Όχι ότι δεν ένιωθα συγκινημένη όταν πήγε η “μεγάλη μου” γυμνάσιο. Και βέβαια ένιωθα! Ξαναδιαβάζω το Ισορροπώντας μεταξύ παιδικότητας και εφηβείας  που είχα γράψει πρόπερσι και ξαναζώ τα συναισθήματα.  Ξεκινούσε ένα νέο άγνωστο ταξίδι και όλα ήταν πρωτόγνωρα.

Με την Εβίτα έχω λιγότερες ανησυχίες. Ξέρω το σχολείο, ξέρω το σύστημα, ξέρω τους καθηγητές.

Έχω όμως έναν κόμπο στο λαιμό καθώς σκέφτομαι ότι η μικρή μου πηγαίνει γυμνάσιο. Και η καρδιά μου χτυπάει δυνατά.

Πότε ήταν που άκουσα τη δική της καρδιά να χτυπάει δυνατά, όταν ήταν ακόμα μέσα στην κοιλιά μου, σε εκείνον τον πρώτο υπέρηχο;

Πότε ήταν που την πήρα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου και άνοιξε τα μάτια της και με είδε; Όταν μεγάλωσε λίγο μου έλεγε: “Μαμά σε αγαπάω περισσότερο από τον εαυτό μου”. “Γιατί Εβίτα;” τη ρώταγα. “Γιατί ήσουν ο πρώτος άνθρωπος που αντίκρισα σε αυτή τη γη. Πρώτα είδα εσένα και μετά τον εαυτό μου. Και για αυτό σε αγαπώ περισσότερο από τον εαυτό μου.”

Πότε ήταν που έκοψε την πάνα;  Κι εγώ ήμουν τόσο ευτυχισμένη που ήθελα να το πω σε όλο τον κόσμο;

Πότε ήταν που πήγαμε να πάρουμε σχολική τσάντα για τη μεγάλη που θα πήγαινε προνήπιο και πήραμε και για τη μικρή για να μη νιώθει μειονεκτικά; Και βγάζαμε τις φωτογραφίες της πρώτης μέρας στο σχολείο και φωτογραφίζονταν και οι δύο; Η μία για να πάει προνήπιο και η άλλη για να επιστρέψει πίσω στο σπίτι μαζί μου;

Πότε ήταν που γράψαμε τη μεγάλη μπαλέτο (στα 5,5) και ήθελε και η μικρή να γραφτεί (στα 3,5) και τελικά μας έπεισε και τη γράψαμε;

Πότε ήταν που πήγε προνήπιο; Και είπε γεια και έφυγε χωρίς να ξανακοιτάξει πίσω;

Η Εβίτα πηγαίνει προνήπιο

Πότε ήταν που έγινε πρωτάκι; Και πέρασε τον φράκτη που χώριζε το νηπιαγωγείο από το δημοτικό και πήγε και βρήκε την αδελφή της; Κι έγινε πρωτάκι με την αδελφή της τριτάκι;

Πότε ήταν που γράψαμε τη μεγάλη Αγγλικά και η μικρή θρηνούσε που θα ‘μένε απ’ έξω; “Μου λείπει η Εβελίνα” έλεγε και έκλαιγε με μαύρο δάκρυ και δεν μπορούσε να παρηγορηθεί που θα έμενε μόνη για δυο ώρες την εβδομάδα. Και τελικά μας έπεισε και τη γράψαμε κι εκείνη…

Πότε ήταν που με κράταγε από το χέρι και με ρώταγε αν μπορώ να κρατηθώ όταν θα γεράσω και να την περιμένω για να πεθάνουμε μαζί;

Πότε ήταν που έμαθε να γράφει και έγραψε την πρώτη της έκθεση για μένα και έλεγε πόσο της άρεσε να με αγκαλιάζει γιατί μύριζα όμορφα;

Πότε ήταν που της κουνιόταν το πρώτο της δόντι και μου μου έλεγε “Μαμά δεν αντέχω άλλο. Θέλω να μου το βγάλεις! ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ. Θέλω να μου το βγάλεις!”

Πότε ήταν που πήρε μέρος στους πρώτης της αγώνες τένις; “Να πας να το χαρείς και να το διασκεδάσεις” της είπα. “Είναι οι πρώτοι σου αγώνες, δεν έχει σημασία η νίκη, έχει η συμμετοχή”. Και εκείνη πήγε, το χάρηκε, το διασκέδασε και νίκησε! ΚΑΙ συμμετοχή ΚΑΙ νίκη!

Πότε ήταν που έγινε Πεμπτάκι κι έμεινε μόνη της στο Δημοτικό γιατί η αδελφή της πήγε γυμνάσιο; Τι χρονιά κι αυτή… Εκείνη τη χρονιά άλλαξε όσο ποτέ άλλοτε! Έμεινε πια μόνη και προσαρμόστηκε σε μια νέα πραγματικότητα.

Πότε ήταν που γκλούκλαρε στο Google, αν υπάρχει Άγιος Βασίλης και διάβασε και κατάλαβε και δεν είπε τίποτα; Γιατί δεν ήθελε να μας στεναχωρήσει;

Πότε ήταν που έκανε την πρώτη της συναυλία στο πιάνο; Και απέδειξε ότι τα όνειρα γίνοναι πραγματικότητα;

Πότε ήταν που χόρεψε στη γιορτή λήξης του δημοτικού;

Και πότε ήταν που αποφοίτησε;

Η μικρή μου πηγαίνει γυμνάσιο… Αφήνει πίσω της την παιδική της ηλικία… Όμως νιώθω υπέροχα που σε αυτή τη νέα αυτή περίοδο της ζωής της, δε θα είναι μόνη.

Ένα βράδυ τις προάλλες είπε στην αδελφή της: “Εβελίνα αν δεν ήσουν αδελφή μου θα ήσουν κολλητή μου. Θα ερχόμουν στο σπίτι σου για να μείνω μαζί σου.”

