Έπεσα τις προάλλες πάνω σε ένα καινούργιο τέτοιο βίντεο. Ο Ethan Scott έχει αχρωματοψία. Ο φίλος του του κάνει δώρο για τα γενέθλιά του ένα ζευγάρι γυαλιά που μοιάζουν με γυαλιά ηλίου, αλλά στην πραγματικότητα είναι γυαλιά που του επιτρέπουν να δει για πρώτη φορά χρώματα. Στην αρχή βλέπει τα χρώματα που υπάρχουν μέσα στο γραφείο του – με κορυφαία τη στιγμή που βλέπει μωβ – και μετά βγαίνει σε εξωτερικό χώρο. Και δεν μπορεί να πιστέψει την ομορφιά που υπάρχει γύρω του.

Εμείς θεωρούμε αυτονόητο το γεγονός ότι βλέπουμε χρώματα και ένας άλλος άνθρωπος στην άλλη άκρη του κόσμου εκστασιάζεται με ένα μωβ κουτί στα χέρια.

Είναι καλοκαίρι, τα χρώματα είναι εντονότερα και φωτεινότερα από ποτέ.  Ας εκτιμήσουμε την ομορφιά τους. Ας εκτιμήσουμε όλα όσα βλέπουμε και όλα όσα έχουμε κι ας μην τα θεωρούμε δεδομένα.

Είμαστε τυχεροί που βλέπουμε μωβ.

via mashable
photo by liz west 

Το post Είμαστε τυχεροί που βλέπουμε… μωβ δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

“Τις προάλλες με συγκίνησε πολύ κάτι που έγραφες στο post σου σχετικά με τα παιχνίδια αλλά και στο newsletter… Να δείξουμε στα παιδιά τα παιχνίδια που μας ενθουσίαζαν όταν ήμασταν εμείς παιδιά!

Μου ήρθε λοιπόν μια ιδέα. Σας στέλνω δυο χάρτινες κουκλίτσες με τα ρουχαλάκια τους! Ίσως τα σημερινά παιδιά γεννημένα και μεγαλωμένα μέσα στην τεχνολογία, να μην εντυπωσιάζονται και τόσο από μερικές φτωχές φιγούρες κομμένες από απλό χαρτί. Όχι όμως και τα δικά σου κορίτσια… Τους έχεις δώσει αρχές και μια ευαισθησία ιδιαίτερη.

Ελπίζω λοιπόν να περάσετε όμορφα και οι τρεις με το δωράκι μου, που υποθέτω πώς θα συγκινεί κι εσένα.”

Και πράγματι…Ένιωσα απίστευτη συγκίνηση διαβάζοντας τα λόγια της και πιάνοντας στα χέρια μου τις χάρτινες κούκλες με τα ρουχαλάκια τους. Ταπεινές χάρτινες κούκλες από χαρτί που μας διασκέδαζαν στα παιδικά μας χρόνια, τότε που δεν υπήρχε η αφθονία των παιχνιδιών μέσα στην οποία μεγαλώνουν τα σημερινά παιδιά. Και ναι, οι εποχές μπορεί να είναι δύσκολες αλλά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τα δωμάτια των περισσότερων παιδιών ξεχειλίζουν από παιχνίδια. Έχουν σίγουρα περισσότερα από όσα χρειάζονται.

Όταν εκείνη την ημέρα τα κορίτσια επέστρεψαν από το σχολείο τους έδειξα την κάρτα. Μέσα σε Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα με τα φωτάκια του δέντρου αναμμένα, τους έδωσα να παίξουν με τις χάρτινες κούκλες. Πριν να το καταλάβω άρχισαν να τις ντύνουν και να παίζουν, οι δύο κούκλες έγιναν οι καλύτερες φίλες και πήγαν επίσκεψη η μία στο σπίτι της άλλης (Επιστρατεύτηκε το χάρτινο φωτιζόμενο Χριστουγεννιάτικο σπιτάκι που ήταν εκεί δίπλα). Και η χαρά των κοριτσιών ήταν τεράστια που τους δόθηκε η ευκαιρία να παίξουν με “τα παιχνίδια της μαμάς”.

