«Τι εννοείς;» την είχα ρωτήσει.

«Δεν πεθαίνουμε έτσι απλά. Πριν να πεθάνουμε λέμε: ‘Ευχαριστώ για τη ζωή μου εδώ. Έζησα μια καλή ζωή. Τώρα είμαι έτοιμη να φύγω’».

Η Alison Piepmeier, που έγραψε το άρθρο με τίτλο Thank you for my beautiful life, έχει όγκο στον εγκέφαλο. Και πεθαίνει.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μοιράζομαι εδώ στο blog κάποιο τέτοιο «τελευταίο άρθρο» που έγραψε κάποιος που πεθαίνει. Όλα αυτά τα χρόνια έχω συναντήσει αρκετά τέτοια άρθρα, τα οποία με έχουν αγγίξει βαθιά και τα έχω μοιραστεί μαζί σας. Είναι απίστευτα συγκινητικό να διαβάζεις τι έχει να πει ένας άνθρωπος που ξέρει ότι πεθαίνει. Θα μοιραστώ για ακόμα μία φορά ένα τέτοιο άρθρο, ελπίζοντας ότι θα ταρακουνήσει κι εσάς όσο ταρακούνησε κι εμένα. Η ζωή είναι ένα δώρο. Και δεν είναι δεδομένη.

Thank you for my beautiful life

της Alison Piepmeier

Τι σημαίνει το υπόλοιπο της ζωής σου να μετριέται σε εβδομάδες; Ο όγκος στον εγκέφαλό μου μεγαλώνει. Λαμβάνω νοσοκομειακή φροντίδα. Περιτριγυρίζομαι συνεχώς από οικογένεια και φίλους.

Υπάρχουν τόσες πολλές πράξεις καλοσύνης που δεν μπορώ να απαριθμήσω. Άνθρωποι που μου στέλνουν γεύματα, κουλουράκια και νόστιμα κεράσματα από το Charleston και από όλη τη χώρα. Λαμβάνω προσευχές και ποιήματα. Υπάρχουν εθελοντές που μαθαίνουν στην Maybelle να κάνει ποδήλατο, γιατί εγώ δεν μπορώ. Η Maybelle, ο Brian κι εγώ, παίρνουμε περισσότερες προσφορές βοήθειας από όσες μπορούμε να αποδεχτούμε.

Alison Piepmeier

Φυσικά, ξέρω τι συμβαίνει. Όλη αυτή η υπέροχη γενναιοδωρία, είναι δυστυχώς, ένα ακόμα σημάδι του επικείμενου θανάτου μου. Πώς μπορώ να βρίσκομαι σε ένα μέρος, στο οποίο είμαι τόσο ευγνώμων και τόσο λυπημένη ταυτόχρονα;

Είμαι ξύπνια όσο όλοι οι άλλοι κοιμούνται, κοιμάμαι όσο όλοι οι άλλοι είναι ξύπνιοι. Τώρα μπερδεύω τα λόγια μου όταν είμαι κουρασμένη. Η δεξιά πλευρά του σώματός μου σπάνια υπακούει τις εντολές μου. Έχω περιορισμένη όραση στο δεξί μου μάτι. Μπορώ να φεύγω από το κρεβάτι, μόνο επειδή έχω καροτσάκι.

Είμαι μια καθηγήτρια που δεν μπορεί να πάει στην τουαλέτα χωρίς βοήθεια.  Έχω ειδικότητα στις φεμινιστικές σπουδές περί αναπηρίας που τώρα ζει ως ανάπηρη.

Σε ένα μέλλον που μπορεί να απέχει λίγες μόνο μέρες, θα χάσω την ικανότητα να επικοινωνώ, και μετά θα χάσω και την ικανότητα να ζω. Για την ώρα, οι συνεχείς μου αποτυχίες να καταλάβω και να βγάλω νόημα είναι σημάδια όσων θα ακολουθήσουν. Η πιο απλή κουβέντα τραβάει σε μάκρος καθώς πασχίζω να βρω τις κατάλληλες λέξεις. Η υπαγόρευση του πρώτου προσχέδιου αυτού του άρθρου πήρε δύο ώρες, καθώς η μητέρα μου πληκτρολογούσε υπομονετικά.

Σιγά σιγά, μαθαίνω ότι αυτό που νόμιζα ότι ήμουν, ξεγλιστράει. Κάθομαι στο τραπέζι κρατώντας έναν καφέ που κάποιος άλλος έφτιαξε για μένα. Κάποιος άλλος τρέφει την Maybelle, κάποιος άλλος ετοιμάζει το φαγητό της, κάποιος άλλος την ντύνει και την ετοιμάζει για το camp. Εγώ απλά κάθομαι εδώ, και δεν είμαι πλέον η μητέρα που βοηθάει την Maybelle να ετοιμαστεί για την ημέρα της.

