Όχι ότι δεν ένιωθα συγκινημένη όταν πήγε η “μεγάλη μου” γυμνάσιο. Και βέβαια ένιωθα! Ξαναδιαβάζω το Ισορροπώντας μεταξύ παιδικότητας και εφηβείας  που είχα γράψει πρόπερσι και ξαναζώ τα συναισθήματα.  Ξεκινούσε ένα νέο άγνωστο ταξίδι και όλα ήταν πρωτόγνωρα.

Με την Εβίτα έχω λιγότερες ανησυχίες. Ξέρω το σχολείο, ξέρω το σύστημα, ξέρω τους καθηγητές.

Έχω όμως έναν κόμπο στο λαιμό καθώς σκέφτομαι ότι η μικρή μου πηγαίνει γυμνάσιο. Και η καρδιά μου χτυπάει δυνατά.

Πότε ήταν που άκουσα τη δική της καρδιά να χτυπάει δυνατά, όταν ήταν ακόμα μέσα στην κοιλιά μου, σε εκείνον τον πρώτο υπέρηχο;

Πότε ήταν που την πήρα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου και άνοιξε τα μάτια της και με είδε; Όταν μεγάλωσε λίγο μου έλεγε: “Μαμά σε αγαπάω περισσότερο από τον εαυτό μου”. “Γιατί Εβίτα;” τη ρώταγα. “Γιατί ήσουν ο πρώτος άνθρωπος που αντίκρισα σε αυτή τη γη. Πρώτα είδα εσένα και μετά τον εαυτό μου. Και για αυτό σε αγαπώ περισσότερο από τον εαυτό μου.”

Πότε ήταν που έκοψε την πάνα;  Κι εγώ ήμουν τόσο ευτυχισμένη που ήθελα να το πω σε όλο τον κόσμο;

Πότε ήταν που πήγαμε να πάρουμε σχολική τσάντα για τη μεγάλη που θα πήγαινε προνήπιο και πήραμε και για τη μικρή για να μη νιώθει μειονεκτικά; Και βγάζαμε τις φωτογραφίες της πρώτης μέρας στο σχολείο και φωτογραφίζονταν και οι δύο; Η μία για να πάει προνήπιο και η άλλη για να επιστρέψει πίσω στο σπίτι μαζί μου;

Πότε ήταν που γράψαμε τη μεγάλη μπαλέτο (στα 5,5) και ήθελε και η μικρή να γραφτεί (στα 3,5) και τελικά μας έπεισε και τη γράψαμε;

Πότε ήταν που πήγε προνήπιο; Και είπε γεια και έφυγε χωρίς να ξανακοιτάξει πίσω;

Η Εβίτα πηγαίνει προνήπιο

Πότε ήταν που έγινε πρωτάκι; Και πέρασε τον φράκτη που χώριζε το νηπιαγωγείο από το δημοτικό και πήγε και βρήκε την αδελφή της; Κι έγινε πρωτάκι με την αδελφή της τριτάκι;

Πότε ήταν που γράψαμε τη μεγάλη Αγγλικά και η μικρή θρηνούσε που θα ‘μένε απ’ έξω; “Μου λείπει η Εβελίνα” έλεγε και έκλαιγε με μαύρο δάκρυ και δεν μπορούσε να παρηγορηθεί που θα έμενε μόνη για δυο ώρες την εβδομάδα. Και τελικά μας έπεισε και τη γράψαμε κι εκείνη…

Πότε ήταν που με κράταγε από το χέρι και με ρώταγε αν μπορώ να κρατηθώ όταν θα γεράσω και να την περιμένω για να πεθάνουμε μαζί;

Πότε ήταν που έμαθε να γράφει και έγραψε την πρώτη της έκθεση για μένα και έλεγε πόσο της άρεσε να με αγκαλιάζει γιατί μύριζα όμορφα;

Πότε ήταν που της κουνιόταν το πρώτο της δόντι και μου μου έλεγε “Μαμά δεν αντέχω άλλο. Θέλω να μου το βγάλεις! ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ. Θέλω να μου το βγάλεις!”

