Αν μάθουμε στα παιδιά να αναπνέουν, να δονούνται και να γίνονται ένα με την γενικότερη αρμονία και την κίνηση της φύσης, παράγουμε ένα πανέμορφο, ανθρώπινο πλάσμα, ένα παιδί που χορεύει.
~ Ισιδώρα Ντάνκαν

Τα λόγια αυτά είναι γραμμένα πάνω στο πρόγραμμα της μουσικοχορευτικής γιορτής λήξης του σχολείου της Εβίτας. Το πρόγραμμα βρίσκεται πάνω στο γραφείο μου εδώ και 2-3 εβδομάδες και “περιμένει υπομονετικά” να έρθει η στιγμή που θα το πιάσω στα χέρια μου για να γράψω εδώ στο blog για τη γιορτή.

Kάθε χρόνο τέτοια εποχή, ανεβάζω ένα post με σκέψεις, συναισθήματα, φωτογραφίες από τη μουσικοχορευτική γιορτή της λήξης του σχολείου.  Μία γιορτή λήξης στην οποία θαυμάζουμε τα δικά μας “πανέμορφα ανθρώπινα πλάσματα”. Τα δικά μας παιδιά που χορεύουν.

Για τελευταία φορά

Η γιορτή λήξης στο δημοτικό που πήγαιναν τα κορίτσια (προσέξτε το “πήγαιναν”) είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Δεν είναι μια απλή γιορτή. Η προετοιμασία της ξεκινάει από τα Χριστούγεννα. Κάνουν δεκάδες πρόβες, εντός και εκτός ωρών του σχολείου.

Η γιορτή με τον τρόπο που υλοποιείται είναι “πνευματικό παιδί” της κυρίας Φάλυς Παπανικολάου, που είναι η εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής των μεγάλων τάξεων του σχολείου. Κατά τη γνώμη μου είναι σημαντικότερη από πολλά από τα μαθήματα του επίσημου προγράμματος του υπουργείου. Είναι ένα μάθημα ζωής, που διδάσκει στα παιδιά ότι με προσπάθεια, μεθοδικότητα, ομαδικότητα, θέληση και φυσικά… ιδρώτα, μπορούν να γίνουν θαύματα. Γιατί είναι ένα πραγματικό θαύμα όταν παιδιά που δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με το χορό, ανεβάζουν μια παράσταση τέτοιου επιπέδου. Και όχι απλά την ανεβάζουν, αλλά την απογειώνουν. Στην πορεία αποκτούν κάποιες από τις καλύτερες αναμνήσεις της ζωής τους.

Μου φαίνεται λοιπόν απίστευτο που σήμερα κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου για να γράψω ένα τέτοιο post για τελευταία φορά. 

Η Εβίτα μόλις τελείωσε την Έκτη δημοτικού, επομένως πήρε μέρος φέτος στην τελευταία της γιορτή λήξης.  Στο γυμνάσιο δεν υπάρχουν αυτά, το είδα κι από την Εβελίνα που είναι μεγαλύτερη. Λες και τραβάει κάποιος μια γραμμή στη ζωή τους και τους λέει, τώρα τέλος οι χοροί και τα πανηγύρια. Τώρα ξεκινάει μια νέα πιο σοβαρή περίοδος.

Χορευτικές διαδρομές του χθες και του σήμερα

Η γιορτή λήξης έχει κάθε χρόνο ένα θέμα και το φετινό ήταν “Χορευτικές διαδρομές του χθες και του σήμερα”.  Ήταν στην ουσία ένα μεγάλο πάρτυ.  Ήταν ο καλύτερος τρόπος για να γιορτάσουν τα εκτάκια μας το τέλος αυτής της όμορφης και ξέγνοιαστης περιόδου της ζωής τους.

Και να λοιπόν που ήρθε η στιγμή να γράψω το φετινό post και να σας περιγράψω τι ζήσαμε μέσω κειμένου, φωτογραφιών και βίντεο. Δεν μπορώ να τα συμπεριλάβω φωτογραφίες και αποσπάσματα από όλα, μια και τα χορευτικά ήταν 33! Παρ’ όλο που υπήρχε επαγγελματική βιντεοσκόπηση, ανεβάζω κάποια βιντεάκια που τράβηξα με το κινητό μου. Δεν είναι τέλεια, αλλά με αυτό τον τρόπο βλέπετε την παράσταση μέσα από τα δικά μου μάτια, από τη θέση στην οποία καθόμουν εγώ!

Παρ’ όλο που είναι γιορτή των τριών μεγάλων τάξεων του δημοτικού (Τετάρτης, Πέμπτης, Έκτης) είχαμε φέτος guest stars τα πρωτάκια του σχολείου, τα οποία χόρεψαν με τα εκτάκια τους. Υπέροχα τα συναισθήματα καθώς έβλεπα την Εβίτα να χορεύει με το Πρωτάκι της.

