Όσοι παρακολουθείτε το blog από τα πρώτα του χρόνια μπορεί να θυμάστε την 16χρονη Εβελίνα ως νηπιαγωγάκι. Ζωγράφιζε κάστρα με φ-Λ-ουρούς,  έγραψε την πρώτη της λέξη επειδή της είχα ζητήσει ησυχία (κι έτσι για να μη μου μιλήσει, πήρε μολύβι και έγραψε) και με αγαπούσε για έναν απόλυτα λογικό λόγο: Γιατί έφτιαχνα ωραίες κρέπες!

Ή μπορεί να θυμάστε την 14χρονη Εβίτα ως τρίχρονη. Γράφτηκε στο μπαλέτο για να είναι με την αδελφή της (όπως συνέβη αργότερα και για τα Αγγλικά),  ζωγράφισε τον τοίχο του δωματίου της (προς Θεού δεν έφταιγε εκείνη, ο τοίχος επέμενε) και η καλύτερη μέρα της ζωής της ήταν όταν έπεσε το πρώτο της δόντι (τι έπεσε δηλαδή, όλη μέρα το τραβάγαμε)!

Και βέβαια θα θυμάστε τις ατάκες. Τι ατάκες! Πόσο χαίρομαι που τις μοιραζόμουν μαζί σας και γελούσαμε όλοι μαζί…

Όλα αυτά τα χρόνια οι ατάκες ήταν πολύ σημαντικό κομμάτι του blog μου. Έγραφα συχνά τις ατάκες τους και ήταν τόσες πολλές που είχα ξεχωριστή κατηγορία ΑΤΑΚΕΣ. Τότε μπορούσατε να τις βρείτε στο κεντρικό μενού του blog.

Καθώς όμως τα παιδιά μεγάλωσαν και οι ατάκες λιγόστεψαν, άρχισα να γράφω περισσότερο για άλλα θέματα. Οι παλαιότερες ατάκες, έφυγαν αθόρυβα από το κεντρικό μενού. (Τώρα πλέον τις βρίσκετε ως υποκατηγορία κάτω από την επιλογή Η ΖΩΗ ΜΟΥ, αν θέλετε να ανατρέξετε στις παλιές).

Αλλά… SURPRISE!

Σήμερα είναι μέρα για νέες ατάκες της Εβελίνας! Γιατί μπορεί να μην κυκλοφορώ όλη μέρα με ένα στυλό στο χέρι όπως έκανα παλιά, αλλά εξακολουθώ να σημειώνω πράγματα που μου λένε και όποτε μαζεύεται υλικό, παίρνω την άδειά τους και το ανεβάζω.

Πάμε λοιπόν για νέες ατάκες τις Εβελίνας, όπως τις παλιές καλές μέρες!

✔ Την παραμονή του πάρτυ της κολλητής της:
“Μαμά να κοιμηθείς καλά σήμερα, γιατί αύριο θα ξενυχτήσεις. Θα φύγω τελευταία από το πάρτυ”.

✔  Εβελίνα: Μαμά τα μαλλιά μου έχουν μακρύνει πολύ. Δεν θέλω να τα κόψω ακόμα, αλλά σκεφτόμουν όταν θα τα κόψω να κάνω κάτι ξεχωριστό.
Εγώ (από μέσα μου): ΩΧ.
Εγώ  (απ΄έξω μου): Τι δηλαδή;
Εβελίνα: Σκεφτόμουν να βάλω κάτω στις άκρες λίγο μωβ.
Εγώ (από μέσα μου): Να τα μας…
Εγώ  (απ΄έξω μου): Όταν θα γίνεις 18.
Εβελίνα (προς την αδελφή της που ήταν σε άλλο δωμάτιο): Εβίτα! Έφαγα reject!

✔ Και ξανά η λέξη reject:
Μου λέει μια μέρα: “Γιατί με reject-άρεις;”

✔ Μου διηγείται τι συνέβη όταν έψαχνε για κάτι και δεν το έβρισκε:
“Εγώ στην αρχή κατηγόρησα την Εβίτα, όπως θα έκανε κάθε σωστή μεγάλη αδελφή”.

✔ Μου εξηγεί πόσο κουρασμένη ήταν το προηγούμενο βράδυ: «Ήμουν τόσο κουρασμένη χθες το βράδυ που δεν είχα ενέργεια να δω όνειρο. Το μυαλό μου δε λειτουργούσε… Έκλεισα τα μάτια και αντί για όνειρο είδα ένα επεισόδιο Χελωνονονιτζάκια».

✔ Εβίτα: Μαμά όταν μας γέννησης πλήρωσες; (εννοούσε στο μαιευτήριο).
Εβελίνα: Ναι. Με τη ζωή της!

