Παρ’ όλα αυτά παρακολουθώ τη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των κοριτσιών μου – και διαπιστώνω τι τελικά σημαίνει να έχεις μεγάλη αδελφή. Η Εβελίνα πήρε στα σοβαρά το ρόλο της της μεγάλης αδελφής, από την αρχή. Σε ένα από τα πρώτα posts του blog μου το 2008, με τίτλο Επάγγελμα: Μεγάλη Αδελφή, είχα δώσει τον «ορισμό» του τι σημαίνει να είσαι μεγάλη αδελφή. H Εβελίνα ήταν τότε 5,5 και η Εβίτα 3,5.

Περιγραφή θέσης: Να μάθει όλα όσα ξέρει στη μικρή της αδελφή ακόμα και αν εκείνη δεν είναι έτοιμη να ακούσει την αλήθεια.

Και έδινα κάποια παραδείγματα για το πώς η Εβελίνα προσγείωνε απότομα την Εβίτα: Όταν για παράδειγμα η Εβίτα έλεγε ότι θα γίνει πουλί όταν μεγαλώσει, η Εβελίνα έβαζε τα πράγματα στη θέση της και της εξηγούσε ότι τα παιδιά δεν γίνονται πουλιά. Αυτό λοιπόν σημαίνει να έχεις μεγάλη αδελφή; Να έχεις κάποιον να σου συνθλίβει τα όνειρα να γίνεις πουλί;

8 χρόνια πέρασαν από τότε και η Εβελίνα εξελίχθηκε. Αρκετά προστατευτική όπως πάντα – μερικές φορές υπερ-προστατευτική, όπως άλλωστε ήμουν κι εγώ – αλλά έχοντας ως πρώτη της προτεραιότητα το καλό της Εβίτας. Θα σας αποκαλύψω σήμερα ένα περιστατικό που συνέβη πέρσι το καλοκαίρι, που καταρρίπτει ολοκληρωτικά τον ορισμό που είχα γράψει το 2008.

Πέρσι το καλοκαίρι λοιπόν, όταν έλειπαν για διακοπές με τον παππού και τη γιαγιά, ένα από τα δόντια της Εβίτας βγήκε. Στο σπίτι μας ερχόταν πάντα η νεράιδα των δοντιών, έπαιρνε το δόντι κι άφηνε ένα δωράκι. Έλα όμως που το σπίτι του παππού και της γιαγιάς ήταν μακριά από καταστήματα και δεν προλάβαιναν να πάνε να πάρουν κάτι…

Η Εβελίνα, ως άξια μεγαλύτερη αδελφή, που δεν ήθελε να αφήσει τη μαγεία του μύθου της νεράιδας να γκρεμιστεί, πήρε μία σελίδα χαρτί και έγραψε το παρακάτω σημείωμα (αλλάζοντάς το γραφικό της χαρακτήρα):

Εβίτα μου βρίσκομαι Ελβετία. Το ραβδάκι μου πάγωσε και δεν μπορώ να μεταφερθώ. Θα έρθω το Σάββατο.
Με αγάπη η Νεράιδα.

Την επόμενη πήγαν και πήραν το δωράκι, η νεράιδα ήρθε και τέλος καλό, όλα καλά. Είχα το σημείωμα στα χέρια μου από τότε που γύρισαν από τις περσινές διακοπές, αλλά καθώς η Εβίτα έμπαινε στο blog μου, δεν ήθελα να γράψω κάτι σχετικό.

Πολλά πράγματα έχουν όμως αλλάξει από πέρσι.

Όπως το ότι η Εβίτα ξέρει πλέον τα πάντα για την Νεράιδα (και τον Άγιο Βασίλη) κι έτσι δεν με πειράζει να δει το σημείωμα.
Όπως το ότι όλα της τα πρώτα δόντια έχουν πλέον πέσει. Όλα αυτά είναι πλέον μία γλυκιά ανάμνηση… Δεν θα ξανάρθει η νεράιδα στο σπίτι μας.
Όπως το ότι η παιδική ηλικία έχει δυστυχώς περάσει. Τα καλύτερα είναι μπροστά ναι – αλλά τα παιδικά είναι πλέον πίσω μας. Και θα μου λείψουν. 🙁

Υπάρχει όμως ένα πράγμα που δεν έχει αλλάξει. Το γεγονός ότι η Εβίτα έχει δίπλα της τη μεγάλη της αδελφή για να την προσέχει και να την φροντίζει.

Ελπίζω να θυμόνται πάντα το σημείωμα με την νεράιδα που παγιδεύτηκε στην Ελβετία.
Ελπίζω να λένε κάποτε αυτή την ιστορία στα παιδιά τους και στα εγγόνια τους και να γελάνε.
Αλλά πιο πολύ από όλα ελπίζω ότι η σχέση που έχουν αναπτύξει μεταξύ τους θα παραμείνει μια από τις πιο δυνατές σχέσεις της ζωής τους.