[Σε περίπτωση που δεν έχετε ξαναδιαβάσει για το θεσμό “εκτάκια υιοθετούν πρωτάκια” τον περιγράφω αναλυτικά εδώ]

Ακολουθούν φωτογραφίες και βίντεο από το κύριο μέρος της γιορτής.

Ινδιάνικος χορός βροχής (για αυτό έβρεχε τόσο τις τελευταίες μέρες!)

Αφρικάνικος

Χαβανέζικος

Συρτάκι

Τσάρλεστον

Περσικός

Ο Περσικός ήταν από τα αγαπημένα μου χορευτικά (είμαι βέβαια προκατειλημμένη γιατί χόρευε και η Εβίτα) οπότε… δείτε και το βίντεο:

Πόλκα

We will rock you

Girls just want to have fun

Conga

Conga! Άλλος αγαπημένος χορός που… (το μαντέψατε) χόρευε η Εβίτα. Να το βίντεο!

Can can

Ιρλανδικός

YMCA

To YMCA όχι απλά είναι ένα από τα αγαπημένα μου χορευτικά (και βεβαίως ακολουθεί και βίντεο) αλλά έχει και ιστορία. Η ιστορία είναι  ότι 10 μέρες μετά, στην γιορτή αποφοίτησης της έκτης οι γονείς κάναμε έκπληξη στα παιδιά και βγήκαμε ντυμένοι ντίσκο και το χορέψαμε κι εμείς! Δεν είχαν πάρει είδηση, κάναμε κρυφά πρόβες!

Το internet δε θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο αν αποφασίσω να ανεβάσω το δικό μας, αλλά απολαύστε το YMCA των παιδιών!

Να και μια μικρή επιλογή από μερικά αγαπημένα χορευτικά:

Το φινάλε

Ήταν όλα υπέροχα, όπως πάντα. Απολαύσαμε τα παιδιά, χαρήκαμε και διασκεδάσαμε.  Ήταν ένα μεγάλο χαρούμενο πάρτι κι έτσι παρ’ όλο που υπήρχε ένα μικρό τσίμπημα στην καρδιά που όλα τελείωναν, τα κυρίαρχα συναισθήματα ήταν της χαράς και της διασκέδασης.

Όλα τα παιδιά στη σκηνή για το φινάλε

Ώσπου τα φώτα άνοιξαν και πήρε το λόγο η μεγάλη πρωταγωνίστρια της βραδιάς, η κυρία Φάλυ Παπανικολάου. Τα λόγια της και η αφιέρωσή της ήταν σαν να έδωσαν το σύνθημα να ξεκινήσουν τα δάκρια. Από ό,τι μου είπε και η Εβίτα αργότερα, μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν καλά. Μόλις άκουσε την αφιέρωση της κυρίας Φάλυς, ξεκίνησε η κατηφόρα. Είπε:

Επιτρέψτε μου να αφιερώσω το κομμάτι που μου αναλογεί από τη σημερινή γιορτή και προσπάθεια στον πατέρα μου που ήταν ένας υπέροχος χορευτής και που έλεγε “Σαν χορεύεις να είσαι ο Διγενής”.

Ο χορός δίνει ζωή έμπνευση και δύναμη. Είναι κάτι μοναδικό. Είναι έκφραση. Έκφραση του σώματος, του μυαλού και περισσότερο της ψυχής. Γιατί για τον ωραίο και σωστό χορό χρειάζεται να βάλεις ψυχή. (από το “Ο χορός σε γεμίζει ζωή” – Mind the trap)

Και εσείς όλοι βάλατε ψυχή σήμερα. Μπράβο σας. Δικαιώθηκα που σας εμπιστεύτηκα. Είμαι πολύ υπερήφανη για εσάς. Και το ταξίδι κάνατε και στην Ιθάκη φτάσατε.

Να θυμόσαστε, η ευκαιρία χορεύει με αυτούς που είναι ήδη στην πίστα.

Δε θέλω

Μετά το τέλος της γιορτής πήγαμε προς τα παρασκήνια να βρούμε την Εβίτα . Η περσινή αντίστοιχη βόλτα στα παρασκήνια με είχε φέρει στη μέση μιας θύελλας κλάματος από τα εκτάκια. Πέρσι όμως το κλάμα των παιδιών της  Έκτης δε μας αφορούσε. Ήμασταν απλοί παρατηρητές. Φέτος μας αφορούσε και με το παραπάνω.

Καθώς πλησίασα προς τα αποδυτήρια των κοριτσιών έπεσα και πάλι μέσα στη θύελλα. Καθώς η ένταση της γιορτής είχε περάσει, η συγκίνησή τους δεν μπορούσε πλέον να συγκρατηθεί. Εντόπισα την Εβίτα που ήταν συγκινημένη. Αγκαλιαστήκαμε. Αγκάλιασε την αδελφή της. Όλες της οι συμμαθήτριες ήταν εκεί. Κορίτσια που γνώρισα ως “μια σταλιά πρωτάκια” 6 χρόνια πριν και τώρα αποφοιτούσαν από την Έκτη.

