Ο Norman Vincent Peale είπε  ότι «Τα προβλήματα είναι για το μυαλό ό,τι είναι η άσκηση για τους μυς, το σκληραίνουν και το ενδυναμώνουν.»

Παρ’ όλο που μπορεί να γνέφουμε καταφατικά όταν διαβάζουμε τέτοια ρητά στα social media (αν ακολουθείτε το Aspa Online στο Facebook ή στο Pinterest δεν έχετε παράπονο!) όταν βιώνουμε ΕΜΕΙΣ δύσκολες καταστάσεις, θέλουμε οι δυσκολίες να εξαφανιστούν.

Σε καμία περίπτωση δεν μας περνάει από το μυαλό ότι τα προβλήματα θα βοηθήσουν ή θα έχουν θετική επίδραση στη ζωή μας.

Στο νησί Kauai της Χαβάης, υπάρχει μια ασυνήθιστα όμορφη παραλία. Είναι μία παραλία γεμάτη χρωματιστά, γυάλινα “βοτσαλάκια”.

Σήμερα την επισκέπτονται και την θαυμάζουν εκατοντάδες τουρίστες. Αλλά κάποτε η παραλία ήταν γεμάτη σκουπίδια.

Όπως γεμάτη σκουπίδια ήταν η γυάλινη παραλία Fort Bragg της Καλιφόρνια και αρκετές ακόμα αντίστοιχες ανά τον κόσμο.

Πολύ πριν να αρχίζει να αναπτύσσεται περιβαντολλογική συνείδηση, οι άνθρωποι σε διάφορες παραθαλάσσιες πόλεις, συνήθιζαν να πετούν σε απομονωμένες παραλίες διάφορα οικιακά απορρίμματα, όπως μπουκάλια, χαλασμένες οικιακές συσκευές, ακόμα και αυτοκίνητα!

Με τα χρόνια, τα κύματα της θάλασσας διέλυσαν τα απορρίμματα και τα μετέτρεψαν σε γυάλινα βότσαλα, δημιουργώντας πολύχρωμες, πανέμορφες, γυάλινες παραλίες.

Πλέον το πρόβλημα έχει αντιστραφεί: Οι παραλίες κινδυνεύουν να αδειάσουν από τα “σκουπίδια”, γιατί οι επισκέπτες μαζεύουν τα γυάλινα βότσαλα για να πάρουν στο σπίτι.

Ο Peter Marshall είχε πει «Όταν ποθούμε ζωή χωρίς δυσκολίες, να μας θυμίζεις ότι οι βελανιδιές γίνονται δυνατές με αντίθετους ανέμους και τα διαμάντια δημιουργούνται υπό πίεση».

Την επόμενη φορά που θα αισθανθείτε ότι πνίγεστε στα προβλήματα, στις δυσκολίες ή ακόμα και στα “σκουπίδια”, θυμηθείτε τη γυάλινη παραλία του Kauai. Γιατί με τις κατάλληλες συνθήκες, ακόμα και ένας σκουπιδότοπος μπορεί να μεταμορφωθεί σε μία από τις ομορφότερες παραλίες στον κόσμο.

Photos: Wikimedia Commons , Thomas Hawk

Το post Από σκουπιδότοπος σε μία από τις ομορφότερες παραλίες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Μόνο που η τέλεια ζωή δεν υπάρχει.

Όπως όλοι έτσι κι εγώ, προσπαθώ να τα ισορροπήσω όλα (και συχνά δεν τα καταφέρνω), κάνω λάθη, αποτυχαίνω, πέφτω, ξανασηκώνομαι και παλεύω καθημερινά, χειμώνα, καλοκαίρι.

Μιλώντας για καλοκαίρι, η περίοδος πριν από τις καλοκαιρινές διακοπές είναι πάντα η πιο έντονη. Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία. Τρέχω, τρέχω, τρέχω να προλάβω, κάνω λίστες, διαγράφω εκκρεμότητες, αλλά συνεχώς ξεπετάγονται νέες. Είναι τέτοια η κούραση από την προσπάθεια να τα ετοιμάσω όλα, που τελικά χρειάζομαι διπλάσιες διακοπές!

Τα τελευταία 2-3 χρόνια συμβαίνει επίσης κάτι που σε πολλούς μπορεί να φανεί αστείο ή ανόητο. Την ώρα που ρίχνω μια τελευταία ματιά στο σπίτι πριν να φύγουμε, διαπιστώνω καθώς περνάω από το βεστιάριο, ότι έχω ξεχάσει να πλύνω τα μπουφάν των κοριτσιών για να είναι καθαρά για το χειμώνα. Θα μου πείτε «σιγά τι έγινε, δεν είναι υποχρεωτικό να πλύνει κανείς τα μπουφάν». Και βέβαια δεν είναι. Απλά τα κορίτσια είναι ακόμα σε τέτοια ηλικία που τα λερώνουν αρκετά και έτσι κάθε 2-3 μήνες χρειάζονται οπωσδήποτε πλύσιμο, όπως και στο τέλος της σεζόν. Θα μου άρεσε λοιπόν, όπως έχω θυμηθεί να διευθετήσω όλες τις υπόλοιπες δουλειές, να έχω θυμηθεί να κάνω και αυτό, ώστε να είναι καθαρά και έτοιμα για φόρεμα ή χάρισμα. Είναι περισσότερο, συμβολικό παρά ουσιαστικό. Ότι, ας πούμε, τα έχω βάλει όλα σε τάξη και τώρα μου αξίζουν οι τέλειες διακοπές των ονείρων μου. Μόνο που όπως προανέφερα, η τέλεια ζωή δεν υπάρχει και εγώ πάντα ξεχνάω τα μπουφάν. Κλειδώνοντας την πόρτα, βλέπω τα μπουφάν και αρχίζω να με ψέλνω: «Δεν το πιστεύω. Ξέχασα πάλι τα μπουφάν!»