Είναι σπουδαίο να είσαι μεγάλη αδελφή. Είναι σπουδαίο να έχεις μεγάλη αδελφή.

Το post Να τι σημαίνει να έχεις μεγάλη αδελφή δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ένα βράδυ πριν από δύο περίπου χρόνια, η νεράιδα των δοντιών ήρθε στο σπίτι μας για να πάρει το δόντι της Εβίτας και φεύγοντας έλουσε τα δωμάτια των κοριτσιών με νεραϊδόσκονη. (Επειδή μικρά χεράκια πληκτρολογούν περιστασιακά aspaonline.gr για να δουν τι νέο έχει γραφτεί, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.)

Άφησε λοιπόν πίσω της τόση χρυσή νεραϊδόσκονη, που  ακόμα σκουπίζω, παρ’ όλο που έχουν περάσει δύο χρόνια.  Βέβαια, η  χαρά των κοριτσιών την άλλη μέρα το πρωί που ξύπνησαν και είδαν τα δωμάτια να λαμπυρίζουν δεν ξεχνιέται με τίποτα. Ζούσαν το απόλυτο όνειρο! Κι εγώ τις άφησα να παίζουν όλη μέρα μέσα στα χρυσαφένια τους δωμάτια, μέχρι αργά το απόγευμα που αναγκάστηκα να βάλω σκούπα. Εννοείται βέβαια ότι καθώς κυκλοφορούσαν μέσα στο σπίτι, η χρυσόσκονη είχε μεταναστεύσει παντού. (Είπα ότι ακόμα σκουπίζω;)

Προχθές το απόγευμα είχαν πιάσει κουβέντα μεταξύ τους για τα δώρα που θα ζητήσουν από τον Άγιο Βασίλη. Και ότι τα περισσότερα παιδιά λένε ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Και ότι ούτε νεράιδες δοντιών υπάρχουν. Η Εβίτα όμως είχε το απόλυτο επιχείρημα: «Εβελίνα! Νομίζεις ότι θα το έκανε ποτέ αυτό η μαμά στον εαυτό της; Να ρίξει όλη αυτή τη χρυσόσκονη μόνη της σε όλο το σπίτι; Δε θα το έκανε ποτέ αυτό η μαμά στον εαυτό της!»

(Η χρυσόσκονη πάντως, ούτε καν συγκρίνεται με αυτό που έφτιαξε αυτός ο μπαμπάς για τον γιο του: Ένα σύστημα τηλεμεταφοράς δοντιών από το σπίτι τους στη νεραϊδοχώρα. Να βλέπεις το βίντεο και να θες να ξαναγίνεις παιδί τώρα!)

Τα χρόνια πέρασαν χωρίς να το καταλάβω, τα παιδιά μεγάλωσαν τόσο ώστε να μιλούν για αλήθειες και μύθους, αλλά εγώ ένα πράγμα ξέρω με βεβαιότητα: Η μαγεία του Άγιου Βασίλη και της νεράιδας των δοντιών έχει αγγίξει τη ζωή μας με έναν μοναδικό τρόπο… Γιατί όπως έγραψε και αυτή εδώ η μαμά στην κόρη της όταν τη ρώτησε: «ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ Ο ΑΗ-ΒΑΣΙΛΗΣ, μαμά; Πες μου την αλήθεια.»

[…]

«Ο Άη-Βασίλης είναι μεγαλύτερος από οποιονδήποτε και η δουλειά του υπάρχει πολύ περισσότερο από όσο ζούμε εμείς. Αυτό που κάνει είναι απλό, αλλά έχει μεγάλη δύναμη. Διδάσκει παιδιά να πιστεύουν σε κάτι που δεν μπορούν να δουν ή να αγγίξουν.

Είναι μεγάλη δουλειά και πολύ σημαντική. Στη ζωή σου χρειάζεσαι την ικανότητα να πιστεύεις: Να πιστεύεις στον εαυτό σου, στους φίλους σου, στα ταλέντα σου και στην οικογένειά σου. Επίσης θα χρειαστεί να πιστέψεις σε πράγματα που δεν μπορείς να μετρήσεις ή να κρατήσεις στα χέρια σου. Να, μιλάω για την αγάπη, τη μεγάλη δύναμη που θα φωτίσει τη ζωή σου από μέσα προς τα έξω, ακόμα και κατά τη διάρκεια των σκοτεινότερων, ψυχρότερων στιγμών.

Ο Αη-Βασίλης είναι δάσκαλος και είμαι μαθήτριά του και τώρα κι εσύ ξέρεις το μυστικό του πώς τα καταφέρνει να κατέβει από όλες αυτές τις καμινάδες την παραμονή των Χριστουγέννων: έχει βοήθεια από όλους τους ανθρώπους που έχει γεμίσει την καρδιά τους με χαρά.