Την επόμενη εβδομάδα για πρώτη φορά μετά από 6 χρόνια, δε θα την αφήσω έξω από το δημοτικό. Θα την αφήσω έξω από το γυμνάσιο. Και θα διασχίσει την πόρτα του σχολείου έχοντας δίπλα της την μεγάλη της την αδελφή, έχοντας δηλαδή δίπλα της, την κολλητή της.

Η μικρή μου πηγαίνει γυμνάσιο… 

Το post Η μικρή μου πηγαίνει γυμνάσιο… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Όταν η Εβελίνα μεγάλωσε λίγο ακόμα και με έβαλε κάτω να της πω αν ήμουν εγώ ο Άγιος Βασίλης, ήμουν απόλυτα προετοιμασμένη για το τι θα της έλεγα.

Και της είπα. Αν ήθελε να μάθει αν ήμουν εγώ εκείνη που αγόραζα τα δώρα και να τα έβαζα κάτω από το δέντρο, ναι ήμουν εγώ. Όπως έκανε η μαμά μου για μένα κι όπως θα κάνει εκείνη για τα παιδιά της. Δεν ήμουν όμως εγώ ο Άγιος Βασίλης.

Ο Άγιος Βασίλης κάνει κάτι σημαντικότερο από το να παραδίδει δώρα. Διδάσκει σε παιδιά να πιστεύουν σε κάτι που δεν μπορούν να δουν ή να αγγίξουν. Διδάσκει σε παιδιά την ικανότητα να πιστεύουν στον εαυτό τους και σε άλλους. Διδάσκει τη χαρά, την καλοσύνη, την αγάπη. Είναι ένας δάσκαλος κι εγώ μαζί με τους υπόλοιπους γονείς είμαστε οι βοηθοί του. Χωρίς εμάς δε θα τα κατάφερνε να πλημμυρίσει τις ζωές τόσων παιδιών με χαρά. Και από εδώ και στο εξής θα είναι κι εκείνη βοηθός του. Θα είμαστε μαζί στην ομάδα του για να βοηθήσουμε τα μικρά παιδιά να μάθουν να πιστεύουν. Να μάθουν να αγαπάνε. Να μάθουν να νιώθουν ευγνωμοσύνη.

Κι έτσι τα τελευταία δύο χρόνια, η Εβελίνα έγινε κι εκείνη βοηθός Άγιου Βασίλη. Μαζί συνωμοτούσαμε για τα δώρα – μια και υπήρχε ένα ακόμα μικρότερο παιδί στο σπίτι – μαζί πηγαίναμε στα καταστήματα. Η μαγεία του Άγιου Βασίλη δεν γκρεμίστηκε – πώς θα μπορούσε άλλωστε; Είχε μόλις προαχθεί και η ίδια σε βοηθό Άγιου Βασίλη! Ζούσε τη χαρά από μέσα, όπως τη ζω κι εγώ από τότε που απέκτησα παιδιά. Απολαμβάναμε το προνόμιο να είμαστε στην ομάδα του Άγιου Βασίλη, την ώρα που Εβίτα συνέχιζε να γράφει γράμματα και να περιμένει τα δώρα της. Γιατί χρειαζόταν λίγο χρόνο ακόμα. Δεν ήταν ακόμα έτοιμη για το επόμενο βήμα.

Την Παρασκευή, την ώρα που βρισκόμουν σε μια συνάντηση, έλαβα ένα γραπτό μήνυμα από την Εβελίνα. Ήταν “Santa Claus alert”. Μου έγραφε ότι σε μια κουβέντα που έκαναν με την Εβίτα, εκείνη της είπε ότι δεν πιστεύει πια στον Άγιο Βασίλη.

Όταν αργότερα τις είδα από κοντά ρώτησα την Εβίτα αν ισχύει αυτό που μου μετέφερε η Εβελίνα. Μου είπε ότι ναι ισχύει. Της είπα ότι θα ήθελα να το συζητήσουμε και τη ρώτησα πώς είχε καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα.

Μου είπε ότι πριν από λίγο καιρό το είχε γκουγκλάρει: “Does Santa exist?” Διάβασε τα αποτελέσματα που βγήκαν και κατέληξε στα συμπεράσματά της. Δε μας είπε τίποτα γιατί ήθελε να συνεχίσει να παίρνει δώρα.

Αφού τη διαβεβαίωσα ότι θα συνεχίσει να παίρνει δώρα, όφειλα να της πω κι εκείνης αυτά που είχα πει και στην Εβελίνα. Για να ξέρει κι εκείνη ότι ο Άγιος Βασίλης κάνει κάτι σημαντικότερο από το να παραδίδει δώρα. Ότι διδάσκει σε παιδιά να πιστεύουν σε κάτι που δεν μπορούν να δουν ή να αγγίξουν. Ότι διδάσκει τη χαρά, την καλοσύνη, την αγάπη. Ότι είναι ένας δάσκαλος και ότι εγώ όπως και όλοι οι υπόλοιποι γονείς είμαστε βοηθοί του. Ότι η Εβελίνα είναι βοηθός του. Και ότι από εδώ και στο εξής θα είναι κι εκείνη βοηθός του. «Δηλαδή θα είμαστε σαν τα ξωτικά!» είπε η Εβίτα. «Ακριβώς Εβίτα. Ακριβώς».

«Επειδή όμως δεν έχουμε μικρότερα αδελφάκια στο σπίτι» είπα, και πριν να προλάβω να συνεχίσω η Εβελίνα πετάχτηκε: «θα κάνεις αγοράκι!» Η Εβίτα ενθουσιάστηκε και πρόσθεσε «Ναι, ναι και θα τον βγάλουμε Λίβαϊ!» «Κορίτσια σας επαναφέρω σε τάξη» είπα. «Όχι δε θα κάνω αγοράκι. Εκείνο που ήθελα να πω είναι ότι επειδή δεν έχουμε μικρότερα παιδιά στο σπίτι, θα βοηθήσουμε ώστε η μαγεία του να διαδοθεί σε άλλα σπίτια.»