Αυτή τη χρονιά είχα αποφασίσει να το το θυμηθώ. Το έλεγα συχνά στον εαυτό μου. «Να μην ξεχάσω τα μπουφάν, να μην ξεχάσω τα μπουφάν.»

Φέτος όμως έμελλε να είναι μία τελείως διαφορετική χρονιά από τις υπόλοιπες. Είχαμε προγραμματίσει να πάμε νωρίς διακοπές, αλλά εκείνες τις μέρες ο κόσμος (της Ελλάδας) γύρισε ανάποδα. Κι έτσι από τη μία μου έφυγε εντελώς η όρεξη για διακοπές και από την άλλη με έπιασε οικονομική ανασφάλεια και δεν ήθελα να πάμε. Όταν έχεις παιδιά όμως, δεν μπορείς να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου. Με τα πολλά, αποφασίσαμε να μην κάνουμε πίσω και να πάμε. «Ό,τι και να γίνει θα πάμε» είπαμε.

Κι έτσι έπλυνα τα μπουφάν. Η τελειότητα σε όλο της το μεγαλείο.

Αμ δε. Δυο μέρες πριν να φύγουμε, η Εβίτα αρρώστησε και παραλίγο να μπει στο νοσοκομείο. Για την ακρίβεια μπήκε. Έκανε εισαγωγή! Τελευταία στιγμή όμως ο γιατρός αποφάσισε να μην την κρατήσει μέσα. Μας έστειλε στο σπίτι με αντιβίωση σε χάπια, για να παλέψει τη λοίμωξη χωρίς ενδοφλέβια. Με την εντολή όμως να μην απομακρυνθούμε από την Αθήνα, για να την παρακολουθεί. Η περιπέτεια είχε αίσιο τέλος. Ο γιατρός είχε δίκιο και η Εβίτα πλέον χαίρει άκρας υγείας!

Τα μπουφάν μπορεί πλύθηκαν, οι διακοπές όμως τελικά αναβλήθηκαν.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί έτσι είναι η ζωή. Μερικές φορές σου βάζει τρικλοποδιές. Εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις όλα υπό έλεγχο, κάποιος τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια σου. Και παρ’ όλο που εξακολουθώ να είμαι έξω φρενών με όλα αυτά που γίνονται στην Ελλάδα, θα κλείσω το σημερινό post ακολουθώντας την ίδια μου τη συμβουλή, όπως έγραψα στο Όταν η μαμά είναι χαρούμενη, όλοι είναι χαρούμενοι. Θα εστιαστώ σε αυτά που έχουμε, και όχι σε αυτά που δεν έχουμε.

Τι έχουμε λοιπόν; Έχουμε ενάμιση μήνα ακόμα μέχρι να αρχίσουν τα σχολεία (OMG!). Έχουμε την υγεία μας. Έχουμε την τύχη να ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου. Ε και για να μην ξεχνιόμαστε: Αν τυχόν τελικά αποφασίσουμε να φύγουμε, έχουμε τα μπουφάν ήδη πλυμένα!

Photo by Nic Adler 

Το post Καλοκαίρι. Να μην ξεχάσω τα μπουφάν. δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Περισσότερο βάρος έχει στους ώμους της η μαμά, επειδή συνήθως εκείνη περνάει τις περισσότερες ώρες της ημέρας μαζί με τα παιδιά αλλά και επειδή έχει έτσι κι αλλιώς το ρόλο του θερμοστάτη μέσα στην οικογένεια.

Τι μπορούμε όμως να κάνουμε, ώστε να βρούμε και πάλι το χαμένο μας κέφι, σε δύσκολες ώρες; Προτείνω 5 απλές ιδέες που δουλεύουν πάντα για μένα:

1. Διαβάστε θετικές ιστορίες

Το μυαλό είναι σαν φωτογραφική μηχανή. Το πώς αισθανόμαστε εξαρτάται από το πού εστιάζουμε το φακό. Δεν μπορούν να συνυπάρξουν ταυτόχρονα στο μυαλό μία αρνητική και μία θετική σκέψη. Αυτό σημαίνει ότι τη στιγμή που επιλέγουμε να βάλουμε μία θετική σκέψη, κλείνουμε την πόρτα σε μία αρνητική.

