Με δυνατή μουσική και τραγούδι στο δρόμο της επιστροφής στο σπίτι και με μία ακόμα ανάμνηση για το βάζο των αναμνήσεων.

Η Εβελίνα και η Εβίτα δεν είναι πια παιδιά.  Χθες ξεκίνησαν την Τρίτη Γυμνασίου και την Δευτέρα Λυκείου.

Κι εκεί που κανονικά θα στεναχωριόμουν που όλα αυτά σύντομα θα τελειώσουν (του χρόνου θα είναι τελευταία χρονιά σχολείου της Εβελίνας!) τελικά τίποτα δεν τελειώνει.

Πρώτη μέρα σχολικής χρονιάς 2013: Εβίτα τρίτη δημοτικού

Πρώτη μέρα σχολικής χρονιάς 2019: Εβίτα τρίτη γυμνασίου

Η Μαρία μου στέλνει φωτογραφία με το πώς έντυσε έναν τοίχο στο σπίτι της για τη φωτογράφιση της κόρης της.

Η Ελεάννα μου λέει ότι καθιέρωσαν κάθε 10 Σεπτεμβρίου να πηγαίνουν για βάφλες.

Η Πηνελόπη μου στέλνει φωτογραφία από το κυνήγι θησαυρού για την επιστροφή στα σχολεία που έπαιξε με τα παιδιά της.

Ο θησαυρός στο σπίτι της Πηνελόπης ήταν απερίγραπτα γλυκός!

Και η μία υπέροχη μαμά μετά από την άλλη (+ κάποιοι μπαμπάδες) μου στέλνουν μηνύματα και φωτογραφίες, παίρνουν ιδέες από το βιβλίο μου, διαβάζουν posts, φτιάχνουν ποπ κορν και βλέπουν ταινία, εκτυπώνουν υλικό, φουσκώνουν μπαλόνια και κάνουν πράγματα που τα παιδιά θα τα θυμούνται για πάντα.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, στο διπλανό τραπέζι στο μεξικάνικο, καθόταν τυχαία μία μαμά με την οποία έχουμε έρθει πολύ κοντά τους τελευταίους μήνες στο Love, Mom, μια και η έξοδος για διεθνή κουζίνα τη μέρα πριν να ανοίξουν τα σχολεία έχει γίνει μέρος και της δικής τους οικογενειακής παράδοσης!

Και δεν ήταν η μόνη…

Μία ακόμα φίλη που χθες πήγε για μεξικάνικο. Ο σύνδεσμος μεξικάνικων εστιατορίων – αν υπάρχει κάτι τέτοιο – μου χρωστάει μια μαργαρίτα!

Τίποτα  λοιπόν δεν τελειώνει επειδή τα δικά μου παιδιά μεγαλώνουν.

Η Μαρία άρχισε να διαβάζει το blog μου πριν να γίνει μαμά…

Δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες μαμάδες παίρνουμε ιδέες η μία από την άλλη, στηρίζουμε η μία την άλλη, εμπνεόμαστε η μία από την άλλη και κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να δημιουργήσουμε όμορφες αναμνήσεις, να μεγαλώσουμε καλά παιδιά και να αφήσουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο κόσμο από ό,τι τον βρήκαμε.

Καλή σχολική χρονιά!

Το post Καλύτερα μαζί δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η ιστορία ξεκινάει πολλά χρόνια πριν, όταν είχα πάει στο Fnac (το θυμάται κανείς;) κι αγόρασα ένα μυθιστόρημα για να διαβάσω στις καλοκαιρινές μας διακοπές. Για κάποιο λόγο (που προφανώς έχει να κάνει με το γεγονός ότι είχα δύο μικρά παιδιά) δεν κατάφερα να το διαβάσω. Ίσως πάλι και να το ξεκίνησα και να μη κέρδισε – δεν μπορώ να θυμηθώ.

Τα χρόνια πέρναγαν, το Fnac έκλεισε και το βιβλίο παρέμενε στο ράφι με τα αδιάβαστα. Ώσπου πέρσι, το καλοκαίρι του 2015, λίγο πριν να φύγουμε για τις διακοπές μας, το έπιασα και το έβαλα στη βαλίτσα. “Εμείς οι δύο φέτος έχουμε ραντεβού!” του είπα. Και το πήρα μαζί μου.

Από την ξαπλώστρα στην παραλία ανέβασα τότε την παρακάτω φωτογραφία, σχολιάζοντας το γεγονός ότι το βιβλίο ήταν αγορασμένο από το FNAC.

Έλα όμως που το ραντεβού μου με το βιβλίο δεν πήγε καλά… Παρ’ όλο που για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια αισθανόμουν άνετα να διαβάσω βιβλίο στην παραλία (γιατί τα παιδιά είχαν επιτέλους μεγαλώσει και δε χρειαζόταν να τα επιβλέπω συνέχεια), απλά δεν μπορούσα. Τα γράμματα πηδούσαν και τα έβλεπα θολά! Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν το είχα καταλάβει, αλλά δυστυχώς είχε φτάσει η ώρα που χρειαζόμουν γυαλιά. Το πάλεψα και χωρίς γυαλιά. Διάβασα καμιά 50αριά σελίδες. Αλλά μετά κουράστηκα και το πήρα απόφαση. Έκλεισα το βιβλίο, το έβαλα πίσω στην βαλίτσα και του υποσχέθηκα ότι θα το διάβαζα στην Αθήνα με τα νέα μου γυαλιά.

