όμορφη πλευρά της ζωής. Όμως πώς θα μπορούσα να προσπεράσω το post της Charlotte, χωρίς να γράψω τις σκέψεις μου για αυτό; Γιατί ο λόγος που έγραψε αυτό το post είναι για να δώσει ένα μήνυμα και να βοηθήσει εμάς να ανακαλύψουμε την όμορφη πλευρά της ζωής. Την φαντάζομαι να κάθεται στον καναπέ του σπιτιού της, μπροστά στο laptop της, γνωρίζοντας ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνει και να γράφει. Διάβασα, ή μάλλον ρούφηξα την κάθε της λέξη, συγκινήθηκα και μοιράζομαι κάποια σημεία που με άγγιξαν περισσότερο (αλλά αξίζει να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο εδώ)

“Ο καρκίνος έγινε μέρος της ζωής μας. Γιορτές, κουρέματα και μαθήματα προγραμματίζονταν όλα γύρω από καλά ή κακά Σαββατοκύριακα χημειοθεραπείας. Ο Danny και η Lu μεγάλωναν άθελά τους με αυτή την κατάσταση. Προστάτευσα όσο μπορούσα την παιδική τους ηλικία η οποία όμως επηρεαζόταν από τις διάφορες θεραπείες μου.

Μετά τα γενέθλιά μου άρχισα να μη νιώθω καλά. “Πεταχτήκαμε” μέχρι το νοσοκομείο όπου έκανα το συνηθισμένο σετ από εξετάσεις. Δυστυχώς τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Μου έδωσαν μέρες, ίσως δύο εβδομάδες ζωής. Κανονικά δε θα έπρεπε να βγω από το νοσοκομείο, αλλά κάπως τα κατάφερα και μπόρεσα να γυρίσω σπίτι για να περάσω τον λίγο χρόνο που είχα με τα αγαπημένα μου παιδιά και τον αγαπημένο μου σύζυγο.

Καθώς τα γράφω αυτά κάθομαι στον καναπέ, σε γενικές γραμμές χωρίς να πονάω, ενώ ασχολούμαι με διάφορα project που αφορούν την κηδεία μου και την πώληση του αυτοκινήτου μου. Ξυπνάμε κάθε πρωί και είμαι ευγνώμων που μπορώ να αγκαλιάσω και να φιλήσω τα μωρά μου.

Καθώς διαβάζετε αυτά τα λόγια, δε θα βρίσκομαι εδώ. Ο Rich θα προσπαθεί να βάλει το ένα πόδι πίσω από το άλλο, να ζει μια μέρα τη φορά, γνωρίζοντας ότι δε θα ξυπνήσω πλέον δίπλα του. Θα έχει την πολυτέλεια να με βλέπει στο όνειρό του, αλλά όταν θα βγαίνει ο δυνατός πρωινός ήλιος, το κρεβάτι θα είναι άδειο. Θα βγάζει δύο φλιτζάνια από το ντουλάπι, αλλά θα συνειδητοποιεί ότι έχει να φτιάξει έναν μόνο καφέ. Η Lucy θα χρειάζεται κάποιον να πιάσει το κουτί με τα κοκαλάκια, αλλά εγώ δε θα είμαι εκεί για να της πλέξω τα μαλλιά. Ο Danny θα έχει χάσει έναν από τους αστυνομικούς του Lego, αλλά κανένας δε θα ξέρει ποιος ακριβώς θα είναι ή πού να κοιτάξει. Εσείς θα ψάχνετε για νέο post στο blog. Δε θα υπάρχει, αυτό είναι το τελευταίο κεφάλαιο.

Έχω τόση ζωή που θέλω ακόμα να ζήσω, αλλά δεν θα την έχω. Θέλω  να είμαι εκεί για τους φίλους μου καθώς ζουν τη ζωή τους, να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν και να γίνω γριά και παράξενη μαζί με τον Rich. Όλα αυτά θα τα στερηθώ.

Αλλά δε θα τα στερηθείτε εσείς. Έτσι κατά την απουσία μου, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ απολαύστε τη ζωή. Πάρτε τη με τα δύο σας χέρια, αρπάξτε την, ταρακουνήστε την και πιστέψτε σε κάθε της στιγμή. Να λατρεύετε τα παιδιά σας. Δεν έχετε πραγματικά ιδέα πόσο τυχεροί είστε που έχετε την ευκαιρία να τους φωνάξετε το πρωί να βιαστούν και να πλύνουν τα δόντια τους.