Γύρναγαν γύρω-γύρω, έπεφταν η μία στην αγκαλιά της άλλης και έκλαιγαν.  Μια από τις καλές φίλες της Εβίτας την πλησίασε. Άρχισαν να κλαίνε. “Δε θέλω” έλεγε η συμμαθήτρια σπαράζοντας. “Δε θέλω”. “Δε θέλω” χωρίς να συμπληρώνει την φράση της. “Δε θέλω”, έτσι σκέτο.

Ήταν σαν να λέει…

Δε θέλω να φύγω από το σχολείο μου.
Δε θέλω να πάω γυμνάσιο.
Δε θέλω να μεγαλώσω.
Δε θέλω αυτή να είναι η τελευταία μου γιορτή.
Δε θέλω  να τελειώσει.

“Δε θέλω” ούτε εγώ.

Δε θέλω να φύγουν από το δημοτικό.
Δε θέλω να μεγαλώσουν.
Δε θέλω να μεγαλώσω.

Αλλά δεν έχει καμία σημασία τι θέλω και τι δε θέλω. Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία. Μερικά πράγματα δεν μπορείς να τα αλλάξεις και πρέπει απλά να τα δεχτείς.

Ο Alexander Graham Bell είχε πει: “Όταν μια πόρτα κλείνει, μια άλλη ανοίγει. Αλλά καμιά φορά κοιτάμε τόσο έντονα και με τέτοια θλίψη την κλεισμένη πόρτα που δεν βλέπουμε την άλλη που έχει ανοίξει για εμάς”.

Για τα παιδιά, η πόρτα του δημοτικού έκλεισε. Η πόρτα του Γυμνασίου ανοίγει και πρέπει να τη διασχίσουν με αποφασιστικότητα και αισιοδοξία.

Κι εμείς οι γονείς, όσο κι αν λυπόμαστε που τελείωσε αυτή η περίοδος της ζωής των παιδιών μας, ας καταπολεμήσουμε το συναίσθημα της θλίψης με εκείνο της ευγνωμοσύνης.

Ας νιώσουμε ευγνωμοσύνη για τα έξι αυτά υπέροχα χρόνια.

Ας νιώσουμε ευγνωμοσύνη που τα είδαμε να μεγαλώνουν, να ωριμάζουν και να ανθίζουν.

Ας νιώσουμε ευγνωμοσύνη για τους εμπνευσμένους δασκάλους που βρέθηκαν στο δρόμο τους, που τα έμαθαν να διαβάζουν, να γράφουν,  να σκέφτονται, ν’ αγαπάνε και να χορεύουν.

Σας ευχαριστούμε για όλα.

___________

Βρείτε τα παλαιότερα posts των γιορτών λήξης εδώ:
➜ 2013: Well Fame Costs
➜ 2014: Τρως. Σούζη τρως. Και ψεύδεσαι και τρως.
➜ 2015: Απόψε ονειρεύτηκα…
➜ 2016: Ν’ αγαπάς (και να κλαις)

Και το περσινό post της Εβελίνας για τη γιορτή: Απόψε (ξανα)ονειρεύτηκα…

Το post Ένα παιδί που χορεύει δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Στο σχολείο μας, στη συγκεκριμένη μουσικοχορευτική γιορτή συμμετέχουν τα παιδιά που πηγαίνουν Τετάρτη, Πέμπτη και Έκτη κι έτσι πέρσι ήταν η πρώτη (και η τελευταία φορά) που συμμετείχαν και η Εβίτα και η Εβελίνα ταυτόχρονα – η μία ως Τεταρτάκι και άλλη ως Eκτάκι.  Πέρσι λοιπόν ένιωθα μια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση, η οποία γινόταν εντονότερη από το γεγονός ότι η Εβελίνα αποχαιρετούσε το δημοτικό.

Ν’ αγαπάς

Θα πρέπει βέβαια να πω ότι η συγκεκριμένη γιορτή δεν είναι μια απλή γιορτή. Είναι ένα σημαντικό γεγονός του σχολείου μας. Οι προετοιμασίες ξεκινούν από τα Χριστούγεννα, το ίδιο και οι πρώτες πρόβες, υπό την καθοδήγηση της κυρίας Φάλυς, της εκπαιδευτικού της Φυσικής Αγωγής των μεγάλων τάξεων. Η γιορτή λήξης είναι το πνευματικό της παιδί, είναι ένα όνειρο που πλάθει πρώτα στο μυαλό της, το μεταλαμπαδεύει στη συνέχεια στα παιδιά και καθώς περνούν οι μήνες, μπαίνουμε κι εμείς οι γονείς στο πνεύμα. Έρχονται τα παιδιά στο σπίτι, μας δείχνουν τα πρώτα βήματα, ψάχνουν και μας βάζουν τα τραγούδια στο YouTube, μας λένε τι θα φορέσουν και μέχρι να φτάσει η μεγάλη μέρα, έχει ανέβει κι ο δικός μας πυρετός. Για τα καλά!