Κάποια παλαιότερα posts που πιστεύω ότι θα βοηθήσουν γιατί είναι «βάλσαμο για την ψυχή»είναι τα εξής:

• Πότε ήταν η τελευταία φορά που βοήθησες κάποιον;
• Πώς κάτι δυσάρεστο γίνεται πηγή χαράς 
• Ας φτιάξουμε τη μέρα κάποιου!

Αλλά αν έχετε χρόνο να διαβάσετε μόνο ένα, διαβάστε το Πώς μπορεί ένα παιδί να μη γελάει όταν γελάει η μαμά του; Και μάθετε πώς η Alice Herz Sommer κατάφερε να επιζήσει από το στρατόπεδο συγκέντρωσης, να γελάει συνεχώς και να ζήσει χαρούμενη μέχρι τα βαθιά της γεράματα. 

2. Επιστρέψτε στο παρελθόν

Ξεφύγετε λίγο από το σήμερα και κάντε κάτι που θα σας επιστρέψει στα παιδικά σας χρόνια. Δείτε ένα παλιό άλμπουμ με τις φωτογραφίες, ξεφυλλίστε τη παλιά σας συλλογή με αυτοκόλλητα, φάτε ένα παγωτό ή ένα υποβρύχιο. Να οι  δικές μου 10 αναμνήσεις που με κάνουν να νιώθω και πάλι παιδί. Ποιες είναι δικές σας; 

3. Βγείτε έξω

Κάντε μια βόλτα στη φύση. Η φύση γαληνεύει την ψυχή και χαρίζει δύναμη και ενέργεια. Αν για  κάποιο λόγο σας είναι απολύτως αδύνατο να βρεθείτε εκτός σπιτιού, επισκεφτείτε το calm.com ή κατεβάστε το app στο κινητό σας. Και αποδράστε έστω και για 2 λεπτά.  Δοκιμάστε το τώρα. Θα νιώσετε αναζωογονημένοι. 

4. Καθαρίστε το σπίτι ή κάντε ξεκαθάρισμα στη ντουλάπα σας

Μπορεί να ακούγεται παράλογο, αλλά η ενασχόληση με την καθαριότητα του σπιτιού πάντα βοηθάει. Νιώθεις ότι παίρνεις και πάλι τον έλεγχο των πραγμάτων στα χέρια σου. Το ξεκαθάρισμα της ντουλάπας δε, έχει κι ένα επιπλέον πλεονέκτημα. Ότι βρίσκεις ρούχα που θες να χαρίσεις. Η σκέψη ότι κάποιος άλλος θα επωφεληθεί από την προσφορά σου, σε κάνει αυτόματα να αισθανθείς καλύτερα. 

5. Μετρήστε τις ευλογίες σας

Όταν διακυβεύονται τα πάντα, είναι λογικό και ανθρώπινο να στρέφει κανείς την προσοχή του σε αυτά που πρόκειται να χάσει. Αυτό όμως ΔΕΝ βοηθάει. Για να αισθανθεί κανείς καλύτερα, χρειάζεται να νιώσει ευγνωμοσύνη για αυτά που έχει: Τα παιδιά του, την οικογένειά του, τους φίλους του, την υγεία του – αν είναι τυχερός και είναι υγιής. Αυτό άλλωστε είναι και το σκεπτικό πίσω από την ιδέα του Βάζου των Αναμνήσεων για την οποία μιλάω τόσο συχνά μέσα από αυτό εδώ το blog. Να βρίσκουμε τα θετικά και να μετράμε τις ευλογίες μας.

Για ακόμα περισσότερη έμπνευση, διαβάστε:

• Προκλήσεις της ζωής: 10 ρητά για να τις δούμε με άλλο μάτι
• Προκλήσεις της ζωής: 10 ακόμη ρητά για να τις δούμε με άλλο μάτι

«Όταν ποθούμε ζωή χωρίς δυσκολίες, να μας θυμίζεις ότι οι βελανιδιές γίνονται δυνατές με αντίθετους ανέμους και τα διαμάντια δημιουργούνται υπό πίεση.»
~ Peter Marshall 

Το post Όταν η μαμά είναι χαρούμενη, όλοι είναι χαρούμενοι δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

«Οι παλμοί σου μοιάζουν ανεβασμένοι».

Σαστίζω με αυτό που μου λέει. Αλλά αμέσως μετά καταλαβαίνω ότι προσποιείται ότι είναι ο Baymax από την ταινία Οι Υπερέξι. Σκάω στα γέλια. Εκείνη συνεχίζει.

«Από το 1 ως το 10 πώς θα βαθμολογούσες τον πόνο σου;»

Δεδομένου ότι μόλις έχω επιστρέψει από τo ΑΤΜ με τα 60 ευρώ της ημέρας και αισθάνομαι απαίσια με όλο αυτό το παράλογο που ζούμε, της απαντάω: «Δέκα».

Συνεχίζει:

«Μήπως χρειάζεσαι ιατρική βοήθεια;»
«Όχι baymax είμαι εντάξει» της απαντάω.
«Θα σε σκανάρω».

Κάνει και καλά ότι με σκανάρει.