Και να που αυτό ξεκίνησα να κάνω σε αυτό εδώ το post, όπως το έκανα και παλαιότερα. Εξηγώ σε όποιον τύχει διαβάσει αυτές τις γραμμές ότι και βέβαια υπάρχει Άγιος Βασίλης! Και παρόλο που στο blog μου γράφω για ανθρώπους και όχι για μηχανές αναζήτησης, αυτή τη φορά θα βεβαιωθώ ότι τα posts μου για τον Άγιο Βασίλη θα βγαίνουν πάντα πρώτα στο Google! Θα επιστρατεύσω όλες μου τις γνώσεις SEO και δε θα αφήσω κανέναν να μην τα διαβάσει!

Γιατί θέλω το επόμενο παιδί που θα έχει μεγαλώσει αρκετά και θα αποφασίσει να βρει μόνο του τις απαντήσεις στο Google (όπως έκανε η Εβίτα) να πέσει πάνω στο blog μου. Για να μάθει την απάντηση όπως πρέπει να τη μάθει και να μη νιώσει απογοήτευση ή λύπη.

Και θέλω ο επόμενος γονιός που δε θα ξέρει τι να πει στα παιδιά του για τον Άγιο Βασίλη, να διαβάσει αυτό εδώ το post. Τα παιδιά είναι παιδιά και πρέπει να το ζουν.

Κλείνοντας, αντιγράφω τον επίλογο από εκείνο το πρώτο post του 2012. Γιατί τώρα που η Εβίτα, το μικρό παιδί της οικογένειας, έφτασε σε αυτό το σημαντικό ορόσημο στη ζωή της, το post εκείνο με συγκινεί ακόμα περισσότερο.

«Θα κάθομαι πάνω από τα κρεβατάκια τους και θα τις βλέπω να ανασαίνουν και να κοιμούνται γαλήνιες.

Και η γαλήνη τους, θα με πλημμυρίσει κι εμένα. Και η μαγεία του Άγιου Βασίλη θα με κάνει να συγκινηθώ. Και η καρδιά μου θα σφιχτεί… Θα σφιχτεί από φόβο, ότι αν τυχόν και σταματήσουν να πιστεύουν, θα χάσω τα μικρά μου τα αθώα πλασματάκια. Και θα σφιχτεί και από λύπη που τα χρόνια πέρασαν τόσο γρήγορα και δεν τα κατάλαβα, δε μου έφτασαν, δεν τα χόρτασα…

Αλλά αμέσως μετά θα ανασκουμπωθώ και θα διώξω το φόβο και τη λύπη. Και θα αφήσω τις σκέψεις ευγνωμοσύνης να κυριαρχήσουν. Ευγνωμοσύνη για τα όμορφα παιδικά χρόνια που έζησαν τα κορίτσια μου, για τις γλυκές Χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις που θα τις συντροφεύουν για πάντα και για την υπέροχη ζωή που είναι όλη μπροστά τους και τις περιμένει να τη ζήσουν.

Άγιε μου Βασίλη, σε ευχαριστώ για όλα.»

Το post Υπάρχει Άγιος Βασίλης; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

via

Είχα γελάσει πολύ για παράδειγμα με ένα post της Olivia Muenter που έδειχνε αυτήν εδώ την “αυθόρμητη” καλοκαιρινή φωτογραφία, που είχε στυλ ΕΙΜΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΓΙΑΤΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΕΛΕΙΑ.

Στην πραγματικότητα, για να πετύχει την φωτογραφία έκανε 56 προσπάθεις, όπως εξηγεί η ίδια. Το μέτωπό της είναι κροπαρισμένο όχι από άποψη, αλλά επειδή ήταν ξεφλουδισμένο από τον ήλιο και φαινόταν χάλια.

Ε λοιπόν με χαρά σας ανακοινώνω ότι σήμερα το πρωί έκανα κι εγώ κάτι αντίστοιχο! Η σημερινή φωτογραφία με τους τρεις Μάρτηδες στους καρπούς μας που ανέβασα στο Instagram, Facebook, Twitter είναι fake. Δηλαδή περίπου.

Και εξηγούμαι: Τρελαίνομαι για έθιμα και παραδόσεις και το έθιμο με το βραχιόλι του Μάρτη την πρώτη μέρα του Μαρτίου το κρατάμε πάντα! Κάθε χρόνο δε, συνηθίζουμε να τραβάμε και μια φωτογραφία με τα 3 μας χέρια με τους 3 Μάρτηδες. Κάποιες χρονιές ανεβάζω τη φωτογραφία στο blog (για παράδειγμα το 2010 ή το 2013) και κάποιες άλλες – τις περισσότερες – στα Social Media.

Έτσι και σήμερα. Το πρωί που ξυπνήσαμε, είπα στα κορίτσια να βιαστούν για να φορέσουμε τους Μάρτηδες και να προλάβουμε να τραβήξουμε την καθιερωμένη φωτογραφία. Και όχι, εμείς δεν τραβήξαμε 56 φωτογραφίες για να πετύχουμε την τέλεια. Τραβήξαμε 2. Να τη αυτή που ανέβασα.

Εκείνο που δεν φαίνεται στη φωτογραφία όμως, είναι τι έγινε αφού τράβηξα τη φωτογραφία. Γυρνάω κάποια στιγμή και βλέπω την Εβελίνα να έχει κόψει το Μάρτη της και να τον έχει αφήσει πάνω στον πάγκο της κουζίνας.

– Εβελίνα; Δε θες να φορέσεις το Μάρτη σου φέτος;
– Όχι μαμά.