✔  Πρόσφατα έκλεισα ραντεβού στον ορθοδοντικό και είπα να τους στείλω πρόσκληση στο Google Calendar για να το έχουν στο ημερολόγιό τους και να μην το ξεχάσουν. Φυσικά δεν περίμενα να απαντήσουν, απλώς το έστειλα για να είναι ενήμερες!

Αλλά… Η Evelina Online απέρριψε την πρόσκληση με συνοπτικές.  Με reject-αρε!

✔  Εγώ: Λοιπόν; Θα μου πείτε αν καμιά από τις δυο σας έχει σκοπό να σπουδάσει στο Λονδίνο γιατί θέλω να ξέρω αν το μέλλον μου επιφυλάσσει Αγγλία;
Εβελίνα: Ναι εγώ το σκέφτομαι.
Εγώ: Αααα… τέλεια! Θα έρχομαι 2-3 φορές το χρόνο τότε από καμιά εβδομάδα τη φορά. Δηλαδή κανονικά θα μπορούσα να κάθομαι περισσότερο, γιατί τη δουλειά μου μπορώ να την πάρω μαζί, αλλά δε θα με θέλεις.
Εβελίνα: Τι λες μαμά; Εννοείς ότι θα σε βλέπω μόνο 3 φορές το χρόνο; Εμένα και μία φορά το μήνα μου φαίνεται λίγο. Αν πάω Αγγλία θα έρθεις να μείνεις μαζί μου!

✔  Και με την ευκαιρία, να μια φωτογραφία από Λονδίνο που έχει σχέση με την Εβελίνα… Μπήκαμε λοιπόν μια μέρα σε ένα super-market και αντικρύσαμε αυτό:

Κοντέψαμε να την χάσουμε την Εβελίνα! (Για δεύτερη φορά δηλαδή. Την πρώτη τη χάσαμε στο μετρό). Έπαθε σοκ και ήθελε να κατασκηνώσει στο διάδρομο με τα φρούτα καθώς δεν έχει κανένα πρόβλημα να τρέφεται μόνο με φράουλες και raspberries (ε και πίτσα).

✔  Εγώ: Τι είπε η Άννα που δε θα πας τελικά;
Εβελίνα: Ό,τι λέει κάθε παιδί του 21ου αιώνα σε αυτές τις περιπτώσεις.
Εγώ: Τι λέει κάθε παιδί του 21ου αιώνα σε αυτές τις περιπτώσεις;
Εβελίνα: RIP.

✔  Την αγκαλιάζω και της λέω: “Λυκειάκι μου”.
“Γιατί με λες έτσι μαμά;”
“Λυκειάκι μου, επειδή τώρα πηγαίνεις λύκειο”.
“Να με λες καλύτερα Γλυκιάκι μου επειδή είμαι γλυκιά”.

✔  Εγώ: Πώς τα περάσατε Εβελίνα στο πάρτυ;
Εβελίνα: Ήταν τέλεια. Στο τέλος είχαμε καθίσει και βάζαμε τραγούδια από τα παλιά.
Εγώ: Α ωραία…
Εβελίνα: Ναι! Ήταν τραγούδια από το 2015! Και ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΠΙΑΣΕΙ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ… Ωραία ήταν…

Το post Μας είχε πιάσει νοσταλγία… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Σήμερα λοιπόν μου έστειλε έναν διάλογο που είχε γίνει πέρσι και αφορούσε το Πολυτεχνείο. Γέλασα πολύ γιατί τον είχα ξεχάσει. Να’τος!

2014 

Εβελίνα: Μαμά αύριο που δεν έχουμε σχολείο μπορούμε να παίξουμε ηλεκτρονικά;
Εγώ: Όχι Εβελίνα, αύριο είναι Δευτέρα. Ξέρεις ότι μόνο Σαββατοκύριακα μπορείτε να παίζετε.
Εβελίνα: Μα μαμά είναι η γιορτή του Πολυτεχνείου. Γιορτάζουμε που έπεσε η δικτατορία. Είναι δικτατορία να μη μας αφήνεις να κάνουμε αυτό που θέλουμε την επίσημη μέρα της δημοκρατίας!

Νόμιζα ότι δε θα είχα τη… χαρά να ξανακούσω τέτοιον «επετειακό διάλογο» άλλη χρονιά. Αλλά να που τελικά έκανα λάθος. Να’τος ο φετινός!