Πότε ήταν που πήρε μέρος στους πρώτης της αγώνες τένις; “Να πας να το χαρείς και να το διασκεδάσεις” της είπα. “Είναι οι πρώτοι σου αγώνες, δεν έχει σημασία η νίκη, έχει η συμμετοχή”. Και εκείνη πήγε, το χάρηκε, το διασκέδασε και νίκησε! ΚΑΙ συμμετοχή ΚΑΙ νίκη!

Πότε ήταν που έγινε Πεμπτάκι κι έμεινε μόνη της στο Δημοτικό γιατί η αδελφή της πήγε γυμνάσιο; Τι χρονιά κι αυτή… Εκείνη τη χρονιά άλλαξε όσο ποτέ άλλοτε! Έμεινε πια μόνη και προσαρμόστηκε σε μια νέα πραγματικότητα.

Πότε ήταν που γκλούκλαρε στο Google, αν υπάρχει Άγιος Βασίλης και διάβασε και κατάλαβε και δεν είπε τίποτα; Γιατί δεν ήθελε να μας στεναχωρήσει;

Πότε ήταν που έκανε την πρώτη της συναυλία στο πιάνο; Και απέδειξε ότι τα όνειρα γίνοναι πραγματικότητα;

Πότε ήταν που χόρεψε στη γιορτή λήξης του δημοτικού;

Και πότε ήταν που αποφοίτησε;

Η μικρή μου πηγαίνει γυμνάσιο… Αφήνει πίσω της την παιδική της ηλικία… Όμως νιώθω υπέροχα που σε αυτή τη νέα αυτή περίοδο της ζωής της, δε θα είναι μόνη.

Ένα βράδυ τις προάλλες είπε στην αδελφή της: “Εβελίνα αν δεν ήσουν αδελφή μου θα ήσουν κολλητή μου. Θα ερχόμουν στο σπίτι σου για να μείνω μαζί σου.”

Την επόμενη εβδομάδα για πρώτη φορά μετά από 6 χρόνια, δε θα την αφήσω έξω από το δημοτικό. Θα την αφήσω έξω από το γυμνάσιο. Και θα διασχίσει την πόρτα του σχολείου έχοντας δίπλα της την μεγάλη της την αδελφή, έχοντας δηλαδή δίπλα της, την κολλητή της.

Η μικρή μου πηγαίνει γυμνάσιο… 

Το post Η μικρή μου πηγαίνει γυμνάσιο… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Και εξηγώ: Στο Πώς να μεγαλώσεις παιδιά που βλέπουν τη θετική πλευρά της ζωής, ακόμα κι αν εσύ δεν το καταφέρνεις πάντα που είχε γραφτεί το Μάιο, αναφέρθηκα στην επίσκεψη που είχαν κάνει τα Εκτάκια (τότε) στο Γυμνάσιο, προκειμένου να εξοικειωθούν με το περιβάλλον.  Παρ’ όλο που τους άρεσε, ήταν διστακτικά για την αλλαγή. Ήταν ξεκάθαρο ότι ΔΕΝ ήθελαν να πάνε Γυμνάσιο. Ήθελαν να συνεχίσουν να πηγαίνουν στο αγαπημένο τους Δημοτικό.

Η Εβελίνα όμως έχει τη συνήθεια να βρίσκει πάντα κάτι θετικό πίσω από οποιαδήποτε κατάσταση και έτσι μου είχε πει τότε σαν… παρηγοριά. «Το κυλικείο του γυμνασίου έχει πατατάκια» (Του δημοτικού, δεν είχε).

Παρ’ όλο λοιπόν που ακόμα είμαστε στην αρχή  (τρίτη μέρα σχολείου σήμερα) οι πρώτες της εντυπώσεις είναι καταπληκτικές. Δε γράφω αυτό το post με σκοπό να αναφερθώ στο σχολείο σαν σχολείο, αλλά για να αποτυπώσω τις πρώτες αντιδράσεις ενός παιδιού πού βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο της ζωής του.

