Στη συνέντευξη ανέφερε τα 2 top πράγματα για τα οποία οι άνθρωποι μετανιώνουν στο τέλος της ζωής τους. Προήλθαν από την Bronnie Ware που είναι νοσοκόμα και για πολλά χρόνια εργαζόταν δίπλα σε ανθρώπους που πέθαιναν. Με άγγιξαν και με συγκίνησαν τόσο, που στο επόμενο φανάρι τα σημείωσα, όπως και το όνομα της Bronnie Ware για να την γκουγκλάρω και να μάθω περισσότερα.

Όταν επέστρεψα κι έψαξα στο Google διαπίστωσα ότι εκτός από τα 2 πράγματα που ανέφερε ο Greg McKeown υπάρχουν 3 ακόμα. Για την ακρίβεια η Bronnie Ware έχει γράψει και βιβλίο με τίτλο Top 5 Regrets Of The Dying, που προήλθε από τις  συζητήσεις που έκανε με τους ασθενείς. Τα μοιράζομαι σήμερα εδώ, με την ελπίδα ότι εσείς κι εγώ, δε θα μετανιώσουμε στο τέλος της ζωής μας για τα ίδια 5 πράγματα. Γιατί θέλω να πιστεύω ότι το τέλος της ζωής μας αργεί ακόμα. Κι επομένως έχουμε την ευκαιρία να αλλάξουμε αυτά που πραγματικά θέλουμε να αλλάξουμε.

1. Μακάρι να είχα το θάρρος να ζήσω τη ζωή μου όπως την ήθελα στα αλήθεια, όχι όπως περίμεναν οι άλλοι από μένα να τη ζήσω.

2. Μακάρι να μην δούλευα τόσο πολύ.

3. Μακάρι να είχα το θάρρος να εκφράζω τα συναισθήματά μου.

4. Μακάρι να είχα μείνει σε επαφή με τους φίλους μου.

5. Μακάρι να είχα αφήσει τον εαυτό μου να νοιώσει ευτυχισμένος.

Σχετικά links:
✔ Top 5 Regrets Of The Dying
✔ Five regrets of the dying: Marie Forleo & Bronnie Ware
✔ Regret-free living | Bronnie Ware | TEDxGraz
✔ Για ποιο πράγμα μετανιώνεις περισσότερο στη ζωή σου; 

Σε ενέπνευσε; Μοιράσου το.

Το post Τα 5 top πράγματα για τα οποία οι άνθρωποι μετανιώνουν στο τέλος της ζωής τους δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

«Όταν ήμουν 17, διάβασα ένα ρητό που πήγαινε κάπως έτσι: ‘Αν ζεις την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία σου, κάποια μέρα θα έχεις δίκιο.’

Μου έκανε εντύπωση… και από τότε, για τα τελευταία 33 χρόνια, κοιτάω κάθε μέρα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και ρωτάω τον εαυτό μου, ‘Αν σήμερα ήταν η τελευταία μέρα της ζωής μου, θα ήθελα να κάνω αυτό που θα κάνω σήμερα;’

Και όταν η απάντηση ήταν, ‘όχι’ για πολλές μέρες συνεχόμενα, ήξερα ότι είχα να αλλάξω κάτι.

Το να θυμάμαι ότι σύντομα θα πεθάνω, είναι ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία που έχω βρει για να με βοηθάει να παίρνω τις μεγάλες αποφάσεις στη ζωή. Γιατί σχεδόν τα πάντα, όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, η περηφάνια, ο φόβος της ντροπής ή της αποτυχίας, όλα αυτά εξαφανίζονται στο πρόσωπο του θανάτου, αφήνοντας μόνο αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά. 

Το να θυμάσαι ότι θα πεθάνεις είναι ο καλύτερος τρόπος που ξέρω για να αποφεύγεις την παγίδα του να νομίζεις ότι έχεις κάτι να χάσεις. Είσαι ήδη γυμνός, δεν έχεις κανένα λόγο να μην ακολουθήσεις την καρδιά σου.» 