«Οι παλμοί σου είναι ανεβασμένοι». Έρχεται να με αγκαλιάσει για να μου ρίξει τους παλμούς.

Την αγκαλιάζω κι εγώ «Τέλεια η αγκαλίτσα, ευχαριστώ! Έλα πήγαινε τώρα έχω κάτι επείγον να τελειώσω».

Με αγνοεί: «Μήπως χρειάζεσαι ιατρική βοήθεια;»
«Όχι ευχαριστώ.»
Κόλλησε η βελόνα: «Μήπως χρειάζεσαι ιατρική βοήθεια;»
«Όχι Baymax ευχαριστώ.»

Η Εβίτα που παρακολουθεί από απόσταση, παρεμβαίνει και μου σφυρίζει τι θα πρέπει να απαντήσω. Γιατί έχω δει την ταινία αλλά δεν θυμόμουν ότι υπάρχει σωστή απάντηση. Πες «Είμαι καλά και δεν πονάω» μόνο έτσι θα σε αφήσει.

«Είμαι καλά και δεν πονάω».
Και ως εκ θαύματος υποχωρεί: «Η θεραπεία σου τελείωσε».

Και κάπως έτσι αντιμετωπίζουμε τις δύσκολες καταστάσεις που ζούμε… Με χιούμορ και αγκαλιές. Φυσικά επειδή είμαστε και bloggers, γράφουμε κιόλας και βοηθάει και αυτό.

Αν έχετε κι εσείς ανεβασμένους παλμούς, σας στέλνω μία μεγάλη διαδικτυακή αγκαλιά. Και εύχομαι να μπορέσουμε σύντομα να πούμε (και να το εννοούμε): «Είμαι καλά και δεν πονάω». Ή ακόμα καλύτερα «Bah-la-la-la»!

Photo by weketa, Evelina

Το post Από το 1 ως το 10 πώς θα βαθμολογούσες τον πόνο σου; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

• O Michael Jordan είχε απορριφθεί από την ομάδα μπάσκετ του σχολείου του.
• Ο Walt Disney είχε απολυθεί από την εφημερίδα που δούλευε γιατί «δεν είχε φαντασία ούτε καλές ιδέες».
• Η Oprah Winfrey είχε υποβιβαστεί από τη θέση της ως παρουσιάστρια ειδήσεων καθώς «δεν ήταν κατάλληλη για την τηλεόραση».

Η μικρή εκείνη συλλογή ιστοριών ήταν από τα πιο πολυδιαβασμένα (και… πολυαντιγραμμένα) posts του Aspa Online. Όμως οι ιστορίες ανθρώπων που ξεκίνησαν από το μηδέν, απορρίφθηκαν, επέμειναν και τελικά σκαρφάλωσαν στην κορυφή, είναι πολύ περισσότερες από όσες χωρούσαν σε εκείνο το post.  Σήμερα ήρθε η στιγμή να γράψω τη συνέχεια. Πάρτε καφέ, καθίστε αναπαυτικά και… εμπνευστείτε ελεύθερα.

✔ Όταν ο Fred Astaire έκανε το πρώτο του δοκιμαστικό, ο διευθυντής ακροάσεων της MGM έγραψε την εξής αξιολόγηση: «Δεν μπορεί να υποδυθεί. Δεν μπορεί να τραγουδήσει. Ελαφρώς καραφλός. Μπορεί κάπως να χορέψει». Ο Φρεντ Αστέρ διατηρούσε αυτό το σημείωμα στο σπίτι του στο Beverly Hills για να θυμάται τα πρώτα του βήματα.

✔ Η πρώτη επιχείρηση του Henry Ford απέτυχε. Πτώχευσε πέντε φορές μέχρι να τα καταφέρει να ιδρύσει την Ford Motor Company.

✔ Η ταινία Star Wars απορρίφθηκε από όλα τα κινηματογραφικά στούντιο στο Hollywood πριν την 20th-Century Fox. Τελικά έγινε μία από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές κινηματογραφικές επιτυχίες στην ιστορία του κινηματογράφου.

✔ O Brad Pitt παράτησε το πανεπιστήμιο ενώ του έμεναν λίγα μόλις μαθήματα για να πάρει το πτυχίο της δημοσιογραφίας. Πήγε στο Hollywood όπου άρχισε να δουλεύει σε ένα fast food φορώντας μία γιγάντια στολή κοτόπουλου.

✔ Ο Louis Pasteur ήταν μέτριος μαθητής στο πανεπιστήμιο. Ήταν στην 15η θέση μεταξύ των 22 συμφοιτητών του στη Χημεία.

✔ Όταν η Julie Andrews έκανε το πρώτο της δοκιμαστικό της είπαν ότι δεν είχε αρκετή φωτογένεια για τον κινηματογράφο.

✔ Ο «Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον» απορρίφθηκε 18 φορές πριν να εκδοθεί το 1970. Σήμερα έχει πουλήσει περισσότερα από 40 εκατομμύρια αντίτυπα και είναι στις λίστες των best sellers όλων των εποχών.