Τον Σεπτέμβριο στην Αθήνα, έκλεισα ραντεβού με την οφθαλμίατρο. Και πράγματι, μου έδωσε γυαλιά. Ακολούθησε το σχετικό τρέξιμο να πάω να τα διαλέξω, να τα παραγγείλω, να τα αγοράσω, ώσπου επιτέλους τα πήρα στα χέρια μου. Δεν είχα όμως το χρόνο ή τη διάθεση να διαβάσω το χειμώνα το μυθιστόρημα. Δεν με πείραζε όμως, γιατί ονειρευόμουν τη στιγμή που θα το διαβάσω κάτω από την ομπρέλα το καλοκαίρι.

Λίγο πριν να φύγουμε για τις καλοκαιρινές μας διακοπές του 2016, έπιασα το βιβλίο και του είπα για μια ακόμα φορά “Εμείς οι δύο έχουμε ραντεβού!”. Το έβαλα στη βαλίτσα και αυτή τη φορά έβαλα μαζί και τα γυαλιά! Και όταν επιτέλους έφτασα στην αγαπημένη μου ξαπλώστρα, το ραντεβού ξεκίνησε.

Στην παραλία, προσπαθώντας να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο

Αλλά δεν πήγε καθόλου καλά.

Μόλις άρχισα να διαβάζω το βιβλίο, συνειδητοποίησα ότι παρ’ όλο που τώρα πια μπορούσα, δεν ήθελα να το διαβάσω. Δεν μου έκανε κλικ! Ίσως για αυτό τόσα χρόνια βολόδερνε από ράφι σε ράφι και από βαλίτσα σε βαλίτσα. Γιατί όσες φορές είχα προσπαθήσει δεν μου άρεσε. Έπρεπε πλέον να πάρω μια απόφαση. Είτε να επιμείνω και να το διαβάσω με το ζόρι (επειδή είχα κάποτε ξοδέψει 17,56 ευρώ) είτε να εγκαταλείψω την προσπάθεια και να το “απελευθερώσω”. Επέλεξα το δεύτερο. Δεν το ξανάβαλα καν στην βαλίτσα της επιστροφής στην Αθήνα.

Στην παραλία υπήρχε μια πρόχειρη δανειστική βιβλιοθήκη και το άφησα εκεί για να το διαβάσει κάποιος άλλος.

Δανειστική βιβλιοθήκη παραλίας

Ανακούφιση.

Η ιστορία του βιβλίου, θα μπορούσε να είναι η ιστορία ενός project, μιας συνεργασίας, ενός στόχου, μιας φιλίας ή μιας σχέσης που έφτασε στο τέλος της. Καμιά φορά αμφιταλαντευόμαστε για το αν θα εξακολουθήσουμε να επιμείνουμε ή θα παραδεχτούμε ότι πρέπει να δοθεί ένα τέλος. Τις περισσότερες φορές συνεχίζουμε να επιμένουμε γιατί πιστεύουμε ότι είναι κακό να τα παρατήσουμε.

Ο Seth Godin στο βιβλίο του The Dip γράφει: “Τις περισσότερες φορές, αντιμετωπίζουμε τα εμπόδια με το να επιμένουμε. Μερικές φορές απογοητευόμαστε και για να εμψυχωθούμε διαβάζουμε αποφθέγματα όπως αυτό εδώ του Vince Lombardi: ‘Εκείνοι που τα παρατούν δεν κερδίζουν και εκείνοι που κερδίζουν δεν τα παρατούν.’ Κακή συμβουλή. Εκείνοι που κερδίζουν τα παρατούν συνέχεια. Απλά παρατούν τα κατάλληλα πράγματα την κατάλληλη στιγμή.”

H Arianna Huffington όταν την είδα από κοντά είχε πει: “Μπορείς να ολοκληρώσεις ένα project, εγκαταλείποντάς το. Μπορεί κάτι να ήταν σημαντικό για σένα κάποτε, αλλά πλέον οι προτεραιότητές σου να έχουν αλλάξει. Πρέπει να δώσεις στον εαυτό σου την άδεια να απαγκιστρωθεί από το project που είχε αρχίσει ή θα ήθελε να αρχίσει, ώστε να ασχοληθεί με άλλα πράγματα που είναι σημαντικότερα για εκείνον.”

Από την άλλη, υπάρχουν πράγματα για τα οποία αξίζει να επιμείνεις. Για παράδειγμα, το 2016 ολοκλήρωσα έναν από τους στόχους που είχα θέσει 15+ χρόνια πριν. Κατάφερα να γράψω και να δημοσιεύσω το πρώτο μου βιβλίο. Και χαίρομαι που αυτόν τον στόχο, δεν τον εγκατέλειψα ποτέ.