Το φετινό θέμα της γιορτής ήταν η αγάπη. «Ν’ αγαπάς» ήταν ο τίτλος. Παρ’ όλα αυτά φέτος για πρώτη φορά δεν ήταν όλα ρόδινα. Η γιορτή είχε ιδιαίτερες δυσκολίες. Προβληματίστηκα για το αν θα έπρεπε να γράψω για τις δυσκολίες σε αυτό εδώ το post. Γιατί όπως συνηθίζω να κάνω κάθε χρόνο όταν γράφω το καθιερωμένο post για τη γιορτή, το γεμίζω με τις ομορφότερες στιγμές. Όταν μετά από χρόνια θα το ξαναδιαβάζουμε, θέλω να πλημμυρίζουμε με γλυκές αναμνήσεις! Παρ’ όλα η Εβελίνα, ανέβασε ήδη στο blog της τις εντυπώσεις της και αναφέρεται σε αυτές τις δυσκολίες. Νομίζω λοιπόν ότι αξίζει να μοιραστώ κάποιες σκέψεις χωρίς να επεκταθώ σε λεπτομέρειες, κι ας γίνουν τροφή για περισσότερη σκέψη. Στο τέλος του post θα βάλω το link να διαβάσετε το post της Εβελίνας. Εγώ πάντως δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου καθώς το διάβαζα.

Ας πούμε λοιπόν ότι κάτι που για μένα είναι τέλειο (η γιορτή λήξης), κάτι που ξέρω πέρα από κάθε αμφιβολία ότι θα συγκαταλέγεται μεταξύ των καλύτερων αναμνήσεων των παιδικών χρόνων των παιδιών μου (η γιορτή λήξης), κάτι που αλλάζει κάθε χρόνο τα παιδιά μου προς το καλύτερο και τους διδάσκει επιμονή, υπομονή, ομαδικότητα, πίστη στον εαυτό τους (η γιορτή λήξης), δεν είναι καθόλου τέλειο στα μάτια κάποιων άλλων μεμονωμένων γονέων. Δεν γνωρίζω ποιοι ήταν αυτοί οι γονείς και γιατί προσπάθησαν φέτος να μη γίνει η γιορτή. Στην αρχή όμως της χρονιάς προκάλεσαν απίστευτη αναταραχή αμφισβητώντας ακόμα και τη χρησιμότητα της εκδήλωσης. Αποφασίστηκε να γίνει ψηφοφορία ώστε να δοθεί τελικά το πράσινο φως και να προχωρήσει η γιορτή. Ψηφίσαμε ότι ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΤΗ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ – πόσο αυτοκαταστροφικό θα ήταν να μην τη θέλουμε; Αν αυτοί οι γονείς διαβάσουν το blog μου, ελπίζω να μην αισθανθούν άσχημα. Δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου. Είχαν όμως άδικο. Ελπίζω οι σκέψεις μου και πολύ περισσότερο οι σκέψεις της κόρης μου, ενός παιδιού που έζησε τη γιορτή από μέσα, να τους κάνει να καταλάβουν ποιο είναι το πραγματικό νόημα της γιορτής. Όπως και να ‘χει, όλες αυτές οι εντάσεις, μάς έκαναν να φτάσουμε στη μεγάλη μέρα με μια πικρή γεύση στο στόμα.

Όταν όμως τα φώτα χαμήλωσαν, η μουσική άρχισε και τα παιδιά βγήκαν στη σκηνή πλημμυρίσαμε και πάλι με όμορφα συναισθήματα. Η γιορτή ξεκίνησε τιμώντας έναν ακόμα «θεσμό» του σχολείου μας, για τον οποίο έχω γράψει πολλές φορές στο παρελθόν. Τα Εκτάκια που υιοθετούν πρωτάκια! Παρ’ όλο που τα πρωτάκια δεν παίρνουν συνήθως μέρος στη συγκεκριμένη γιορτή, φέτος συμμετείχαν κατ’ εξαίρεση και χόρεψαν με τα εκτάκια τους.