Με δυο λέξεις: Είναι ενθουσιασμένη.  

Δεν είναι μόνο η νέα τάξη, είναι όλες αυτές οι νέες αλλαγές στη ζωή της.

Είναι που απέκτησε νέους συμμαθητές (στο τμήμα της είναι μόνο 3-4 από τους παλιούς) και παρ’ όλο που οι παλιοί της λείπουν απολαμβάνει την ευκαιρία που της δίνεται να γνωριστεί με νέα παιδιά.

Είναι που γνωρίζει έναν-έναν τους καθηγητές της. Πρωτόγνωρο για τα παιδιά αυτής της ηλικίας να έχουν διαφορετικό καθηγητή για κάθε μάθημα… Προς το παρόν είναι ενθουσιασμένη με όλους! (Μεγάλη ανακούφιση για μένα). Έχει γνωρίσει έξι και για όλους μου λέει «είναι καταπληκτικός»!  Καταπληκτικός των Μαθηματικών, καταπληκτική των Αρχαίων, καταπληκτική των Νέων και τα λοιπά και τα λοιπά. Αλλά εκεί που με τρέλανε ήταν στο «καταπληκτική των Γαλλικών». Γιατί ενώ τα Αγγλικά τα έχει αγαπήσει από την πρώτη μέρα, τα Γαλλικά δεν την είχαν ποτέ κερδίσει ιδιαίτερα. Και αυτό με στεναχωρούσε μια και έχω σπουδάσει Γαλλία και αγαπώ τόσο τη χώρα.  Αντίστοιχα όταν πρωτοείδε τα βιβλία των Αρχαίων εκνευρίστηκε! (θα ακολουθήσει ξεχωριστό post για τα αρχαία) Με μια καταπληκτική καθηγήτρια όμως… όλα αλλάζουν!

Είναι που έχει την ελευθερία να επικοινωνεί από μόνη της με τους φίλους της, μέσω του κινητού της που μόλις απέκτησε. Για τους περισσότερους γονείς η σκέψη αυτή μπορεί να είναι τρομαχτική. Και δικαίως.  Το κινητό, όπως και ο υπολογιστής δίνει απεριόριστη ελευθερία στα παιδιά, την οποία πρέπει να είναι έτοιμα να τη διαχειριστούν. Δεν επαναπαύομαι, ξέρω όμως ότι έχουμε προετοιμαστεί πολλά χρόνια για αυτή τη στιγμή. Την εμπιστεύομαι.

Είναι που γυρνάει από το σχολείο μόνη της (το μόνη μέσα σε εισαγωγικά γιατί είναι μαζί με μια ολόκληρη παρέα παιδιών και έχουν πάντα κάποιον μεγαλύτερο που τα συνοδεύει). Αλλά και πάλι. Και για μένα ήταν πρωτόγνωρο να μην μπω στο αυτοκίνητο για να πάω να την πάρω. Χαμογελάω καθώς τους φαντάζομαι να περπατάνε και να κουβεντιάζουν και να αστειεύονται και να ανταλλάσσουν μυστικά…

Είναι που τη Δευτέρα, την πρώτη φορά που θα γυρνούσαν μόνοι τους στο σπίτι με πήρε πριν να ξεκινήσουν και μου είπε: «Μαμά θέλουμε να περάσουμε από το δημοτικό. Είσαι ΟΚ;» Και της είπα «ναι φυσικά». Και πήγαν με τρελή χαρά! Περίμεναν στην πύλη, ως που ήρθε η δασκάλα τους της Φυσικής Αγωγής και τους άνοιξε. Και ξεχύθηκαν μέσα στο «δεύτερο τους σπίτι» και έτρεξαν να βρουν τους παλιούς τους δασκάλους. Η Εβελίνα έτρεξε να βρει και την αδελφή της…