Το 2016 θα είναι σε λίγο παρελθόν. Ως μέρος της ενδοσκόπησης που κάνουμε στο τέλος της χρονιάς, μία ερώτηση που χρειάζεται να κάνουμε στον εαυτό μας είναι: “Υπάρχει κάτι που επιλέγω να αφήσω πίσω μου; Ποιες είναι οι υποχρεώσεις, οι στόχοι, οι εργασίες που με βαραίνουν εδώ και χρόνια και δεν έχω καμία διάθεση να ολοκληρώσω;  Τι θα εγκαταλείψω, ώστε να κάνω χώρο στη ζωή μου για άλλα πράγματα;”

Ας υποδεχτούμε το 2017 απελευθερωμένοι από τα πράγματα που μας βαραίνουν. Όπως είπε ο ποιητής Rumi “Να είσαι σαν ένα δέντρο και να αφήνεις τα νεκρά φύλλα να πέφτουν.”

Καλή χρονιά!

Το post Tι θα αφήσεις πίσω σου το 2016; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Θα μπορούσε να παραλληλιστεί με τη λάμπα που ανάβει πάνω από το κεφάλι του ήρωα σε ένα καρτούν!

Τις προάλλες άκουγα μια παλιά συνέντευξη που είχε πάρει ο Anthony Robbins από τον προπονητή του μπάσκετ John Wooden. Είναι σπουδαίο να μπορείς να ακούς θρυλικές προσωπικότητες να μοιράζονται τις σκέψεις τους και τις απόψεις τους για τη ζωή.

Κάποια στιγμή αναφέρθηκε στον δικό του παλιό προπονητή του μπάσκετ Piggy Lambert. Στο τέλος μιας χρονιάς που ήταν γεμάτη επιτυχίες, οι δημοσιογράφοι ρώτησαν τον Lambert αν ήταν περήφανος για τη δουλειά που είχε κάνει εκείνη τη χρονιά. Και εκείνος απάντησε: “Δε θα το γνωρίζω για 20 χρόνια. Σημασία έχει τι θα κάνουν οι αθλητές σου αφού φύγουν από την επίβλεψή σου. Αυτό θα καθορίσει αν έχεις κάνει καλή δουλειά ή όχι.”

Φαντάζομαι ότι οι δάσκαλοι, οι εκπαιδευτικοί, οι προπονητές που διαβάζουν αυτές τις γραμμές συσχετίζονται ιδιαίτερα με αυτή τη σκέψη. ΤΟ ίδιο όμως (αν όχι περισσότερο) θα πρέπει να συσχετιστούμε κι εμείς οι γονείς! Τεράστιο Aha moment! Καμιά φορά ξεχνάμε πόσο σημαντικά είναι αυτά που κάνουμε κάθε μέρα για τα παιδιά μας. Ακόμα και τα απλά καθημερινά, ακόμα και το μαγείρεμα, το βραδινό καληνύχτισμα ή ο χρόνος που αφιερώνουμε για να δούμε μαζί τους το αγαπημένο τους youtube βίντεο.

Ξεχνάμε ότι οι συζητήσεις που κάνουμε σήμερα με τα παιδιά μας διαμορφώνουν το τρόπο σκέψης τους και ότι η επίδρασή που έχουμε στη ζωή τους θα διαρκέσει μια ζωή. Μεγαλώνουμε τους ενήλικες του μέλλοντος. Μεγαλώνουμε τους συζύγους ή τις συζύγους άλλων ανθρώπων. Μεγαλώνουμε τους γονείς των μωρών που θα γεννηθούν σε τη δεκαετία του 2020, του 2030 ή και αργότερα.

Έτσι, όταν το βράδυ πέφτουμε για ύπνο κουρασμένοι νιώθοντας ότι η μέρα έφυγε και “δεν κάναμε τίποτα”, ας υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας ότι τίποτα από αυτά που κάνουμε για τα παιδιά μας δεν πηγαίνει χαμένο. Απλά θα φανεί σε 20 χρόνια.

Το post Μεγαλώνουμε τους ενήλικες του μέλλοντος δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Τελικά το καλοκαίρι αποφασίσαμε να την φτιάξουμε, ώστε να δούμε και πάλι τις κασέτες και κυρίως να τις περάσουμε στον υπολογιστή.

Περιττό να πω, ότι μόλις παραλάβαμε την επισκευασμένη κάμερα αρχίσαμε μαραθώνιο προβολής κασετών. Ακόμα, δεν τις έχουμε τελειώσει! Τα κορίτσια βλέπουν τον 3χρονο, 5χρονο, 7χρονο εαυτό τους, ξαναθυμούνται, ξεκαρδίζονται και διασκεδάζουν. Πόσο άλλαξαν… Πόσο μεγάλωσαν! Και πόσο γρήγορα! Σαν αστραπή πέρασαν τα χρόνια!

Πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Πολλά όμως έχουν παραμείνει ίδια. Τα παιδιά μας μπορεί να μεγαλώνουν, να αλλάζουν, να μπαίνουν στην εφηβεία, να ενηλικιώνονται (αυτό δεν το έχω ζήσει ακόμα) αλλά στα μάτια μας θα είναι για πάντα τα παιδιά μας. Κι όσο κι αν μεγαλώνουν, εμείς θα είμαστε δίπλα τους για πάντα.

Διάβασα τις προάλλες μια σύντομη ιστορία της δημοσιογράφου Carey Goldberg. Περιγράφει με τόσο όμορφο τρόπο αυτό το “για πάντα” που αποφάσισα να σας την μεταφέρω.

