Έφτασε λοιπόν η στιγμή ακόμα μιας σημαντικής γιορτής λήξης: Η Εβελίνα αποχαιρετά το γυμνάσιο.

O εσωτερικός μου συναγερμός έχει αρχίσει να χτυπάει και τίποτα δεν μπορεί να τον σταματήσει. ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΛΥΚΕΙΟ.

Το ξέρω ότι τα επόμενα 3 χρόνια θα περάσουν σαν αστραπή – όπως άλλωστε πέρασαν τα προηγούμενα 15. Κάποιοι από εσάς διαβάζετε το AspaOnline.gr από τότε που έγραφα για τη γιορτή αποφοίτησης του νηπιαγωγείου! Και βάζω στοίχημα ότι ούτε εσείς το πιστεύετε ότι εκείνο το νηπιαγωγάκι που αγαπούσε τη μαμά του γιατί του έφτιαχνε κρέπες τελειώνει φέτος το γυμνάσιο.

Έτσι, το σημειωματάκι που έγραψε αυτός ο μπαμπάς στην κόρη του την τελευταία της μέρα στο Λύκειο με άγγιξε πολύ. (Το  περιστατικό έγινε πέρσι τέτοια εποχή, αλλά εγώ τώρα το ανακάλυψα).

O Tom έφτιαχνε κάθε μέρα φαγητό για την κόρη του για το σχολείο από τότε που ήταν νηπιαγωγάκι. Μέσα στο τσαντάκι έβαζε πάντα και ένα καθαρισμένο πορτοκάλι. Ήταν η δική τους “οικογενειακή παράδοση” η οποία απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη συναισθηματική αξία όταν η Meg μετακόμισε με τον μπαμπά της μετά το διαζύγιο των δύο γονιών.

Την τελευταία μέρα της τρίτης Λυκείου η Meg άνοιξε το φαγητό της και αντί το συνηθισμένο καθαρισμένο πορτοκάλι βρήκε κάτι άλλο:

2 ακαθάριστα πορτοκάλια και μια εκτυπωμένη σελίδα. Η σελίδα ήταν από το post του WikiHow “Πώς να καθαρίσεις ένα πορτοκάλι”. Πάνω στη σελίδα ο μπαμπάς είχε γράψει:

“Είναι ώρα μωρό μου 😢”.

via @megsull2

Τα 18 χρόνια θα περάσουν πριν καν να το καταλάβουμε. Και όταν είσαι γονιός το δυσκολότερο είναι να πεις “είναι ώρα μωρό μου”.

Και να αφήσεις το “μωρό” να πετάξει από τη φωλιά. 😢

Το post Τέλος σχολικής χρονιάς: “Είναι ώρα μωρό μου” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Μαμά και κόρη

Περπατούσαμε προχθές οι δυο μας με την Εβίτα. Σε απόσταση 100 μέτρων προηγούνταν δυο κυρίες. Η μία πρέπει να ‘ταν πάνω από 90 και η άλλη, μάλλον κόρη της, την είχε πιάσει αγκαζέ και τη βοηθούσε να περπατήσει.

«Μαμά ξέρεις τι είναι ωραίο;» λέει η Εβίτα.
«Τι;»
«Να, που όταν είσαι μωρό, σε πιάνει η μαμά σου από το χέρι και σε βοηθάει να περπατήσεις. Και μετά, όταν περνάνε τα χρόνια, την πιάνεις εσύ από το χέρι και τη βοηθάς να περπατήσει.»

«Μη συγκινηθείς μαμά», πρόσθεσε.

Είναι σχεδόν 12. Δε σκύβω πια το κεφάλι για να τη δω στα μάτια, είναι σχεδόν στο ύψος μου. Πάνε πολλά χρόνια από τότε που τη βοήθησα να περπατήσει. Αλλά μοιάζει σαν να ‘ταν χθες. Και μοιάζει σαν να ‘ταν χθες που μου ζήτησε να την περιμένω: «Θέλω να με περιμένεις μαμά. Θέλω να με περιμένεις να γεράσω και να πεθάνουμε μαζί» μου είχε πει. «Κι έτσι τα εγγονάκια μου θα σε γνωρίσουν. Θα γνωρίσουν την προγιαγιά τους από κοντά. Θα με περιμένεις μαμά;»

Τώρα πια ξέρει πώς λειτουργεί ο κύκλος της ζωής. Και τι πιο όμορφο και φυσιολογικό από το να είναι ένα παιδί δίπλα στο γονιό του και να τον βοηθάει να περπατήσει στα γεράματά του… Και τι πιο συγκινητικό, ταυτόχρονα…

Όπως τότε που είχε ζητήσει να την περιμένω και δεν είχα πει λέξη, έτσι δεν είπα και τώρα.

«Μη συγκινηθείς μαμά», ξανάπε.

Μα είναι δυνατόν να μη συγκινηθείς;

Photo by Donnie Ray Jones

Το post Μη συγκινηθείς, μαμά δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

«Τι εννοείς;» την είχα ρωτήσει.

«Δεν πεθαίνουμε έτσι απλά. Πριν να πεθάνουμε λέμε: ‘Ευχαριστώ για τη ζωή μου εδώ. Έζησα μια καλή ζωή. Τώρα είμαι έτοιμη να φύγω’».

