Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε μολύβια, εργασίες και υπολείμματα κολατσιού ξεχασμένα στην τσάντα, νιώθεις την ανάγκη να βάλεις μια τάξη. Όχι για να πετύχεις την τέλεια οργάνωση, αλλά για να δώσεις στη χρονιά το κλείσιμο που της αρμόζει.

Γι’ αυτό σήμερα σου παρουσιάζω μια πλήρη λίστα οργάνωσης για το τέλος της σχολικής χρονιάς, για να κάνεις το απαραίτητο «ξεκαθάρισμα» πριν να ξεκινήσει το καλοκαίρι.

Και έτσι θα δημιουργήσεις χώρο — τόσο πρακτικά όσο και συναισθηματικά — για να υποδεχτείς το καλοκαίρι με φρεσκάδα και ενέργεια. 

Η λίστα: Τι να κάνεις στο τέλος της σχολικής χρονιάς

1. Άδειασμα σχολικής τσάντας
Πριν να κρύψεις την τσάντα σε καμιά ντουλάπα για το καλοκαίρι, κάνε μαζί με το παιδί ένα καλό ξεκαθάρισμα. Ανοίξτε τα φερμουάρ, δείτε τι έχει μείνει μέσα και… προετοιμαστείτε για εκπλήξεις. Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε αλλά κάπως έτσι κατέληξα να βρω μια… “πρώην μπανάνα” και να γράψω το post Ο εφιάλτης στο δρόμο με τα σακίδια.

2. Πλύσιμο και αποθήκευση
Ώρα για καθάρισμα! Τσάντα, δοχεία φαγητού και τα υπόλοιπα “παρελκόμενα” του σχολείου. Αν κάτι έχει φθαρεί ή δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναχρησιμοποιηθεί, τώρα είναι η ώρα να το αποχαιρετήσεις.

3. Οργάνωση τετραδίων & εργασιών
Δείτε με το παιδί τα τετράδια και τις εργασίες του. Φτιάξε δύο στοίβες: μία για φύλαξη (για εκείνα που θέλετε να κρατήσετε ως αναμνηστικά) και μία για ανακύκλωση.

4. Φωτογράφισε τις δημιουργίες
Από τις 10άδες ζωγραφιές και κατασκευές που φέρνουν στο σπίτι τα παιδιά ποιες θα κρατήσεις; Αν δεν έχεις χώρο να τις κρατήσεις όλες, κράτα την ανάμνηση. Φωτογράφισε τις κατασκευές και σκάναρε τις αγαπημένες εργασίες ή ζωγραφιές. Έτσι θα έχετε ένα ψηφιακό άλμπουμ από τη χρονιά, χωρίς να γεμίσουν τα συρτάρια.

5. Δημιούργησε ένα κουτί “Η χρονιά μου”
Βάλε μέσα ό,τι αξίζει να κρατήσετε από τη χρονιά: ένα-δυο τετράδια, βραβεία, ζωγραφιές, κατασκευές ή αναμνηστικά που ξεχωρίζουν. Γράψε απ’ έξω το όνομα του παιδιού, την τάξη και τη χρονιά. Είναι ένας όμορφος τρόπος να θυμάστε κάθε σχολικό «κεφάλαιο».

6. Συνέντευξη τέλους χρονιάς
Πάρε μια μικρή “συνέντευξη” από το παιδί σου για να καταγράψεις τις αναμνήσεις του: Τι έμαθες φέτος; Τι σου άρεσε πιο πολύ; Ποιος ήταν ο αγαπημένος σου φίλος; Οι απαντήσεις του μπορεί να σε εκπλήξουν — και θα είναι θησαυρός για τα χρόνια που έρχονται.

7. Ευχαριστήριο μήνυμα/κάρτα για τη δασκάλα
Η χρονιά κλείνει με όμορφο τρόπο όταν συνοδεύεται από ένα «ευχαριστώ». Ένα μικρό σημείωμα, μια ζωγραφιά ή μια καρτούλα με δυο λόγια αγάπης μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά. Είναι μια πράξη που διδάσκει ευγνωμοσύνη και αφήνει μια γλυκιά ανάμνηση και στις δύο πλευρές.