✔ Το «Όσα παίρνει ο άνεμος» απορρίφθηκε από περισσότερους από 25 εκδότες πριν να εκδοθεί. Σήμερα έχει πουλήσει περισσότερα από 30 εκατομμύρια αντίτυπα και είναι κι αυτό στις λίστες των best sellers όλων των εποχών.

✔ Όταν η Lucille Ball άρχισε να σπουδάζει υποκριτική το 1927, ο επικεφαλής καθηγητής στη σχολή της, της είπε «Δοκίμασε άλλο επάγγελμα».

✔ Οι αδελφοί Wright πέρασαν δυσκολίες, κατάθλιψη και διάφορες ασθένειες πριν να ανοίξουν το κατάστημα ποδηλάτων τους και να αρχίσουν να κάνουν δοκιμές για πτήσεις. Μετά από αρκετές απόπειρες, αρκετά χρόνια σκληρής δουλειάς και αρκετές αποτυχίες, κατάφεραν τελικά να φτιάξουν ένα αεροπλάνο που μπόρεσε να παραμείνει στον αέρα.

✔ Οι παραγωγοί της πρώτης ταινίας του Harrison Ford τού είπαν ότι δεν είχε όλα όσα χρειαζόταν να γίνει μεγάλος σταρ.

✔ Η πρώτη επιχείρηση του Bill Gates  απέτυχε. Με τον συνέταιρό του Paul Allen έφτιαξαν την Traf-O-Data, μία συσκευή καταγραφής στοιχείων κυκλοφορίας, που δεν δούλεψε ούτε καν κατά τη διάρκεια της παρουσίασης που έκαναν για να την πουλήσουν. Παρ’ όλα αυτά θεωρούν ότι η αποτυχία αυτή έβαλε τους σπόρους για να ξεκινήσουν την Microsoft, δύο χρόνια αργότερα.

✔ Ποιος απαντάει όχι, όταν ο Andy Warhol του χαρίζει έναν πίνακά του;  Μα το ίδιο το μουσείο MoMA της Νέας Υόρκης! Μόνο που Warhol δεν πτοήθηκε από την απόρριψη και να που σήμερα το μουσείο κατέχει 168 έργα του…

✔ Όταν το πρώτο «Βάλσαμο για την Ψυχή» ολοκληρώθηκε, απορρίφθηκε από 33 εκδότες στην Νέα Υόρκη και άλλους 90 στο συνέδριο American Booksellers Association, μέχρι που τελικά η Health Communications, Inc αποφάσισε να το εκδώσει. Το απέρριπταν γιατί ήταν «πολύ γλυκό» και επειδή «κανείς δε θέλει να διαβάζει μικρές ιστορίες». Μέχρι σήμερα έχουν πωληθεί πάνω από 11 εκατομμύρια αντίτυπα του πρώτου εκείνου βιβλίου, ενώ στη σειρά Βάλσαμο για την ψυχή έχουν προστεθεί πάνω από 250 τίτλοι που έχουν μεταφραστεί σε 43 γλώσσες και με πάνω από 500 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

✔ Ο Steven Spielberg απορρίφθηκε τρεις φορές από το University of Southern California School of Theater, Film and Television. Τελικά πέτυχε σε άλλη σχολή αλλά την παράτησε πριν την αποφοίτηση, για να γίνει σκηνοθέτης. Τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, το 2002, επέστρεψε για να ολοκληρώσει τις σπουδές του και πάρει το πτυχίο του.

✔ Ο Richard Branson ήταν δυσλεκτικός, έπαιρνε πάντα κακούς βαθμούς και το σχολείο αποτελούσε για εκείνον έναν πραγματικό εφιάλτη. Όμως με τη δυναμική του προσωπικότητα και την αποφασιστικότητά του κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες της Αγγλίας, ιδρύοντας μεταξύ άλλων την Virgin Records και την Virgin Airlines.

✔ Όταν οι Beatles έκαναν τα πρώτα τους βήματα και πήγαν για οντισιόν στη δισκογραφική εταιρεία Decca Records απορρίφθηκαν. Τους είπαν ότι δεν έχουν μέλλον στη Show Business και ότι τα γκρουπ με κιθάρες είναι ξεπερασμένα. Η απόρριψη αυτή (που είναι γνωστή ως The Decca audition)  θεωρείται σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στην ιστορία της μουσικής.

Πόσες ακόμα ιστορίες θα πρέπει να διαβάσουμε για να το καταλάβουμε; Το «όχι τώρα» δε σημαίνει «όχι για πάντα».

Μην τα παρατάς, συνέχισε.

Photo by Kosala Bandara

Το post Το «όχι τώρα» δε σημαίνει «όχι για πάντα» δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Διάβασα τις προάλλες μία ιστορία από τη ζωή του Andy Warhol που μου άρεσε ιδιαίτερα. Το 1956 είχε στείλει έναν πίνακά του στο Museum of Modern Art (MoMA) της Νέας Υόρκης, προσφέροντάς τους τον ως δώρο. Εκείνη την εποχή δεν ήταν ο γνωστός και καταξιωμένος Warhol που όλοι γνωρίζουμε. Το μουσείο εξέτασε τον πίνακα και απάντησε το εξής:

Αγαπητέ κύριε Warhol,

Την προηγούμενη εβδομάδα η Επιτροπή Εκθεμάτων του μουσείου έκανε την πρώτη της συνάντηση για τη φθινοπωρινή περίοδο και είχε την ευκαιρία να εξετάσει τον πίνακά σας “Shoe” που με τόση γενναιοδωρία προσφέρατε ως δώρο στο μουσείο.