Ένα βράδυ, αρκετή ώρα αφού είχα βάλει το γιο μου Gareth για ύπνο, τον άκουσα να με φωνάζει “μα-μα… μα-μα…” με μια γλυκιά τραγουδιστή φωνή. Όταν άνοιξα την πόρτα του δωματίου του, ήταν ξαπλωμένος στο Captain Hook κρεβάτι του, χτυπώντας με το χέρι του το χώρο δίπλα του. “Έλα να καθίσεις μαζί μου,” μου είπε. Πήγα και ξάπλωσα δίπλα του και με αγκάλιασε. “Μείνε σε παρακαλώ” μου είπε. “Για πολύ”.

“Για πάντα” του είπα.

Photo by Donnie Ray Jones

Το post Για πάντα δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Πρόσφατα είχα τη χαρά να μοιραστώ στην κάμερα κάποιες σκέψεις σχετικά με τη μητρότητα, το παιχνίδι και τον τρόπο που αντιμετώπιζα ως μαμά τα πεσίματα των κοριτσιών μου, συμμετέχοντας έτσι στη νέα καμπάνια της Hansaplast “Κάνει τα δάκρυα χαμόγελα”.

Θυμήθηκα τις αντιδράσεις μου και τις αντιδράσεις τους όταν έπεφταν αλλά και το χτυποκάρδι μου όταν τις έβλεπα να σκαρφαλώνουν ψηλά.

Τα πεσίματα όμως είναι μέσα στη ζωή. Και βοηθάνε τα παιδιά να μάθουν να σηκώνονται και να γίνονται δυνατότερα!

Εκτός αυτού ένα πέσιμο δεν είναι απλά ένα πέσιμο για ένα παιδί. Δεν έπεσε από την τραμπάλα, έπεσε από το άλογο! Δεν έπεσε από την κούνια, έπεσε καθώς προσπαθούσε να ανέβει ψηλά για να πιάσει τα σύννεφα!

Στην καμπάνια “Κάνει τα δάκρυα χαμόγελα” η  ζωγράφος μικρογραφιών Lorraine Loots, μετέτρεψε τα δάκρυα των παιδιών σε μικροσκοπικές ζωγραφιές βασισμένες στις ιστορίες που διηγήθηκαν. Και να που τελικά τα δάκρυα έγιναν και πάλι χαμόγελα.

Δείτε το βίντεο της συμμετοχής μου παρακάτω:

Διαβάστε ακόμα περισσότερα αποσπάσματα από τη συνέντευξή μου εδώ.

Στην επίσημη σελίδα της καμπάνιας   μπορείτε να δείτε πώς η Lorraine δημιούργησε τις ιδιαίτερες ζωγραφιές της και να διαβάσετε ακόμα περισσότερες συνεντεύξεις.

Ραντεβού στην παιδική χαρά λοιπόν, κάθε μέρα! Γιατί αν τυχόν κυλήσουν δάκρυα, έχουμε τον τρόπο να τα κάνουμε χαμόγελα!

Το post «Κάνει τα δάκρυα χαμόγελα»: To βίντεο της συμμετοχής μου στην καμπάνια δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Μεταξύ των σκέψεων υπήρχε και η σκέψη: «Θα με αφήσουν να τις φωτογραφίσω αύριο πρώτη μέρα;»

Γράφω εδώ και χρόνια για τη συνήθεια που έχουμε να φωτογραφιζόμαστε με τις πινακίδες που γράφουν την τάξη του κάθε παιδιού. Πέρσι όμως την ώρα της φωτογράφισης η Εβελίνα μου είχε πει «Ίσως να είμαστε τα μοναδικά παιδιά που κάθονται και κρατάνε πινακίδες και οι γονείς τους τα φωτογραφίζουν». Και παρ’ όλο που στη συνέχεια είχε ακολουθήσει ένας αστείος διάλογος (τον οποίον μπορείτε να διαβάσετε εδώ) το είχα πιάσει το μήνυμα. Τη συνήθεια της φωτογράφισης με τις πινακίδες πιθανόν να ήταν έτοιμες να την αποχωριστούν φέτος… Πιθανόν και όχι. Δεν τις είχα ρωτήσει μέχρι τη τελευταία στιγμή.

Τη συνήθεια που σε καμία περίπτωση δεν αποχωρίζονται βέβαια είναι να πηγαίνουμε για μεξικάνικο μια μέρα πριν να ανοίξουν τα σχολεία.

Σύμφωνα με τη δική μας οικογενειακή παράδοση, γιορτάζουμε το τέλος του καλοκαιριού και τη νέα σχολική χρόνια με μεξικάνικο! Και του χρόνου!

Μια φωτογραφία που δημοσίευσε ο χρήστης Aspa Online (@aspaonline) στις Σεπ 11, 2016, 11:04πμ PDT

Στην επιστροφή από το μεξικάνικο τις ρώτησα: «Λοιπόν κορίτσια; Θα βγάλουμε αύριο την καθιερωμένη φωτογραφία με τις πινακίδες; Ή δε θέλετε φέτος;»

«Θα τη βγάλουμε!» μου λένε.

«Σίγουρα; Γιατί πέρσι μου γκρινιάζατε!»

«Σίγουρα! Θα τη βγάλουμε!»