Κάποιοι άνθρωποι χθες, έφυγαν να πάνε να διασκεδάσουν, να δουλέψουν, να ζήσουν τη ζωή τους και η μέρα έμελλε να είναι η τελευταία τους. Παρ’ όλο που γράφω με αφορμή τις τρομοκρατικές επιθέσεις, δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτούς τους ανθρώπους. Ζωές χιλιάδων ανθρώπων χάνονται καθημερινά, αναπάντεχα και άδικα.

Δεν μπορώ να καταλάβω. Δεν μπορώ να δώσω εξηγήσεις. Δεν μπορώ να παρηγορηθώ.

Υπάρχουν όμως δύο πράγματα που μπορώ να κάνω. Το πρώτο είναι να γαντζωθώ από τα λόγια της μητέρας Τερέζας που είπε: «Τι μπορείς να κάνεις για να προάγεις την παγκόσμια ειρήνη; Γύρνα σπίτι και αγάπησε την οικογένειά σου.»

Και το δεύτερο, να ζήσω τη σημερινή μέρα σαν να είναι η τελευταία μου.  Με τους ανθρώπους που αγαπώ. Με αγάπη στην καρδιά μου.

Το post Θα ζήσω τη σημερινή μέρα σαν να είναι η τελευταία μου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Θα έβρισκα άραγε τα δύο «αντικείμενα του πόθου», μέσα σε μία ώρα; Δεν ήμουν και τόσο σίγουρη, αλλά θα το προσπαθούσα. Πράγματι, στο πρώτο μεγάλο κατάστημα που μπήκα βρήκα κατευθείαν το μαύρο κολάν. Δεν πίστευα στην καλή μου τύχη, γιατί την προηγούμενη εβδομάδα είχα ξαναπροσπαθήσει και δεν ήταν και τόσο εύκολο να βρω μαύρο χρώμα, τώρα το καλοκαίρι. Μπήκα στη συνέχεια στο βιβλιοπωλείο να βρω το βιβλίο. Κατευθύνθηκα προς το τμήμα της εφηβικής λογοτεχνίας και το ζήτησα σε μία υπάλληλο. «Το έχουμε» μου είπε. «Το σύμπαν συνωμοτεί για να τα προλάβω όλα!» σκέφτηκα. Πήρα το βιβλίο και πήγα στο ταμείο να πληρώσω. Αλλά… η καλή μου τύχη μου σταμάτησε κάπου εκεί.

Η κοπέλα στο ταμείο μου είπε ότι ένα από τα χαρτονομίσματα των 10 ευρώ που της έδωσα για να πληρώσω ήταν πλαστό.
– Πλαστό; Τι πλαστό;
– Πλαστό.

Το κοίταξα καλύτερα. Όντως κάτι δεν πήγαινε καλά με το χαρτονόμισμα, φαινόταν ακόμα κι από απόσταση. Ήταν ένα πολύ κακής ποιότητας πλαστό δεκάευρο. Κι όμως την είχα πατήσει, και όχι απλά το είχα πάρει – ποιος ξέρει από ποιον – αλλά το είχα δώσει κιόλας για να πληρώσω. Φυσικά όλοι ξέρουμε ότι τα χαρτονομίσματα έχουν κάποια χαρακτηριστικά ασφαλείας. Τα υδατογραφήματα, τις σαγρέ λεπτομέρειες, την ταινία ασφαλείας, την ασημένια λωρίδα. Οι άνθρωποι που πιάνουν στα χέρια τους καθημερινά πολλά χρήματα λόγω δουλειάς, μπορεί να το έχουν ως δεύτερη φύση να τα ελέγχουν – κι έχουν φυσικά και το μηχάνημα. Εμένα όμως δεν μου είχε ξανατύχει να βρεθώ με πλαστό χαρτονόμισμα στα χέρια και έτσι δεν ήμουν υποψιασμένη και δεν τα εξέταζα ποτέ προσεκτικά. Κάτι το οποίο φυσικά έχει ήδη αλλάξει από την Παρασκευή.

Πλήρωσα με ένα κανονικό χαρτονόμισμα, πήρα το πλαστό και έφυγα. Ευτυχώς ήταν μόνο δεκάευρο. Μικρό το κακό.