Τον είχε φορέσει μόνο για τη φωτογραφία… Μα τι σκεφτούμουν; Λογικό είναι τα παιδιά στο Γυμνάσιο να μη φοράνε Μάρτη! Κατανοητό. Αλλά η ιστορία έγινε ακόμα πιο.. δραματική. Παίρνει και η Εβίτα είδηση: «Τι μη μου πείτε ότι η Εβελίνα τον έβγαλε τον Μάρτη!  Κι εγώ για αυτό ερχόμουν. Να σου πω ότι δε θέλω να τον φορέσω στο σχολείο.»
«Μα Εβίτα εσύ πηγαίνεις δημοτικό. Τα παιδιά του δημοτικού φοράνε Μάρτη. Πέρσι η Εβελίνα φόραγε!»
«Ναι Εβίτα, φόρα τον» της είπε και η αδελφή της.
«Μπα δεν τον θέλω. Τον βγάζω.»
«ΟΚ. Ό,τι θες. Έλα να σε βοηθήσω να τον βγάλεις» της είπα. Πήρα το ψαλίδι και τον έκοψα κι αυτόν.

Μια γλυκιά μελαγχολία με πλημμύρισε. Η οποία δεν έχει φύγει, παρόλο που έχει πλέον βραδιάσει. Παρά την πρωινή φωτογραφία, είμαι η μόνη στο σπίτι που φοράει τον Μάρτη της. Και αλήθεια, πού πήγαν εκείνα τα στρουμπουλά χεράκια με τα αφράτα δαχτυλάκια;  Πού πήγε εκείνη η μικρή Εβίτα που είχε πάρει τόσο στα σοβαρά το έθιμο του Μάρτη που κάποια στιγμή που της βγήκε θορυβήθηκε: «Με καίει ο ήλιος, με καίει, με καίει!»

Ο χρόνος περνάει γρήγορα – ειδικά όταν περνάς καλά. Τα παιδικά χρόνια των κοριτσιών πέρασαν γρήγορα. Μάλλον περάσαμε καλά! Αλλά είμαι σίγουρη ότι τα καλύτερα έρχονται. Καλώς να έρθουν λοιπόν! Καλώς ήρθες κι εσύ Μάρτη!

Το post Ένας Μάρτιος διαφορετικός δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το αγαπημένο πράσινο τραπέζι

Η Εβελίνα είναι εκείνη που μου το επισήμανε ότι δεν χωράνε πια να καθίσουν στο τραπέζι. Δεν το είχα καταλάβει! Στη συνέχεια το διαπίστωσα και η ίδια. Τα πόδια τους δεν μπορούσαν καν να μπουν κάτω από το τραπέζι όταν κάθονταν στις καρέκλες, οπότε ποιο το νόημα να το κρατάμε;

Δημοσίευσα το βράδυ της Πέμπτης το post χωρίς να έχω προλάβει να σκεφτώ σε ποιον θα μπορούσαμε να το δώσουμε. Και ξαφνικά μου έρχεται μήνυμα από τη νονά της Εβελίνας (που διάβασε το post και έχει δυο μικρά αγόρια) ότι ήταν έτοιμοι να αγοράσουν τραπέζι και αν τυχόν δεν το είχαμε υποσχεθεί, το ήθελαν!

Χαρήκαμε τόσο πολύ! Πρώτον θα πήγαινε στους αγαπημένους μας, Γιάννη και Βασίλη και δεύτερον θα μπορούσαμε να το βλέπουμε όποτε πηγαίναμε στο σπίτι τους! Και κάπως έτσι το Σάββατο το πρωί ξεστήσαμε το τραπεζάκι από το κόκκινο χαλί του.

Από την άλλη βέβαια, το κόκκινο χαλί που ήταν το παλιό «σπίτι» του τραπεζιού, έμεινε μόνο…

Αλλά όχι για πολύ!

Χθες το πρωί η Εβίτα μόλις ξύπνησε κατευθύνθηκε προς το χαλί, κάθισε οκλαδόν στη θέση που βρισκόταν πριν το τραπεζάκι, πήρε εκείνα τα τουβλάκια που είχα φωτογραφίσει κι έφτιαξε ένα υπέροχο τοτέμ.

Και έτσι με ή χωρίς τραπέζι το κόκκινο χαλί δεν είναι τελικά και τόσο μόνο! Τα κορίτσια πάντα θα κάθονται, θα κυλιόνται, θα διαβάζουν, θα παίζουν, θα μοιράζονται μυστικά, θα ακούνε μουσική, θα ονειρεύονται – πάνω στο κόκκινο χαλί…

Όσο για το τραπεζάκι; Η νονά, μάς έστειλε ήδη φωτογραφία στο νέο του σπίτι! 🙂

Κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή!

Το post Το κόκκινο χαλί που έμεινε μόνο δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Με αφορμή τα γενέθλια, η Εβελίνα σκέφτεται να φέρει στο σπίτι κάποιους συμμαθητές της. Κάποιοι είναι νέοι φίλοι και δεν έχουν ξανάρθει. Οπότε βλέπει κι εκείνη το σπίτι με άλλο μάτι. Μου λέει λοιπόν χθες: «Μαμά, μήπως θα πρέπει να χαρίσουμε το πράσινο τραπέζι; Έτσι κι αλλιώς δε χωράω πια να καθίσω».

Το λατρεύω αυτό το πράσινο στρογγυλό τραπέζι. Είναι το κεντρικό σημείο στη μέση του δωματίου και είναι μια ένεση ενέργειας με τη χρωματική αντίθεση που κάνει με το κόκκινο χαλί. Τα κορίτσια έχουν παίξει ατέλειωτες ώρες πάνω του. Έχουν χτίσει, έχουν κάνει κατασκευές, έχουν κόψει, έχουν ζωγραφίσει. Έχουν κρυφτεί από κάτω του, έχουν φάει πάνω του, έχουν κάνει τα μαθήματά τους, το έχουν «κατά λάθος» ζωγραφίσει με κηρομπογιές. Ήταν πάντα εκεί σε όλα τους τα παιχνίδια. Ακόμα κι όταν δεν κάθονταν σε αυτό, εκείνο ήταν πάντα εκεί. Έχει ακούσει όλους τους τους διαλόγους, έχει ακούσει όλα τους τα μυστικά. Ήταν εκεί όταν η νεράιδα των δοντιών ήρθε και γέμισε το σπίτι με νεραϊδόσκονη. Λούστηκε κι εκείνο από πάνω ως κάτω!