Η Alison Piepmeier, που έγραψε το άρθρο με τίτλο Thank you for my beautiful life, έχει όγκο στον εγκέφαλο. Και πεθαίνει.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μοιράζομαι εδώ στο blog κάποιο τέτοιο «τελευταίο άρθρο» που έγραψε κάποιος που πεθαίνει. Όλα αυτά τα χρόνια έχω συναντήσει αρκετά τέτοια άρθρα, τα οποία με έχουν αγγίξει βαθιά και τα έχω μοιραστεί μαζί σας. Είναι απίστευτα συγκινητικό να διαβάζεις τι έχει να πει ένας άνθρωπος που ξέρει ότι πεθαίνει. Θα μοιραστώ για ακόμα μία φορά ένα τέτοιο άρθρο, ελπίζοντας ότι θα ταρακουνήσει κι εσάς όσο ταρακούνησε κι εμένα. Η ζωή είναι ένα δώρο. Και δεν είναι δεδομένη.

Thank you for my beautiful life

της Alison Piepmeier

Τι σημαίνει το υπόλοιπο της ζωής σου να μετριέται σε εβδομάδες; Ο όγκος στον εγκέφαλό μου μεγαλώνει. Λαμβάνω νοσοκομειακή φροντίδα. Περιτριγυρίζομαι συνεχώς από οικογένεια και φίλους.

Υπάρχουν τόσες πολλές πράξεις καλοσύνης που δεν μπορώ να απαριθμήσω. Άνθρωποι που μου στέλνουν γεύματα, κουλουράκια και νόστιμα κεράσματα από το Charleston και από όλη τη χώρα. Λαμβάνω προσευχές και ποιήματα. Υπάρχουν εθελοντές που μαθαίνουν στην Maybelle να κάνει ποδήλατο, γιατί εγώ δεν μπορώ. Η Maybelle, ο Brian κι εγώ, παίρνουμε περισσότερες προσφορές βοήθειας από όσες μπορούμε να αποδεχτούμε.

Alison Piepmeier

Φυσικά, ξέρω τι συμβαίνει. Όλη αυτή η υπέροχη γενναιοδωρία, είναι δυστυχώς, ένα ακόμα σημάδι του επικείμενου θανάτου μου. Πώς μπορώ να βρίσκομαι σε ένα μέρος, στο οποίο είμαι τόσο ευγνώμων και τόσο λυπημένη ταυτόχρονα;

Είμαι ξύπνια όσο όλοι οι άλλοι κοιμούνται, κοιμάμαι όσο όλοι οι άλλοι είναι ξύπνιοι. Τώρα μπερδεύω τα λόγια μου όταν είμαι κουρασμένη. Η δεξιά πλευρά του σώματός μου σπάνια υπακούει τις εντολές μου. Έχω περιορισμένη όραση στο δεξί μου μάτι. Μπορώ να φεύγω από το κρεβάτι, μόνο επειδή έχω καροτσάκι.

Είμαι μια καθηγήτρια που δεν μπορεί να πάει στην τουαλέτα χωρίς βοήθεια.  Έχω ειδικότητα στις φεμινιστικές σπουδές περί αναπηρίας που τώρα ζει ως ανάπηρη.

Σε ένα μέλλον που μπορεί να απέχει λίγες μόνο μέρες, θα χάσω την ικανότητα να επικοινωνώ, και μετά θα χάσω και την ικανότητα να ζω. Για την ώρα, οι συνεχείς μου αποτυχίες να καταλάβω και να βγάλω νόημα είναι σημάδια όσων θα ακολουθήσουν. Η πιο απλή κουβέντα τραβάει σε μάκρος καθώς πασχίζω να βρω τις κατάλληλες λέξεις. Η υπαγόρευση του πρώτου προσχέδιου αυτού του άρθρου πήρε δύο ώρες, καθώς η μητέρα μου πληκτρολογούσε υπομονετικά.

Σιγά σιγά, μαθαίνω ότι αυτό που νόμιζα ότι ήμουν, ξεγλιστράει. Κάθομαι στο τραπέζι κρατώντας έναν καφέ που κάποιος άλλος έφτιαξε για μένα. Κάποιος άλλος τρέφει την Maybelle, κάποιος άλλος ετοιμάζει το φαγητό της, κάποιος άλλος την ντύνει και την ετοιμάζει για το camp. Εγώ απλά κάθομαι εδώ, και δεν είμαι πλέον η μητέρα που βοηθάει την Maybelle να ετοιμαστεί για την ημέρα της.

Μοιάζει σαν το σημερινό “εγώ” να μην είναι το “εγώ” που πάντα ήξερα. Όλα είναι εντελώς διαφορετικά τώρα.

Προγραμματίζαμε να πάμε στην Disney World τον Ιούλιο. Οι φίλοι μας και η οικογένειά μας το προγραμμάτιζαν εδώ και μήνες για να σιγουρευτούν ότι οι διακοπές θα είναι τέλειες. Όταν έγινε εμφανές ότι δεν θα μπορούσα να κάνω αυτό το ταξίδι, το ακυρώσαμε.