Χαρά εγώ! Φτάνουμε σπίτι (ήταν περασμένη η ώρα) και βάζω να τυπώσω τις πινακίδες. Και τι να δω;

Το μελάνι του εκτυπωτή είχε τελειώσει!

ΓΚΡΡΡΡΡΡ!

Πώς την πάτησα έτσι; Εγώ που γράφω εδώ και χρόνια για τη φωτογράφιση της πρώτης μέρας, εγώ που έχω ανεβάσει στο blog μου τις πινακίδες για εκτύπωση, εγώ που συμπεριέλαβα την ιδέα για τη φωτογράφιση της πρώτης μέρας ακόμα και στο e-book μου, είχα ξεμείνει από πινακίδες. Και είμαι άνθρωπος που δίνει σημασία στα διαδικαστικά και στα οργανωτικά. Θα μπορούσα άνετα να αφήσω αυτή τη μικρολεπτομέρεια να μου χαλάσει τη διάθεση.

Παρ’ όλα αυτά επέλεξα να μην το κάνω. Αποφάσισα να μην καθίσω «να κλάψω πάνω από το χυμένο γάλα» που λέει και ο Αγγλικός ιδιωματισμός. Κι έτσι είπα στα κορίτσια: «Κορίτσια, φέτος τη φωτογράφιση της πρώτης μέρας (ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ), θα την κάνουμε τη δεύτερη μέρα».

Έτσι κι έγινε. Την επόμενη πήγα και πήρα μελάνι και τη μεθεπόμενη: smile και κλικ! Έκτη και Δευτέρα!

Αναποδιές συμβαίνουν. Ας μην καθόμαστε να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα. Ή το τελειωμένο μελάνι.

Κάντε κλικ ΕΔΩ ή στο παρακάτω κουμπί και θα σας στείλω ένα απόσπασμα από το βιβλίο μου Επιστροφή στα Σχολεία: Πλήρης Οδηγός για γονείς, στη στιγμή!

Το post Αναποδιές συμβαίνουν δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ή αλλιώς: Το χάος στο οποίο βρίσκεται σήμερα το μυαλό μου. Χωρίς φίλτρο.

1. Ποια δασκάλα θα έχει άραγε φέτος η Εβίτα;

2. Από αύριο, ξύπνημα από τα χαράματα.

3. Η Εβίτα εκτάκι! Το μικρό μου το παιδί εκτάκι! Θα κλάψω πολύ φέτος.

4. Αναρωτιέμαι ποιο θα είναι το πρωτάκι που θα υιοθετήσει.

5. Άραγε τι αναμνήσεις έχουν τα παιδιά από το φετινό καλοκαίρι; Πέρασαν καλά;

6. Μα και βέβαια πέρασαν!

7. Πότε θα έρθει το επόμενο καλοκαίρι;

8. Τρεις μήνες για να στολίσουμε. 🎄

9. Να τηλεφωνήσω για το τένις.

10. Είμαι καλή μαμά;

11. Προσπαθώ. Προσπαθώ.

12. Έχουμε να ντύσουμε δεκάδες βιβλία.

13. Αναρωτιέμαι τι ώρα θα σχολάνε, αυτές τις πρώτες μέρες.

14. Τα περσινά τους μπουφάν δεν τους κάνουν.

15. Επιτέλους θα έχω περισσότερη ησυχία τα πρωινά!

16. Η ησυχία τα πρωινά θα μου σπάσει τα νεύρα.

17. Θα με αφήσουν να τις φωτογραφίσω αύριο πρώτη μέρα;

18. Τουλάχιστον τις φωτογράφισα την Τετάρτη που πήγαιναν πρώτη μέρα στα Αγγλικά.

Μια φωτογραφία που δημοσίευσε ο χρήστης Aspa Online (@aspaonline) στις Σεπ 7, 2016, 9:35πμ PDT

19. Τις αγαπάω.

20. Πρέπει να πάνε για σπουδές στο εξωτερικό.

21. Αν πάνε για σπουδές στο εξωτερικό, δε θα το αντέξω.

22. Δεν πρέπει να πάνε για σπουδές στο εξωτερικό.

23. Πρέπει να πάνε στο εξωτερικό. Κι ας μη γυρίσουν ποτέ.

24. Έκτη και Δευτέρα Γυμνασίου. Απίστευτο.

25. Μεγαλώνουν.

26. Μεγαλώνω.

27. Τελειώνει ο χρόνος.

28. Να είμαστε καλά στην υγεία μας.

29. Τι φαγητό να τους βάζω αυτή την εβδομάδα στο σχολείο;

30. Τι θα μαγειρέψω αύριο;

31. Να βάλω πλυντήριο.

32. Πρέπει να γράψω εκείνο το post για τις δουλειές του σπιτιού.

33. Πρέπει να δουλέψω περισσότερο. Δεν κάνω αρκετά για τα παιδιά μου.

34. Πρέπει να δουλέψω λιγότερο. Τα παιδιά με χρειάζονται.

35. Επιτέλουουουουους! Τα σχολεία ανοίγουν!

36. Αν ήξερα στην ηλικία τους όσα ξέρουν εκείνες, πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μου;

37. Μου λείπει ύπνος.

38. Αντίο ύπνε!

39. Ποια μέρα να πάμε για τα σχολικά;

40. Ήταν ατελείωτο το φετινό καλοκαίρι.