Λυπάμαι που θα πρέπει να σας αναφέρω ότι η Επιτροπή αποφάσισε, μετά από προσεκτική σκέψη, να μην τον κάνει αποδεκτό για τη συλλογή μας.

Να σας εξηγήσω ότι εξ’ αιτίας του ιδιαίτερα περιορισμένου χώρου έκθεσης και αποθήκευσης, είμαστε αναγκασμένοι να απορρίπτουμε πολλά δώρα που μας προσφέρονται, μια και δεν νομίζουμε ότι είναι δίκαιο να αποδεχτούμε ως δώρο ένα έργο που μπορεί να εκθέτεται σπάνια.

Παρ’ όλα αυτά η Επιτροπή μου ζήτησε να σας μεταβιβάσω τις ευχαριστίες της για τη γενναιόδωρη εκδήλωση ενδιαφέροντος στη Συλλογή μας.

Με εκτίμηση,

Alfred H. Barr, Jr.

Υ.Γ. Μπορείτε να έρθετε να πάρετε τον πίνακα από το μουσείο όποτε επιθυμείτε.

Σήμερα το MoMA έχει στη συλλογή του 168 έργα του Warhol.

• Αν ο Warhol σου προσφέρει έναν πίνακά του και εσύ πεις όχι, ο πίνακας δεν χάνει την αξία του.
• Αν κάποιος σου προσφέρει 500 ευρώ και εσύ δεν τα πάρεις, τα 500 ευρώ δεν χάνουν την αξία τους.
• Αν προσφέρεις τον εαυτό σου σε κάποιον και εκείνος σε απορρίψει, εσύ δε χάνεις την αξία σου.

via papermag

Το post Ποιος απαντάει όχι, όταν ο Andy Warhol του χαρίζει έναν πίνακά του; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Συνέβη και στους U2. Εκείνοι δεν πτοήθηκαν.

Γράμμα απόρριψης στους U2

Αγαπητέ κύριε Hewson,

Σας ευχαριστούμε που υποβάλατε την κασέτα σας “U2” στην RSO. Την ακούσαμε με μεγάλη προσοχή, αλλά δεν είναι κατάλληλη για εμάς αυτή τη στιγμή.

Σας ευχόμαστε καλή επιτυχία στη μελλοντική σας καριέρα.

Ειλικρινά δικός σας, 

Alexander Sinclair 

——–
Η  επιτυχία είναι η καλύτερη…  (Συμπληρώστε εσείς το κενό)
Απάντηση;
Δικαίωση;
Εκδίκηση;

Μην τα παρατάς, συνέχισε!

via @UberFacts

Το post Η επιτυχία είναι η καλύτερη…? δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Κατά τη διάρκεια των φυσιοθεραπειών της μετά το ατύχημα, γνώρισε τον Hugh Herr, που είναι επί κεφαλής σε τμήμα έρευνας του MIT (Biomechatronics research group). Του είπε ότι το όνειρό της ήταν να ξαναχορέψει. Eκείνος ήξερε πολύ καλά τι σημαίνει όνειρα που συντρίβονται. Το όνειρό του ήταν να γίνει “ο καλύτερος ορειβάτης στον κόσμο” αλλά σε ηλικία 17 έχασε και τα δύο του πόδια.

Ανέλαβε να δημιουργήσει για την Adrianne ένα προσθετικό πόδι που να είναι κατάλληλο για τις απαιτήσεις του χορού. Η Adrianne πέρασε όλη τη χρονιά προσπαθώντας να μάθει να χορεύει με το νέο της πόδι και να εκτελεί τις χορευτικές κινήσεις που ήταν κάποτε για εκείνη δεύτερη φύση.

Η Adrianne Haslet-Davis αγκαλιάζει τον Hugh Herr μετά την παράσταση στο TED

Στις 19 Μαρτίου του 2014, η Adrianne χόρεψε για πρώτη φορά μπροστά στο κοινό του TED 2014 που φέτος έγινε στο Βανκούβερ. Ο Hugh Herr ήταν ομιλητής στο ίδιο συνέδριο. 

Όταν το όνειρο είναι μεγάλο, τα δεδομένα δεν μετράνε.

via mashable, photos by James Duncun Davidson

Το post Όταν το όνειρο είναι μεγάλο… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Έχω μία φυσιολογική ζωή με τις καλές και τις κακές της στιγμές, απλά το blog μου είναι το ψηφιακό μου βάζο αναμνήσεων και προτιμάω συνήθως να καταγράφω αυτά που κάποτε θα με κάνουν να χαμογελάω.