Να αγαπάτε τον αγαπημένο σας και αν εκείνος δεν μπορεί να σας αγαπήσει πίσω, βρείτε κάποιον που θα το κάνει. Ο καθένας έχει δικαίωμα να αγαπάει και να αγαπιέται. Μην δεχτείτε τίποτα λιγότερο. Βρείτε μία δουλειά που αγαπάτε αλλά μη γίνετε σκλάβος της. Δε θα υπάρχει το μήνυμα “ελπίζω να είχα δουλέψει περισσότερο” στον τάφο σας. Χορέψτε, γελάστε και φάτε με τους φίλους σας. Οι αληθινές, ειλικρινείς, δυνατές φιλίες είναι πραγματική ευλογία και μία επιλογή που κάνουμε εμείς, δεν μας επιβάλλεται από κανέναν.

Περιτριγυρίστε τον εαυτό σας με όμορφα πράγματα. Η ζωή έχει πολύ γκρι και λύπη – εσείς ψάξτε το ουράνιο τόξο και βάλτε το σε κορνίζα. Υπάρχει ομορφιά στα πάντα, απλά μερικές φορές πρέπει να κοιτάξετε με περισσότερη προσοχή για να το βρείτε.

Παρακαλώ περάστε την αγάπη σας για μένα στον Rich, στα παιδιά μου, στην οικογένειά μου και στους φίλους μου. Και όταν θα κλείσετε τις κουρτίνες σας απόψε, ψάξτε για το αστέρι που θα είμαι εγώ, να κοιτάζει προς τα κάτω, να πίνει pina colada και να απολαμβάνει ένα κουτί (πολύ ακριβές) σοκολάτες.

Καληνύχτα, Γεια σας, Ο Θεός να σας έχει καλά.

Charley xx”

Photo by Jeremy Stanley

Το post Το τελευταίο της post. – δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η Εβίτα ήταν μέσα στα μέλια και τη γλύκα. «Πότε θα έρθεις μαμά; Μου λείπεις. Θα τα καταφέρεις σύντομα; Πότε;»

Μετά βέβαια με πάσαρε κάπως απότομα στην Εβελίνα, γιατί έπαιζαν κάποιο παιχνίδι με ένα φίλο που ήταν εκεί και ήρθε η σειρά της να παίξει.  Αλλά παράπονο δεν έχω! Παρά την απότομη διακοπή, πήρα τη δόση τρυφερότητας που χρειαζόμουν.

Μετά, μίλησα με την Εβελίνα. Κι εκείνη το ίδιο ήθελε να μάθει. Πότε θα πάω. Αλλά με ρώτησε με το δικό της μοναδικό τρόπο – που αποδεικνύει χωρίς καμία αμφιβολία και χωρίς τεστ DNA, ότι είναι κόρη μου.

«Έλα μαμά. Πότε θα φέρεις το internet;»

Photo by Victor Herz

Το post Τι να το κάνεις το τεστ DNA? δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Έρχεται η Εβίτα το Σάββατο κρατώντας το βιβλίο της Γλώσσας.

– Μαμά δεν την καταλαβαίνω αυτή την άσκηση.
– Τι δεν καταλαβαίνεις Εβίτα;
– Δεν καταλαβαίνω τι πρέπει να γράψω.
– Εβίτα γιατί δυσκολεύεσαι; Να, το γράφει… Θα φανταστείς ότι γράφεις γράμμα στον Θεό, ο οποίος θα μπορούσε να πραγματοποιήσει όλες σου τις επιθυμίες. Ξεκίνα από την πρώτη ερώτηση. Αν έγραφες ένα γράμμα στον Θεό, τι θα του ζητούσες πιο πολύ από όλα για σένα; Ποια θα ήταν η μεγαλύτερη επιθυμία για τον εαυτό σου;

Παίρνει το μολύβι και γράφει…

Θα ήθελα να γίνω σαν την αδερφή μου.

Το post Ένα παιδί (η 9χρονη κόρη μου) γράφει στον Θεό δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.