Και παρ’ όλο που εγώ είμαι η πρώτη που τις προτρέπει να αποχωριστούν τα παιδικά αντικείμενα που έχουν «ξεπεράσει», ξαφνιάστηκα όταν συνειδητοποίησα ότι το τραπεζάκι ήταν ένα από αυτά. Είπα να το τσεκάρω σήμερα και με την Εβίτα. «Εβίτα, η Εβελίνα μου λέει ότι δε χωράει να καθίσει στο τραπεζάκι. Να φανταστώ ότι δεν χωράς κι εσύ; Να το δώσουμε;» «Μισό λεπτό να δω» μου λέει. Κάθεται στην καρεκλίτσα και με το ζόρι χώνει τα πόδια της κάτω από το τραπέζι, σε μία προσπάθειά της να με πείσει ότι χωράει.  «Χωράω!» μου λέει. Γελάω όπως τη βλέπω να στριμώχνεται. Είναι ολοφάνερο ότι ούτε εκείνη χωράει. «Μάλλον μεγαλώσατε κορίτσια!»  λέω προσπαθώντας να μη δείξω συναίσθημα.  «Θα κανονίσω να το χαρίσουμε!» Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Παίρνω ανάσες για να μη φανεί ότι αναστατώθηκα.

«Τι λες μαμά που θα το χαρίσουμε!» πετάγεται η Εβίτα. «Το τραπέζι μπορεί να γίνει σκηνή χορού!» Και ανεβαίνει πάνω και αρχίζει να χορεύει με τα χέρια ψηλά.

«Αυτό ήταν», σκέφτομαι καθώς τη βλέπω να χορεύει με άνεση. «Το τραπέζι φεύγει!»

Αντίο αγαπημένο τραπέζι. Ήρθε η ώρα να κάνεις παρέα σε άλλα υπέροχα παιδιά σαν τα δικά μου. Να είσαι εκεί για να μπορούν να ζωγραφίζουν, να παίζουν με τις πλαστελίνες τους, να πίνουν τσάι, να ονειρεύονται πώς θα είναι η ζωή τους όταν θα κάνουν δική τους οικογένεια. Και όταν θα φτάσει η ώρα να μη χωράνε πλέον να καθίσουν, καιρός να τα αποχωριστείς και να σε αποχωριστούν.

Δύσκολοι οι αποχωρισμοί. Δύσκολα τα αντίο. Αντίο αγαπημένη παιδική ηλικία.

Το post Αντίο αγαπημένο πράσινο τραπέζι δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Την καθοδήγησα στα πρώτα της βήματα στο internet. Της έπιανα το χέρι δείχνοντάς της τα κατατόπια  και τις κακοτοπιές. Της μετέδωσα το πάθος μου για το blogging και ξεκίνησε κι εκείνη το δικό της. Έχουμε κάνει ατέλειωτες συζητήσεις για τα social media, τα blogs, τις online φιλίες, τις online ζήλιες, τι γράφουμε, τι δε γράφουμε, πώς σκεφτόμαστε… Της έχω πει όλα όσα ξέρω…

Όλο αυτό το καιρό, της παραχωρούσα το δικό μου laptop (που στο σπίτι δεν το χρησιμοποιώ καθώς δουλεύω σε desktop) το οποίο βρισκόταν τοποθετημένο στο γραφείο δίπλα μου ή σε κεντρικό σημείο του σπιτιού.

Με εξαίρεση εκείνη τη φορά που… είχε κρυφτεί κάτω από το ριχτάρι, είχα συνηθίσει να την έχω κοντά μου. Να τη βλέπω να γράφει με πάθος, να τη βλέπω να χαμογελάει πίσω από την οθόνη καθώς μιλάει με τους φίλους της, να την ακούω να πετάγεται για να μου λέει τι έγινε ή να με ρωτάει μια λέξη στα Αγγλικά (και συχνά να με εκνευρίζει γιατί διέκοπτε τη ροή των σκέψεών μου καθώς δούλευα).

Φέτος θα πάει Πρώτη Γυμνασίου. Είχε μαζέψει καιρό τα χρήματα για να πάρει δικό της laptop, αλλά είχαμε συμφωνήσει ότι θα το έπαιρνε το καλοκαίρι. Έτσι κι έγινε. To νέο της laptop ήρθε μαζί μας στις διακοπές και επέστρεψε μαζί μας στην Αθήνα, όπου τοποθετήθηκε στο εμφανές γνωστό σημείο του σπιτιού. Για δύο ολόκληρες μέρες. 

Χθες το πρωί μπήκε αποφασιστικά στο γραφείο μου. Μου είπε: «Μαμά, νομίζω ότι είμαι έτοιμη».
Δεν ήξερα για ποιο πράγμα μου μιλούσε: «Τι έτοιμη;» απάντησα.
«Νομίζω ότι είμαι αρκετά ώριμη να πάρω το laptop μου στο δωμάτιό μου».

Στραβοκατάπια.

Φυσικά και είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι από Σεπτέμβριο θα έπαιρνε το laptop της στο δωμάτιό της.
Φυσικά και πιστεύω ότι είναι ώριμη, όσο ώριμος μπορεί να είναι ο καθένας από εμάς με το internet (γιατί συχνά εμείς οι «μεγάλοι» αποδεικνύεται ότι είμαστε οι πρώτοι των ανώριμων).
Φυσικά και την εμπιστεύομαι. Έχω τους κωδικούς της στα πάντα εδώ και μήνες και δε μου έχει περάσει ποτέ από το μυαλό να μπω να την κατασκοπεύσω για να δω τι κάνει.