Αυτό που έκαναν αντ’ αυτού οι φίλοι μας, ήταν να διοργανώσουν το δικό τους πάρτι για πριγκίπισσες της Disney για την Maybelle. Όσο κοιμόμουν, επειδή ήμουν τόσο κουρασμένη, οι φίλοι αυτοί ετοίμασαν το σπίτι μας. Μια δωδεκάδα ενήλικες και παιδιά φόρεσαν στέμματα, περούκες, γκλίτερ. Το απόγευμα ήταν αφιερωμένο στην Maybelle.

Όταν ξύπνησα το πάρτυ ξεκίνησε. Ήταν απίστευτο. Έκλαψα αρκετά. Μετά το πάρτι ξανακοιμήθηκα.

Ήταν το πρώτο πάρτι για πριγκίπισσες για την Maybelle και ήταν υπέροχο με κάθε τρόπο. Εκείνη την ημέρα, δεν είπα ούτε ένα αρνητικό πράγματα για πρίγκιπες, πριγκίπισσες ή τις ταινίες του Disney.

Είμαι χαρούμενη, είμαι τόσο χαρούμενη που έζησα ένα πάρτι για πριγκίπισσες. Λυπάμαι τόσο που δε θα ξανα-υπάρξει ένα τέτοιο για μένα, μόνο και μόνο γιατί δεν θα ξαναζήσω την εμπειρία να βλέπω την πραγματική χαρά της κόρης μου καθώς τραγουδάει “Let it Go” ξανά και ξανά.

Ελπίζω αυτό να μην είναι το τελευταίο μου άρθρο. Ίσως όμως, το ότι γνωρίζω ότι θα μπορούσε να είναι, είναι ένα δώρο που πρέπει να δεχτώ.

Γιατί δεν μπορώ να φύγω χωρίς να πω ευχαριστώ σε όλους αυτούς που με στήριξαν με τη φροντίδα τους και που τα ευγενικά τους λόγια δημιούργησαν πολλές στιγμές χαράς και ομορφιάς. Καθώς νιώθω τον εαυτό μου να γλιστράει, ξέρω ότι η Maybelle θα υποστηριχθεί για όλη της τη ζωή από την αγάπη μιας κοινότητας που είναι τόσο βαθιά, τόσο ισχυρή και τόσο ανώτερη σε σχέση με αυτή που θα πρόσφερα μόνο εγώ.

Σε ευχαριστώ που δημοσιεύεις τα άρθρα μου όλα αυτά τα χρόνια Chris Haire. Είσαι ένας καταπληκτικός συγγραφέας και εκδότης.

Στα αδέλφια μου, στους γονείς μου, στους φίλους μου, στους δασκάλους μου, στους μαθητές μου, στους συναδέλφους μου, στους συντρόφους μου και στους αναγνώστες μου, ζητάω συγνώμη για οτιδήποτε έκανα που μπορεί να σας πλήγωσε. Ευχαριστώ για την όμορφη ζωή μου.

Αν υπάρχει παράδεισος, ή οτιδήποτε άλλο, θα σας δω εκεί.

Το post Ευχαριστώ για την όμορφη ζωή μου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Πέρσι μια φορά σε ένα διάλειμμα, είχε γίνει ένας γερός καυγάς. Δυο αγόρια της τάξης, τα πιο ζωηρά, που είχαν κόντρες μεταξύ τους από την πρώτη δημοτικού, πιάστηκαν στα χέρια. Είχα γράψει τότε αναλυτικά για τον καυγά, γιατί είχε πρωταγωνιστήσει και η Εβελίνα, όταν αργότερα μέσα στην τάξη σηκώθηκε όρθια και τα ‘βαλε με τους συμμαθητές της. Όχι με εκείνους που πιάστηκαν στα χέρια, αλλά με όλους τους άλλους που κάθονταν και έβλεπαν. (Διαβάστε το εδώ: Να μην παραμένεις απλός θεατής).

Φέτος πήγαν πρώτη γυμνασίου. Το «χειρότερο» τμήμα διαλύθηκε, καθώς τα παιδιά μοιράστηκαν στα 5 τμήματα της πρώτης. Τα ζωηρά παιδιά από τη μία μεγάλωσαν, από την άλλη μπήκαν σε ένα περιβάλλον με μεγαλύτερα παιδιά. Είναι διαφορετική η ψυχολογία όταν γίνεσαι και πάλι πρωτάκι. Τα δυο παιδιά που πέρσι είχαν πιαστεί στα χέρια, πήγαν σε διαφορετικά τμήματα. Κανείς από τους δύο δεν ήταν στο τμήμα της Εβελίνας και έτσι σταμάτησα να μαθαίνω νέα τους.

Ώσπου την προηγούμενη εβδομάδα, η Εβελίνα μου ανέφερε ένα νέο περιστατικό με πρωταγωνιστές και πάλι τα δυο παιδιά. Μόνο που αυτή τη φορά το περιστατικό ήταν πολύ διαφορετικό.

Ο ένας από τους δύο, ας τον ονομάσουμε Γιώργο, ανακοίνωσε ότι ήταν η τελευταία του μέρα στο σχολείο γιατί μετακομίζουν στην Αγγλία. Χαιρέτησε τα μισά παιδιά στο διάλειμμα, αλλά μόλις χτύπησε το κουδούνι, πέρασε από όλα τα τμήματα της πρώτης την ώρα του μαθήματος, για να αποχαιρετήσει όλα τα παιδιά.