8. Φωτογραφία αποφοίτησης/τέλους χρονιάς
Δεν χρειάζεται να είναι στημένη ή επαγγελματική. Μια απλή φωτογραφία έξω από το σχολείο, με την τσάντα στον ώμο ή το χαμόγελο της τελευταίας μέρας, αρκεί. Και μεταξύ μας; Τα παιδιά είναι συνήθως πιο χαμογελαστά από τη φωτογραφία της πρώτης μέρας!

9. Απολογισμός για τη μαμά
Πριν ξεκινήσει το καλοκαίρι, αφιέρωσε λίγο χρόνο για να σκεφτείς. Τι κρατάς από αυτή τη χρονιά; Τι δούλεψε για εσάς ως οικογένεια; Τι θα ήθελες να αλλάξεις ή να κάνεις αλλιώς του χρόνου; Μερικά λεπτά σκέψης θα σε βοηθήσουν να μπεις στην επόμενη χρονιά με λιγότερο βάρος και περισσότερη σιγουριά.

10. Μικρή έκπληξη
Κλείσε τη χρονιά με γλυκό τρόπο. Δεν χρειάζεται κάτι μεγάλο ή περίπλοκο — αρκεί μια μικρή χειρονομία για να γιορτάσετε το τέλος της σχολικής χρονιάς. Εγώ συνήθιζα να στολίζω την εξώπορτα με μπαλόνια, σημαιάκια και σημειωματάκια για καλό καλοκαίρι. Μπορεί να είναι και κάτι απλό, όπως ένα παγωτό ή μια σπέσιαλ βόλτα. Το μήνυμα είναι ένα: «Είμαι περήφανη για σένα» (αλλά και για μένα). Τα καταφέραμε!

Κατέβασε τη δωρεάν λίστα οργάνωσης

Θέλεις να κατεβάσεις τη λίστα οργάνωσης για το τέλος της σχολικής χρονιάς ώστε να την έχεις έτοιμη για εκτύπωση; Μα και φυσικά θέλεις! Συμπλήρωσε την παρακάτω φόρμα εγγραφής στο newsletter μου και θα την λάβεις στη στιγμή ως δώρο καλωσορίσματος.

Και κάπως έτσι… μια ακόμη χρονιά φτάνει στο τέλος της. Και τώρα;

Τώρα μας περιμένει ένα καλοκαίρι γεμάτο ξεγνοιασιά, παιχνίδι και όμορφες οικογενειακές στιγμές. Ας το υποδεχτούμε με χαρά!

Καλή ξεκούραση και καλό καλοκαίρι!

Το post Τέλος σχολικής χρονιάς: Η λίστα οργάνωσης που χρειάζεσαι δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

“Ξέρεις τι θα γίνει φέτος στο τέλος της χρονιάς, έτσι δεν είναι;” με ρώτησαν.

Δεν είχα ιδέα τι εννοούσαν. Εκείνες όμως είχαν μεγαλύτερα παιδιά και γνώριζαν.

“Τι εννοείτε, αν ξέρω τι θα γίνει; Για ποιο πράγμα μιλάμε;”

Δεν μπορούσα να καταλάβω για ποιο λόγο συζητούσαμε για το τέλος της σχολικής χρονιάς από τη στιγμή που δεν είχε γίνει καν ο αγιασμός!

Μου εξήγησαν λοιπόν ότι στο σχολείο μας, τα παιδιά που πηγαίνουν Τετάρτη, Πέμπτη και Έκτη παίρνουν μέρος σε μία μουσικοχορευτική γιορτή λήξης που παρόμοιά της δεν έχω ξαναδεί. Ότι δεν μπορούν να μου περιγράψουν τι θα συνέβαινε. Ότι τα παιδιά ξεκινούν πρόβες από τα Χριστούγεννα ή ακόμα και από πιο πριν για να την ετοιμάσουν. Και ότι ο άνθρωπος πίσω από όλη αυτή την ιστορία είναι η δασκάλα τους της Φυσικής Αγωγής, η Φάλυ Παπανικολάου.

Τότε δεν γνώριζα τη Φάλυ Παπανικολάου. Και τίποτα δεν μπορούσε να με προετοιμάσει το τι θα ζούσαμε τα επόμενα χρόνια. Δεν ήταν ότι παρακολουθούσαμε ωραίες γιορτές λήξης. Ήταν ότι η διαδικασία της προετοιμασίας αυτών των γιορτών, υπό την καθοδήγηση της Φάλυς, μάθαινε στα παιδιά πράγματα που δεν μπορούσαν να μάθουν μέσα στην τάξη.