2015

Συζητούσαμε σχετικά με ένα σύστημα που εφαρμόζουμε εδώ και κάποιες εβδομάδες στο σπίτι για τις δουλειές του σπιτιού. Κάποια στιγμή θα ακολουθήσει post με λεπτομέρειες για πώς λειτουργεί γιατί είναι ένας τρόπος για να μάθουν τα παιδιά να συμμετέχουν περισσότερο και να αποκτούν υπευθυνότητες. Αλλά σήμερα θέλω απλά να αναφερθώ στον «επετειακό διάλογο». Προσπαθούσαμε λοιπόν να βρούμε φιλική ονομασία για το πώς θα ονομάζεται αυτός που είναι υπεύθυνος της κουζίνας ή αυτός που είναι υπεύθυνος του διπλώματος των ρούχων (βρήκαμε, σιγά μη δε βρίσκαμε) και μετά περάσαμε στο πώς θα λέγομαι εγώ. Στην ουσία εγώ είμαι η γενική συντονίστρια του συστήματος για όλο το σπίτι, οπότε η Εβίτα πρότεινε να ονομάζομαι «Σπιτάρχης».

Η Εβελίνα τότε είπε: Το «Χούντα» της ταιριάζει καλύτερα.

Το post Επετειακοί διάλογοι δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Μετά από κανένα μισάωρο πήγα να το ανοίξω. Και τότε διαπίστωσα ότι δεν άνοιγε. Δεν ήταν δηλαδή θέμα μπαταρίας. Δεν άνοιγε και δεν φόρτιζε. Panic! Είμαι iPhone fan, θα ήταν η ιδανική ευκαιρία να αποκτήσω το 6 που αναμένεται να κυκλοφορήσει, αλλά το φθινόπωρο είναι η απόλυτα λάθος περίοδος για να σκεφτούν οι γονείς τις δικές τους ανάγκες. Οι εγγραφές, τα βιβλία, τα ψώνια της επιστροφής στο σχολείο (σχολικά, ρούχα, παπούτσια) προηγούνται και είναι δυστυχώς πολύ πιο ακριβά από ένα iPhone 6!

Η Εβελίνα με παρακολουθούσε που πάσχιζα να το ξαναζωντανέψω. Το έβαλα να φορτίζει με άλλο φορτιστή. Το πήγα σε άλλη πρίζα. Πατούσα ταυτόχρονα το πάνω κουμπί και το Home για να γίνει επαναφορά. Έβγαλα και ξαναέβαλα κάρτα sim (μπας και είχε σχέση). Το γκλούγκλαρα και άρχισα να διαβάζω πιθανές λύσεις. Τίποτα όμως δε δούλευε. Κάποια στιγμή αποφάσισε να… παρέμβει. Με πολύ cool ύφος, είπε: «Ξέρω έναν τρόπο για να βρεις λεφτά να αγοράσεις το νέο iPhone.» Δεν ήξερα αν έκανε πλάκα ή μιλούσε σοβαρά. Γιατί όταν μιλάει σοβαρά, ακούω. Οι σκέψεις της είναι πάντα λογικές. Τι τρόπο λοιπόν είχε σκεφτεί;

«Για πες» της είπα. «Πώς θα βρω τα λεφτά;»
«Πάντα δουλεύει αυτός ο τρόπος» μου είπε.
«Ε για πες!»
«Θα πεις τα κάλαντα στη γιαγιά, δίνει πάντα πολλά λεφτά.»

Δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω. Ή μήπως και να ξετρυπώσω το τριγωνάκι για τα κάλαντα. Μέσα στην απελπισία μου πάτησα για μια τελευταία φορά τα δύο κουμπιά ταυτόχρονα. Και ως εκ θαύματος, εμφανίστηκε το λογότυπο στην οθόνη. Το κινητό ζωντάνεψε! Δεν ξέρω για πιο λόγο είχε μπλοκάρει, αλλά τελικά δούλευε!

Κι έτσι ο παράδεισος (το iPhone 6) μπορεί να περιμένει. Στο μεταξύ τον Νοέμβριο βγαίνει η νέα μου επιδότηση για κινητό. Για να δούμε… Θα βγει κανένα καλό ποσό; Ή θα αναγκαστώ να περάσω στο plan B: «Να τα πούμε;»

Photo by Viktor Hanáček

Το post Ο παράδεισος (το iPhone 6) μπορεί να περιμένει δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Εβελίνα: Τι να τη βάλουμε να παίξει τη μαμά μαζί μας;
Εβίτα: Δεν ξέρω. Τι λες;
Εβελίνα: Τι λες για παντομίμα; Πλάκα θα έχει να τη δούμε να παριστάνει το κουνελάκι!