Στο τμήμα της Εβελίνας φέτος, είναι μόνο δύο κορίτσια από το περσινό τμήμα οπότε ο αποχαιρετισμός δεν αφορούσε και τόσο την πλειοψηφία του τμήματος. Ο Γιώργος μπήκε λοιπόν στην τάξη και είπε ότι φεύγει. Η Εβελίνα τότε, για να τον αποχαιρετήσει ανέβηκε όρθια πάνω στην καρέκλα της και έκανε με το χέρι της το σήμα “peace”.

Μάς τα διηγόταν αυτά στο αυτοκίνητο, ενώ εγώ οδηγούσα κι εκείνη με την αδελφή της ήταν στο πίσω κάθισμα. Και ξαφνικά, καθώς την φαντάστηκα να στέκεται όρθια στην καρέκλα της να τον αποχαιρετάει, δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τα μάτια μου. Δεν ξέρω γιατί. Επρόκειτο για ένα παιδί με το οποίο δεν είχαν κάνει ποτέ παρέα, και όποτε άκουγα για αυτόν ήταν για κάτι ενοχλητικό που είχε κάνει. Παρ’ όλα αυτά συγκινήθηκα. Πέρσι την ημέρα του άγριου καυγά τον είχε υποστηρίξει. Και για μία ακόμα φορά του έδειχνε με τον τρόπο της ότι νοιαζόταν. Όρθια πάνω στην καρέκλα της, παρ’ όλο που ο καθηγητής της ήταν μέσα στην τάξη, κάνοντας το τελευταίο “peace”. Λέγοντας στον συμμαθητή της το τελευταίο αντίο.

Έχει και συνέχεια: Ο Γιώργος πήγε μετά από το τμήμα που ήταν το δεύτερο ζωηρό παιδί, ας το πούμε Δημήτρη. Και τότε ο Δημήτρης, δεν μπόρεσε να κρατηθεί και ξέσπασε σε κλάματα. Δεν ξέρω περισσότερες λεπτομέρειες, καθώς δεν ήταν μπροστά η Εβελίνα, της τα μετέφεραν κι εκείνης άλλοι συμμαθητές που ήταν παρόντες.

Μόλις άκουσα για το ξέσπασμα του Δημήτρη, ακόμα περισσότερα δάκρυά άρχισαν να τρέχουν. «Τώρα εγώ γιατί κλαίω;» είπα στα κορίτσια. Η Εβίτα που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε μιλήσει, είπε:«Γιατί εγώ; Εγώ γιατί κλαίω;» Γύρισα και την κοίταξα. Ήταν και τα δικά της μάτια γεμάτα δάκρυα.

Γιατί κλαίγαμε;

Δεν ξέρω.

Ίσως κλαίγαμε γιατί λυπόμασταν που ένα παιδί που ξέρουμε από το Νηπιαγωγείο – ναι αυτό το ζωηρό παιδί που έμπλεκε συνέχεια – αναγκάζεται να μετακομίσει.

Ίσως κλαίγαμε γιατί μπαίναμε στη θέση του – να αφήνει πίσω του τη χώρα του, τη γειτονιά του, το σπίτι του, για να πάει κάπου που δεν γνωρίζει κανέναν σε μια τόσο δύσκολη ηλικία.

Ίσως κλαίγαμε γιατί συνειδητοποιήσαμε ότι ο χρόνος τελειώνει. Πάντα νομίζεις ότι έχεις χρόνο και τελικά μια μέρα καταλαβαίνεις ότι σώθηκε. Και μια τέτοια μετακόμιση κόβει δεσμούς. Η Εβελίνα έλεγε πάντα κάτι σοφό, από αυτά τα σοφά που σε κάνουν να θαυμάζεις αυτόν που τα λέει: Αν κάποιον δεν τον συμπαθείς, σημαίνει ότι δεν τον έχεις γνωρίσει ακόμα. Εκείνη είχε συνειδητά προσπαθήσει – και τα είχε καταφέρει – να δει τα καλά στοιχεία του Γιώργου. Τον είχε γνωρίσει. Άλλα παιδιά δεν είχαν προλάβει και τώρα δε θα προλάβουν ποτέ.

Ίσως κλαίγαμε γιατί κάτω από δυο σκληρά παιδιά, που δεν το χουν σε τίποτα να πιαστούν στα χέρια, βρίσκονται δυο ευαίσθητες ψυχές.

Εύχομαι η νέα του ζωή να είναι γεμάτη με αυτό με το οποίο τον αποχαιρέτισε η Εβελίνα: Peace, ειρήνη. Και μαζί με την ειρήνη ας είναι γεμάτη με χαρά, φίλους και σπουδαίες ευκαιρίες.

Peace out dude. Καλή νέα αρχή. Όλα να πάνε καλά.

Το post Το τελευταίο “peace” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Με αφορμή τα γενέθλια, η Εβελίνα σκέφτεται να φέρει στο σπίτι κάποιους συμμαθητές της. Κάποιοι είναι νέοι φίλοι και δεν έχουν ξανάρθει. Οπότε βλέπει κι εκείνη το σπίτι με άλλο μάτι. Μου λέει λοιπόν χθες: «Μαμά, μήπως θα πρέπει να χαρίσουμε το πράσινο τραπέζι; Έτσι κι αλλιώς δε χωράω πια να καθίσω».