Δείτε το βίντεο:

Δείτε το εδώ

Για τα υπόλοιπα highligts της βραδιάς, θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν…

Αγάπη είναι

Crazy little thing

Crazy little thing

Μαμά

Μη μιλάς άλλο για αγάπη

Love is in the air

Σ’ όποιον αρέσουμε

Ένα φιλάκι είναι λίγο πολύ λίγο

Cheap thrills

Cheap thrills

Φινάλε – Σ’ αγαπώ

Φινάλε – Σ’ αγαπώ

Φινάλε – Σ’ αγαπώ

Και ακολουθεί ένα πολύ σύντομο βίντεο που αποτελείται από 5-6 μόνο από τα 31 χορευτικά που παρουσιάστηκαν. Καθώς υπήρχε κεντρική βιντεοσκόπηση δεν είχα έννοια να τραβάω βίντεο κι έτσι είναι μόνο κάποια πλάνα που τράβηξα τυχαία. Να θυμάστε ότι μιλάμε για απλά καθημερινά παιδιά, όχι για χορευτές! Που μπορεί να μην παρουσιάζουν πάντα ένα τέλεια συγχρονισμένο αποτέλεσμα, αλλά σίγουρα έχουν φτάσει και έχουν ξεπεράσει τα όριά τους. Ξεκινάνε ως άχαρα Τεταρτάκια και μέχρι να φτάσουν στην Έκτη, απελευθερώνονται, μεταμορφώνονται και το διασκεδάζουν με όλη τους την ψυχή.

Αξίζει επίσης να προσέξετε τον Ικαριώτικο (ξεκινάει στο 1:40) που είναι κατά τη γνώμη μου ένας από τους ομορφότερους χορούς της Ελλάδας.

Στο τέλος της γιορτής, αποφάσισα να πάω στα παρασκήνια για να βρω την Εβίτα. Καθυστερούσε να βγει και την επόμενη το πρωί η Εβελίνα έδινε μάθημα. Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτό που έζησα στα παρασκήνια. Τα εκτάκια ήταν εκεί μαζεμένα και έκλαιγαν. Ήταν συγκινημένα που τελείωνε το δημοτικό. Έβλεπα στο βάθος την Εβίτα και προσπαθούσα να την πλησιάσω, αλλά δεν μπορούσα. Ένας χείμαρρος από παιδιά που έκλαιγαν με εμπόδιζε να πλησιάσω. Αγκαλιάζονταν και έκαιγαν με λυγμούς, καθώς αποχαιρετούσαν το δημοτικό –  καθώς αποχαιρετούσαν στην ουσία την παιδική τους ηλικία. Μακάρι να μπορούσα να τους πω να σταματήσουν να κλαίνε. Μακάρι να μπορούσα να τους πω ότι τα καλύτερα έρχονται. Είναι αλήθεια αυτό, τα καλύτερα πράγματι έρχονται! Αλλά το τέλος του Δημοτικού είναι το τέλος του Δημοτικού. Και ένα τόσο σημαντικό τέλος  πονάει – όσο κι αν περιμένει μια νέα αρχή.

Τελικά κατάφερα να προχωρήσω και να πλησιάσω την Εβίτα. Εκείνη ως Πεμπτάκι ζούσε σε άλλο κλίμα. Ένιωθε υπέροχα! Πριν από τη γιορτή τής είχα δώσει τη συμβουλή να το απολαύσει, να το ζήσει. Και αυτό ακριβώς είχε κάνει. Ήταν χαρούμενη και πέταγε. Δεν πρόλαβα να χαρώ με τη χαρά της. Βγήκαμε προς τα έξω και μόλις είδαμε την Εβελίνα, εκείνη έπεσε στην αγκαλιά μου και άρχισε να κλαίει.

Ένιωθε νοσταλγία. Για όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές που είχε ζήσει στο δημοτικό και τώρα δε θα τις ξαναζούσε ποτέ. Γράφω συχνά για το πόσο σημαντικό πιστεύω ότι είναι να δημιουργούμε στα παιδιά μας αναμνήσεις. Ότι οι όμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά τους χρόνια είναι ένα από τα καλύτερα δώρα που μπορούμε να τους προσφέρουμε, γιατί θα τα συντροφεύουν σε όλη τους τη ζωή. Οι αναμνήσεις που έχει η Εβελίνα από το Δημοτικό και από τη συμμετοχή της στις γιορτές λήξης είναι από τις καλύτερες της παιδικής της ηλικίας – το γράφει και η ίδια. Και η παρακολούθηση της γιορτής της υπενθύμισε τις στιγμές αυτές.

Διαβάστε το post της. Είναι συγκλονιστικό. Εύχομαι όλα τα παιδιά να γράψουν μια μέρα στη δασκάλα τους ένα τέτοιο γράμμα. Εύχομαι όλα τα παιδιά να ζήσουν τέτοιες συγκινήσεις. Εμπνευσμένοι εκπαιδευτικοί υπάρχουν παντού! Το μόνο που χρειάζονται είναι την υποστήριξή μας. Κερδισμένα θα είναι τα παιδιά μας.

Κυρία Φάλυ ευχαριστούμε για όλα! Ραντεβού του χρόνου. Με την Εβίτα Εκτάκι!  Θα ξαναονειρευτούμε. Θα ξαναγαπήσουμε. Και μάλλον σίγουρα θα ξανακλάψουμε.