41. Πώς πέρασε έτσι γρήγορα το φετινό καλοκαίρι ;

42. Έχω κάνει τόσα λάθη…

43. Φέτος δε θα κάνω τόσα λάθη.

44. Πώς θα τα πάνε φέτος στο σχολείο;

45. Θα είναι χαρούμενα φέτος στο σχολείο;

46. Να βάλω στην τσάντα μου χαρτομάντιλα. Ποτέ δεν ξέρεις.

47. Να φορτίσω τη φωτογραφική.

48. Αύριο θα είναι ο τελευταίος μου αγιασμός δημοτικού.

49. Θα μου λείψει να έχω παιδιά στο δημοτικό.

50. Κάποιος να σταματήσει το χρόνο. Κάποιος να σταματήσει το χρόνο.

Αναγνωρίζετε κάποιες από τις σκέψεις; Θα χαρώ να μου εκμυστηρευτείτε και τις δικές σας…
Καλή σχολική χρονιά!

Το post 50 σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μιας μαμάς λίγο πριν να ανοίξουν τα σχολεία δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

«Τι εννοείς;» την είχα ρωτήσει.

«Δεν πεθαίνουμε έτσι απλά. Πριν να πεθάνουμε λέμε: ‘Ευχαριστώ για τη ζωή μου εδώ. Έζησα μια καλή ζωή. Τώρα είμαι έτοιμη να φύγω’».

Η Alison Piepmeier, που έγραψε το άρθρο με τίτλο Thank you for my beautiful life, έχει όγκο στον εγκέφαλο. Και πεθαίνει.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μοιράζομαι εδώ στο blog κάποιο τέτοιο «τελευταίο άρθρο» που έγραψε κάποιος που πεθαίνει. Όλα αυτά τα χρόνια έχω συναντήσει αρκετά τέτοια άρθρα, τα οποία με έχουν αγγίξει βαθιά και τα έχω μοιραστεί μαζί σας. Είναι απίστευτα συγκινητικό να διαβάζεις τι έχει να πει ένας άνθρωπος που ξέρει ότι πεθαίνει. Θα μοιραστώ για ακόμα μία φορά ένα τέτοιο άρθρο, ελπίζοντας ότι θα ταρακουνήσει κι εσάς όσο ταρακούνησε κι εμένα. Η ζωή είναι ένα δώρο. Και δεν είναι δεδομένη.

Thank you for my beautiful life

της Alison Piepmeier

Τι σημαίνει το υπόλοιπο της ζωής σου να μετριέται σε εβδομάδες; Ο όγκος στον εγκέφαλό μου μεγαλώνει. Λαμβάνω νοσοκομειακή φροντίδα. Περιτριγυρίζομαι συνεχώς από οικογένεια και φίλους.

Υπάρχουν τόσες πολλές πράξεις καλοσύνης που δεν μπορώ να απαριθμήσω. Άνθρωποι που μου στέλνουν γεύματα, κουλουράκια και νόστιμα κεράσματα από το Charleston και από όλη τη χώρα. Λαμβάνω προσευχές και ποιήματα. Υπάρχουν εθελοντές που μαθαίνουν στην Maybelle να κάνει ποδήλατο, γιατί εγώ δεν μπορώ. Η Maybelle, ο Brian κι εγώ, παίρνουμε περισσότερες προσφορές βοήθειας από όσες μπορούμε να αποδεχτούμε.

Alison Piepmeier

Φυσικά, ξέρω τι συμβαίνει. Όλη αυτή η υπέροχη γενναιοδωρία, είναι δυστυχώς, ένα ακόμα σημάδι του επικείμενου θανάτου μου. Πώς μπορώ να βρίσκομαι σε ένα μέρος, στο οποίο είμαι τόσο ευγνώμων και τόσο λυπημένη ταυτόχρονα;

Είμαι ξύπνια όσο όλοι οι άλλοι κοιμούνται, κοιμάμαι όσο όλοι οι άλλοι είναι ξύπνιοι. Τώρα μπερδεύω τα λόγια μου όταν είμαι κουρασμένη. Η δεξιά πλευρά του σώματός μου σπάνια υπακούει τις εντολές μου. Έχω περιορισμένη όραση στο δεξί μου μάτι. Μπορώ να φεύγω από το κρεβάτι, μόνο επειδή έχω καροτσάκι.

Είμαι μια καθηγήτρια που δεν μπορεί να πάει στην τουαλέτα χωρίς βοήθεια.  Έχω ειδικότητα στις φεμινιστικές σπουδές περί αναπηρίας που τώρα ζει ως ανάπηρη.

Σε ένα μέλλον που μπορεί να απέχει λίγες μόνο μέρες, θα χάσω την ικανότητα να επικοινωνώ, και μετά θα χάσω και την ικανότητα να ζω. Για την ώρα, οι συνεχείς μου αποτυχίες να καταλάβω και να βγάλω νόημα είναι σημάδια όσων θα ακολουθήσουν. Η πιο απλή κουβέντα τραβάει σε μάκρος καθώς πασχίζω να βρω τις κατάλληλες λέξεις. Η υπαγόρευση του πρώτου προσχέδιου αυτού του άρθρου πήρε δύο ώρες, καθώς η μητέρα μου πληκτρολογούσε υπομονετικά.