Με όλη αυτή την περιπέτεια όμως, θυμήθηκα την ιστορία ενός παραχαράκτη του Emanuel Ninger, που είχα διαβάσει στο βιβλίο See you at the top. Εκείνη την εποχή (1845 – 1924) αγόραζε το χαρτί, το έκοβε στις σωστές διαστάσεις, το βουτούσε σε διάλυμα καφέ και αφού το χαρτί στέγνωνε, άρχιζε να το ζωγραφίζει με πινέλο, στο χέρι. Ξεκίνησε με χαρτονομίσματα $10 και μετά πέρασε σε $20, $50 και πολύ αργότερα $100. Μια μέρα πλήρωσε έναν μπάρμαν με ένα χαρτονόμισμα των $50 και επειδή εκείνος είχε βρεγμένα χέρια, το μελάνι άρχισε να ξεβάφει στα χέρια του. Ο μπάρμαν κατάλαβε ότι ήταν πλαστό και ειδοποίησε την αστυνομία. Έτσι, έκαναν έφοδο στο σπίτι του Ninger και βρήκαν τα στοιχεία που χρειάζονταν ώστε να τον καταδικάσουν. Βρήκαν επίσης και 3 πορτρέτα που είχε ζωγραφίσει τα οποία βγήκαν σε πλειστηριασμό και πουλήθηκαν για 16.000 δολάρια, δηλαδή πάνω από 5.000 δολάρια το ένα.

Πλαστό χαρτονόμισμα $100 του Ninger (National Museum of American History)

Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι του έπαιρνε ακριβώς τον ίδιο χρόνο να ζωγραφίσει ένα χαρτονόμισμα των 10 ή των 100 δολαρίων, όσο του έπαιρνε να ζωγραφίσει ένα πορτρέτο των 5.000+ δολαρίων.

Θα μπορούσε δηλαδή να έχει ξεχωρίσει ως ζωγράφος και να έχει αποκτήσει αναγνώριση και πλούτο. Παρ’ όλα αυτά χρησιμοποιούσε το ταλέντο και το χρόνο του για να κλέβει.

Είναι ξεκάθαρο ότι δεν έκλεβε μόνο από τους άλλους, έκλεβε κυρίως από τον εαυτό του.

Στο ίδιο συμπέρασμα είχε καταλήξει και ο Arthur Berry, o διάσημος κλέφτης κοσμημάτων όταν ένας δημοσιογράφος του πήρε συνέντευξη και τον ρώτησε από ποιον είχε κλέψει τα περισσότερα. Εκείνος απάντησε «Εύκολο. Ο άνθρωπος από τον οποίο έκλεψα τα περισσότερα ήταν ο Arthur Berry. Θα μπορούσα να είμαι επιτυχημένος επιχειρηματίας, να μεσουρανώ στην Wall Street και να προσφέρω στην κοινωνία, παρ’ όλα αυτά επέλεξα τη ζωή ενός κλέφτη και πέρασα τα δύο τρίτα της ενήλικης ζωής μου πίσω από τα κάγκελα της φυλακής».

Το ερώτημα είναι, αυτές οι ιστορίες τι μπορούν να μας πουν; Τι σημαίνουν για εμάς; Και μπορεί να σημαίνουν κάτι διαφορετικό για εμένα από ότι σημαίνουν για εσάς. Μήπως όμως κάνουμε κι εμείς το ίδιο λάθος και κλέβουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό; Μήπως έχουμε ταλέντα που αφήνουμε αναξιοποίητα ή που κατασπαταλάμε; Το χρόνο μας πώς τον αξιοποιούμε; Το 24ωρό μας πώς το ξοδεύουμε; Και με ποιους; Το αφιερώνουμε στους ανθρώπους που αγαπάμε ή μήπως το μοιραζόμαστε με ανθρώπους που είναι σε άλλο μήκος κύματος; Κάνουμε πράγματα που αξίζουν; Είμαστε περήφανοι για την προσφορά μας; Κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε σε αυτή τη ζωή; Ή τελικά κλέβουμε κι εμείς από τον ίδιο μας τον εαυτό;

Το βράδυ έδειξα το πλαστό χαρτονόμισμα στις κόρες μου δείχνοντάς τους τα σημεία που πρέπει να προσέχουν ώστε να μην την πατήσουν κι εκείνες. Δε με πειράζει να ξέρουν ότι «η μαμά κάνει λάθη». Για αυτό το λόγο εξάλλου έχω κρεμασμένο πάνω από το πλυντήριο ένα μάλλινο πουλόβερ που κατάφερα να το μικρύνω τόσο πλένοντάς το, που δε χωράει ούτε σε κούκλα. Για να γελάμε κάθε φορά που το βλέπουμε και να θυμόμαστε ότι στη ζωή κάνουμε και λάθη και δεν πειράζει!