Τα παιδιά αποκτούσαν αυτοπεποίθηση, μάθαιναν να δουλεύουν σκληρά, να επιμένουν, να τολμάνε, να τεντώνονται, να οραματίζονται, να δουλεύουν ομαδικά, να αισθάνονται άνετα με το σώμα τους, να απολαμβάνουν το χορό και να διασκεδάζουν!

Έζησα λοιπόν 5 γιορτές λήξης: 3 της Εβελίνας,3 της Εβίτας, από τις οποίες η μία ήταν κοινή. Οι γιορτές αυτές ήταν από τις πιο όμορφες αναμνήσεις των παιδιών μου από το δημοτικό. Το δημοτικό δεν θα ήταν ίδιο χωρίς αυτές τις γιορτές και βέβαια χωρίς την εκπαιδευτικό που βρισκόταν πίσω από όλη αυτή την προσπάθεια.

Σήμερα λοιπόν έχω τη χαρά και την τιμή να φιλοξενώ στο blog μου, τη Φάλυ Παπανικολάου. Πλέον οι κόρες μου πηγαίνουν Γυμνάσιο και Λύκειο, παρ’ όλα αυτά η Φάλυ πάντοτε βρίσκεται στις συζητήσεις και στις σκέψεις μας. Εξάλλου η Εβίτα που φέτος τελείωσε β’ γυμνασίου εμφανίστηκε ως “guest” στη φετινή γιορτή λήξης του δημοτικού, χορεύοντας μαζί με το παλιό της πρωτάκι!

Φάλυ γνωριστήκαμε αρκετά χρόνια πριν, όταν ήσουν η γυμνάστρια των κορών μου στο δημοτικό. Εσύ το γνωρίζεις, αλλά για όσους δεν το γνωρίζουν, σπούδασα κι εγώ στο ΤΕΦΑΑ και έτσι έχω ιδιαίτερη αγάπη στο επάγγελμα, παρ’ όλο που δεν το εξάσκησα.

Πες μας δυο λόγια για σένα και πώς αποφάσισες να γίνεις εκπαιδευτικός φυσικής αγωγής.

Σε όλη μου την παιδικό-εφηβική ηλικία, η μοναδική σχεδόν εξωσχολική απασχόληση μου, ήταν ο αθλητισμός και ο χορός. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου κάθε μέρα από το τέλος του σχολικού ωραρίου μέχρι το βράδυ και στη διάρκεια των σχολικών διακοπών, ήμουν σε κάποιο κολυμβητήριο, σε κάποια σχολή χορού ή σε κάποιο γήπεδο.

Το έκανα πάντα με ενθουσιασμό, αγάπη και πάθος. Ο κύβος ερρίφθη όταν γνώρισα τον κλασικό αθλητισμό. Χρωστάω πολλά στον αείμνηστο γυμναστή μου Μάναρη, που μου έδωσε το κίνητρο για να αποφασίσω το επάγγελμα, το οποίο με έκανε ευτυχισμένη επειδή έκανα το χόμπι μου δουλειά.

Όταν διορίστηκα σαν εκπαιδευτικός, θέσεις καθηγητών Φυσικής Αγωγής υπήρχαν μόνο στη Μέση Εκπαίδευση και έτσι βρέθηκα, αφού για κάποιο χρονικό διάστημα υπηρέτησα την Ιδιωτική Εκπαίδευση, στο Γυμνάσιο Κορωπίου. Όταν το 1992 αποφασίστηκε η ένταξη καθηγητών φυσικής αγωγής στη Δημοτική Εκπαίδευση, αμέσως αποφάσισα τη μετάταξή μου, πιστεύοντας ότι στα παιδιά του Δημοτικού έχω να προσφέρω πολύ περισσότερα, αν και αυτό θα μου στοίχιζε μερικές ώρες παραπάνω εβδομαδιαίας διδασκαλίας και σίγουρα μεγαλύτερη προσπάθεια και κόπο. Έτσι βρέθηκα στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Παπάγου.

Οι αναγνώστες του Aspa Online έχουν διαβάσει πολλά για τις γιορτές και σένα όλα αυτά τα χρόνια. Κάθε χρόνο περιέγραφα με λεπτομέρειες τις γιορτές λήξης στις οποίες συμμετείχαν οι κόρες μου.