Γελάνε, αλλά συνεχίζουν το διάλογο για να βρουν το πραγματικά ιδανικό παιχνίδι.
Εβίτα: Τι λες για Twister?
Εγώ (πετάγομαι): Ναι Twister!
Εβελίνα: Μπα… Είσαι γυμνάστρια. Θα μας νικήσεις.
Εβίτα: Ε τότε τι;
Εβελίνα: Δεν ξέρω, κάτι που να της ταιριάζει.

«Για να σκεφτούμε…» παραμιλάει η Εβελίνα… «Τι παιχνίδι της ταιριάζει πραγματικά της μαμάς;»
Κάνει ένα λεπτό παύση για να σκεφτεί και μετά απαντάει από μόνη της με απόλυτη βεβαιότητα: «Ο Γκρινιάρης».

Photo by rekre89

Το post Να τι πιστεύουν πραγματικά οι κόρες μου για μένα… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Στο post εκείνο, υπήρχε link στο blog του Petite Lemone για να κατεβάσει και να τυπώσει κανείς τη δική τους συνέντευξη που ήταν όμως στα Αγγλικά.  Πέρσι λοιπόν το Σεπτέμβριο μία διαδικτυακή φίλη η Εύη Κωνσταντινίδου, μου έστειλε μήνυμα να μου πει ότι είχε μεταφράσει την συνέντευξη στα Ελληνικά, είχε κάνει το design με πρότυπο το Αγγλικό και ότι θα ήταν χαρά της να μου τη στείλει για να την κάνω με κορίτσια. Έτσι κι έγινε!

Λήψη

Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα για να γίνετε συνδρομητές στο newsletter μου και θα σας στείλω τη συνέντευξη στο email στη στιγμή ως δώρο καλωσορίσματος!

Φέτος, καθώς τύπωνα τη συνέντευξη για να τη συμπληρώσουμε με τα κορίτσια για τη χρονιά που μόλις ξεκίνησε, έστειλα μήνυμα στην Εύη και συμφωνήσαμε να ανεβάσω το αρχείο εδώ στο blog προκειμένου να μπορέσουν να την κατεβάσουν κι άλλοι γονείς.

Η αξία του να έχει κανείς καταγεγραμμένες τις απαντήσεις σε αυτές ή οποιεσδήποτε άλλες ανάλογες ερωτήσεις είναι μεγάλη, όσο απλοϊκές και αν φαίνονται. Εγώ πάντως έμαθα πράγματα από τα κορίτσια που ούτε τα φανταζόμουν. Να 2-3 highligts από τις συνεντεύξεις τους:

Εβίτα:

Αγαπημένο κολατσιό: «σταφύλια» (δεν το ήξερα!)
Λιγότερο αγαπημένο φαγητό: «αρακάς» (το ήξερα. Η θεωρία της είναι ότι ένας άνθρωπος γεννιέται με διαφορετικά στομάχια για διαφορετικά φαγητά κι εκείνη γεννήθηκε κατά λάθος χωρίς το στομάχι του αρακά. Ευτυχώς το στομάχι του παγωτού το έχει.)
3 λέξεις που με περιγράφουν: Στην αρχή με ρώτησε: «Τι λέξεις να πω βρε μαμά; Λέξεις για παράδειγμα όπως ‘ζωηρή, κακιά και άπληστη’;» «Ναι τέτοιες λέξεις!» της απάντησα. Οπότε τελικά έγραψε: «Ζωηρή, έξυπνη και Εβίτα».

Εβελίνα:

Αγαπημένο κολατσιό: «σταφύλι» (δεν το ήξερα. Μήπως αντιγράφουν η μία από την άλλη; Ή μήπως επειδή τους βάζω συνέχεια σταφύλια στο σχολείο φέτος;)
Όταν μεγαλώσω, θα ήθελα να γίνω: «δασκάλα» (το ήξερα)
3 λέξεις που με περιγράφουν: «Γλυκιά, λίγο ζωηρή, έξυπνη. Με μια λέξη, Εβελίνα».

Και το σχόλιο που έκανε αμέσως μόλις τελειώσαμε τη συνέντευξη: «Όλα αυτά θα χρειαστούν για όποιον γράψει τη βιογραφία μου.»

Τυπώστε χωρίς καθυστέρηση! Όλα αυτά θα χρειαστούν για τη βιογραφία των παιδιών σας! 🙂

Λήψη

Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα για να γίνετε συνδρομητές στο newsletter μου και θα σας στείλω τη συνέντευξη στο email στη στιγμή ως δώρο καλωσορίσματος!