Αλλά… έφτασε κιόλας η στιγμή; Σαν προχθές ήταν που έγραψε την την πρώτη της λέξη, σαν χθες που σταμάτησα να της φτιάχνω τις κοτσίδες και να που έτσι ξαφνικά φτάνει η στιγμή να πάρει το laptop της και να εγκατασταθεί στο δωμάτιό της… Στο δωμάτιό της, που χρησιμοποιούσε όλα αυτά τα χρόνια μόνο για να κοιμάται και να παίζει. Και όχι και τόσο για να κάθεται στο γραφείο της και να διαβάζει. Τις περισσότερες φορές ερχόταν διαβασμένη από το σχολείο ή αλλιώς έβγαζε να διαβάσει τα μαθήματά της στην κουζίνα παρέα με την αδελφή της για να είμαστε όλοι μαζί. Κάποιες φορές δεν μπορούσαν να συγκεντρωθούν και τότε μόνο έβαζα τα μεγάλα μέσα, τότε μόνο δηλαδή τις έστελνα στα δωμάτιά τους για διάβασμα.

Και τώρα… Τώρα λίγο πριν την εφηβεία, λίγο πριν την Πρώτη γυμνασίου, παίρνει τον υπολογιστή της, «το παράθυρό της στον κόσμο» όπως το αποκαλώ και το τοποθετεί στο δωμάτιό της;  Αυτό σημαίνει ότι θα ΞΑΝΑΒΓΕΙ ΑΠΟ ‘ΚΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟ 2021 ΣΤΑ 18 ΤΗΣ!

(Φυσικά και δε θα γίνει έτσι, αλλά επιτρέψτε μου να υποδεχτώ το νέο αυτό ορόσημο στη ζωή μας με λίγη δόση υπερβολής και να ανακατέψω τη συγκίνηση με το χιούμορ).

✔ Εβελίνα ξέρω ότι διαβάζεις το post.
✔ Να τραβάς καμιά selfie να σε βλέπω πώς μεγαλώνεις!
✔ Τον Ιανουάριο που γίνεσαι 13 θα τα λέμε και στα social media. Follow me σε όλα. Θα φτιάξω και Snapchat!
✔ Να γράφεις στο blog σου να μαθαίνω τι κάνεις!
✔ Θα τα λέμε και στο chat!

———–

UPDATE: Λίγο πριν να δημοσιεύσω αυτό το post μου μίλησε στο chat.

Είχαμε πει βέβαια καλημέρα και νωρίτερα από κοντά, αλλά καθώς έχουμε κανόνα στο σπίτι μας ότι οι συσκευές με οθόνες ανοίγουν πάντα μετά τις 10.00 το πρωί, περίμενε να περάσει 10.00 για να μου την πει και ηλεκτρονικά.

Οι κανόνες του σπιτιού δουλεύουν. Έκανα ό,τι μπορούσα όλα αυτά τα χρόνια. Καιρός να πετάξει ψηλά και μακριά. Τόσο ψηλά και μακριά που να μην τη βλέπω. Γιατί μπορεί και γιατί είναι έτοιμη. 

«Μέρα» σε όλους!

Photo by James

Το post Θα σε ξαναδώ το 2021, κόρη μου! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Eίχαμε βγει για ψώνια και εκεί που ήμασταν στις σκάλες του καταστήματος και κατεβαίναμε στον κάτω όροφο, άκουσα μια φωνή να με φωνάζει από ψηλά.

– Είσαι η Άσπα;
– Ναι.
– Είμαι η Ελίνα. Σε διαβάζω!
– Γεια σου Ελίνα!

Το κρίσιμο σημείο της υπόθεσης, είναι αυτό που είπε αμέσως μετά γυρίζοντας προς την Εβελίνα: «Κι εσένα σε διαβάζω!»

Δεν είδα την έκφραση της Εβελίνας, αλλά μπορώ να τη φανταστώ. (Και για όποιους έχουν χάσει επεισόδια, η Εβελίνα έχει πλέον το δικό της blog). Ούτε την έκφραση της Εβίτας είδα, αλλά μπορώ επίσης να τη φανταστώ. Συνεχίσαμε για λίγο το διάλογο με την Ελίνα. Μου εξήγησε ποια είναι. Είναι η Ελίνα που μου είχε γράψει εκείνο εκεί το εκπληκτικό μήνυμα που είχα δημοσιεύσει στο post Ho-ho-ho! Μαγικός Δεκέμβριος. Μου έγραφε τότε πόσο πιο μαγική έχει γίνει η ζωή τους από τότε που μπήκε στη ζωή τους ο Άγιος Βασίλης. Και αυτό, επειδή διάβαζε το blog (διαβάστε τι μου γράφει για περισσότερες λεπτομέρειες). Δε συνεχίσαμε για πολύ την κουβέντα γιατί εμείς ήμασταν στη μέση της σκάλας και εμποδίζαμε. Αποχαιρετιστήκαμε και συνεχίσαμε να κατεβαίνουμε προς τα κάτω.

Μόλις φτάσαμε στον κάτω όροφο η Εβίτα κοντοστάθηκε, με κοίταξε και έκανε βαρυσήμαντη δήλωση: «Θέλω το δικό μου blog!»

«Μα και βέβαια θα ανοίξεις κι εσύ το δικό σου blog όταν μεγαλώσεις Εβίτα» της είπα. «Όταν θα πας κι εσύ Έκτη δημοτικού, θα έχεις κι εσύ το δικό σου blog.» «Θέλω να ανοίξω το δικό μου blog ΤΩΡΑ» είπε. «Και η Εβελίνα είχε blog από πιο παλιά και το είχε ιδιωτικό».
«Δεν έχω πρόβλημα Εβίτα να έχεις κι εσύ το δικό σου ιδιωτικό blog και να το μετατρέψεις σε δημόσιο όταν μάθεις λίγο. Θέλεις;»
«Θέλω.»
«Εντάξει.»

Και κάπως έτσι, στις 4 Οκτωβρίου του 2014, η Εβίτα αποφάσισε ότι θέλει να γίνει «μία από εμάς». (Ελίνα, βοήθησες κι εσύ σε αυτό!)