Πρέπει να πω, ότι όλοι έμεναν με το στόμα ανοιχτό με το τι γινόταν σε αυτές τις γιορτές και φυσικά όλοι νόμιζαν ότι τα παιδιά μου πήγαιναν σε ιδιωτικό. Κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι υπάρχει περίπτωση να γίνεται τέτοιο επίπεδο δουλειάς σε ένα δημόσιο σχολείο.

Πώς σου ήρθες η ιδέα να αρχίσεις να διοργανώνεις αυτές τις γιορτές;

Παραδοσιακά οι γιορτές για τη λήξη του σχολικού έτους σε ότι αφορά στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής ήταν αυτό που αποκαλούσαμε Γυμναστικές Επιδείξεις και ως επί το πλείστον ήταν επιδείξεις που αφορούσαν στην αθλητική και σωματική προετοιμασία των παιδιών.

Αργότερα εξελίχθηκαν σε αθλητικές δραστηριότητες με εμπλουτισμό δημοτικών χορών.
Αναζητώντας τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει πιο διασκεδαστικό το μάθημα και πώς η Φυσική Αγωγή θα παίξει το ρόλο της στη παιδαγωγική διαδικασία, πέρα από τα καθαρά αθλητικά αντικείμενα και τους δημοτικούς χορούς, σκέφτηκα να τα συνδυάσουμε σε μια γιορτή η οποία θα έχει διδακτικά μηνύματα, θα εμπλέκει τις αθλητικές δραστηριότητες με χορό και διασκέδαση.

Σε αυτό βοήθησε πολύ η εισαγωγή της μουσικοκινητικής αγωγής στο αναλυτικό πρόγραμμα του μαθήματος της Φυσικής Αγωγής. Έτσι στηριχθήκαμε στο χορό, που σαν διαδικασία προσιτή και ευχάριστη στα παιδιά αποτελεί την υποδομή για τη στροφή που επιχειρήσαμε.

Κομμάτια της γιορτής μας είναι χορευτικές δράσεις με μπάλες, σκοινάκια και άλλα όπου τα παιδιά γυμνάζονται, καλλιεργούν το ρυθμό και προπαντός το χαίρονται. Όπως κάθε συλλογική προσπάθεια, έτσι και αυτή θα χρειαζόταν ένα στόχο και ένα σημείο όπου τα παιδιά θα μπορούσαν να παρουσιάσουν τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας. Στόχος μας, η γιορτή του τέλους.

Η επιτυχία που σημείωνε η εκδήλωση χρόνο με το χρόνο και η εμπειρία που αποκομίζαμε, μας οδηγούσε συνεχώς να τη βελτιώνουμε και να την εμπλουτίζουμε άλλες φορές με οπτικοακουστικά και άλλες φορές με θεατρικά.

Όλα αυτά βέβαια υλοποιήθηκαν, γιατί η ιδέα βρήκε, από το ξεκίνημα της, υποστήριξη από τους διευθυντές, τους συναδέλφους και κυρίως από τους γονείς. Εδώ θέλω να σημειώσω ότι αυτή η προσπάθεια ξεκίνησε από την εποχή που ήμουν καθηγήτρια στο Γυμνάσιο Κορωπίου, όπου επίσης αυτή η νέα προσπάθεια, και αρκετά πιο νεωτεριστική τότε, έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής και θα θυμάμαι πάντα με αγάπη και νοσταλγία εκείνη την προσπάθεια που μου έδωσε και το κίνητρο για να συνεχίσω.

Όπως προανέφερα οι γιορτές λήξης ήταν από τις πιο έντονες αναμνήσεις των παιδιών μου από το δημοτικό. Και αυτό από μόνο του έχει τεράστια αξία. Πιστεύω ότι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας είναι σπουδαίες αναμνήσεις.

Πέρα όμως από τις αναμνήσεις, οι γιορτές αυτές έχουν και παιδαγωγική αξία. Πες μας γιατί.

Το σχολείο, ιδιαίτερα το δημοτικό, έχει να υπηρετήσει δύο αξίες. Τη μόρφωση, δηλαδή το γνωστικό αντικείμενο και τη διαμόρφωση και διάπλαση υγειών και σωστών χαρακτήρων, δηλαδή την παιδαγωγική αξία. Μετά από τόσα χρόνια που υπηρετώ αυτή τη διαδικασία των εορτών, είμαι απόλυτα πεπεισμένη και για την παιδαγωγική τους αξία.