Σιγά σιγά, μαθαίνω ότι αυτό που νόμιζα ότι ήμουν, ξεγλιστράει. Κάθομαι στο τραπέζι κρατώντας έναν καφέ που κάποιος άλλος έφτιαξε για μένα. Κάποιος άλλος τρέφει την Maybelle, κάποιος άλλος ετοιμάζει το φαγητό της, κάποιος άλλος την ντύνει και την ετοιμάζει για το camp. Εγώ απλά κάθομαι εδώ, και δεν είμαι πλέον η μητέρα που βοηθάει την Maybelle να ετοιμαστεί για την ημέρα της.

Μοιάζει σαν το σημερινό “εγώ” να μην είναι το “εγώ” που πάντα ήξερα. Όλα είναι εντελώς διαφορετικά τώρα.

Προγραμματίζαμε να πάμε στην Disney World τον Ιούλιο. Οι φίλοι μας και η οικογένειά μας το προγραμμάτιζαν εδώ και μήνες για να σιγουρευτούν ότι οι διακοπές θα είναι τέλειες. Όταν έγινε εμφανές ότι δεν θα μπορούσα να κάνω αυτό το ταξίδι, το ακυρώσαμε.

Αυτό που έκαναν αντ’ αυτού οι φίλοι μας, ήταν να διοργανώσουν το δικό τους πάρτι για πριγκίπισσες της Disney για την Maybelle. Όσο κοιμόμουν, επειδή ήμουν τόσο κουρασμένη, οι φίλοι αυτοί ετοίμασαν το σπίτι μας. Μια δωδεκάδα ενήλικες και παιδιά φόρεσαν στέμματα, περούκες, γκλίτερ. Το απόγευμα ήταν αφιερωμένο στην Maybelle.

Όταν ξύπνησα το πάρτυ ξεκίνησε. Ήταν απίστευτο. Έκλαψα αρκετά. Μετά το πάρτι ξανακοιμήθηκα.

Ήταν το πρώτο πάρτι για πριγκίπισσες για την Maybelle και ήταν υπέροχο με κάθε τρόπο. Εκείνη την ημέρα, δεν είπα ούτε ένα αρνητικό πράγματα για πρίγκιπες, πριγκίπισσες ή τις ταινίες του Disney.

Είμαι χαρούμενη, είμαι τόσο χαρούμενη που έζησα ένα πάρτι για πριγκίπισσες. Λυπάμαι τόσο που δε θα ξανα-υπάρξει ένα τέτοιο για μένα, μόνο και μόνο γιατί δεν θα ξαναζήσω την εμπειρία να βλέπω την πραγματική χαρά της κόρης μου καθώς τραγουδάει “Let it Go” ξανά και ξανά.

Ελπίζω αυτό να μην είναι το τελευταίο μου άρθρο. Ίσως όμως, το ότι γνωρίζω ότι θα μπορούσε να είναι, είναι ένα δώρο που πρέπει να δεχτώ.

Γιατί δεν μπορώ να φύγω χωρίς να πω ευχαριστώ σε όλους αυτούς που με στήριξαν με τη φροντίδα τους και που τα ευγενικά τους λόγια δημιούργησαν πολλές στιγμές χαράς και ομορφιάς. Καθώς νιώθω τον εαυτό μου να γλιστράει, ξέρω ότι η Maybelle θα υποστηριχθεί για όλη της τη ζωή από την αγάπη μιας κοινότητας που είναι τόσο βαθιά, τόσο ισχυρή και τόσο ανώτερη σε σχέση με αυτή που θα πρόσφερα μόνο εγώ.

Σε ευχαριστώ που δημοσιεύεις τα άρθρα μου όλα αυτά τα χρόνια Chris Haire. Είσαι ένας καταπληκτικός συγγραφέας και εκδότης.

Στα αδέλφια μου, στους γονείς μου, στους φίλους μου, στους δασκάλους μου, στους μαθητές μου, στους συναδέλφους μου, στους συντρόφους μου και στους αναγνώστες μου, ζητάω συγνώμη για οτιδήποτε έκανα που μπορεί να σας πλήγωσε. Ευχαριστώ για την όμορφη ζωή μου.

Αν υπάρχει παράδεισος, ή οτιδήποτε άλλο, θα σας δω εκεί.

Το post Ευχαριστώ για την όμορφη ζωή μου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Στη συνέντευξη ανέφερε τα 2 top πράγματα για τα οποία οι άνθρωποι μετανιώνουν στο τέλος της ζωής τους. Προήλθαν από την Bronnie Ware που είναι νοσοκόμα και για πολλά χρόνια εργαζόταν δίπλα σε ανθρώπους που πέθαιναν. Με άγγιξαν και με συγκίνησαν τόσο, που στο επόμενο φανάρι τα σημείωσα, όπως και το όνομα της Bronnie Ware για να την γκουγκλάρω και να μάθω περισσότερα.