Το λατρεύω αυτό το πράσινο στρογγυλό τραπέζι. Είναι το κεντρικό σημείο στη μέση του δωματίου και είναι μια ένεση ενέργειας με τη χρωματική αντίθεση που κάνει με το κόκκινο χαλί. Τα κορίτσια έχουν παίξει ατέλειωτες ώρες πάνω του. Έχουν χτίσει, έχουν κάνει κατασκευές, έχουν κόψει, έχουν ζωγραφίσει. Έχουν κρυφτεί από κάτω του, έχουν φάει πάνω του, έχουν κάνει τα μαθήματά τους, το έχουν «κατά λάθος» ζωγραφίσει με κηρομπογιές. Ήταν πάντα εκεί σε όλα τους τα παιχνίδια. Ακόμα κι όταν δεν κάθονταν σε αυτό, εκείνο ήταν πάντα εκεί. Έχει ακούσει όλους τους τους διαλόγους, έχει ακούσει όλα τους τα μυστικά. Ήταν εκεί όταν η νεράιδα των δοντιών ήρθε και γέμισε το σπίτι με νεραϊδόσκονη. Λούστηκε κι εκείνο από πάνω ως κάτω!

Και παρ’ όλο που εγώ είμαι η πρώτη που τις προτρέπει να αποχωριστούν τα παιδικά αντικείμενα που έχουν «ξεπεράσει», ξαφνιάστηκα όταν συνειδητοποίησα ότι το τραπεζάκι ήταν ένα από αυτά. Είπα να το τσεκάρω σήμερα και με την Εβίτα. «Εβίτα, η Εβελίνα μου λέει ότι δε χωράει να καθίσει στο τραπεζάκι. Να φανταστώ ότι δεν χωράς κι εσύ; Να το δώσουμε;» «Μισό λεπτό να δω» μου λέει. Κάθεται στην καρεκλίτσα και με το ζόρι χώνει τα πόδια της κάτω από το τραπέζι, σε μία προσπάθειά της να με πείσει ότι χωράει.  «Χωράω!» μου λέει. Γελάω όπως τη βλέπω να στριμώχνεται. Είναι ολοφάνερο ότι ούτε εκείνη χωράει. «Μάλλον μεγαλώσατε κορίτσια!»  λέω προσπαθώντας να μη δείξω συναίσθημα.  «Θα κανονίσω να το χαρίσουμε!» Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Παίρνω ανάσες για να μη φανεί ότι αναστατώθηκα.

«Τι λες μαμά που θα το χαρίσουμε!» πετάγεται η Εβίτα. «Το τραπέζι μπορεί να γίνει σκηνή χορού!» Και ανεβαίνει πάνω και αρχίζει να χορεύει με τα χέρια ψηλά.

«Αυτό ήταν», σκέφτομαι καθώς τη βλέπω να χορεύει με άνεση. «Το τραπέζι φεύγει!»

Αντίο αγαπημένο τραπέζι. Ήρθε η ώρα να κάνεις παρέα σε άλλα υπέροχα παιδιά σαν τα δικά μου. Να είσαι εκεί για να μπορούν να ζωγραφίζουν, να παίζουν με τις πλαστελίνες τους, να πίνουν τσάι, να ονειρεύονται πώς θα είναι η ζωή τους όταν θα κάνουν δική τους οικογένεια. Και όταν θα φτάσει η ώρα να μη χωράνε πλέον να καθίσουν, καιρός να τα αποχωριστείς και να σε αποχωριστούν.

Δύσκολοι οι αποχωρισμοί. Δύσκολα τα αντίο. Αντίο αγαπημένη παιδική ηλικία.

Το post Αντίο αγαπημένο πράσινο τραπέζι δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ήταν από τις πιο συγκινητικές στιγμές… Ένιωσα έναν κόμπο στο λαιμό, ένιωσα τα μάτια μου να βουρκώνουν και δεν ήξερα τι να πω – απλά της έσφιγγα το χέρι.

Ο χρόνος, ο χρόνος που δεν μπορούμε να σταματήσουμε, ο χρόνος που περνάει γρηγορότερα από όσο θα θέλαμε, είναι πολύτιμος. Και είναι συγκινητικό όταν τα παιδιά μας μάς δείχνουν πόσο λαχταρούν να βρίσκονται μαζί μας.

Δείτε το παρακάτω βίντεο, με πρωταγωνιστή ένα αγόρι και τη μαμά του… Αγγίζει ευαίσθητες χορδές και μας υπενθυμίζει ότι το κάθε λεπτό μετράει.

Το post Το κάθε λεπτό μετράει δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Αυτή την εβδομάδα μου το απέδειξαν για ακόμα μία φορά. Ήταν μία άσχημη μέρα. Ήταν αργά το βράδυ και ήμουν ήμουν κουρασμένη, στρεσαρισμένη και προβληματισμένη για κάτι που είχε συμβεί νωρίτερα. Και οι ίδιες ήταν κουρασμένες και σε υπερένταση. Η αφορμή δεν άργησε να δοθεί και αρχίσαμε να μαλώνουμε. Δε θυμάμαι λεπτομέρειες αλλά κάποια στιγμή τους είπα ότι η στάση τους με έκανε να νιώσω ότι είμαι κακή μαμά.