➜ Διαβάστε εδώ το post της Εβελίνας: Απόψε (ξανα)ονειρεύτηκα… 

Nα και τα παλαιότερα posts των γιορτών λήξης:
➜ 2013: Well Fame Costs
➜ 2014: Τρως. Σούζη τρως. Και ψεύδεσαι και τρως.
➜ 2015: Απόψε ονειρεύτηκα…

Photos: Vassilis 

Το post Ν’ αγαπάς (και να κλαις) δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Την Παρασκευή το βράδυ μπαίνοντας στο Timehop είδα την παρακάτω φωτογραφία που είχα ανεβάσει στο Twitter 6 χρόνια πριν.

Ήταν λοιπόν και τότε Παρασκευή, είχε 30 βαθμούς και είχαμε πάει να αγοράσουμε έπιπλα για το δωμάτιο της Εβελίνας, η οποία θα πήγαινε πρώτη Δημοτικού. Η Εβελίνα πρωτάκι… Στραβοκατάπια. Πότε πέρασαν 6 χρόνια;

Μετά έκανα scroll down ως το τέλος της σελίδας κι έφτασα κάτω-κάτω. Το δεινοσαυράκι του Timehop, που κάθε μέρα εμφανίζεται να λέει κάτι διαφορετικό, αυτή τη φορά έλεγε “Don’t blink”. Δηλαδή μην ανοιγοκλείσεις τα μάτια.

Γιατί ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα, όσο ένα ανοιγοκλείσιμο ματιών.

Ανοιγοκλείνεις τα μάτια και από παιδί που ήσουν, βρίσκεσαι να έχεις πλέον τα δικά σου παιδιά.
Ανοιγοκλείνεις τα μάτια και το παιδί σου από Πρωτάκι, ετοιμάζεται να μπει στην εφηβεία.
Ανοιγοκλείνεις τα μάτια και το ημερολόγιο δείχνει 2015.

Το γραφείο και η βιβλιοθήκη είναι πλέον στο δωμάτιό της. Ξεχειλίζουν από βιβλία, τετράδια, σημειώσεις και αναμνήσεις έξι χρόνων. Η Εβελίνα όμως δεν είναι το ίδιο παιδί. Μεγάλωσε. Τεντώθηκε. Αναπτύχθηκε. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το πόσο πολύ έχει αλλάξει από τότε.

Παράλληλα, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το πόσο έχω αλλάξει και εγώ από εκείνη την ημέρα. Είμαι μια εντελώς διαφορετική Άσπα. Και χαίρομαι για αυτό! Μπορεί να μην έχουν έρθει όλα στη ζωή όπως τα φανταζόμουν, αλλά χαίρομαι που δεν έχουν μείνει στάσιμα. Γιατί δηλαδή να πρέπει τα παιδιά να αλλάζουν, αλλά εμείς να παραμένουν οι ίδιοι; Μεγαλώνουν τα παιδιά μας, μεγαλώνουμε κι εμείς. Αλλάζουμε – κι ελπίζω πάντα – προς το καλύτερο.

2015 λοιπόν. Η Εβελίνα πρωτάκι ξανά. Έτοιμη για το νέο της ταξίδι στο Γυμνάσιο. Και εγώ δίπλα της, έτοιμη για τη δική μου επόμενη 6ετία. Ας αλλάξουμε κι άλλο. Ας αναπτυχθούμε κι άλλο. Ας ζήσουμε μια υπέροχη νέα 6ετία. Είμαι έτοιμη να ανοιγοκλείσω τα μάτια.

Photo by Cristian Bortes, Aspa Online, Timehop

Το post Μην ανοιγοκλείσεις τα μάτια δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η βραδιά ξεκίνησε με τα παιδιά να φοράνε τα καπέλα αποφοίτησης που είχαν φτιάξει μόνα τους στις τάξεις και να παραλαμβάνουν τα δωράκια τους και το φωτογραφικό λεύκωμα αποφοίτησης. Στη συνέχεια ακολούθησε φαγητό και χορός μέχρι τις δύο το βράδυ.

Στο προαύλιο είχαν στηθεί μεγάλα στρογγυλά τραπέζια και καρέκλες, υπήρχε κέτερινγκ αλλά και d.j.  Ο χώρος ήταν γεμάτος τραπέζια, αλλά ένα από τα τραπέζια είχε για μένα ιδιαίτερη αξία. Μπορεί να φαντάζεστε ότι εννοώ το τραπέζι που καθόταν το δικό μου Εκτάκι. Αλλά όχι, δεν εννοώ αυτό. Εννοώ το το τραπέζι των δασκάλων της. Το τραπέζι που κάθονταν οι άνθρωποι που παρέλαβαν την κόρη μου όταν ήταν ένα τόσο δα μικρό πρωτάκι και μου την παρέδωσαν ένα ώριμο, δυναμικό και ανεξάρτητο παιδί έξι χρόνια αργότερα. Φυσικά δεν είναι μόνο οι δάσκαλοι που συντελούν στο να γίνει ένα παιδί «ώριμο, δυναμικό και ανεξάρτητο», οι δάσκαλοι όμως βρίσκονται με τα παιδιά από τις 8 το πρωί ως τις 2, τις 3 ή τις 4 το απόγευμα.  Ο Henry Brooks Adams είχε πει: «Ο δάσκαλος επηρεάζει την αιωνιότητα. Κανείς δεν ξέρει πού σταματάει η επιρροή του».