Όταν επέστρεψα κι έψαξα στο Google διαπίστωσα ότι εκτός από τα 2 πράγματα που ανέφερε ο Greg McKeown υπάρχουν 3 ακόμα. Για την ακρίβεια η Bronnie Ware έχει γράψει και βιβλίο με τίτλο Top 5 Regrets Of The Dying, που προήλθε από τις  συζητήσεις που έκανε με τους ασθενείς. Τα μοιράζομαι σήμερα εδώ, με την ελπίδα ότι εσείς κι εγώ, δε θα μετανιώσουμε στο τέλος της ζωής μας για τα ίδια 5 πράγματα. Γιατί θέλω να πιστεύω ότι το τέλος της ζωής μας αργεί ακόμα. Κι επομένως έχουμε την ευκαιρία να αλλάξουμε αυτά που πραγματικά θέλουμε να αλλάξουμε.

1. Μακάρι να είχα το θάρρος να ζήσω τη ζωή μου όπως την ήθελα στα αλήθεια, όχι όπως περίμεναν οι άλλοι από μένα να τη ζήσω.

2. Μακάρι να μην δούλευα τόσο πολύ.

3. Μακάρι να είχα το θάρρος να εκφράζω τα συναισθήματά μου.

4. Μακάρι να είχα μείνει σε επαφή με τους φίλους μου.

5. Μακάρι να είχα αφήσει τον εαυτό μου να νοιώσει ευτυχισμένος.

Σχετικά links:
✔ Top 5 Regrets Of The Dying
✔ Five regrets of the dying: Marie Forleo & Bronnie Ware
✔ Regret-free living | Bronnie Ware | TEDxGraz
✔ Για ποιο πράγμα μετανιώνεις περισσότερο στη ζωή σου; 

Σε ενέπνευσε; Μοιράσου το.

Το post Τα 5 top πράγματα για τα οποία οι άνθρωποι μετανιώνουν στο τέλος της ζωής τους δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

«Κορίτσια», τους λέω. «Γράφω ένα post με 90 καλοκαιρινές δραστηριότητες για παιδιά και θα ήθελα να μου πείτε ιδέες. Θέλω να είναι ιδέες για παιδιά της ηλικίας σας, αλλά και μικρότερα».

Η Εβελίνα άρχισε να απαντάει αμέσως: «Πρώτη μέρα Playstation. Δεύτερη μέρα Wii. Τρίτη μέρα laptop».

«Μισό, μισό, μισό!» τη διέκοψα. «Δε θέλω ΤΕΤΟΙΕΣ δραστηριότητες. Θέλω δραστηριότητες χωρίς οθόνες!»
«Μα τι λες μαμά;» μου απάντησε. «Πιστεύεις ότι ένα παιδί που γεννήθηκε τον 21ο αιώνα, με μια οθόνη μέσα στη μούρη του κάθε μέρα, μπορεί να σκεφτεί και να σου πει ΕΝΕΝΗΝΤΑ πράγματα χωρίς οθόνες; Εδώ λίγα δευτερόλεπτα αφού γεννηθήκαμε αντικρίσαμε το monitor στο μαιευτήριο».

Μεταξύ σοβαρού και αστείου, αγαπητοί φίλοι, αυτή είναι η απάντηση στο γιατί τα παιδιά δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από τις οθόνες. Το πρώτο πράγμα που αντίκρισαν πέρα από τους γονείς τους και το γιατρό ήταν μια οθόνη!  Δεν το είχα σκεφτεί, αλλά η Εβελίνα που τα έχει πιο πρόσφατα, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους!

Για την ιστορία, αφού έγραψα το post (ολομόναχη τελικά) κάθισα και τους διάβασα τις δραστηριότητες μία-μία. Μεταξύ των δραστηριοτήτων ήταν και μερικές που είχαν οθόνες. Για παράδειγμα το θερινό σινεμά, η προβολή των παλιών οικογενειακών βίντεο, οι βιντεοσκοπήσεις των χορευτικών. Κάθε φορά που διάβαζα μία τέτοια δραστηριότητα, μου το επισήμαιναν: «ΟΘΟΝΗ. ΟΘΟΝΗ!» Αλλά έτσι κι αλλιώς όταν έγραφα το post δεν είχα σκοπό να αποκλείσω εντελώς τις οθόνες. Ήθελα απλά να δώσω ιδέες για ένα σωρό άλλα όμορφα πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς το καλοκαίρι. Και χαίρομαι που ενθουσιάστηκαν και ανυπομονούν να τις δοκιμάσουμε μία-μία!

Δεν έχω τίποτα εναντίον των οθονών. Οι οθόνες – με μέτρο – κάνουν καλύτερη και ομορφότερη τη ζωή μας. Η οθόνη που βρίσκεται αυτή τη στιγμή μπροστά μου μου δίνει τη δυνατότητα να επικοινωνήσω μαζί σας. Αυτή τη στιγμή διαβάζετε τις σκέψεις μου επειδή έχετε μπροστά σας μία οθόνη. Κι εδώ που τα λέμε πώς να ξεχάσω ότι η πρώτη φορά που αντίκρισα τα παιδιά μου σε εκείνο το πρώτο  υπερηχογράφημα ήταν μέσα από μία οθόνη;

—
Θέλετε να πλημμυρίσει η οθόνη σας με τις 100 πιο διασκεδαστικές καλοκαιρινές δραστηριότητες για παιδιά; Κλικ εδώ!

Photo by Lucélia Ribeiro

Το post Να γιατί τα σημερινά παιδιά δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από τις οθόνες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.