Πριν από κανένα μήνα, βρισκόμουν σε επαγγελματική συνάντηση σε μία μεγάλη εταιρεία. Με τη Μαρία που ήταν στη συνάντηση γνωριζόμαστε 1-2 χρόνια αλλά είμαστε σε επαφή κυρίως μέσω του internet. Πιάσαμε την κουβέντα για τα νέα μας, επαγγελματικά και προσωπικά, και τότε μου είπε ότι διαβάζει τα δικά μου και ότι η ζωή μου μοιάζει να είναι τέλεια. Τη διαβεβαίωσα ότι δεν είναι καθόλου τέλεια, αλλά εκείνη επέμενε. «Είναι τόσο τέλεια που είναι σχεδόν μισητή» μου είπε. «Μαρία δεν είναι καθόλου έτσι» της εξήγησα. Μη σε μπερδεύει ότι εστιάζομαι στα θετικά.» «Μα αφού περνάς όλη μέρα με τις μικρές φτιάχνοντας κουλουράκια!» είπε γελώντας.

Τώρα που το σκέφτομαι όσες φορές φτιάχνω κουλουράκια, κέηκ κλπ με τα κορίτσια, το διασκεδάζω τόσο, που όντως ανεβάζω φωτογραφίες στα social media. Αλλά δυστυχώς δε γίνεται τόσο συχνά όσο θα ήθελα! Παρ’ όλα αυτά διασκέδασα τόσο με την εντύπωση που έχει δημιουργηθεί για τα κουλουράκια που είπα «αυτό είναι. Θα γράψω ένα post που θα βγάλω όλα τα άπλυτα της ζωής μου στη φόρα, έτσι για να ισορροπήσω την κατάσταση.»

Το σημερινό δε θα είναι  το post που βγάζω όλα τα άπλυτα στη φόρα, γιατί δεν έχω τόσο χρόνο να καθίσω να γράψω τόσο μεγάλο κείμενο (got it?) αλλά να, θα γράψω κάτι πρόσφατο που μου συνέβη πριν από λίγες μέρες, έτσι για του λόγου το αληθές.

Ήταν την παραμονή της εκδήλωσης Ψηφιακές Γειτονιές. Ήταν μεσημέρι, ήμασταν με την ομάδα στο the Hub και γύρω μας υπήρχε το χάος. Άνθρωποι κουβαλούσαν αντικείμενα, πάγκους, υλικά, το τηλέφωνο χτυπούσε συνεχώς, ο τεχνικός μάς φώναζε για πρόβα, ο άνθρωπος στην κουζίνα με κυνηγούσε να ρωτήσει ποια φαγητά θα βάλει στην κατάψυξη και ποια στο ψυγείο, έπρεπε να ξεπαρκάρω γιατί ενοχλούσα, ο Αθήνα 9.84 έπαιρνε για συνέντευξη, κάποιοι χορηγοί ερχόντουσαν να δουν το χώρο, σε λίγο έπρεπε να φύγουμε να πάμε στην ομιλία του Teacher Tom. Η αγωνία στο κατακόρυφο, η ένταση στο κόκκινο, η κούραση απίστευτη. Ξαφνικά διαπιστώνω ότι από το σακάκι μου, είχε φύγει ένα κουμπί. Ατυχία γιατί φαινόταν χάλια και όπως είπα σε λίγο θα έπρεπε να φύγουμε για τον teacher Tom. Το κουμπί κρεμόταν από μία κλωστή,  δεν είχε χαθεί, και τότε μου ήρθε φλας ότι στην τσάντα μου έχω μαζί μου ένα μίνι κιτ ραπτικής. «Μα καλά ποια είμαι τέλος πάντων;» σκέφτηκα. «Πόσο πιο under control θα μπορούσα να τα έχω όλα;» Έβγαλα το κιτ, πήρα βελόνα και κλωστή και άρχισα να ράβω. Οι άλλοι γύρω μου κουβαλούσαν (και με κοίταζαν) και εγώ χαμογελαστή έραβα ακάθεκτη. Μα ναι. Τα είχα όλα υπό έλεγχο. Νόμιζα.

Γιατί τότε χτύπησε το κινητό. Ο Βασίλης. «Με πήραν από το σχολείο ότι δεν πήγες να πάρεις τα παιδιά» μου είπε.
«Τι εννοείς; Bέβαια δεν πήγα να πάρω τα παιδιά. Είμαι εδώ στο The Hub. Εσύ θα πήγαινες να πάρεις τα παιδιά.»
«Εγώ είμαι στη δουλειά. Δε θα πήγαινα να πάρω τα παιδιά.»
«Εσύ θα πήγαινες να πάρεις τα παιδιά. Μου είχες πει θα έφευγες πιο νωρίς μπλα μπλα μπλα.»
«Δεν σου είχα πει ότι θα έφευγα πιο νωρίς μπλα μπλα μπλα.»
«Μου είχες πει, αλλιώς θα είχα πει στη μαμά μου! Και τώρα, τι θα γίνουν τα παιδιά;»
«Πήρα κι εγώ τη μαμά σου, ήταν σπίτι και πηγαινει να τα πάρει τώρα.»