Είναι που σήμερα το πρωί πριν φύγει της είπα: «Θα γράψω σήμερα στο blog μου τις πρώτες εντυπώσεις σου από το Γυμνάσιο». Και εκείνη είπε «θα γράψω κι εγώ στο blog μου!» «Να γράψεις!» της είπα. «Εσύ θα τα γράψεις από τη δική σου πλευρά κι εγώ από τη δική μου, σαν μαμά». Και θέλοντας να βεβαιωθώ ότι δε θα ξεχάσω να συμπεριλάβω τα σημαντικά της ρώτησα:  «Εκτός από αυτά που έχουμε συζητήσει ήδη, για πες μου για το σχολείο σαν χώρος… Πώς σου φαίνεται σε σχέση με το παλιό;» Και τότε επανήλθε και πάλι στο θέμα του κυλικείου και είπε «Μπαίνεις στο κυλικείο και είναι γεμάτο πατατάκια».

Συναντάω τυχαία στο δρόμο κι άλλους παλιούς συμμαθητές της αυτές τις μέρες και βλέπω ότι δεν είναι όλοι εξ’ ίσου ενθουσιασμένοι. Το κάθε παιδί έχει τους δικούς του ρυθμούς. Η Εβελίνα όμως ήταν έτοιμη για αυτή την αλλαγή στη ζωή της. Και παρ’ όλο που ακόμα δεν έχει αγοράσει πατατάκια, ξέρει ότι είναι εκεί και την περιμένουν.

Ένας νέος καινούργιος κόσμος ανοίχτηκε μπροστά της. Είναι εκεί και την περιμένει.

Photo by Benny Lin

Το post Το κυλικείο είναι γεμάτο πατατάκια δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Στερέωσε ένα τσαντάκι γύρω από τη μέση της κι έβαλε μέσα το καινούργιο της κινητό. Ανυπομονούσε να το δείξει στους φίλους της στην… παιδική χαρά. Το ραντεβού με την παρέα, δίνεται ακόμα στην παιδική χαρά. Για πόσο ακόμα άραγε; Μεγάλωσαν. Φέτος θα πάνε Γυμνάσιο.

Ισορροπώντας

Από χθες λοιπόν, είμαι μαμά ενός παιδιού που έχει πλέον δικό του κινητό. Όπως μου θύμισε και η ίδια έχοντας το πολύτιμο απόκτημα στα χέρια, είναι η τελευταία από τους φίλους της που παίρνει κινητό. Το είχαμε πει όμως ότι θα το έπαιρνε στο Γυμνάσιο. Και σε μια εποχή που τα πάντα γίνονται πριν της ώρας τους, καλύτερα να αδιαφορείς για το τι κάνουν οι άλλοι και να ακολουθείς τους δικούς σου κανόνες.

Την είδα να βγάζει η ίδια τη ζελατίνα πάνω από την οθόνη, λέγοντας «ήθελα πάντα να το κάνω αυτό». Να το ενεργοποιεί, να μετακινείται με ευκολία μέσα στις διάφορες ρυθμίσεις και τέλος να αγκαλιάζεται με την αδελφή της για να βγάλουν την πρώτη τους selfie.

Την είδα να λάμπει από χαρά που το είχε επιτέλους στα χέρια της. Να εκτιμάει την αξία του. Να λέει τη μία ατάκα μετά την άλλη, όπως για παράδειγμα «Τέρμα να παίρνω τηλέφωνο τους φίλους μου στο σταθερό και να το σηκώνουν οι γονείς τους!» Και θυμήθηκα πόσες φορές στο γυμνάσιο είχα κάνει πρόβα στη φράση: «Γεια σας. Μήπως είναι εκεί ο Γιάννης;». Πόσο δύσκολο μου φαινόταν να το πω… Και τι αγωνία για το ποιος θα το σηκώσει…

Έζησα τη χαρά να τη βλέπω να καλεί τον αριθμό του κινητού μου για πρώτη φορά και να βουτάμε όλοι πάνω από την οθόνη για να διαπιστώσουμε ποιος ήταν ο αριθμός της. Ήταν εύκολος; Δύσκολος; Και ναιιιιιι! Ήταν εύκολος!