Μοιάζει σαν το σημερινό “εγώ” να μην είναι το “εγώ” που πάντα ήξερα. Όλα είναι εντελώς διαφορετικά τώρα.

Προγραμματίζαμε να πάμε στην Disney World τον Ιούλιο. Οι φίλοι μας και η οικογένειά μας το προγραμμάτιζαν εδώ και μήνες για να σιγουρευτούν ότι οι διακοπές θα είναι τέλειες. Όταν έγινε εμφανές ότι δεν θα μπορούσα να κάνω αυτό το ταξίδι, το ακυρώσαμε.

Αυτό που έκαναν αντ’ αυτού οι φίλοι μας, ήταν να διοργανώσουν το δικό τους πάρτι για πριγκίπισσες της Disney για την Maybelle. Όσο κοιμόμουν, επειδή ήμουν τόσο κουρασμένη, οι φίλοι αυτοί ετοίμασαν το σπίτι μας. Μια δωδεκάδα ενήλικες και παιδιά φόρεσαν στέμματα, περούκες, γκλίτερ. Το απόγευμα ήταν αφιερωμένο στην Maybelle.

Όταν ξύπνησα το πάρτυ ξεκίνησε. Ήταν απίστευτο. Έκλαψα αρκετά. Μετά το πάρτι ξανακοιμήθηκα.

Ήταν το πρώτο πάρτι για πριγκίπισσες για την Maybelle και ήταν υπέροχο με κάθε τρόπο. Εκείνη την ημέρα, δεν είπα ούτε ένα αρνητικό πράγματα για πρίγκιπες, πριγκίπισσες ή τις ταινίες του Disney.

Είμαι χαρούμενη, είμαι τόσο χαρούμενη που έζησα ένα πάρτι για πριγκίπισσες. Λυπάμαι τόσο που δε θα ξανα-υπάρξει ένα τέτοιο για μένα, μόνο και μόνο γιατί δεν θα ξαναζήσω την εμπειρία να βλέπω την πραγματική χαρά της κόρης μου καθώς τραγουδάει “Let it Go” ξανά και ξανά.

Ελπίζω αυτό να μην είναι το τελευταίο μου άρθρο. Ίσως όμως, το ότι γνωρίζω ότι θα μπορούσε να είναι, είναι ένα δώρο που πρέπει να δεχτώ.

Γιατί δεν μπορώ να φύγω χωρίς να πω ευχαριστώ σε όλους αυτούς που με στήριξαν με τη φροντίδα τους και που τα ευγενικά τους λόγια δημιούργησαν πολλές στιγμές χαράς και ομορφιάς. Καθώς νιώθω τον εαυτό μου να γλιστράει, ξέρω ότι η Maybelle θα υποστηριχθεί για όλη της τη ζωή από την αγάπη μιας κοινότητας που είναι τόσο βαθιά, τόσο ισχυρή και τόσο ανώτερη σε σχέση με αυτή που θα πρόσφερα μόνο εγώ.

Σε ευχαριστώ που δημοσιεύεις τα άρθρα μου όλα αυτά τα χρόνια Chris Haire. Είσαι ένας καταπληκτικός συγγραφέας και εκδότης.

Στα αδέλφια μου, στους γονείς μου, στους φίλους μου, στους δασκάλους μου, στους μαθητές μου, στους συναδέλφους μου, στους συντρόφους μου και στους αναγνώστες μου, ζητάω συγνώμη για οτιδήποτε έκανα που μπορεί να σας πλήγωσε. Ευχαριστώ για την όμορφη ζωή μου.

Αν υπάρχει παράδεισος, ή οτιδήποτε άλλο, θα σας δω εκεί.

Το post Ευχαριστώ για την όμορφη ζωή μου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

«Όταν ήμουν 17, διάβασα ένα ρητό που πήγαινε κάπως έτσι: ‘Αν ζεις την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία σου, κάποια μέρα θα έχεις δίκιο.’

Μου έκανε εντύπωση… και από τότε, για τα τελευταία 33 χρόνια, κοιτάω κάθε μέρα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και ρωτάω τον εαυτό μου, ‘Αν σήμερα ήταν η τελευταία μέρα της ζωής μου, θα ήθελα να κάνω αυτό που θα κάνω σήμερα;’

Και όταν η απάντηση ήταν, ‘όχι’ για πολλές μέρες συνεχόμενα, ήξερα ότι είχα να αλλάξω κάτι.