Η Εβίτα όταν θέλει να εκφραστεί ή να ξεσπάσει φεύγει τρέχοντας και πηγαίνει στο δωμάτιό της και ζωγραφίζει. Το έκανε από τότε που ήταν μικρούλα (δείτε και αυτό το πρωινό καυγαδάκι του 2008). Το έκανε και αυτή τη φορά. Επέστρεψε κρατώντας ένα γράμμα και μία ζωγραφιά. Το γράμμα θα το κρατήσω ιδιωτικό αλλά τη ζωγραφιά την ανεβάζω εδώ σήμερα με την άδειά της.

Πέρα από τα τρυφερά της λόγια, ζωγράφισε και δύο κόσμους. Τον κόσμο των καλών μαμάδων και τον κόσμο των κακών μαμάδων. Με έκπληξή μου είδα ότι όχι απλά εγώ δεν βρίσκομαι στον κόσμο των κακών μαμάδων, αλλά δεν υπάρχει καμία μαμά που να ζει εκεί. Ο κόσμος των κακών μαμάδων είναι ακατοίκητος.  Το στρογγυλό αντικείμενο που βρίσκεται στο έδαφος δίπλα στην πινακίδα είναι ένα κομμάτι άχυρο, από αυτά που υπάρχουν στις ερήμους ή στα γουέστερν και τα παίρνει ο άνεμος. Ερημιά.  Γιατί καμία από εμάς δε μένει εκεί.

Γέλασα με το άχυρο. Συγκινήθηκα με τον ακατοίκητο κόσμο. Αμέσως μετά η Εβελίνα βλέποντας τη ζωγραφιά, πρόσθεσε τη δική της φιλοσοφική νότα στην πεποίθηση ότι δεν υπάρχουν κακές μαμάδες. Είπε: «Δεν υπάρχουν καλοί ή κακοί άνθρωποι. Υπάρχουν μόνο επιλογές».

Το post Ο κόσμος των κακών μαμάδων είναι ακατοίκητος δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Σήμερα διάβασα ένα ακόμα εξίσου συγκινητικό τελευταίο post. Αυτή τη φορά το έγραψε η Charlotte Kitley, στο blog του Huffington Post UK. Πέθανε μόλις προχθές, από καρκίνο του εντέρου και εκείνη. Ήταν μαμά δύο μικρών παιδιών.

Όπως γνωρίζετε καλά όσοι παρακολουθείτε το blog μου, μού αρέσει να εστιάζομαι κυρίως στην όμορφη πλευρά της ζωής. Όμως πώς θα μπορούσα να προσπεράσω το post της Charlotte, χωρίς να γράψω τις σκέψεις μου για αυτό; Γιατί ο λόγος που έγραψε αυτό το post είναι για να δώσει ένα μήνυμα και να βοηθήσει εμάς να ανακαλύψουμε την όμορφη πλευρά της ζωής. Την φαντάζομαι να κάθεται στον καναπέ του σπιτιού της, μπροστά στο laptop της, γνωρίζοντας ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνει και να γράφει. Διάβασα, ή μάλλον ρούφηξα την κάθε της λέξη, συγκινήθηκα και μοιράζομαι κάποια σημεία που με άγγιξαν περισσότερο (αλλά αξίζει να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο εδώ)

“Ο καρκίνος έγινε μέρος της ζωής μας. Γιορτές, κουρέματα και μαθήματα προγραμματίζονταν όλα γύρω από καλά ή κακά Σαββατοκύριακα χημειοθεραπείας. Ο Danny και η Lu μεγάλωναν άθελά τους με αυτή την κατάσταση. Προστάτευσα όσο μπορούσα την παιδική τους ηλικία η οποία όμως επηρεαζόταν από τις διάφορες θεραπείες μου.

Μετά τα γενέθλιά μου άρχισα να μη νιώθω καλά. “Πεταχτήκαμε” μέχρι το νοσοκομείο όπου έκανα το συνηθισμένο σετ από εξετάσεις. Δυστυχώς τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Μου έδωσαν μέρες, ίσως δύο εβδομάδες ζωής. Κανονικά δε θα έπρεπε να βγω από το νοσοκομείο, αλλά κάπως τα κατάφερα και μπόρεσα να γυρίσω σπίτι για να περάσω τον λίγο χρόνο που είχα με τα αγαπημένα μου παιδιά και τον αγαπημένο μου σύζυγο.

Καθώς τα γράφω αυτά κάθομαι στον καναπέ, σε γενικές γραμμές χωρίς να πονάω, ενώ ασχολούμαι με διάφορα project που αφορούν την κηδεία μου και την πώληση του αυτοκινήτου μου. Ξυπνάμε κάθε πρωί και είμαι ευγνώμων που μπορώ να αγκαλιάσω και να φιλήσω τα μωρά μου.