Με γεμάτες καρδιές, άνθρωποι σαν τον μπαμπά κι εμένα βοηθάμε όλοι τον Αη-Βασίλη για να κάνει μία δουλειά που αλλιώς θα ήταν αδύνατη.

Έτσι λοιπόν, όχι δεν είμαι ο Αη-Βασίλης. Ο Αη-Βασίλης είναι αγάπη και μαγεία και ελπίδα και ευτυχία. Είμαι στην ομάδα του, και τώρα είσαι κι εσύ.

Σε αγαπώ και πάντα θα σε αγαπώ,

Η μαμά» 

Το post Νεραϊδόσκονη δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ο Άγιος Βασίλης, φυσικά δεν πηγαίνει μόνος του. Πηγαίνει πακέτο και με τη νεραϊδοπαρέα – και περισσότερο αναφέρομαι στη νεράιδα των δοντιών, η οποία είναι τακτική επισκέπτρια στο σπίτι μας. Παίρνει το δοντάκι που έχει πέσει και αφήνει δωράκια ή νομίσματα και στις δύο αδελφές την κάθε φορά. Έτσι, όταν θα καταρριφθεί ο μύθος του Άγιου Βασίλη θα καταρρριφθεί και ο μύθος της νεράιδας. Και αντίστροφα.

Τα κορίτσια έχουν ήδη μεγαλώσει αρκετά. Ακούνε συνέχεια από τους φίλους τους ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης αλλά πιστεύουν ακόμα, απλά γιατί θέλουν να πιστεύουν. Αλλά για πόσο;

Τον τελευταίο καιρό κουνιόταν πολύ το πάνω δόντι της Εβίτας. Ως καλή νεράιδα είχα ήδη προμηθευτεί τα δωράκια και περίμενα να έρθει η μέρα που θα βγει. Και προχθές επιτέλους βγήκε!

Λίγο που η Εβίτα είναι το μικρότερο παιδί της οικογένειας, λίγο που τα πάνω δόντια έχουν ξεχωριστή σημασία (γιατί τα νέα πάνω δόντια είναι τεράστια και το παιδικό χαμόγελο αλλάζει για πάντα) και λίγο που η αντίστροφη μέτρηση του μύθου της νεράιδας έχει αρχίσει, μου ήρθε μια τρελή ιδέα. Εκτός από τα δωράκια αυτή τη φορά η νεράιδα να ραντίσει ραντίσω τα παιδικά δωμάτια νεραϊδόσκονη (=χρυσόσκονη)! Ως μια απόδειξη ότι η νεράιδα πέρασε από κει!

Από το update που είχα γράψει στο Facebook

Έτσι κι έγινε: Το βράδυ που κοιμήθηκαν μπήκα στις μύτες των ποδιών στα παιδικά δωμάτια, πήρα το δόντι, άφησα δωράκια και άρχισα να ραντίζω χρυσόσκονη. Έριχνα μέσα στο μισοσκόταδο, έριχνα, έριχνα. Δεν έβλεπα πόση είχα ρίξει. Δεν ήθελα να το παρακάνω, αλλά ήθελα να έχει αποτέλεσμα! Να το δουν και να τους κάνει εντύπωση!

Δε θα είχατε άδικο αν υποθέτατε ότι άθελά μου το παράκανα!

Το πρωί που ξύπνησαν ξεφώνισαν βέβαια από τη χαρά τους. Καλά και τα δωράκια, αλλά η νεραϊδόσκονη έσκισε. Έκαναν σαν παλαβές! Άρχισαν να κυλιούνται πάνω της, την έβαλαν στα μαλλιά τους (ω ναι) και ήλπιζαν μπας και βγάλουν τίποτα φτερά!

Αντιστάθηκα στον πειρασμό να βάλω σκούπα αμέσως κι έτσι όλη μέρα το χάρηκαν. Αλλά το απόγευμα έπιασα δουλειά. Αμ δε… Καθόλου εύκολο δεν είναι να ρουφηχθεί η χρυσόσκονη. Εντωμεταξύ καθώς σκούπιζα, άρχισα να πανικοβάλλομαι: Σε λίγες μέρες θα ακολουθήσει και το άλλο δοντάκι. Τι πήγα και έκανα; Εντάξει για μια φορά, ΟΚ, αλλά εγώ δημιούργησα δεδικασμένο! Και αν περιμένουν κάθε φορά να βλέπουν νεραϊδόσκονη; Την πατήσαμε!