Το να θυμάμαι ότι σύντομα θα πεθάνω, είναι ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία που έχω βρει για να με βοηθάει να παίρνω τις μεγάλες αποφάσεις στη ζωή. Γιατί σχεδόν τα πάντα, όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, η περηφάνια, ο φόβος της ντροπής ή της αποτυχίας, όλα αυτά εξαφανίζονται στο πρόσωπο του θανάτου, αφήνοντας μόνο αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά. 

Το να θυμάσαι ότι θα πεθάνεις είναι ο καλύτερος τρόπος που ξέρω για να αποφεύγεις την παγίδα του να νομίζεις ότι έχεις κάτι να χάσεις. Είσαι ήδη γυμνός, δεν έχεις κανένα λόγο να μην ακολουθήσεις την καρδιά σου.» 

Κάποιοι άνθρωποι χθες, έφυγαν να πάνε να διασκεδάσουν, να δουλέψουν, να ζήσουν τη ζωή τους και η μέρα έμελλε να είναι η τελευταία τους. Παρ’ όλο που γράφω με αφορμή τις τρομοκρατικές επιθέσεις, δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτούς τους ανθρώπους. Ζωές χιλιάδων ανθρώπων χάνονται καθημερινά, αναπάντεχα και άδικα.

Δεν μπορώ να καταλάβω. Δεν μπορώ να δώσω εξηγήσεις. Δεν μπορώ να παρηγορηθώ.

Υπάρχουν όμως δύο πράγματα που μπορώ να κάνω. Το πρώτο είναι να γαντζωθώ από τα λόγια της μητέρας Τερέζας που είπε: «Τι μπορείς να κάνεις για να προάγεις την παγκόσμια ειρήνη; Γύρνα σπίτι και αγάπησε την οικογένειά σου.»

Και το δεύτερο, να ζήσω τη σημερινή μέρα σαν να είναι η τελευταία μου.  Με τους ανθρώπους που αγαπώ. Με αγάπη στην καρδιά μου.

Το post Θα ζήσω τη σημερινή μέρα σαν να είναι η τελευταία μου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Σήμερα διάβασα ένα ακόμα εξίσου συγκινητικό τελευταίο post. Αυτή τη φορά το έγραψε η Charlotte Kitley, στο blog του Huffington Post UK. Πέθανε μόλις προχθές, από καρκίνο του εντέρου και εκείνη. Ήταν μαμά δύο μικρών παιδιών.

Όπως γνωρίζετε καλά όσοι παρακολουθείτε το blog μου, μού αρέσει να εστιάζομαι κυρίως στην όμορφη πλευρά της ζωής. Όμως πώς θα μπορούσα να προσπεράσω το post της Charlotte, χωρίς να γράψω τις σκέψεις μου για αυτό; Γιατί ο λόγος που έγραψε αυτό το post είναι για να δώσει ένα μήνυμα και να βοηθήσει εμάς να ανακαλύψουμε την όμορφη πλευρά της ζωής. Την φαντάζομαι να κάθεται στον καναπέ του σπιτιού της, μπροστά στο laptop της, γνωρίζοντας ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνει και να γράφει. Διάβασα, ή μάλλον ρούφηξα την κάθε της λέξη, συγκινήθηκα και μοιράζομαι κάποια σημεία που με άγγιξαν περισσότερο (αλλά αξίζει να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο εδώ)

“Ο καρκίνος έγινε μέρος της ζωής μας. Γιορτές, κουρέματα και μαθήματα προγραμματίζονταν όλα γύρω από καλά ή κακά Σαββατοκύριακα χημειοθεραπείας. Ο Danny και η Lu μεγάλωναν άθελά τους με αυτή την κατάσταση. Προστάτευσα όσο μπορούσα την παιδική τους ηλικία η οποία όμως επηρεαζόταν από τις διάφορες θεραπείες μου.

Μετά τα γενέθλιά μου άρχισα να μη νιώθω καλά. “Πεταχτήκαμε” μέχρι το νοσοκομείο όπου έκανα το συνηθισμένο σετ από εξετάσεις. Δυστυχώς τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Μου έδωσαν μέρες, ίσως δύο εβδομάδες ζωής. Κανονικά δε θα έπρεπε να βγω από το νοσοκομείο, αλλά κάπως τα κατάφερα και μπόρεσα να γυρίσω σπίτι για να περάσω τον λίγο χρόνο που είχα με τα αγαπημένα μου παιδιά και τον αγαπημένο μου σύζυγο.