Το post Επιστροφή στα σχολεία: Η συνέντευξη [Για εκτύπωση] δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

– Μαμά δεν είχες πει ότι του χρόνου θα με γράψεις Γαλλικά σε φροντιστήριο;
– Εγώ; Πότε το είπα αυτό;
– Ναι, ναι το είχες πει. Για να κάνω Γαλλικά στο φροντιστήριο και να κάνω Γερμανικά στο σχολείο.
– Όχι, δεν είχα πει κάτι τέτοιο! Σε φροντιστήριο κάνεις ήδη Αγγλικά. Δεν θα κάνεις ταυτόχρονα και άλλη γλώσσα σε φροντιστήριο. Δεύτερη γλώσσα θα κάνεις στο σχολείο.
– Ναι μαμά, η δεύτερη γλώσσα θα αρχίσει του χρόνου. Απλά πρέπει να απαντήσουμε ποια θέλουμε να είναι αυτή η δεύτερη γλώσσα – γαλλικά ή γερμανικά – και θα αρχίσουμε τη γλώσσα που θα επιλέξει η πλειοψηφία. Εγώ θέλω Γερμανικά. Γαλλικά ας κάνω εκτός σχολείου.

Σοκ! Ζαλάδα! Μεταξύ Γαλλικών και Γερμανικών, επιλέγει Γερμανικά! Χιλιάδες σκέψεις άρχισαν να με κατακλύζουν. Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα προτιμούσα οι κόρες μου να μάθουν Γαλλικά, γιατί έχω μεγάλη αγάπη στη Γαλλία. Από τότε που πήγα για πρώτη φορά για να περάσω το καλοκαίρι με τη Γαλλίδα pen pal φίλη μου, μέχρι που πήγα για σπουδές στη Νίκαια, αγάπησα τη χώρα αυτή με τα καλά της και τα κακά της. Τη λατρεύω τη Γαλλία! Και τι δε θα έδινα να πάμε με τα κορίτσια και να την εξερευνήσουμε μαζί…

Παραλιακή της Νίκαιας

Φυσικά δεν είπε κανείς ότι μαθαίνοντας Γερμανικά στην Πέμπτη δημοτικού, καταδικάζεται ότι δε θα μάθει ποτέ Γαλλικά. Μπορεί τελικά να μάθει και τρεις και τέσσερις γλώσσες. Ούτε βέβαια χρειάζεται κανείς να μιλάει τη γλώσσα για να επισκεφτεί και να αγαπήσει μια χώρα. Αλλά να… είναι αλλιώς…

Η Εβελίνα ξέρει βέβαια την αγάπη μου για τη Γαλλία. Αλλιώς δε θα έκανε αυτή την εισαγωγή για το φροντιστήριο. Θα μου έλεγε “μεταξύ Γαλλικών και Γερμανικών προτιμάω Γερμανικά”. Αλλά σου λέει, αν πω στη μαμά ότι δε με ενδιαφέρει να μάθω Γαλλικά, το ‘χω χαμένο το παιχνίδι.

Αλλά πώς μπορώ εγώ να αναγκάσω ένα παιδί να κάνει αυτό που θέλω εγώ (όσο κι αν πιστεύω ότι έχω δίκαιο); Από τότε που ήταν μικρούλες τις προετοιμάζω να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις. Και ναι, έχω λόγο για το ποια γλώσσα θέλω να μάθει το παιδί μου, αλλά πώς μπορώ να το βάλω να διαβάσει ή να αγαπήσει κάτι που δε θέλει; (Αφήνω ασχολίαστο το σύστημα της ψηφοφορίας στο σχολείο για τη δεύτερη γλώσσα) Οπότε αν τα Γαλλικά πάρουν τις περισσότερες ψήφους, ΟΚ θα αρχίσει να τα μαθαίνει. Αλλά εδώ από ό,τι φαίνεται, τα παιδιά έχουν συνεννοηθεί και υπάρχει ήδη “κίνημα” υπέρ των Γερμανικών.

Εγώ: Και πώς σου ήρθε Εβελίνα να προτιμήσεις Γερμανικά από τα Γαλλικά;
Εβελίνα: Όλα τα παιδιά Γερμανικά θέλουν. Είχε έρθει η σύμβουλος των Γερμανικών και μας μίλησε σήμερα.
Εγώ: Η σύμβουλος των Γαλλικών δεν ήρθε;
Εβελίνα: Όχι ακόμα. Λοιπόν πες μου. Συμφωνείς για τα Γερμανικά;
Εγώ: Ξέρεις κάτι; Εσύ θα αποφασίσεις. Αλλά μέχρι να έρθει η μέρα της απάντησης, εγώ θα σου πω τι θα έχεις να κερδίσεις αν μάθεις Γαλλικά. Θα σου πω όλα τα καλά της Γαλλίας! Θα σου περιγράψω τα όνειρα που έχω να πηγαίνουμε στη Γαλλία για διακοπές και πόσο ωραία να μπορείς να μιλάς Γαλλικά. Και θα σου πω επίσης τι ξέρω για τη Γερμανία. Έμεινα εκεί 6 μήνες. Ξέρω αρκετά! Και μετά εσύ θα αποφασίσεις ΟΚ?
Εβελίνα: Δηλαδή τι καλό έχει η Γαλλία;

(Να η ευκαιρία μου.  Τι να πρωτοπώ; Σκέψου Άσπα σκέψου!)