Είμαι ευγνώμων για τις φιλίες που έχω αποκτήσει μέσα από τα blog μου και για τα δώρα καρδιάς, όπως αυτό της Λαυρεντίας, που για μένα είναι ανεκτίμητο. Ο χρόνος που αφιέρωσε να μου γράψει την κάρτα, να βρει τις κούκλες, να τις συσκευάσει, να τις βάλει στο φάκελο και να της στείλει, προκειμένου να κάνει εμένα και τις κόρες μου να χαρούν είναι πολύτιμος και τον εκτιμώ απεριόριστα.

Τις προάλλες πάλι στο σινεμά, μια άλλη φίλη του blog μου που δεν την είχα ξανασυναντήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, με συγκίνησε επίσης. Με πλησίασε και μου έκανε κι εκείνη ένα δώρο καρδιάς λέγοντάς μου “σου δίνω αυτό, είναι το πιο πολύτιμο δώρο που θα μπορούσε να σου κάνει η οικογένειά μου”. Επειδή όμως δεν έχω πάρει την άδειά της, δε γράφω λεπτομέρειες. Κι άλλα δώρα φτάνουν αυτές τις μέρες στα χέρια μου. Δώρα χειροπιαστά, μηνύματα προσωπικά, τηλεφωνήματα, e-mail. Ευχαριστώ για όλα! Λαυρεντία σε ευχαριστώ. 🙂

Εύχομαι φέτος στις γιορτές να καταφέρουμε να χαρούμε με τα απλά, να δείξουμε στα παιδιά μας όσα μας ενθουσίαζαν όταν ήμασταν παιδιά και να προσφέρουμε στους ανθρώπους γύρω μας ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε: Το χρόνο μας, την απερίσπαστη προσοχή μας και την αγάπη μας.

Καλές γιορτές!

Το post Οι δυο χάρτινες κούκλες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που πολιτικός απευθύνει πρόσκληση για διάλογο σε ανθρώπους των νέων μέσων, ούτε η πρώτη φορά που παίρνω εγώ τέτοια πρόσκληση. Αν και η πρώτη μου αντίδραση είναι συνήθως να πω όχι, έχω ξαναπάει σε τέτοιες συναντήσεις. Όπως συνήθως προβληματίστηκα και πάλι για το αν θα έπρεπε να παρευρεθώ. Σίγουρα δε θα εντυπωσίαζα κανέναν με τις γνώσεις μου περί πολιτικής αλλά κάτι μου έλεγε μέσα μου να απαντήσω θετικά. Ίσως να είχα να πω κάτι για τη δική μου καθημερινότητα που θα βοηθούσε, ίσως πάλι όχι.

Αν μη τι άλλο όμως, ήθελα να πάω να δω από κοντά  όλα αυτά που στην τηλεόραση δε φαίνονται. Και να δω πώς θα αισθανθώ, μπας και νιώσω ότι είναι καλύτερα να τα μαζέψω όλα και να φύγω – λέμε τώρα.

Το είπα στις κόρες μου για τη συνάντηση και βέβαια η Εβελίνα δεν το άφησε ασχολίαστο. Για την ακρίβεια άρχισε να φλυαρεί σαν τους γέρους του Μάπετ σόου. «Δεν καταλαβαίνω μαμά για ποιο λόγο να πας εσύ στη συνάντηση.» Της εξήγησα ότι η πρόσκληση έγινε γιατί είμαι blogger και είμαι άνθρωπος του internet αλλά εκείνη δεν καταλάβαινε: «Μαμά τι δουλειά έχει αυτός ο άνθρωπος με τους bloggers;» Και συνέχισε χωρίς να πάρει ανάσα: «Τα προβλήματα των bloggers είναι τρία. Και αυτός δεν έχει καμία δουλειά με κανένα από αυτά.» «Και ποια είναι τα προβλήματα των bloggers Εβελίνα;» «Θα σου πω. Νούμερο ένα: Όταν τους κόβεται συνεχώς η σύνδεση στο internet. Δεν μπορεί να κάνει κάτι αυτός για αυτό. Πρέπει να μιλήσεις με την εταιρεία internet. Νούμερο δύο: Όταν σταματάνε να έχουν έμπνευση. Ούτε για αυτό μπορεί να κάνει κάτι αυτός. Νούμερο τρία…» Ανέλυσε και το νούμερο τρία αλλά δε θα το γράψω εδώ. Απολάμβανα τον τρόπο σκέψης της και πώς τον εξέφραζε.