Κάθε χρόνο επιλέγουμε ένα θέμα γύρω από το οποίο χτίζουμε τη γιορτή μας. Τις περισσότερες φορές αυτό είναι κίνητρο για τα παιδιά, να αναζητήσουν πληροφορίες και να ασχοληθούν με το θέμα μας. Πολλές φορές η γιορτή ήταν μέρος προγραμμάτων που υλοποιούσαν τα σχολεία μας.

Όπως είπες Άσπα, αυτές οι γιορτές δημιουργούν όμορφες παιδικές αναμνήσεις και οι όμορφες παιδικές αναμνήσεις ασφαλώς συντελούν στη διαμόρφωση ισορροπημένων χαρακτήρων. Η διαδικασία που προηγείται, για να έρθει το αποτέλεσμα που τόσος κόσμος αναγνωρίζει σαν καταπληκτικό, κρατάει μήνες, και κλιμακώνεται μεθοδικά μέσα στη χρονιά.

Η προσπάθεια έχει πολλές ώρες προετοιμασίας εκτός διδακτικού ωραρίου πάντα με την εθελοντική συμμετοχή πολλών παιδιών. Μέσα από το κίνητρο της επιτυχίας της γιορτής τα παιδιά μαθαίνουν να συνεργάζονται, να προσπαθούν μεθοδικά, να βελτιώνονται, και να βγάζει το καθένα τον καλύτερο εαυτό του.

Limbo, χορεύει και η Εβελίνα

Οι κυριότερες ενδείξεις της σπουδαιότητας και της παιδαγωγικής χρησιμότητας αυτής της διαδικασίας που ξεχωρίζω είναι: Η συμμετοχή των παιδιών στη διαμόρφωση των χορογραφιών. O ενθουσιασμός που δείχνει το κάθε παιδί όταν κάνει το παραπάνω βήμα στην εκτέλεση. O τρόπος με τον οποίο τα πιο ικανά παιδιά στηρίζουν, βοηθούν και παροτρύνουν τα υπόλοιπα στην κοινή κατεύθυνση του αποτελέσματος. Και τέλος η σταδιακή, εντελώς εκούσια, συμμετοχή παιδιών, τα οποία στην αρχή αντιμετώπιζαν αρνητικά τη συμμετοχή τους, μερικά από ντροπή και άλλα από χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Ελάχιστοι, που κυρίως δεν έχουν παρακολουθήσει ή δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία της προετοιμασίας που προανέφερα, ισχυρίζονται ότι είναι μια προσπάθεια εντυπωσιασμού. Είναι άλλο πράγμα το αποτέλεσμα της προσπάθειάς σου να είναι εντυπωσιακό, και άλλο το να κάνεις κινήσεις προς εντυπωσιασμό. Άλλο αποτέλεσμα επιδιώκεις όταν επιλέγεις και ετοιμάζεις μια ομάδα από τα ικανότερα παιδιά και άλλο όταν η προσπάθεια απευθύνεται και περιλαμβάνει όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά.

Όταν δεν εξαιρείται κανένα παιδί και για κανένα λόγο, όταν προσπαθούν για το αποτέλεσμα πάνω από 200 παιδιά, με τη συμπαράσταση όλων των εκπαιδευτικών όλων των ειδικοτήτων και των γονέων και καταφέρνουν κάτι τόσο εντυπωσιακό τότε είσαι διπλά υπερήφανη. Και για την προσπάθεια και για το αποτέλεσμα.

Φάλυ Παπανικολάου

Τέλος η βοήθεια κατά καιρούς από το Λύκειο Ελληνίδων, από τις θεατρικές ομάδες, από τους αθλητικούς συλλόγους και κυρίως η συμμετοχή ομάδων γονέων στη πολύμηνη προετοιμασία, με κατασκευές, ενδυμασίες, προμήθειες και υποστήριξη στην παράσταση συντελεί στη πραγμάτωση του ανοιχτού σχολείου που τόσο έχει ανάγκη η ολοένα και περισσότερο εσωστρεφής κοινωνία μας.

Πιστεύω ακράδαντα ότι ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει τη διαφορά και μπορεί να αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων γύρω του. Ήσουν ένας από τους ανθρώπους που έχουν κάνει τη διαφορά στη ζωή των παιδιών μου και σου είμαι ευγνώμων για αυτό.