Έζησα το πρωτόγνωρο συναίσθημα να αποθηκεύω τον αριθμό του κινητού της στις επαφές μου. Εκείνη αντίστοιχα αποθήκευσε τον δικό μου αριθμό στις δικές της επαφές. Την έγραψα με το ονοματεπώνυμό της. Με έγραψε «Μάνα». Μέχρι να προλάβω να γελάσω, κλικ, με τράβηξε φωτογραφία και πρόσθεσε τη φωτογραφία μου (με τη χαζή μου έκφραση) στην επαφή μου. Αυτό σημαίνει ότι όταν την παίρνω τηλέφωνο θα εμφανίζεται στο κινητό της ότι καλεί η «μάνα» και η χαζή μου φωτογραφία. Είναι ένα πολύ καλό κίνητρο για να μην την παίρνω τηλέφωνο όταν είναι με τους φίλους της!

Έδωσα στο σημερινό post τον τίτλο «ισορροπώντας μεταξύ παιδικότητας και εφηβείας» αλλά το «ισορροπώντας» δεν απευθύνεται σε εκείνη. Απευθύνεται σε εμένα. Εγώ προσπαθώ να ισορροπήσω καθώς τη βλέπω να περνάει από τον κόσμο των μικρών στον κόσμο των μεγάλων. Εκείνη κινείται με άνεση και σταθερό βήμα.

Σε λίγες μέρες ξεκινάει μια νέα σημαντική περίοδος στη ζωή της, το Γυμνάσιο.  Τα συναισθήματα με κατακλύζουν για αυτό το νέο της ξεκίνημα.

Θα την αφήσω έξω από το Γυμνάσιο και θα κοντοσταθώ να τη δω να διασχίζει την πόρτα. Θα έχω έναν κόμπο στο λαιμό. Μπορεί και δάκρυα στα μάτια. Και θα λέω στον εαυτό μου, «Έλα μάνα… Θα τα καταφέρεις. Κι αν δεις τα δύσκολα, πάρε την τηλέφωνο». Το κινητό θα βρίσκεται από εδώ και στο εξής μαζί της, στη σχολική της τσάντα.

Το post Ισορροπώντας μεταξύ παιδικότητας και εφηβείας δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Την Παρασκευή το βράδυ μπαίνοντας στο Timehop είδα την παρακάτω φωτογραφία που είχα ανεβάσει στο Twitter 6 χρόνια πριν.

Ήταν λοιπόν και τότε Παρασκευή, είχε 30 βαθμούς και είχαμε πάει να αγοράσουμε έπιπλα για το δωμάτιο της Εβελίνας, η οποία θα πήγαινε πρώτη Δημοτικού. Η Εβελίνα πρωτάκι… Στραβοκατάπια. Πότε πέρασαν 6 χρόνια;

Μετά έκανα scroll down ως το τέλος της σελίδας κι έφτασα κάτω-κάτω. Το δεινοσαυράκι του Timehop, που κάθε μέρα εμφανίζεται να λέει κάτι διαφορετικό, αυτή τη φορά έλεγε “Don’t blink”. Δηλαδή μην ανοιγοκλείσεις τα μάτια.

Γιατί ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα, όσο ένα ανοιγοκλείσιμο ματιών.

Ανοιγοκλείνεις τα μάτια και από παιδί που ήσουν, βρίσκεσαι να έχεις πλέον τα δικά σου παιδιά.
Ανοιγοκλείνεις τα μάτια και το παιδί σου από Πρωτάκι, ετοιμάζεται να μπει στην εφηβεία.
Ανοιγοκλείνεις τα μάτια και το ημερολόγιο δείχνει 2015.