Κλείνουμε. Σκέφτομαι: «Άραγε εγώ ξέχασα τα παιδιά; Ήταν δικό μου λάθος; Έχω τόσο πολύ απορροφηθεί από το event που ξέχασα τα παιδιά; Ήταν λάθος συνεννόηση; Γιατί ήταν λάθος συνεννόηση; Μήπως δεν επικοινωνώ; Μήπως τα έχω χάσει; Μα είναι δυνατόν να έχω ξεχάσει τα παιδιά; Φυσικά και όχι! Ή μήπως ναι;» Αισθανόμουν απαίσια.

Και τότε κατάλαβα ότι το σύμπαν έχει πολύ χιούμορ. Γιατί γυρνάω και τι να δω; Εκεί απέναντί μου στεκόταν η Σοφία Σβορώνου. Είχε έρθει να δει το χώρο γιατί την επόμενη θα έκανε workshop στις Ψηφιακές Γειτονιές. Για ρίξτε μία ματιά στο blog της Σοφίας να δείτε τι επάγγελμα κάνει. Κάτω από το όνομά της λέει: Ψυχοθεραπεύτρια στο διαδίκτυο.

«Χρειάζομαι ψυχοθεραπεία! Αυτό μου λέει το σύμπαν!» σκέφτηκα. Αφού χαιρετηθήκαμε, δεν κρατήθηκα, άρχισα να της διηγούμαι τι μόλις συνέβη.

– Μην ανησυχείς Άσπα, μού λέει. Δεν πειράζει μπλα μπλα μπλα.
– Μα πειράζει μπλα μπλα.
– Μα τα παιδιά μπλα μπλα.
– Μα όχι μπλα μπλα μπλα.

Έκανε ό,τι μπορούσε για να με κάνει να νιώσω καλύτερα, ενώ εγώ προσπαθούσα να αποφασίσω αν θα έπαιρνα το βάρος της ευθύνης πάνω μου (ότι ήταν δικό μου λάθος που τα παιδιά είχαν ξεμείνει στο σχολείο) ή θα τα έριχνα στον Βασίλη (μα αφού μου είχε πει, μπλα μπλα μπλα…).

Και τότε γυρνάω και τι να δω; Εκεί απέναντί μου στεκόταν αυτή τη φορά… η Μαρία! Μα πόσο πιο πολύ χιούμορ θα μπορούσε να έχει πια το σύμπαν; Δεν ήταν μόνη, ήταν με άλλους κι έτσι κρατήθηκα και δεν όρμησα πάνω της να της πω τα νέα. Αλλά ήθελα να το βροντοφωνάξω: «Πού να στα λέω Μαρία! Ξέχασα τα παιδιά μου στο σχολείο! Κατάρρευση τέλειας ζωής, κατάρρευση τέλειας μαμάς. Ποιος μπορεί να συγκριθεί μαζί μου, ε; ε; ε;»

Στερέωσα το κουμπί, φόρεσα το σακάκι, κι έφυγα για τον Teacher Tom. Γύρισα στο σπίτι αργά. Τα παιδιά είχαν κοιμηθεί. Δε θα τα έβλεπα ούτε την επόμενη μέρα που ήταν η μέρα της εκδήλωσης. Θα έφευγα πριν να ξυπνήσουν και θα γυρνούσα αφού θα είχαν κοιμηθεί. Τις φίλησα, τις σκέπασα και υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι τη μεθεπόμενη, που θα είχαν όλα τελειώσει… θα φτιάχναμε κουλουράκια. 🙂

photo by Laurence Vagner 

Το post Η όχι και τόσο τέλεια ζωή μου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Όλοι περνάνε δυσκολίες στη ζωή. Κάποιοι μεγάλες, κάποιοι μικρές. Δυο-τρεις φορές στο παρελθόν που πέρασα μια δύσκολη ή αγωνιώδη περίοδο στη ζωή μου, βρήκα ελπίδα στο βιβλίο του Victor Frankl “Man’s Search of Meaning”. Οι δυσκολίες που πέρασε εκείνος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, σε σχέση με αυτές που περνούσα εγώ, δεν μπορούσαν ούτε κατά διάνοια να συγκριθούν. Κι όμως ο Frankl ξεπέρασε τα ανυπέρβλητα εμπόδια, επέζησε και γράφοντας αυτό το βιβλίο διδάσκει και σε μας πώς να βρούμε το αληθινό νόημα της ζωής.

Εμείς που ζήσαμε
σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως,
θυμόμαστε εκείνους οι οποίοι κυκλοφορούσαν
από παράπηγμα σε παράπηγμα
παρηγορώντας τους άλλους,
δίνοντας το τελευταίο κομμάτι από το ψωμί τους.
Μπορεί να ήταν λιγότεροι αριθμητικά,
αποτελούσαν όμως σαφή απόδειξη,
Ότι μπορείς να στερήσεις τα πάντα από έναν άνθρωπο,
εκτός από ένα πράγμα:
την ελευθερία να επιλέξει τη στάση
που θα τηρήσει σε κάθε δεδομένη κατάσταση,
να επιλέξει το δικό του τρόπο συμπεριφοράς.

Victor E. Frankl
Man’s Search of Meaning

Το post Δυσκολίες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.