Καθώς διαβάζετε αυτά τα λόγια, δε θα βρίσκομαι εδώ. Ο Rich θα προσπαθεί να βάλει το ένα πόδι πίσω από το άλλο, να ζει μια μέρα τη φορά, γνωρίζοντας ότι δε θα ξυπνήσω πλέον δίπλα του. Θα έχει την πολυτέλεια να με βλέπει στο όνειρό του, αλλά όταν θα βγαίνει ο δυνατός πρωινός ήλιος, το κρεβάτι θα είναι άδειο. Θα βγάζει δύο φλιτζάνια από το ντουλάπι, αλλά θα συνειδητοποιεί ότι έχει να φτιάξει έναν μόνο καφέ. Η Lucy θα χρειάζεται κάποιον να πιάσει το κουτί με τα κοκαλάκια, αλλά εγώ δε θα είμαι εκεί για να της πλέξω τα μαλλιά. Ο Danny θα έχει χάσει έναν από τους αστυνομικούς του Lego, αλλά κανένας δε θα ξέρει ποιος ακριβώς θα είναι ή πού να κοιτάξει. Εσείς θα ψάχνετε για νέο post στο blog. Δε θα υπάρχει, αυτό είναι το τελευταίο κεφάλαιο.

Έχω τόση ζωή που θέλω ακόμα να ζήσω, αλλά δεν θα την έχω. Θέλω  να είμαι εκεί για τους φίλους μου καθώς ζουν τη ζωή τους, να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν και να γίνω γριά και παράξενη μαζί με τον Rich. Όλα αυτά θα τα στερηθώ.

Αλλά δε θα τα στερηθείτε εσείς. Έτσι κατά την απουσία μου, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ απολαύστε τη ζωή. Πάρτε τη με τα δύο σας χέρια, αρπάξτε την, ταρακουνήστε την και πιστέψτε σε κάθε της στιγμή. Να λατρεύετε τα παιδιά σας. Δεν έχετε πραγματικά ιδέα πόσο τυχεροί είστε που έχετε την ευκαιρία να τους φωνάξετε το πρωί να βιαστούν και να πλύνουν τα δόντια τους.

Να αγαπάτε τον αγαπημένο σας και αν εκείνος δεν μπορεί να σας αγαπήσει πίσω, βρείτε κάποιον που θα το κάνει. Ο καθένας έχει δικαίωμα να αγαπάει και να αγαπιέται. Μην δεχτείτε τίποτα λιγότερο. Βρείτε μία δουλειά που αγαπάτε αλλά μη γίνετε σκλάβος της. Δε θα υπάρχει το μήνυμα “ελπίζω να είχα δουλέψει περισσότερο” στον τάφο σας. Χορέψτε, γελάστε και φάτε με τους φίλους σας. Οι αληθινές, ειλικρινείς, δυνατές φιλίες είναι πραγματική ευλογία και μία επιλογή που κάνουμε εμείς, δεν μας επιβάλλεται από κανέναν.

Περιτριγυρίστε τον εαυτό σας με όμορφα πράγματα. Η ζωή έχει πολύ γκρι και λύπη – εσείς ψάξτε το ουράνιο τόξο και βάλτε το σε κορνίζα. Υπάρχει ομορφιά στα πάντα, απλά μερικές φορές πρέπει να κοιτάξετε με περισσότερη προσοχή για να το βρείτε.

Παρακαλώ περάστε την αγάπη σας για μένα στον Rich, στα παιδιά μου, στην οικογένειά μου και στους φίλους μου. Και όταν θα κλείσετε τις κουρτίνες σας απόψε, ψάξτε για το αστέρι που θα είμαι εγώ, να κοιτάζει προς τα κάτω, να πίνει pina colada και να απολαμβάνει ένα κουτί (πολύ ακριβές) σοκολάτες.

Καληνύχτα, Γεια σας, Ο Θεός να σας έχει καλά.

Charley xx”

Photo by Jeremy Stanley

Το post Το τελευταίο της post. – δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Διαβάζοντάς το έζησα και πάλι την κούραση και την ένταση της περιόδου εκείνης, και παρόλο που έχει περάσει τόσος καιρός θέλω έστω και καθυστερημένα να το μοιραστώ. Δεν άλλαξα τίποτα, απλά πρόσθεσα τη φωτογραφία. Είναι φθινοπωρινή για να ταιριάζει με το σημερινό πρωτοβρόχι, αλλά και το ελαφρώς μελαγχολικό ύφος του post. Ο τίτλος ήταν «Η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται». Τελικά όμως πιάστηκε όμως κατά κάποιον τρόπο… Γιατί καταγράφτηκε…

Η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται

Οι Ψηφιακές Γειτονιές είναι σε λιγότερο από δύο εβδομάδες και δουλεύουμε πλέον,  σε τρελούς ρυθμούς. Όλη μέρα, μιλάμε στο τηλέφωνο, στέλνουμε e-mail ή είμαστε σε συναντήσεις. Η κούραση είναι αναμφισβήτητα μεγάλη.