Το γραφείο και η βιβλιοθήκη είναι πλέον στο δωμάτιό της. Ξεχειλίζουν από βιβλία, τετράδια, σημειώσεις και αναμνήσεις έξι χρόνων. Η Εβελίνα όμως δεν είναι το ίδιο παιδί. Μεγάλωσε. Τεντώθηκε. Αναπτύχθηκε. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το πόσο πολύ έχει αλλάξει από τότε.

Παράλληλα, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το πόσο έχω αλλάξει και εγώ από εκείνη την ημέρα. Είμαι μια εντελώς διαφορετική Άσπα. Και χαίρομαι για αυτό! Μπορεί να μην έχουν έρθει όλα στη ζωή όπως τα φανταζόμουν, αλλά χαίρομαι που δεν έχουν μείνει στάσιμα. Γιατί δηλαδή να πρέπει τα παιδιά να αλλάζουν, αλλά εμείς να παραμένουν οι ίδιοι; Μεγαλώνουν τα παιδιά μας, μεγαλώνουμε κι εμείς. Αλλάζουμε – κι ελπίζω πάντα – προς το καλύτερο.

2015 λοιπόν. Η Εβελίνα πρωτάκι ξανά. Έτοιμη για το νέο της ταξίδι στο Γυμνάσιο. Και εγώ δίπλα της, έτοιμη για τη δική μου επόμενη 6ετία. Ας αλλάξουμε κι άλλο. Ας αναπτυχθούμε κι άλλο. Ας ζήσουμε μια υπέροχη νέα 6ετία. Είμαι έτοιμη να ανοιγοκλείσω τα μάτια.

Photo by Cristian Bortes, Aspa Online, Timehop

Το post Μην ανοιγοκλείσεις τα μάτια δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Την καθοδήγησα στα πρώτα της βήματα στο internet. Της έπιανα το χέρι δείχνοντάς της τα κατατόπια  και τις κακοτοπιές. Της μετέδωσα το πάθος μου για το blogging και ξεκίνησε κι εκείνη το δικό της. Έχουμε κάνει ατέλειωτες συζητήσεις για τα social media, τα blogs, τις online φιλίες, τις online ζήλιες, τι γράφουμε, τι δε γράφουμε, πώς σκεφτόμαστε… Της έχω πει όλα όσα ξέρω…

Όλο αυτό το καιρό, της παραχωρούσα το δικό μου laptop (που στο σπίτι δεν το χρησιμοποιώ καθώς δουλεύω σε desktop) το οποίο βρισκόταν τοποθετημένο στο γραφείο δίπλα μου ή σε κεντρικό σημείο του σπιτιού.

Με εξαίρεση εκείνη τη φορά που… είχε κρυφτεί κάτω από το ριχτάρι, είχα συνηθίσει να την έχω κοντά μου. Να τη βλέπω να γράφει με πάθος, να τη βλέπω να χαμογελάει πίσω από την οθόνη καθώς μιλάει με τους φίλους της, να την ακούω να πετάγεται για να μου λέει τι έγινε ή να με ρωτάει μια λέξη στα Αγγλικά (και συχνά να με εκνευρίζει γιατί διέκοπτε τη ροή των σκέψεών μου καθώς δούλευα).

Φέτος θα πάει Πρώτη Γυμνασίου. Είχε μαζέψει καιρό τα χρήματα για να πάρει δικό της laptop, αλλά είχαμε συμφωνήσει ότι θα το έπαιρνε το καλοκαίρι. Έτσι κι έγινε. To νέο της laptop ήρθε μαζί μας στις διακοπές και επέστρεψε μαζί μας στην Αθήνα, όπου τοποθετήθηκε στο εμφανές γνωστό σημείο του σπιτιού. Για δύο ολόκληρες μέρες. 

Χθες το πρωί μπήκε αποφασιστικά στο γραφείο μου. Μου είπε: «Μαμά, νομίζω ότι είμαι έτοιμη».
Δεν ήξερα για ποιο πράγμα μου μιλούσε: «Τι έτοιμη;» απάντησα.
«Νομίζω ότι είμαι αρκετά ώριμη να πάρω το laptop μου στο δωμάτιό μου».