Τελικά πήγα στη συνάντηση. Την ημέρα εκείνη είχαμε στο σπίτι φιλοξενούμενους από τη Νέα Υόρκη και έτσι όταν επέστρεψα το τελευταίο που μπορούσα να κάνω ήταν να διηγηθώ τι συνέβη. Στους μεγάλους είπα δηλαδή τα νέα επί τροχάδην, αλλά με τα κορίτσια δεν το συζητήσαμε καθόλου.

Προχθές το βράδυ όμως, καθώς περιμέναμε να μας ετοιμάσουν την παραγγελία μας στο αγαπημένο μας σουβλατζίδικο, η τηλεόραση του καταστήματος ήταν ανοιχτή στις ειδήσεις. Βλέπω λοιπόν τον γνωστό πολιτικό να βγαίνει από προεδρικό μέγαρο. «Κορίτσια κορίτσια… αυτός είναι ο πολιτικός που είχα συναντήσει την προηγούμενη εβδομάδα» είπα. «Νάτος, αυτός είναι.»

Νόμιζα ότι θα εντυπωσιάζονταν που συναντηθεί με κάποιον που εμφανιζόταν στις ειδήσεις, ιδιαίτερα καθώς δημοσιογράφοι έτρεχαν από πίσω του και κάμερες στριμώχνονταν να τον τραβήξουν. Και τότε η Εβελίνα γύρισε και μου είπε: «ΣΣΣΣΣΣΣΣ…. Ησυχία να ακούσουμε. Μπορεί να μιλήσει για εσένα!»

Δεν ξέρω πόσοι θα με αναγνώριζαν αν με έβλεπαν στην τηλεόραση (απάντηση: ελάχιστοι) σε σχέση με το πόσοι θα αναγνώριζαν τον γνωστό πολιτικό (απάντηση: όλοι). Δεν έχει όμως καμία σημασία. Σημασία έχει ότι για τις κόρες μου είναι απόλυτα φυσιολογικό ο συγκεκριμένος πολιτικός βγαίνοντας από το προεδρικό μέγαρο, να πλησιάσει τις κάμερες και να κάνει δηλώσεις για τη μαμά τους. Νιώθω ότι βρίσκομαι στην κορυφή του κόσμου. Και μέχρι να περάσουν άλλα 2-3 χρόνια που θα θα με γκρεμοτσακίσουν από εδώ πάνω, το απολαμβάνω όσο δε λέγεται. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε την ίδια αξία. Κανείς δεν είναι πιο σημαντικός από τον άλλον. Για κάποιους όμως ανθρώπους είμαστε λίγο πιο σημαντικοί. Ας νιώσουμε ευγνωμοσύνη κι ας απολαύσουμε τη θέα.

Για τον κόσμο μπορεί να είστε απλά ένας άνθρωπος.
Για έναν άνθρωπο μπορεί να είστε ο κόσμος όλος…

Photo by Se7en Summits

Το post Στην κορυφή του κόσμου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Γράφουμε την απάντηση σε χαρτάκι και τη βάζουμε σε ένα βάζο. Ανοίγουμε το βάζο το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς, δίπλα στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο και πλημμυρίζουμε με αναμνήσεις από τις καλύτερες στιγμές της χρονιάς. Δε γράφουμε κάθε μέρα απάντηση υποχρεωτικά, γιατί δε θέλουμε να μας γίνει καταναγκαστικό έργο, μας έχει γίνει όμως μια γλυκιά συνήθεια και περιμένουμε πώς και πώς το άνοιγμα!