Εκείνο όμως που πειράζει είναι να κλέβουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό. Και μάλιστα να καταλαβαίνουμε ότι το κάνουμε αλλά να το συνεχίζουμε. Να κατασπαταλάμε τα ταλέντα μας ή το χρόνο μας με λάθος τρόπο ή με λάθος ανθρώπους. Γιατί κάποια στιγμή στο τέλος της ζωής θα κοιτάξουμε πίσω και θα αναρωτηθούμε τι κάναμε. Τι κάναμε στα προσωπικά μας, τι κάναμε στη δουλειά μας και ποια ήταν η συνεισφορά μας μας στην κοινωνία. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι και ο καθένας έχει το δικό του προορισμό στη ζωή. Και όλοι οι προορισμοί είναι αξιοσέβαστοι. Αλλά οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Και αν έχουμε πάρει λάθος δρόμο, σήμερα είναι μια καλή μέρα να κάνουμε αναστροφή. Γιατί στο τέλος της ζωής μας θα κληθούμε να πληρώσουμε το λογαριασμό – και κανείς δε θα δεχτεί πλαστά χαρτονομίσματα.

Κανείς δεν μπορεί να πάει πίσω και να ξεκινήσει μια νέα αρχή, αλλά όλοι μπορούν να ξεκινήσουν σήμερα και να γράψουν ένα νέο τέλος.

Photos: TaxRebate.org.uk, National Museum of American History

Το post Πληρώνοντας με πλαστά χαρτονομίσματα δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Με έμπνευση αυτό το update των Farrelly Brothers στο Twitter, ο σκηνοθέτης Casey Neistat έφτιαξε το παρακάτω βίντεο των 27 δευτερολέπτων.

Ας κινηθούμε λίγο πιο γρήγορα. Ας βάλουμε την προσπάθεια. Let’s Hustle που λέει και ο Gary  Vaynerchuck! Γιατί όπως λέει και η Κινέζικη Παροιμία «Θα πρέπει να στέκεσαι για πολύ καιρό με ανοιχτό το στόμα πριν να πετάξει μια ψητή πάπια και μπει μέσα».

Το post Η ζωή μέσα από ένα βίντεο 27 δευτερολέπτων δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Σήμερα διάβασα ένα ακόμα εξίσου συγκινητικό τελευταίο post. Αυτή τη φορά το έγραψε η Charlotte Kitley, στο blog του Huffington Post UK. Πέθανε μόλις προχθές, από καρκίνο του εντέρου και εκείνη. Ήταν μαμά δύο μικρών παιδιών.

Όπως γνωρίζετε καλά όσοι παρακολουθείτε το blog μου, μού αρέσει να εστιάζομαι κυρίως στην όμορφη πλευρά της ζωής. Όμως πώς θα μπορούσα να προσπεράσω το post της Charlotte, χωρίς να γράψω τις σκέψεις μου για αυτό; Γιατί ο λόγος που έγραψε αυτό το post είναι για να δώσει ένα μήνυμα και να βοηθήσει εμάς να ανακαλύψουμε την όμορφη πλευρά της ζωής. Την φαντάζομαι να κάθεται στον καναπέ του σπιτιού της, μπροστά στο laptop της, γνωρίζοντας ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνει και να γράφει. Διάβασα, ή μάλλον ρούφηξα την κάθε της λέξη, συγκινήθηκα και μοιράζομαι κάποια σημεία που με άγγιξαν περισσότερο (αλλά αξίζει να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο εδώ)

“Ο καρκίνος έγινε μέρος της ζωής μας. Γιορτές, κουρέματα και μαθήματα προγραμματίζονταν όλα γύρω από καλά ή κακά Σαββατοκύριακα χημειοθεραπείας. Ο Danny και η Lu μεγάλωναν άθελά τους με αυτή την κατάσταση. Προστάτευσα όσο μπορούσα την παιδική τους ηλικία η οποία όμως επηρεαζόταν από τις διάφορες θεραπείες μου.