Στραβοκατάπια.

Φυσικά και είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι από Σεπτέμβριο θα έπαιρνε το laptop της στο δωμάτιό της.
Φυσικά και πιστεύω ότι είναι ώριμη, όσο ώριμος μπορεί να είναι ο καθένας από εμάς με το internet (γιατί συχνά εμείς οι «μεγάλοι» αποδεικνύεται ότι είμαστε οι πρώτοι των ανώριμων).
Φυσικά και την εμπιστεύομαι. Έχω τους κωδικούς της στα πάντα εδώ και μήνες και δε μου έχει περάσει ποτέ από το μυαλό να μπω να την κατασκοπεύσω για να δω τι κάνει.

Αλλά… έφτασε κιόλας η στιγμή; Σαν προχθές ήταν που έγραψε την την πρώτη της λέξη, σαν χθες που σταμάτησα να της φτιάχνω τις κοτσίδες και να που έτσι ξαφνικά φτάνει η στιγμή να πάρει το laptop της και να εγκατασταθεί στο δωμάτιό της… Στο δωμάτιό της, που χρησιμοποιούσε όλα αυτά τα χρόνια μόνο για να κοιμάται και να παίζει. Και όχι και τόσο για να κάθεται στο γραφείο της και να διαβάζει. Τις περισσότερες φορές ερχόταν διαβασμένη από το σχολείο ή αλλιώς έβγαζε να διαβάσει τα μαθήματά της στην κουζίνα παρέα με την αδελφή της για να είμαστε όλοι μαζί. Κάποιες φορές δεν μπορούσαν να συγκεντρωθούν και τότε μόνο έβαζα τα μεγάλα μέσα, τότε μόνο δηλαδή τις έστελνα στα δωμάτιά τους για διάβασμα.

Και τώρα… Τώρα λίγο πριν την εφηβεία, λίγο πριν την Πρώτη γυμνασίου, παίρνει τον υπολογιστή της, «το παράθυρό της στον κόσμο» όπως το αποκαλώ και το τοποθετεί στο δωμάτιό της;  Αυτό σημαίνει ότι θα ΞΑΝΑΒΓΕΙ ΑΠΟ ‘ΚΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟ 2021 ΣΤΑ 18 ΤΗΣ!

(Φυσικά και δε θα γίνει έτσι, αλλά επιτρέψτε μου να υποδεχτώ το νέο αυτό ορόσημο στη ζωή μας με λίγη δόση υπερβολής και να ανακατέψω τη συγκίνηση με το χιούμορ).

✔ Εβελίνα ξέρω ότι διαβάζεις το post.
✔ Να τραβάς καμιά selfie να σε βλέπω πώς μεγαλώνεις!
✔ Τον Ιανουάριο που γίνεσαι 13 θα τα λέμε και στα social media. Follow me σε όλα. Θα φτιάξω και Snapchat!
✔ Να γράφεις στο blog σου να μαθαίνω τι κάνεις!
✔ Θα τα λέμε και στο chat!

———–

UPDATE: Λίγο πριν να δημοσιεύσω αυτό το post μου μίλησε στο chat.

Είχαμε πει βέβαια καλημέρα και νωρίτερα από κοντά, αλλά καθώς έχουμε κανόνα στο σπίτι μας ότι οι συσκευές με οθόνες ανοίγουν πάντα μετά τις 10.00 το πρωί, περίμενε να περάσει 10.00 για να μου την πει και ηλεκτρονικά.

Οι κανόνες του σπιτιού δουλεύουν. Έκανα ό,τι μπορούσα όλα αυτά τα χρόνια. Καιρός να πετάξει ψηλά και μακριά. Τόσο ψηλά και μακριά που να μην τη βλέπω. Γιατί μπορεί και γιατί είναι έτοιμη. 

«Μέρα» σε όλους!

Photo by James

Το post Θα σε ξαναδώ το 2021, κόρη μου! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.