Υπάρχουν όμως μικρές στιγμές μέσα στην ημέρα που με γεμίζουν δύναμη και ενέργεια…

Στιγμές όπως την Παρασκευή το βράδυ (το Σάββατο τα ξημερώματα) που γύρισα σπίτι και όλοι κοιμόντουσαν. Και καθώς προσπαθούσα να φτάσω στο κρεβάτι μου σκόνταψα πάνω στα αθλητικά παπούτσια της Εβίτας που ήταν στο δωμάτιό μου. Τα παπούτσια της Εβίτας δεν βρίσκονται σχεδόν ποτέ στη θέση τους μέσα στο σπίτι. Πάντα βρίσκονται κάπου αλλού. Θα τα βρεις στην κουζίνα, στο μπάνιο, στο δωμάτιο. Κατά τα άλλα είναι πολύ τακτική, αλλά κάτι ανεξήγητο τρέχει με τα παπούτσια της. Όταν της το λέω σπεύδει ταχύτατα να τα τακτοποιήσει αλλά για κάποιο λόγο, τα παπούτσια της έχουν ταξιδιάρικη ψυχή και δεν μπορούν να παραμείνουν στη θέση τους με τα υπόλοιπα παπούτσια. Καθώς λοιπόν τα είδα, με πλημμύρισε χείμαρρος συναισθημάτων. Που είχα να την δω από την προηγούμενη και μου είχε λείψει. Που με αυτά τα παπούτσια είχε πάρει μέρος στους πρώτους της αγώνες τένις και κέρδισε. Που είχαμε πάει και τα είχαμε αγοράσει μαζί από το Mall και όταν τα είχε φορέσει ενθουσιάστηκε και είχε πει «αυτά θέλω»! Που σε λίγο θα της είναι και πάλι μικρά. Που σε λίγο δε θα τα βρίσκω πια τα παρατημένα. Γιατί μεγαλώνει και αλλάζει και οι χαριτωμένες κακές συνήθειες κόβονται σε μία μέρα, όπως ακριβώς σε μία μέρα κόπηκαν οι πάνες ή άρχισε να λέει το «ρο».

Ή στιγμές όπως το Σάββατο το πρωί που ξύπνησα κουρασμένη και ζήτησα από την Εβελίνα να μου φτιάξει έναν φραπέ. Και μου τον έφερε όπως πάντα με ομπρελίτσες και σπέσιαλ διακόσμηση. Αλλά λίγο πριν να μου τον δώσει, θυμήθηκε ότι κάτι είχε ξεχάσει. Απομακρύνθηκε φουριόζα με τον καφέ στα χέρια και αμέσως μετά μου τον ξανάφερε με μια τρύπα στον αφρό. Η τρύπα δε σημαίνει τίποτα για κανέναν παρά μόνο για μένα, για τον πατέρα μου, αλλά και την Εβελίνα, που πριν από λίγες μέρες της είχα διηγηθεί την ιστορία. Είναι ένα παιχνίδι  που παίζαμε με τον μπαμπά μου όταν ήμουνα μικρή. Εκείνος μου ζήταγε να του φτιάξω φραπέ, κι εγώ πριν να του τον δώσω έπινα και καλά μια γουλιά και του τον πήγαινα με μία τρύπα στον αφρό. Κι εκείνος κάθε μέρα έπαιζε ακούραστα το ίδιο παιχνίδι. Έκανε τον έκπληκτο και ρώταγε: «Τι τρύπα είναι αυτή στον αφρό μου; Δεν πιστεύω να ήπιε κανείς από τον καφέ μου;» Κι εγώ έκανα την αθώα και έπαιζα ότι ότι δεν ήξερα τίποτα! Και την άλλη μέρα το ίδιο και ξανά και ξανά και ξανά.

Της το είχα πει πρόσφατα και το είχα ξεχάσει. Όχι όμως κι εκείνη… Και να που το Σάββατο το έκανε εκείνη σε μένα. Κι εγώ τότε έκανα την έκπληκτη και ρώτησα «Τι τρύπα είναι αυτή στον αφρό μου; Δεν πιστεύω να ήπιε κανείς από τον καφέ μου;»

Η κόρη-Άσπα έγινε μαμά-Άσπα. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται. Η ζωή περνά και χάνεται.

photo by Marleigh Jones

Το post Η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Δεν παραλείπει να μαρτυρήσει την ηλικία μου (ουπς), να μιλήσει για το πόσο προσεκτική είμαι όταν φοράω κραγιόν (θα γίνω beauty blogger), να με προβληματίσει («μερικές φορές παίζουμε μαζί» και «εύχομαι να περνάω περισσότερο χρόνο μαζί της»), να με κάνει να χαμογελάσω («με φροντίζει, μου διαβάζει παραμύθια, πάμε στα μαγαζιά και τραγουδάμε») και να με συγκινήσει με τις ευχές της που αφορούν πρώτα από όλα την υγεία μου.

Το αγαπημένο μου σημείο; Εκεί που γράφει: «Όταν με αγκάλιαζε μύριζε τόσο όμορφα». Δε θα το φανταζόμουν ότι αυτό θα ήταν τόσο σημαντικό, ώστε να μπει σε μια έκθεση. Μεταφέρθηκα στο μαγικό, τρυφερό κόσμο ενός παιδιού που πέφτει στην αγκαλιά της μαμάς του και το άρωμά της το ταξιδεύει σε ένα κόσμο γεμάτο γαλήνη, προστασία, αγάπη…

Η μαμά μυρίζει αγάπη.

Το post Άρωμα μαμάς δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.