Καθώς τα γράφω αυτά κάθομαι στον καναπέ, σε γενικές γραμμές χωρίς να πονάω, ενώ ασχολούμαι με διάφορα project που αφορούν την κηδεία μου και την πώληση του αυτοκινήτου μου. Ξυπνάμε κάθε πρωί και είμαι ευγνώμων που μπορώ να αγκαλιάσω και να φιλήσω τα μωρά μου.

Καθώς διαβάζετε αυτά τα λόγια, δε θα βρίσκομαι εδώ. Ο Rich θα προσπαθεί να βάλει το ένα πόδι πίσω από το άλλο, να ζει μια μέρα τη φορά, γνωρίζοντας ότι δε θα ξυπνήσω πλέον δίπλα του. Θα έχει την πολυτέλεια να με βλέπει στο όνειρό του, αλλά όταν θα βγαίνει ο δυνατός πρωινός ήλιος, το κρεβάτι θα είναι άδειο. Θα βγάζει δύο φλιτζάνια από το ντουλάπι, αλλά θα συνειδητοποιεί ότι έχει να φτιάξει έναν μόνο καφέ. Η Lucy θα χρειάζεται κάποιον να πιάσει το κουτί με τα κοκαλάκια, αλλά εγώ δε θα είμαι εκεί για να της πλέξω τα μαλλιά. Ο Danny θα έχει χάσει έναν από τους αστυνομικούς του Lego, αλλά κανένας δε θα ξέρει ποιος ακριβώς θα είναι ή πού να κοιτάξει. Εσείς θα ψάχνετε για νέο post στο blog. Δε θα υπάρχει, αυτό είναι το τελευταίο κεφάλαιο.

Έχω τόση ζωή που θέλω ακόμα να ζήσω, αλλά δεν θα την έχω. Θέλω  να είμαι εκεί για τους φίλους μου καθώς ζουν τη ζωή τους, να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν και να γίνω γριά και παράξενη μαζί με τον Rich. Όλα αυτά θα τα στερηθώ.

Αλλά δε θα τα στερηθείτε εσείς. Έτσι κατά την απουσία μου, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ απολαύστε τη ζωή. Πάρτε τη με τα δύο σας χέρια, αρπάξτε την, ταρακουνήστε την και πιστέψτε σε κάθε της στιγμή. Να λατρεύετε τα παιδιά σας. Δεν έχετε πραγματικά ιδέα πόσο τυχεροί είστε που έχετε την ευκαιρία να τους φωνάξετε το πρωί να βιαστούν και να πλύνουν τα δόντια τους.

Να αγαπάτε τον αγαπημένο σας και αν εκείνος δεν μπορεί να σας αγαπήσει πίσω, βρείτε κάποιον που θα το κάνει. Ο καθένας έχει δικαίωμα να αγαπάει και να αγαπιέται. Μην δεχτείτε τίποτα λιγότερο. Βρείτε μία δουλειά που αγαπάτε αλλά μη γίνετε σκλάβος της. Δε θα υπάρχει το μήνυμα “ελπίζω να είχα δουλέψει περισσότερο” στον τάφο σας. Χορέψτε, γελάστε και φάτε με τους φίλους σας. Οι αληθινές, ειλικρινείς, δυνατές φιλίες είναι πραγματική ευλογία και μία επιλογή που κάνουμε εμείς, δεν μας επιβάλλεται από κανέναν.

Περιτριγυρίστε τον εαυτό σας με όμορφα πράγματα. Η ζωή έχει πολύ γκρι και λύπη – εσείς ψάξτε το ουράνιο τόξο και βάλτε το σε κορνίζα. Υπάρχει ομορφιά στα πάντα, απλά μερικές φορές πρέπει να κοιτάξετε με περισσότερη προσοχή για να το βρείτε.

Παρακαλώ περάστε την αγάπη σας για μένα στον Rich, στα παιδιά μου, στην οικογένειά μου και στους φίλους μου. Και όταν θα κλείσετε τις κουρτίνες σας απόψε, ψάξτε για το αστέρι που θα είμαι εγώ, να κοιτάζει προς τα κάτω, να πίνει pina colada και να απολαμβάνει ένα κουτί (πολύ ακριβές) σοκολάτες.

Καληνύχτα, Γεια σας, Ο Θεός να σας έχει καλά.