Και να τι είπα. (Αν είναι δυνατόν…): “Έχει κρέπες!”
Αλλά όπως και να το κάνεις, οι κρέπες είναι δυνατό χαρτί στην περίπτωση της Εβελίνας. Αν δεν υπήρχαν οι κρέπες θα σου έλεγα εγώ. Ούτε καν θα έμπαινα στον πίνακα του νηπιαγωγείου τότε που ήταν η Εβελίνα νηπιαγωγάκι.

Εβίτα που παρακολουθούσε το διάλογο: Γιούπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι! Θα τρώμε κάθε μέρα κρέπες! Γαλλικά θέλω. Γαλλικά!

Κρέπες

Εβελίνα: Και τι άλλο;

(Τι άλλο να πω τώρα; Σκέψου Άσπα σκέψου!)

Εγώ: Έχει τη Eurodisney! Είναι το πιο χαρούμενο μέρος στον κόσμο! Και θα πάμε και θα μπορείς να μιλάς και να συνεννοείσαι!
Η Εβίτα ξαναπετάγεται: “Θα πάμε Disney! Γιούπιιιιιιιιιιι…. Αλλά μαμά μπορούμε να μιλάμε Αγγλικά! Εσύ έχεις πει ότι όλοι μιλάνε Αγγλικά.”
Εγώ: Εβίτα, άσε στη Γαλλία δεν ισχύει αυτό. Πρέπει να ξέρεις Γαλλικά. Και θα μπορείτε να μιλάτε με όλους τους ήρωες!
Εβίτα: Ναιαιαιαιαι! Γαλλικά θέλω να μάθω.
Εγώ: Εβίτα… Τώρα ψηφίζει η τάξη της Εβελίνας. Όταν θα πας εσύ Πέμπτη, θα ψηφίσεις Γαλλικά ΟΚ?
Εβίτα: ΟΚ.
Εβελίνα: Τι άλλο έχει στη Γαλλία;
Εγώ: Θα ανέβουμε στον πύργο του Άιφελ! Θα ανέβουμε εκεί ψηλά στην κορυφή. Και θα σας κοπεί η ανάσα από την ομορφιά της πόλης. Και μετά θα πάμε στο Σηκουάνα και θα πάρουμε το καραβάκι και θα κάνουμε βόλτες. Και θα ακούμε μουσικούς να παίζουν και θα βλέπουμε ζευγάρια να κρατιούνται χέρι χέρι. Είναι η πόλη του έρωτα το Παρίσι!
Εβελίνα: Μαμά το ξέρω. Αυτός ο Γ. που του αρέσω, εκεί λέει ότι θέλει να με πάει. Αλλά άσε τα τώρα αυτά τα γλυκανάλατα. Τι άλλο;

A Paris…

Εγώ: (συνεχίζοντας τις άστοχες απαντήσεις) Οι Γαλλίδες είναι κομψές! Είναι πολύ κομψές.
Εβελίνα: Έλα μαμά τώρα! Γιατί να με ενδιαφέρει αυτό;
Εγώ: (προσπαθώντας να κερδίσω χρόνο) Ε, θα σου πω κι άλλα που να σε ενδιαφέρουν περισσότερο, αλλά τώρα είναι αργά. Θα ξεκινήσουμε από αύριο. Αλλά τώρα για πες μου κι εσύ. Γεια πες μου τους τους λόγους που θες να μάθεις Γερμανικά. Τι σας είπε η σύμβουλος;
Εβελίνα: Μας είπε ότι υπάρχουν πολλοί που μιλάνε Γερμανικά. Μας είπε για τον πληθυσμό, για τον πολιτισμό και άλλα που δεν τα θυμάμαι τώρα.
Εγώ: Μα δε μου λες και τίποτα βρε Εβελίνα. Δε μου λες κάτι για να με πείσεις να συμφωνήσω μαζί σου, όπως τις προάλλες μου εξήγησες τους λόγους που ήθελες να πάρεις το ηλεκτρονικό και μου το παρουσίασες από τη δική μου πλευρά, όχι από τη δική σου.
Εβελίνα: Εντάξει λοιπόν, άκου: Αν μιλάω Γερμανικά, θα μπορώ να πάω στη Γερμανία και να συναντήσω αυτή τη χαζή τη Μέρκελ. Και να της τα πω ένα χεράκι. Κι εκείνη τότε θα πει: “Χρωστάμε πολλά στην Ελλάδα. Ας την αφήσουμε ήσυχη.” Ε, να για αυτό θέλω να μάθω Γερμανικά.