Μετά τα γενέθλιά μου άρχισα να μη νιώθω καλά. “Πεταχτήκαμε” μέχρι το νοσοκομείο όπου έκανα το συνηθισμένο σετ από εξετάσεις. Δυστυχώς τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Μου έδωσαν μέρες, ίσως δύο εβδομάδες ζωής. Κανονικά δε θα έπρεπε να βγω από το νοσοκομείο, αλλά κάπως τα κατάφερα και μπόρεσα να γυρίσω σπίτι για να περάσω τον λίγο χρόνο που είχα με τα αγαπημένα μου παιδιά και τον αγαπημένο μου σύζυγο.

Καθώς τα γράφω αυτά κάθομαι στον καναπέ, σε γενικές γραμμές χωρίς να πονάω, ενώ ασχολούμαι με διάφορα project που αφορούν την κηδεία μου και την πώληση του αυτοκινήτου μου. Ξυπνάμε κάθε πρωί και είμαι ευγνώμων που μπορώ να αγκαλιάσω και να φιλήσω τα μωρά μου.

Καθώς διαβάζετε αυτά τα λόγια, δε θα βρίσκομαι εδώ. Ο Rich θα προσπαθεί να βάλει το ένα πόδι πίσω από το άλλο, να ζει μια μέρα τη φορά, γνωρίζοντας ότι δε θα ξυπνήσω πλέον δίπλα του. Θα έχει την πολυτέλεια να με βλέπει στο όνειρό του, αλλά όταν θα βγαίνει ο δυνατός πρωινός ήλιος, το κρεβάτι θα είναι άδειο. Θα βγάζει δύο φλιτζάνια από το ντουλάπι, αλλά θα συνειδητοποιεί ότι έχει να φτιάξει έναν μόνο καφέ. Η Lucy θα χρειάζεται κάποιον να πιάσει το κουτί με τα κοκαλάκια, αλλά εγώ δε θα είμαι εκεί για να της πλέξω τα μαλλιά. Ο Danny θα έχει χάσει έναν από τους αστυνομικούς του Lego, αλλά κανένας δε θα ξέρει ποιος ακριβώς θα είναι ή πού να κοιτάξει. Εσείς θα ψάχνετε για νέο post στο blog. Δε θα υπάρχει, αυτό είναι το τελευταίο κεφάλαιο.

Έχω τόση ζωή που θέλω ακόμα να ζήσω, αλλά δεν θα την έχω. Θέλω  να είμαι εκεί για τους φίλους μου καθώς ζουν τη ζωή τους, να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν και να γίνω γριά και παράξενη μαζί με τον Rich. Όλα αυτά θα τα στερηθώ.

Αλλά δε θα τα στερηθείτε εσείς. Έτσι κατά την απουσία μου, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ απολαύστε τη ζωή. Πάρτε τη με τα δύο σας χέρια, αρπάξτε την, ταρακουνήστε την και πιστέψτε σε κάθε της στιγμή. Να λατρεύετε τα παιδιά σας. Δεν έχετε πραγματικά ιδέα πόσο τυχεροί είστε που έχετε την ευκαιρία να τους φωνάξετε το πρωί να βιαστούν και να πλύνουν τα δόντια τους.

Να αγαπάτε τον αγαπημένο σας και αν εκείνος δεν μπορεί να σας αγαπήσει πίσω, βρείτε κάποιον που θα το κάνει. Ο καθένας έχει δικαίωμα να αγαπάει και να αγαπιέται. Μην δεχτείτε τίποτα λιγότερο. Βρείτε μία δουλειά που αγαπάτε αλλά μη γίνετε σκλάβος της. Δε θα υπάρχει το μήνυμα “ελπίζω να είχα δουλέψει περισσότερο” στον τάφο σας. Χορέψτε, γελάστε και φάτε με τους φίλους σας. Οι αληθινές, ειλικρινείς, δυνατές φιλίες είναι πραγματική ευλογία και μία επιλογή που κάνουμε εμείς, δεν μας επιβάλλεται από κανέναν.