Ήταν λοιπόν εκεί η δασκάλα της της Πρώτης δημοτικού, που πήρε σύνταξη αμέσως μετά το τέλος εκείνης της χρονιάς και έτσι όλα αυτά τα χρόνια την είχαμε χάσει.  Μου το είχε πει η Εβελίνα ότι είχε προσκληθεί, αλλά δεν ήξερα αν θα τα καταφέρει να έρθει. Μόλις την είδα έτρεξα αμέσως να της μιλήσω. Στο Πριν χτυπήσει το κουδούνι που έγραψα το 2009 περιέγραφα την πρώτη μου συνάντηση μαζί της και τι μου έλεγε για την Εβελίνα. Η Εβελίνα, ακόμα και στην ηλικία των έξι, ήταν πολύ προσεκτική στις σχέσεις της με τους ανθρώπους. Προσέφερε την αγάπη της και τον σεβασμό της μόνο σε όσους τα είχαν κερδίσει. Η κυρία Ζωή ήταν ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Και σίγουρα δε θα την ξεχάσει ποτέ.

Όπως δε θα ξεχάσει και τη φετινή της δασκάλα, την κυρία Μαριλένα, με την οποία πέρασε μια καταπληκτική χρονιά. Δεν ήταν μόνο ότι απέκτησε ακαδημαϊκές γνώσεις. Ήταν ότι μπορούσε να συζητήσει μαζί της οτιδήποτε την απασχολούσε, αισθανόταν άνετα να είναι ο εαυτός της και… απλά πέρασε τέλεια! Δε θα ξεχάσει ποτέ τα hot-dog που έψησαν στην τάξη την Τσικνοπέμπτη, το παγωτό που έφτιαξαν την προηγούμενη εβδομάδα, τις εκδρομές, τις συζητήσεις… Πέρασε τόσο καλά που από τη μία προσπαθεί να πείσει την κυρία Μαριλένα να πάρει του χρόνου την τάξη της Εβίτας και από την άλλη συμβουλεύει την Εβίτα να πάει να την παρακαλέσει να τους πάρει: «Αν ήμουν στη θέση σου Εβίτα, θα πήγαινα να παρακαλέσω».

Ήταν εκεί και οι περισσότερες από τις υπόλοιπες δασκάλες της, η κυρία Ανδριάνα που ήταν η μοναδική δασκάλα που είχε τα παιδιά δύο χρόνια, οι δασκάλες της φυσικής αγωγής, η διευθύντρια του σχολείου. Όλοι οι εκπαιδευτικοί του σχολείου, ακόμα κι εκείνοι που έκαναν τις ειδικότητες (λίγες ώρες δηλαδή την εβδομάδα),  συνέβαλαν ώστε να τα παιδιά να περάσουν έξι αξέχαστα χρόνια.

Στο λεύκωμα της Έκτης, κάθε μία από τις δασκάλες έχει γράψει το προσωπικό της μήνυμα για τα παιδιά. Με άγγιξαν όλα πολύ. Επέλεξα και σας παρουσιάζω μια-δυο φράσεις που ξεχώρισα περισσότερο από τα μηνύματά τους.

Α1, Κυρία Ζωή
Αγαπημένα μου πρωτάκια! Υπήρξατε για μένα ένα πολύ όμορφο δώρο! Σας ευχαριστώ!

Β1, Κυρία Γιώτα
Εύχομαι να περάσετε υπέροχα τα επόμενα μαθητικά σας χρόνια και έπειτα να βγείτε στη ζωή με γνώση και όρεξη ν’ αλλάξετε τον κόσμο. Όμορφη που είναι η ζωή… Πιείτε τη στο ποτήρι.

Γ1-Δ1, Κυρία Ανδριάνα
Να μη φοβάστε τα λάθη και τις δυσκολίες γιατί αυτά θα σας κάνουν να μάθετε. Είμαι περήφανη που σας είχα μαθητές.

Ε1, Κυρία Γεωργία
Καλή τύχη στο δρόμο που ανοίγεται μπροστά σας.

Στ1, Κυρία Μαριλένα
Γιατί πραγματικά για μένα αυτή ήταν μια χρονιά όμορφη και ζωντανή στη διάρκεια της οποίας έμαθα πολλά πράγματα από εσάς – γιατί και οι μεγάλοι μαθαίνουν από τα παιδιά αλλά αυτό θα το καταλάβετε μεγαλώνοντας – και το να δουλεύουμε μαζί ήταν μια πολύ ευχάριστη και ενδιαφέρουσα καθημερινή «περιπέτεια». Αισθάνομαι τυχερή που σας γνώρισα.