Τελικά το θέμα είναι σοβαρό. Και εθνικό. Τα Γαλλικά δεν έχουν ελπίδα!

photos by shinyai, TaylorMiles,  wallyg

Το post Oh mon Dieu! Τα Γαλλικά δεν έχουν ελπίδα! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Δυνατά κουτάλια

Την πρώτη φορά που μπήκαν τα κορίτσια στην κουζίνα και με είδαν να κάνω βάρη (ενώ ταυτόχρονα παρακολουθούσα το φαγητό στην κατσαρόλα), η Εβίτα είπε: «Μαμά, με φρικάρεις.»

Η Εβελίνα αντέδρασε διαφορετικά: έτρεξε και πήρε δύο τηλεκοντρόλ και άρχισε να κάνει ό,τι κάνω. (Και αργότερα δοκιμάζοντας το φαγητό, μού είπε: «Επιτυχία γυναίκα.»)

Χθες είχα και πάλι ένα 5λεπτο κενό και βρήκα την ευκαιρία να κάνω και πάλι βάρη. Μπήκαν μέσα και με είδαν. Η Εβίτα αυτή τη φορά ενθουσιάστηκε και καθώς είχα κάνει το λάθος να μην έχω βάλει μουσική έτρεξε και έφερε το iPhone κι έδωσε φωνητική εντολή για μουσική. Μετά πήγε μέχρι το συρτάρι της κουζίνας και πήρε δύο κουτάλια και αρχίζει και κάνει ό,τι κάνω.
Μετά από ένα λεπτό μπήκε και η Εβελίνα μέσα. Μη χάσει, έτρεξε κι εκείνη και πήρε δύο κουτάλια και μπήκε στην παρέα. Οι τρεις μας κάναμε βάρη με αλτηράκια και κουτάλια υπό τους ήχους αγαπημένης μουσικής που ακουγόταν από το ηχείo του iPhone. Μεγάλες στιγμές.

Μετά από λίγο η Εβελίνα συνεχίζοντας να κάνει «κουτάλια» είπε: «Πω πω μετά από αυτό θα μπορούμε να ψαρεύουμε στη σούπα πολύ εύκολα».
Δεν κατάλαβα τι εννοούσε. «Γιατί;» τη ρώτησα.
«Γινόμαστε δυνατές στα κουτάλια μαμά!»

Δυνατές στα κουτάλια.  Γερά, δυνατά κουτάλια.  Τρέμε σούπα.

photo by birgit

Το post Δυνατά κουτάλια δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το σκέφτηκε για μερικά δευτερόλεπτα, αναστέναξε και είπε: “Δε θέλω να είμαι γνωστή για τις ατάκες μου. Θέλω να είμαι γνωστή για το blog μου.”

Και αυτή κατά τη γνώμη μου, ήταν η καλύτερη ατάκα της Εβελίνας ως σήμερα. Σίγουρα όχι η πιο διασκεδαστική, αλλά χωρίς καμία αμφιβολία η πιο σημαντική.

Μπαίνει σε λίγο στη δεύτερη δεκαετία της ζωής της. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι μπορεί να πετύχει ό,τι κι αν βάλει στο μυαλό της. Και δε μιλάω για το blog της. Σήμερα λέει για το blog της, αλλά αύριο μπορεί να αλλάξει γνώμη. Ή μπορεί και να μην αλλάξει, δεν έχει σημασία.

Πέτα ψηλά Εβελίνα. Πέτα ψηλά κι ας φοβάσαι. Πέτα ψηλά κι ας φοβάμαι. Θα είναι μία φανταστική δεκαετία… Θα σε υποστηρίζω ό,τι κι αν αποφασίσεις να κάνεις, θα σε παρακολουθώ από διακριτική απόσταση και θα σε καμαρώνω.

“Μακρύτερα, βλέπει ο γλάρος που πετάει ψηλότερα.”
– από το βιβλίο ‘Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον’

Photo by Girish Suryawanshi

Το post Πέτα ψηλά δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Εγώ: Έτσι δυστυχώς γίνεται και στη ζωή. Πολλοί άνθρωποι αντί να χαρούν με την επιτυχία του άλλου, προσπαθούν να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να αποτύχει ώστε να είναι στο ίδιο επίπεδο με αυτούς. Συμβαίνει συνέχεια. Σας την έχω πει ποτέ την ιστορία με τα καβούρια;

Κορίτσια: Όχι.