Περιτριγυρίστε τον εαυτό σας με όμορφα πράγματα. Η ζωή έχει πολύ γκρι και λύπη – εσείς ψάξτε το ουράνιο τόξο και βάλτε το σε κορνίζα. Υπάρχει ομορφιά στα πάντα, απλά μερικές φορές πρέπει να κοιτάξετε με περισσότερη προσοχή για να το βρείτε.

Παρακαλώ περάστε την αγάπη σας για μένα στον Rich, στα παιδιά μου, στην οικογένειά μου και στους φίλους μου. Και όταν θα κλείσετε τις κουρτίνες σας απόψε, ψάξτε για το αστέρι που θα είμαι εγώ, να κοιτάζει προς τα κάτω, να πίνει pina colada και να απολαμβάνει ένα κουτί (πολύ ακριβές) σοκολάτες.

Καληνύχτα, Γεια σας, Ο Θεός να σας έχει καλά.

Charley xx”

Photo by Jeremy Stanley

Το post Το τελευταίο της post. – δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Για ένα λεπτό
μη διαβάζεις
μη μιλάς
μη βγάζεις φωτογραφίες
απλά κοίταξε
… και δες.

Έρχεται Σαββατοκύριακο. Το Σαββατοκύριακο είναι για πολλούς από εμάς γεμάτο τρέξιμο και υποχρεώσεις.
Κάποια στιγμή όμως μέσα στο Σαββατοκύριακο, για ένα μόνο λεπτό, ας σταματήσουμε ό,τι κάνουμε. Ας κοιτάξουμε γύρω μας. Ας κοιτάξουμε μέσα μας. Ας κοιτάξουμε στα μάτια τους αγαπημένους μας και ας δούμε…

Το post Για ένα λεπτό δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

28.835 καραμελάκια Jelly Beans αντιπροσωπεύουν τις 28.835 μέρες που ζει ο μέσος άνθρωπος στο παρακάτω βίντεο.

Και η αφαίρεση ξεκινάει: 8.477 μέρες πηγαίνουν στον ύπνο.
1.635 πηγαίνουν στο φαγητό.
3.202 πηγαίνουν στη δουλειά.
2.676 πηγαίνουν στην τηλεόραση.
Και οι υπολογισμοί συνεχίζονται. Δείτε το βίντεο…

Photo by Steve Koukoulas

Το post Τι θα κάνεις με τα 28.835 καραμελάκια σου; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ο Ben φορούσε τήβεννο, πέταξε το καπέλο του στον αέρα και έλαβε το πτυχίο του, μπροστά στα μάτια της μητέρας του. Το παρακάτω βίντεο είναι ό,τι πιο συγκινητικό έχω δει τον τελευταίο καιρό, αλλά πέρα από τη συγκίνηση θα ήθελα να σταθώ περισσότερο στη στάση του σχολείου και της σχολικής περιφέρειας. Κανείς δε θα τους κατηγορούσε αν απέρριπταν χωρίς κουβέντα αυτή την “παράλογη” παράκληση. Υπήρχαν τόσες πολλές λογικές, “νόμιμες”, δικαιολογίες:

– Μα είναι ενάντια στον κανονισμό.
– Μα είναι Ιανουάριος, δεν έχει τελειώσει η σχολική χρονιά.
– Μα οι τελετές λήξεως γίνονται μόνο τον Ιούνιο.
– Μα οι τελετές δεν γίνονται εκτός του χώρου του σχολείου.
– Μα αυτό δεν γίνεται.

Δε γίνεται; Κι όμως γίνεται. Σε λίγες μόνο ώρες σύμφωνα με το ABC News,  έγιναν τα απαραίτητα τηλεφωνήματα και κανονίστηκε να γίνει η τελετή. Και ήταν Σάββατο.

Λοιπόν, δεν υπάρχει “δε γίνεται”. Υπάρχει μόνο “πώς μπορεί να γίνει;”

Και απλά ΓΙΝΕΤΑΙ.