Φυσική Αγωγή, Κυρία Κατερίνα
Και σιγά σιγά μεγαλώσατε… Στέκεστε με αυτοπεποίθηση στα όμορφα πόδια σας, κοιτάτε κατάματα μπροστά με τα όμορφα μάτια σας, είστε ωριμότερα, με ευγένεια, γνώσεις, ικανότητες και τις αγωνίες φυσικά νέου τύπου… εφηβικές… Να είστε γερά και τυχερά στη ζωή σας.

Φυσική Αγωγή, Κυρία Φάλυ
Με οργάνωση μεθοδικότητα και τόλμη να προσπαθείτε πάντα για το καλύτερο. Να μην αποφεύγετε τα δύσκολα, είσαστε μαχητές με πολλές ικανότητες. Μόνο να κοιτάτε εκεί που θέλετε να πάτε, γιατί αλλιώς θα πάτε εκεί που κοιτάτε. Να θυμάστε ότι σε κάθε αγώνα πάντα επιτρέπεται να πέσεις, αυτό που επιβάλλεται είναι να ΣΗΚΩΘΕΙΣ.

Διευθύντρια, Κυρία Ελένη
Όλοι έχετε ξεχωριστά ταλέντα, μοναδικά χαρίσματα. Αξίζει να τα τιμήσετε και να τα αξιοποιήσετε. Πώς; Αναρωτηθείτε: Τι εξάπτει την περιέργειά σας, τι κινητοποιεί τη φαντασία σας, τι κάνει το χρόνο σας να πετά; Αφουγκραστείτε την καρδιά σας. Εκεί γεννιέται η ευτυχία σας. Εκεί ανθίζει το μεγαλείο σας. Εκεί βρίσκεται ο πραγματικός σας πλούτος. Ανακαλύψτε τον και χαράξτε τις δικές σας πτήσεις…

Ευτυχώς που η Εβίτα έχει δύο ακόμα χρόνια δημοτικό και έτσι αυτό εδώ το post δεν είναι ένα αντίο. Είναι απλά ένα τεράστιο ευχαριστώ στους ανθρώπους που επηρεάζουν την αιωνιότητα.

Ραντεβού το Σεπτέμβριο!

Το post Οι άνθρωποι που επηρεάζουν την αιωνιότητα δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Photo by Anne Hornyak

Παρ’ όλα αυτά στα μάτια της Εβίτας ο φράχτης είναι θεόρατος. Δεν είναι το ύψος του, είναι αυτό που αντιπροσωπεύει. Από την άλλη πλευρά του φράχτη βρίσκονται τα μεγάλα παιδιά. Τα παιδιά του Δημοτικού. Εκείνη για μια ολόκληρη χρονιά βρισκόταν από την πλευρά των μικρών. Στα διαλείμματα, δίνανε ραντεβού με την αδελφή της στον φράχτη και λέγανε τα νέα τους. Όταν πήγαινα το μεσημέρι να τις πάρω, ήταν πλήρως ενημερωμένες η μία για τη μέρα της άλλης. Η Εβελίνα, της έφερνε καμιά φορά προμήθειες από το κυλικείο (που είναι ακόμα ένα αποκλειστικό προνόμιο των μεγάλων παιδιών). Συνήθως οι προμήθειες ήταν… μια τσίχλα ή κάτι τέτοιο, μια και τους δίνω πάντα φαγητό από το σπίτι.

Ο φράχτης αντιπροσωπεύει όμως για την Εβίτα μια νέα ζωή. Μία ζωή την οποία ετοιμάζεται να ζήσει από Σεπτέμβριο. Αλλά  αντιπροσωπεύει και για εμένα μια νέα ζωή. Θα έχω πια δυο παιδιά από την άλλη πλευρά του φράχτη. Πότε ήταν που πήγα την Εβίτα για πρώτη φορά σχολείο; Και καθόμουν και έγραφα τις σκέψεις μου σε αυτό το blog; Και δάκρια κυλούσαν από τα μάτια μου;

Αύριο είναι η αποχαιρετιστήρια γιορτή του Νηπιαγωγείου. Τα παιδιά θα παρουσιάσουν τις Όρνιθες του Αριστοφάνη σε διασκευή για παιδικό θέατρο. Η Εβίτα θα κάνει την αφήγηση, φορώντας ένα λευκό αέρινο φόρεμα. Θα την απολαύσουμε, θα γελάσουμε, θα κλάψουμε. Και μετά θα πάμε να τη φωτογραφίσουμε στο φράχτη.

Ένα κεφάλαιο κλείνει, ένα νέο κεφάλαιο ανοίγει.
Η πόρτα του φράχτη ανοίγει, η πόρτα του φράχτη κλείνει.
Και θα έχω πια δυο κόρες, από την άλλη πλευρά του φράχτη.

Το post Από την άλλη πλευρά του φράχτη δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.