Εγώ: Τι νομίζετε ότι συμβαίνει όταν βάλεις μερικά καβούρια μέσα σε έναν κουβά;

Μου απαντάνε διάφορα, άλλα σοβαρά, άλλα αστεία. Η Εβίτα είπε “πεθαίνουν!” και έσκασε στα γέλια. Τελικά η Εβελίνα πετάχτηκε και είπε: “Ξέρω! Ξέρω!”

Εγώ: Για πες.

Εβελίνα: Αρχίζουν να πατούν το ένα πάνω στο άλλο, κάνοντας μια σκάλα ώστε τελικά να τα καταφέρει κάποιο να φτάσει στην κορυφή για να τραβήξει και τα υπόλοιπα να βγουν. Ή από την κορυφή λέει στα υπόλοιπα: “Μην ανησυχείτε φίλοι μου. Πάω να φέρω ενισχύσεις!”

Εγώ: Μπράβο βρε Εβελίνα που σκέφτεσαι έτσι. Αυτό ακριβώς θα έπρεπε να γίνει! Μόνο έτσι θα τα κατάφερναν να γλυτώσουν, ενώνοντας τις δυνάμεις τους. Κι όμως δεν το κάνουν! Κάθε φορά που ένα καβούρι πάει να σκαρφαλώσει και ανεβαίνει λίγο πιο πάνω από τα υπόλοιπα, τα άλλα το τραβούν κάτω. Είναι σαν να του λένε “Επ… Πού πας εσύ; Για έλα εδώ. Όλοι εδώ θα μείνουμε, μέσα στον κουβά. Δεν πας πουθενά”. Κρίμα δεν είναι;

Κορίτσια: Ναι…
Περνάει κανένα πεντάλεπτο και εγώ εξακολουθώ να σκέφτομαι το παράδειγμα με τα καβούρια και αν κατάφερα να τους περάσω το μήνυμα που ήθελα. Οπότε επαναφέρω τη συζήτηση: “Λοιπόν πώς σας φάνηκε η ιστορία με τα καβούρια;”

Εβελίνα: Άσχετη.

Εγώ: Τι εννοείς άσχετη?

Εβελίνα: Ή μάλλον όχι άσχετη. Βαρετή!

Εγώ: Τι εννοείς βαρετή; Πώς δηλαδή θα έπρεπε να είναι ώστε να ΜΗΝ είναι βαρετή;

Εβελίνα: Θα έπρεπε να είναι αστεία. Το σωστό που θα έπρεπε να κάνουν για να τη γλυτώσουν στο είπα πριν. Τώρα θα σου πω και το αστείο για πλάκα.

Εγώ: Για πες και το αστείο…

Εβελίνα: Θα βοηθούσαν το ένα το άλλο φτιάχνοντας σκάλα όπως σου εξήγησα. Και στο τέλος το καβούρι που θα έφτανε στην κορυφή θα γυρνούσε και θα έλεγε στα υπόλοιπα: “Hasta la vista, κορόιδα!” και θα εξαφανιζόταν.

“THE END”. Ή μάλλον “ΤΗΕ FUNNY END”. 

[Σήμερα ισορροπούμε μεταξύ αστείου και σοβαρού! Πίσω πάλι στα σοβαρά: Crab mentality στη Wikipedia]

Το post Η νοοτροπία των καβουριών: Και σοβαρό και αστείο! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το πρωί τα κορίτσια είχαν καθίσει πάνω πάνω στο χαλί και έπαιζαν επιτραπέζια. Εγώ έκανα δουλειές σπιτιού.

«Κορίτσια» τους είπα, «μια και δεν κάνω τώρα δουλειά στον υπολογιστή, να βάλω καμιά ωραία μουσικούλα να ακούμε να χαλαρώσουμε;»
«Ναι βέβαια» απαντάει η Εβελίνα. «Αρκεί να είναι δραματική.»
«Δραματική; Γιατί δραματική;»
«Γιατί παίζουμε Cluedo μαμά!» (παιχνίδι μυστηρίου)
«Αααααα… ΟΚ. Καλά. Aλλά δεν ξέρω αν θα βρω δραματική!»
«Ψάξ’ το στο Google μαμά. Ψάξ’ το στο Google!»

Θα μάθω. Σιγά-σιγά θα μάθω. 🙂

Το post Ψάξ’ το στο Google – μέρος δεύτερο δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.