Η οικογένεια των online blogs  θα υποδεχτεί σε λίγο ένα νέο μέλος. Μείνετε συντονισμένοι. Οι online, πολλαπλασιάζονται!

photo by Christos Tsoumplekas

Το post Η μέρα που η Εβίτα είπε: “Θέλω το δικό μου blog” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Όπως μπορεί να θυμάστε από το παλαιότερο post Πώς να γίνεις γνωστός στο blogging. Μαμά και κόρη μοιράζονται της είχα υποσχεθεί ότι όταν θα αποφάσιζε να κάνει το blog δημόσιο, θα τη «διαφήμιζα» για να τη βοηθήσω να ξεκινήσει. Και έτσι τώρα, εκπληρώνω  – με πολύ καμάρι – την υπόσχεσή μου.

Και έτσι, όπως έγραψα και πριν λίγο στο Facebook, ετοιμαστείτε να πλημμυρίσει η ζωή σας με Χελωνονιντζάκια (ή ακόμα καλύτερα η ζωή των παιδιών σας). Θα γράφει βέβαια και για την καθημερινότητά της  (την πάτησα! Όλα εδώ πληρώνονται!) αλλά κυρίως θα ασχολείται με το πάθος της, που αυτή την εποχή είναι τα Χελωνονιντζάκια. Έτσι άλλωστε πρέπει να κάνει κάθε σωστός blogger, να γράφει για τα πράγματα που τον ενθουσιάζουν!

To tagline του blog της με έχει ξετρελάνει:  «Να έχεις δικό σου blog. Αυτό θα πει πλάκα στις μέρες μας!»

Προτείνω να ξεκινήσετε από το Για μένα (όπου παρουσιάζει τον εαυτό της), το Χταπόδι και το Ποδήλατο (το έγραψε την τελευταία μέρα των διακοπών) και  για να μην ξεχνιόμαστε,  το Χελωνονιντζάκια με την Έβελον – Mazes & Mutants (επεισόδιο 1) όπου μιλάει για το αυριανό επεισόδιο χελωνονιντζάκια που εκείνη το έχει ήδη δει στα Αγγλικά.

Evelina Online είσαι πλέον και επίσημα, μία πραγματική blogger. Οι γειτονιές των blogs μόλις γίνανε ομορφότερες και πλουσιότερες. Καλώς ήρθες!

Το post Αυτό θα πει πλάκα στις μέρες μας! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

– Μαμά να σε ρωτήσω κάτι;
– Ναι! Για πες…
– Έχεις κάνει ποτέ κοπάνα;

Ουπς… Προσπαθώ να σκεφτώ γρήγορα τι να απαντήσω. Κερδίζω λίγο χρόνο απαντώντας στην ερώτηση με ερώτηση.

– Γιατί ρωτάς;
– Θέλω να ξέρω. Αν μου πεις εσύ, θα σου πω κι εγώ…
– Μμμ…. Δεν ξέρω αν θέλω να σου πω, γιατί προφανώς αν σου πω ότι έχω κάνει κοπάνα, θα σου δώσω το κακό παράδειγμα. Ούτε θέλω να σου πω ψέμματα όμως. Αν είχα κάνει όμως κοπάνα, είχα κάνει πιο μεγάλη! Εσύ πώς είναι δυνατόν να έχεις κάνει κοπάνα στην Πέμπτη δημοτικού;

Κοιτάζονται πονηρά με την αδελφή της. Είναι φανερό ότι η Εβίτα τα ξέρει όλα.

– Έλα μαμά… Αν μου πεις κι εσύ, θα σου πω κι εγώ.
– Θα σου πω Εβελίνα, αλλά θα μου πεις εσύ πρώτη!

Αρχίζει λοιπόν και μου περιγράφει μία «light μορφή κοπάνας» που συνέβη την προτελευταία μέρα του σχολείου όταν η δασκάλα της ξένης γλώσσας ήταν άρρωστη και έπρεπε να μοιραστούν σε άλλες τάξεις ξένων γλωσσών. Και με την κολλητή της την φίλη δεν μπήκαν σε άλλη τάξη, κάθισαν σε ένα απόμερο σημείο.

Τελειώνει την περιγραφή και με την ίδια ανάσα μου λέει: «Μου κόβονται τα ηλεκτρονικά, σωστά;»

Γελάμε. Έρχεται η σειρά μου:  Της περιγράφω 1-2 κοπάνες που είχα κάνει, τονίζοντας ότι ήμουν μεγάλη, ότι ήμουν λύκειο και ότι δεν κάνουμε ποτέ κοπάνες όταν είμαστε μικρές!

Η Εβίτα δεν έχει πείρα από κοπάνες, αλλά κάνει βαρυσήμαντη δήλωση: «Είμαι γεννημένη για κοπάνες». Η αδελφή της τη ρωτάει: «Έχεις κάνει ποτέ;» Εκείνη απαντάει: «όχι ΑΚΟΜΑ».

Μου κάνουν περισσότερες διευκρινιστικές ερωτήσεις για τις δικές μου κοπάνες. Φαίνεται ότι το θέμα είναι καυτό. Θέλουν να τα μάθουν όλα! Η Εβελίνα δηλώνει: «Σε θαυμάζω». Σκάμε στα γέλια. Μετά με αποστομώνει: «Το ξέρει η γιαγιά;» (Ουπς… όχι! Θα το μάθει τώρα από το blog μου, μια και το διαβάζει!)

Η Εβίτα κάνει μία ακόμα βαρυσήμαντη δήλωση για μένα αυτή τη φορά: «Για φαντάσου… Ο μαθητής έγινε δάσκαλος.»

Μυστικά που αποκαλύπτουμε, αταξίες που βγαίνουν στη φόρα, χιούμορ. Δεν έχω την αυταπάτη ότι θα τα λέμε πάντα όλα μεταξύ μας με τις κόρες μου, αλλά προς το παρόν απολαμβάνω στο έπακρο αυτή τη γλυκιά ανταλλαγή μυστικών.