Το βάζο των αναμνήσεων

Την ιδέα την πήρα από την Shana Connell Noyes, συγγραφέα του βιβλίου Get To Know Your Kid στο οποίο εξηγεί ότι η ανάκληση στη μνήμη μας των καλών στιγμών της ημέρας και η κουβέντα γύρω από αυτές, τις κάνει να εντυπώνονται καλύτερα και μας κάνει πιο χαρούμενους γενικότερα. Και τι πολύτιμη συνήθεια, να μπορείς στο τέλος της ημέρας να εστιάζεσαι στα θετικά αντί να ζεις και να ξαναζείς τα αρνητικά βασανίζοντας το μυαλό σου με αυτά…

Παραμονή πρωτοχρονιάς, λίγο πριν να ανοίξουμε το βάζο

Ακόμα μία όμορφη ιδέα διάβασα στο blog Inchmark. Η Brook άρχισε να γεμίζει ένα παρόμοιο βάζο, με τα αστεία λογάκια που λένε καθημερινά τα παιδιά της. Αν καμιά φορά η μέρα της είναι “κάτω του μέσου όρου”, τραβάει ένα χαρτάκι, το διαβάζει και αμέσως αισθάνεται καλύτερα! 🙂

Ας γεμίσουμε την υπόλοιπη χρονιά με όμορφες αναμνήσεις!

Το post Το βάζο των αναμνήσεων δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Είναι Κυριακή μεσημέρι, μετά το φαγητό. Οι τέσσερίς μας καθόμαστε στο μπαλκόνι και πίνουμε καφέ. (Εγώ δηλαδή – οι υπόλοιποι πίνουν νερό…) Η Εβελίνα, παίρνει μια βαθιά ανάσα και λέει «Αχ, τι υπέροχη ζωή!»

Με το Βασίλη δε λέμε τίποτα, μόνο κοιταζόμαστε.

Η Εβίτα, νιώθει κι εκείνη το ίδιο συναίσθημα ευφορίας – μόνο που δεν ξέρει πώς να το εκφράσει. Σκέφτεται για λίγο και μετά λέει: «Ελάτε παιζά (παιδιά), ας τλαγουδήσουμε το τλαγούδι με την κόψη…» Και αρχίζει και τραγουδάει τον εθνικό ύμνο… «Σε γνωλίζω (γνωρίζω) από την κόψη…»

Νομίζω ότι το μάθημα που ήθελαν να μας διδάξουν οι μικροί δάσκαλοι Zen είναι η σημασία της ευγνωμοσύνης. Ο Hans Selye, γιατρός και ερευνητής του stress έλεγε ότι η ευγνωμοσύνη είναι το πιο ευεργετικό από τα ανθρώπινα συναισθήματα.

Στο βιβλίο Το Μυστικό λέει: Να είστε ευγνώμονες για όσα έχετε τώρα. Αν αρχίσετε να σκέφτεστε όλα αυτά για τα οποία είστε ευγνώμονες στη ζωή σας, θα διαπιστώσετε κατάπληκτοι πόσες ακόμα σκέψεις ευγνωμοσύνης θα γεννηθούν από τις αρχικές, πόσα ακόμα υπάρχουν για τα οποία αισθάνεστε ευγνώμονες. Πρέπει να κάνετε την αρχή, κι έπειτα ο νόμος της έλξης θα λάβει αυτές τις σκέψεις ευγνωμοσύνης για να σας τις επιστέψει στο πολλαπλάσιο. Θα «κλειδώσετε» στη συχνότητα της ευγνωμοσύνης και όλα τα αγαθά θα γίνουν δικά σας.

Μήνυμα ελήφθη. Εγώ αισθάνομαι ευγνώμων και είμαι έτοιμη για το επόμενο μάθημα. Εσείς;

Photo by karen_2873

Το post Το μάθημα της Κυριακής δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.