“Αποφοίτησα μαμά” λέει ο Ben στο 3.22 ο Ben. Μία μέρα μετά από την αποφοίτηση, η μητέρα του Ben πέθανε.

via 

Το post “Αποφοίτησα μαμά…” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Είχα δίκιο που ήμουν σε εκείνη την τελευταία γιορτή του νηπιαγωγείου συναισθηματικά φορτισμένη. Πράγματι για εμάς ήταν τότε ήταν μία από τις “τελευταίες φορές”. Όταν τα παιδιά πήγαν δημοτικό οι γιορτές άρχισαν να γίνονται χωρίς γονείς. Αλλά φέτος μετά από αρκετό καιρό, παρευρεθήκαμε και εμείς.

Δάφνινα στεφάνια που είχαν φτιάξει τα παιδιά

Τη φετινή γιορτή της 28ης Οκτωβρίου, την είχε αναλάβει η Τετάρτη δημοτικού και ήμασταν προσκαλεσμένοι όλοι. Χάρηκα πολύ που πήγα και είναι τόσα πολλά αυτά που ένιωσα μέσα σε αυτές τις δύο ώρες που δε χωράνε σε ένα post. Θα ήθελα όμως να εστιαστώ σε δύο σημεία και να τα μοιραστώ μαζί σας.

Το πρώτο σημείο είναι κάποια λόγια από τη σύντομη ομιλία της διευθύντριας του σχολείου. Είπε, απευθυνόμενη στα παιδιά. “Γιορτάζουμε σήμερα το ‘όχι’. Στη ζωή σας θα χρειαστεί να πείτε πολλές φορές ‘όχι’. Θα χρειαστεί επίσης να ενώσετε τις φωνές σας με άλλους για να μπορέσετε να εισακουστείτε και να πετύχετε το σκοπό σας.” Είπε επίσης: “Στη σημερινή γιορτή τιμούμε τους ήρωες που πολέμησαν τότε. Αλλά το νόημα δεν είναι μόνο να τιμήσουμε τους ήρωες. Το νόημα είναι να σκεφτούμε τι σημαίνει για εμάς σήμερα η δική τους θυσία. Τι ρόλο παίζει η δική τους θυσία στη δική μας ζωή, σήμερα;”

Το δεύτερο σημείο στο οποίο θέλω να αναφερθώ, είμαι σίγουρη ότι θα σας στεναχωρήσει όσο στεναχώρησε κι εμένα. Είχε αρχίσει να με στεναχωρεί πριν καν να φτάσουμε στη γιορτή. Η Εβελίνα ένα απόγευμα πριν από μερικές μέρες, τραγουδώντας στο σπίτι τα τραγούδια που θα μας παρουσίαζαν είχε πει: “Στις πρόβες όταν λέγαμε το ‘Μη με ρωτάς’ ο Γιάννης (δεν είναι το πραγματικό του όνομα) έβαλε τα κλάματα. Ήταν το αγαπημένο τραγούδι της μαμάς του.” Η μαμά του Γιάννη πέθανε στις αρχές του μήνα. Η δασκάλα της μουσικής λοιπόν εκείνη την ημέρα στις πρόβες, του είπε ότι το τραγούδι αυτό θα είναι αφιερωμένο σε εκείνην. Κι έτσι την Παρασκευή στην παράσταση, μαζί με όλους  εμάς ήταν μαζί και η μαμά του Γιάννη… Και το “μη με ρωτάς” είχε άλλο νόημα για όσους γνώριζαν τι είχε συμβεί.

Μαζί λοιπόν με τα συναισθήματα που με πλημμύρισαν στη γιορτή, με πλημμύρισαν και ερωτήματα. Αυτή εξάλλου ήταν και η προτροπή της διευθύντριας. Ερωτήματα όπως:

• Σε τι χρειάζεται να πούμε όχι σήμερα;
• Με ποιων τη φωνή πρέπει να ενώσουμε τη δική μας;
• Τι σημαίνει η θυσία των ηρώων για τη δική μας ζωή;
• Τι σημαίνει ελευθερία για εμάς;
• Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να αλλάξουμε τις καταστάσεις που μας κάνουν να νιώθουμε υπόδουλοι;
• Τι μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά μας;
• Ποιος είναι ο εχθρός σήμερα;
• Συνειδητοποιούμε ότι η ζωή είναι ένα δώρο;
• Είμαστε ευγνώμονες που έχουμε την υγεία μας και είμαστε ζωντανοί;