Και ναι! Σου κόβονται τα ηλεκτρονικά Εβελίνα! Ουπς…

Photo by Daniel Horacio Agostini

Το post Μαμά έχεις κάνει ποτέ κοπάνα; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Την πρώτη φορά που πήγε η Εβίτα προνήπιο, τότε που της έπεσε το πρώτο της δοντάκι (τι έπεσε δηλαδή όλη μέρα τραβάγαμε, βιαζόταν να μεγαλώσει), την πρώτη φορά που η Εβελίνα μού έγραψε σημειωματάκι.

Τη συγκίνηση που ένιωσα όταν έγιναν πρωτάκια, την πρώτη τους παράσταση μπαλέτου, τις γιορτές λήξης του σχολείου, την πρώτη Ανάσταση, την πρώτη φορά που μίλησα με την Εβελίνα στο chat, το πρώτο e-mail που μου έστειλε, τότε που ξεκίνησε το δικό της blog, τους πρώτους αγώνες της Εβίτας στο τένις. Την πρώτη φορά που δεν επέτρεψαν στην Εβελίνα να μπει σε παιδότοπο, λόγω ύψους. Πρώτες εκθέσεις στα Ελληνικά και στα Αγγλικά, την πρώτη φορά που μου έφτιαξαν καφέ, την πρώτη φορά στο αυτοκίνητο χωρίς παιδικό καρεκλάκι.

Μεγάλωναν τόσο γρήγορα κι εγώ έγραφα έγραφα, έγραφα, προσπαθώντας να φυλακίσω τις αναμνήσεις… Θυμάμαι κι εκείνο το post που είχα γράψει ότι δε θα ξαναψώνιζα για την Εβελίνα από ένα συγκεκριμένο κατάστημα παιδικών ρούχων γιατί έβγαζαν μόνο μέχρι το νούμερο 8. Αρχίσαμε να ψωνίζουμε από άλλα παιδικά καταστήματα και ψωνίζουμε ακόμα γιατί τα αγαπημένα μας, βγάζουν μέχρι το 14. Η Εβελίνα όμως είναι πολύ ψηλή για την ηλικία της κι έτσι φέτος είχαμε πει ότι όταν θα ψωνίζαμε τα πρώτα ανοιξιάτικα/καλοκαιρινά, θα κοιτάζαμε και στα γυναικεία (κόμπος στο λαιμό). Ήδη πριν από 2-3 μήνες τα αθλητικά παπούτσια που πήρε ήταν από κατάστημα ενηλίκων.

Τα κορίτσια δεν είναι fan του shopping. Φαντάζομαι ότι αυτό μπορεί να αλλάξει καθώς θα μεγαλώνουν (μπορεί και όχι) αλλά για την ώρα βαριούνται να έρχονται μαζί μου για ψώνια. Από τη μία όμως είναι το θέμα με τα νούμερα που δεν μπορώ πια να υπολογίσω και από την άλλη το θέμα των προτιμήσεων. Έχουν άποψη, ξέρουν τι τους αρέσει αλλά δεν ξέρω πλέον εγώ! Κι έτσι δεν μπορώ να πεταχτώ μόνη μου και να τους αγοράσω τα βασικά όπως έκανα μέχρι τώρα.

Προχθές λοιπόν το απόγευμα μετά τα Αγγλικά, πήγαμε για ψώνια. Περάσαμε κατ’ αρχήν από τα καταστήματα των παιδικών, πήραμε αρκετά πράγματα, αλλά μετά ήρθε η ώρα να μπούμε για πρώτη φορά μαζί σε κατάστημα με γυναικεία. Κατευθυνθήκαμε προς το τμήμα με τα t-shirts κι ευτυχώς η Εβελίνα εντόπισε αμέσως σχέδια και χρώματα που της άρεσαν. Απλά έπρεπε να τα δοκιμάσει για να βρει το σωστό νούμερο. Εκείνο όμως που δεν περίμενα με τίποτα, ήταν να ψωνίσει από εκεί και η Εβίτα. Είδε ένα μπλουζάκι που της άρεσε, οπότε κι εγώ της είπα «Ε, πάρε το Extra Small να το δοκιμάσεις, μπας και σου κάνει». Και της έκανε! Δηλαδή όχι μόνο η Εβελίνα βρήκε ρούχα στο κατάστημα με τα γυναικεία, αλλά και η εννιάχρονη Εβίτα!

Πληρώσαμε και φύγαμε. Εγώ κρατούσα σφικτά τις σακούλες με τα γυναικεία ρούχα και τα κορίτσια ήταν η μία αριστερά μου και η άλλη δεξιά μου καθώς κατευθυνόμασταν με γρήγορο βήμα προς το πάρκινγκ. Ένιωθα αντίστοιχη συγκίνηση με εκείνη τη φορά που φεύγαμε από την παρέλαση και δεν μου είχαν ζητήσει να τους αγοράσω μπαλόνια…

Και τότε… μία ακτίδα ελπίδας. Αντίστοιχη με την ακτίδα ελπίδας που είχε λάμψει όταν η Εβίτα έκοψε τις πάνες (και εγώ ήμουν συγκινημένη που δε θα είχα πια μωρό στο σπίτι) και εκείνη με επανέφερε στην πραγματικότητα λέγοντάς μου ότι όταν θα μεγαλώσει θέλει να γίνει ελεφαντάκι  και να έχει μία μεγάλη μπομποσκίδα! (=προβοσκίδα).

Με ρώτησαν λοιπόν: «Αν δηλαδή σε κάποιο κατάστημα με παιδικά, βρίσκαμε μπλούζες με χελωνονιντζάκια και μας έκαναν, αλλά ήταν στο τμήμα των αγοριών θα μας τα έπαιρνες;»

Ένιωσα σαν να έχω κερδίσει το λαχείο. «Μα τι ερώτηση είναι αυτή; Και βέβαια θα σας έπαιρνα τα μπλουζάκια με τα χελωνονιντζάκια. Και το ρωτάτε;»

Είναι ακόμα παιδιά, είναι ακόμα παιδιά, είναι ακόμα ΠΑΙΔΙΑ! 🙂  

Photo by Dirk Dallas

Το post Είναι ακόμα παιδιά! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.