Οπότε άρχισα να μονολογώ: “Βρε κορίτσια, σας παρακαλώ. Άλλη φορά να μην ξαναφήσει η νεράιδα νεραϊδόσκονη. (Λες κι εκείνες φταίγανε.) Δεν είναι δυνατόν αυτό το πράγμα!”
– Μα μαμά. Αν η νεραϊδόσκονη βγήκε όπως χτυπούσε τα φτερά της;
– Ναι αλλά πρώτη φορά αφήνει τόση. Δεν γίνεται όμως, δε σκουπίζεται. Πρέπει να της πείτε να μην ξαναρίξει!

Η Εβίτα αποφάσισε να αναλάβει δράση. Άρχισε να της μιλάει:
– Νεραϊδούλα, μην ξαναφήσεις σε παρακαλώ νεραϊδόσκονη. Μόνο δώρα άλλη φορά.

Και η Εβελίνα πρόσθεσε:
– Νεράιδα να έρθεις πριν από τα γενέθλιά μας και να ραντίσεις όλο το σπίτι. Θέλω να λαμπυρίζει!

“Εβελίνα! Τι πας και της λες της νεράιδας! Σου λέω ότι δεν υποφέρεται αυτή η κατάσταση!”

Με κοιτάξε πονηρά: “Μαμά, όλο αυτό αποδεικνύει ότι υπάρχει νεράιδα και δεν είσαι εσύ εκείνη που αφήνεις τα δώρα. Γιατί εσύ δε θα το έκανες αυτό στον εαυτό σου!”

Την κοίταξα. Είχε ένα αινιγματικό χαμόγελο. Προσπαθούσα να καταλάβω αν το εννοούσε αυτό που έλεγε ή με δούλευε. Αλλά αμέσως μετά διέκοψε τις σκέψεις μου λέγοντας: “Περίμενε! Μη σκουπίσεις ακόμα εδώ! ” Πήγε και έφερε έναν φάκελο και έσκυψε στο πάτωμα ως δεινή εγκληματολόγος. Πήρε προσεκτικά όση χρυσόσκονη μπορούσε και την έβαλε μέσα στο φάκελο. Μετά τον έκλεισε και τον έβαλε σε μία μία διάφανη θήκη ντοσιέ.

“Τώρα το μόνο που μου χρειάζεται είναι μία μηχανή ανάλυσης μαγείας. Για να αναλύσω τη νεραϊδόσκονη και να βγάλω τα συμπεράσματά μου!”

Αργότερα όταν πέρασα από το δωμάτιό της να την καληνυχτίσω μου είπε:

“Μαμά κανείς δεν πρέπει να πειράξει τη διάφανη θήκη. Ό,τι στοιχεία βρίσκω για τις νεράιδες θα τα βάζω εκεί μέσα. Και όλα αυτά θα τα αναλύσω κάποια στιγμή στο μέλλον όταν θα έχει ανακαλυφθεί η μηχανή ανάλυσης. Αν τυχόν έχω γεράσει και δεν έχει ανακαλυφθεί, θα πάω σε ένα παγόβουνο να με παγώσω και θα ξεπαγώσω αργότερα, όταν θα έχει ανακαλυφθεί.
Αλλά τώρα δε θέλω να παγώσω. Είμαι παιδί και θέλω να το ζήσω. Μου αρέσει που είμαι παιδί.”

Τι είπε πάλι… “Είμαι παιδί και θέλω να το ζήσω”… Κι εγώ αυτό θέλω. Θέλω να το ζήσει. Θέλω να το ζήσουν. Μεθαύριο το χαμόγελό τους θα γεμίσει τεράστια δόντια. Και θα σταματήσουν να πιστεύουν στη νεράιδα. Περνάει τόσο γρήγορα ο χρόνος. Τον Ιανουάριο γίνεται εννιά. Εννιά! Πέρασαν χωρίς να τα καταλάβω. Μου μένουν μόνο άλλα εννιά χρόνια μαζί της στο σπίτι, που θα περάσουν κι αυτά χωρίς να το καταλάβω.

Κι εγώ χθες το απόγευμα την μάλωσα που έριξε πολύ αλάτι στη σούπα… Για ποιο λόγο;

Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας είναι χαρούμενες παιδικές αναμνήσεις. Η καθημερινότητα και η ζωή επιφυλάσσουν δυστυχώς και αρνητικές στιγμές – άστοχους καυγάδες για το αλάτι στη σούπα, αλλά και πολύ σημαντικότερες προκλήσεις. Ας μεγιστοποιήσουμε λοιπόν τις θετικές στιγμές όσο περισσότερο μπορούμε. Χαλάλι η χρυσόσκονη. Ας το ζήσουνε που είναι παιδιά. Και ας το ζήσουμε κι εμείς μαζί τους.

Μετά από 5 λεπτά με ξαναφώναξε: “Τώρα που το σκέφτομαι, σιγά μην περιμένω να ανακαλυφθεί η μηχανή ανάλυσης. Θα την εφεύρω μόνη μου.”

Το post “Είμαι παιδί και θέλω να το ζήσω.” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.