Πολλά-πολλά τα ερωτήματά μου. Πολλά ελπίζω και τα δικά σας. Μακάρι να είχαμε όλες τις απαντήσεις. Αλλά το πρώτο βήμα είναι να γίνουν οι ερωτήσεις. Γιατί αν δεν τις θέσουμε, ποτέ δε θα μπορέσουμε να τις απαντήσουμε.

Ας γίνει το “Μη με ρωτάς”, Ρώτα με.
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=HpOkCXspQPY[/youtube]
Και μια μικρή αναδρομή στην 28η Οκτωβρίου των προηγούμενων ετών μέσα από το blog μου:  

• Πόλεμος και ειρήνη όταν είσαι 5,5
• Κορόιδο Μουσολίνι
• Δυο μικρές Ελληνίδες

Το post Μη με ρωτάς δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η συνάντηση τέλειωσε κατά τις 2 το βράδυ. Αδύνατον φυσικά να κοιμηθώ, σκεφτόμουν όλα αυτά τα συναρπαστικά που σχεδιάζουμε για τους επόμενους μήνες. Πριν τελικά αποκοιμηθώ αποφάσισα να βάλω το ξυπνητήρι για σήμερα  ένα τέταρτο πιο νωρίς από ότι συνήθως, για να μην αρχίσω να βιάζομαι με το που θα ξυπνήσω. Να ξυπνήσω τις μικρές με ηρεμία, να ακούσω με προσοχή τα πρωινά τους λογάκια που είναι πάντα απολαυστικά, να φάμε όλοι μαζί το πρωινό μας και να είναι η πρωινή προετοιμασία για το σχολείο όσο το δυνατόν πιο χαλαρή.

Ο ουρανός σήμερα το πρωί στις 7.00 καθώς τρώγαμε το πρωινό μας…

Βέβαια, τα αδιάσειστα στοιχεία από τις έρευνές μου έχουν δείξει ότι όσο χρόνο και να έχεις πάλι υπάρχει περίπτωση να καταλήξεις να βιάζεσαι (όπως αντίστοιχα όσα χρήματα και να έχεις πάλι μπορεί να καταλήξεις να τα έχεις ξοδέψει όλα στο τέλος του μήνα). Αλλά τέλος πάντων, ήταν όντως πιο χαλαρό το πρωινό. Και τελικά αποζημιώθηκα.  Δεν φύγαμε για το σχολείο σε κατάσταση πανικού, ήταν πολύ πιο χαλαρή η προετοιμασία και η Εβίτα αισθάνθηκε τη γαλήνη και την ηρεμία που χρειαζόταν ώστε τελικά να μου πιάσει το χέρι και να μου πει τα παρακάτω, καθώς κατεβαίναμε τις σκάλες:

«Μαμά θα σου πω κάτι αλλά μάλλον δε θα συμφωνείς γιατί μάλλον θα είσαι πολύ κουρασμένη…»

Από μέσα μου σκέφτηκα: «Ωχ, κάπου θα θέλει να πάμε ή κάποιον θα θέλει να καλέσουμε ή κάτι πολύπλοκο θα θέλει να κάνουμε. Τι να ‘ναι πάλι;»

«Τι Εβίτα; Τι θέλεις να μου πεις;»
«Θέλω να με περιμένεις μαμά. Θέλω να με περιμένεις να γεράσω και να πεθάνουμε μαζί.»

Ξεροκατάπια. Δε είπα λέξη…  Εκείνη συνέχισε:

«Κι έτσι τα εγγονάκια μου θα σε γνωρίσουν. Θα γνωρίσουν την προγιαγιά τους από κοντά. Δε θα χρειαστεί να σε δουν μόνο σε φωτογραφία και εγώ να προσπαθώ να τους εξηγήσω για σένα… Θα σε δουν. Θα με περιμένεις μαμά; Θα με περιμένεις;»

Το post Θα με περιμένεις; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.