Charley xx”

Photo by Jeremy Stanley

Το post Το τελευταίο της post. – δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Photo by Pink Sherbet Photography

Κάθε φορά που καθόμουν όμως  να γράψω για το τελευταίο post του Derek με έπιανε ένας κόμπος στο λαιμό και τελικά το άφηνα. Χθες όμως, συνέβη κάτι που με ταρακούνησε. Έμαθα ότι η μαμά μιας περσινής συμμαθήτριάς της Εβίτας πέθανε στα καλά των καθουμένων, από μία λοίμωξη. Φέτος τα δυο κορίτσια δεν ήταν στο ίδιο σχολείο κι έτσι δεν κάνανε και τόση παρέα αλλά από χθες που έμαθα για το θάνατο της μαμάς έχω αναστατωθεί πολύ. Μου έρχεται συνέχεια στο μυαλό η εικόνα της, οι συζητήσεις που κάναμε για τις κόρες μας και όλα όσα κουβεντιάζαμε την ώρα που περιμέναμε τις μικρές να τελειώσουν τη γυμναστική (στη γυμναστική ήταν μαζί και φέτος). Ή που χαιρετιόμασταν από μακριά καθώς οι δρόμοι μας διασταυρώνονταν έξω από το γυμναστήριο ενώ τρέχαμε να αφήσουμε ή να παραλάβουμε τα παιδιά. Για άλλη μια φορά συνειδητοποιώ ότι η ζωή δεν είναι δεδομένη και ότι σήμερα μπορεί να είσαι εδώ αλλά αύριο μπορεί να μην είσαι. Ο Derek ήταν προετοιμασμένος ότι θα αποχωριστεί την οικογένειά του αλλά η μαμά της φίλης της Εβίτας, έφυγε έτσι ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση.

Πίσω στο τελευταίο post του Derek λοιπόν που σήμερα θεωρώ ότι ήρθε η ώρα να γράψω επιτέλους για αυτό. Όχι όμως για να το σχολιάσω ή να το αναλύσω, αλλά απλά για να σας παροτρύνω να πάτε να το διαβάσετε. Ξεκινάει με το συγκλονιστικό: «Να λοιπόν. Είμαι νεκρός και αυτό είναι το τελευταίο μου post στο blog» και δεν μπορείς παρά να συγκινηθείς φαντάζοντάς τον να κάθεται μπροστά στον υπολογιστή του και να γράφει αυτά που γράφει, ξέροντας ότι θα διαβαστούν μετά τον θάνατό του. Παράλληλα όμως το ίδιο συγκινητικό  είναι να ξέρεις ότι κάποιος άλλος έφυγε ξαφνικά χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία να κάνει το ίδιο.

Είχα ξαναγράψει πρόσφατα για μια άλλη απώλεια γονιού που άφησε πίσω του τον μικρό του γιο και δυστυχώς όλοι έχουμε στο περιβάλλον μας τέτοιες περιπτώσεις. Το ευτύχημα αλλά ταυτόχρονα και δυστύχημα για εμάς τους γονείς είναι ότι το πέρασμά μας από αυτή τη ζωή είναι ήδη σημαντικό. Ευτύχημα γιατί αφήνουμε πίσω τα παιδιά μας και αυτό είναι θαυμαστό. Παράλληλα ελπίζουμε ότι τα παιδιά μας ή τα παιδιά των παιδιών μας ίσως να κάνουν κάτι σημαντικό, κάτι που θα αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο. Είναι όμως και δυστύχημα γιατί μερικές φορές επαναπαυόμαστε και σταματάμε να αναζητούμε και κάποιον άλλον προορισμό στη ζωή. Γιατί είναι άραγε ο μόνος μας προορισμός στη ζωή το να είμαστε ένας κρίκος στην αλυσίδα των απογόνων μας; Δεν ξέρω, ο καθένας πρέπει να απαντήσει μόνος του σε αυτή την ερώτηση και η απάντηση σίγουρα δεν είναι ίδια για όλους. Πέρα όμως από τον προορισμό μας, τα λόγια του Derek στην τελευταία παράγραφο μας θυμίζουν ότι σημασία έχει η αγάπη ΣΗΜΕΡΑ. Κλείνει με το συγκινητικό: I loved you deeply, I loved you, I loved you, I loved you.

Ας ζούμε την αγάπη κάθε λεπτό, κάθε ώρα, κάθε μέρα, ΤΩΡΑ. Αυτή η στιγμή είναι η μόνη που έχουμε εξασφαλισμένη.

“Αναπνεύστε, αφεθείτε, και θυμήστε στον εαυτό σας ότι αυτή η στιγμή είναι η μόνη που έχετε στα σίγουρα.”
~ Oprah Winfrey

The last post

Το post Το τελευταίο του post. – δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.