Τι συμβουλή θα έδινες σε άλλους εκπαιδευτικούς ή σε άλλους γονείς για να τους εμπνεύσεις να κάνουν κι εκείνοι τη διαφορά;

Η ολοένα εντατικοποίηση και αυξανόμενη απαίτηση σε ότι αφορά στο γνωστικό κομμάτι της εκπαίδευσης, δημιουργούν μια ολοένα αυξανόμενη πίεση, συρρικνώνουν τον δημιουργικό ελεύθερο χρόνο και θέτουν προτεραιότητες στα παιδιά, που δεν συνάδουν με την ηλικία και την παιδική τους ψυχοσύνθεση. Γι αυτό όλο και περισσότερο σημασία έχει να εκμεταλλευόμαστε οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί κάθε ευκαιρία και κάθε δυνατότητα για να κάνουμε τη ζωή των παιδιών πιο ενδιαφέρουσα και κυρίως να τα κάνουμε να αγαπήσουν και να εμπιστευτούν τον εαυτό τους, γι αυτό που είναι και γι αυτό που μπορούν να καταφέρουν.

Διάφοροι χοροί, χορεύει και η Εβίτα

Και μόνο αυτό αν έχω καταφέρει για κάποια παιδιά, τότε είμαι ευτυχισμένη, περήφανη και θεωρώ τον εαυτό μου πετυχημένη δασκάλα.

Σε κάθε καλή ιστορία, σε κάθε καλή ταινία, σε κάθε καλή σειρά στην τηλεόραση, υπάρχει πάντα το στοιχείο της δυσκολίας. Δε θα είχε ενδιαφέρον εξάλλου αν ο ήρωας εμφανιζόταν και πετύχαινε το στόχο του μέσα στα πρώτα 10 λεπτά της ταινίας!

Δεν ξέρω τι γίνεται τα τελευταία χρόνια αλλά θυμάμαι ότι τότε που η Εβίτα πήγαινε έκτη είχαν προκύψει κάποιες δυσκολίες. Είχαν εμφανιστεί κάποιοι γονείς που είχαν εναντιωθεί στη γιορτή. Αυτό για μένα ήταν ανεξήγητο!

Πώς ήταν δυνατόν κάποιοι να εναντιώνονταν σε κάτι που εμένα μου φαινόταν τέλειο; Πώς αντιμετωπίζεις αυτές τις δυσκολίες και τι συμβουλή έχεις να δώσεις σε όσους αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις στη δική τους ζωή;

Όπως λες, τίποτα δεν είναι εύκολο και σπάνια κάτι είναι απόλυτα αποδεκτό. Πράγματι κατά καιρούς υπήρξαν ενστάσεις. Κάποια φορά βρεθήκαμε πολύ κοντά ακόμα και στη ματαίωση. Κάθε φορά όμως, επειδή η συντριπτική πλειοψηφία το επιθυμούσε και κυρίως γιατί τα παιδιά το ήθελαν πολύ και το προσπάθησαν, το αποτέλεσμα δικαίωσε τη δική μας επιλογή.

Τελευταία οι συνθήκες λειτουργίας στο σχολικό μας συγκρότημα άλλαξαν. Το μοντέλο λειτουργίας 27 χρόνων, όπου όλα τα παιδιά και των δύο σχολειών στην ίδια αυλή, κάνουν το ίδιο μάθημα και τις ίδιες δράσεις, δεν είναι πλέον επιθυμητό από το ένα σχολείο. Στεναχωριέσαι όταν κάτι που είναι κομμάτι της ζωής σου σταματά. Όταν όμως έχεις εξαντλήσει όλες τις προσπάθειες που μπορούσες να κάνεις για να μην συμβεί αυτό, προχωράς παρακάτω. Η φετινή προετοιμασία λοιπόν έγινε κάτω από αντίξοες συνθήκες και πολλούς περιορισμούς. Ευτυχώς η μεγάλη συμπαράσταση και βοήθεια της διευθύντριας κας Κωστόγιαννη και των συναδέλφων μου βοήθησαν εμένα και τα παιδιά να ολοκληρώσουμε την προσπάθεια. Είμαι ενθουσιασμένη γιατί το αποτέλεσμα και η επιτυχία της γιορτής δικαίωσε τους υποστηρικτές της ιδέας και πάνω από όλα την τεράστια προσπάθεια των παιδιών.

Η συμβουλή μου προς όλους, όπως είπα και στα παιδιά στο τέλος της γιορτής: “Να μην εχθρεύεστε αυτούς που σας βάζουν εμπόδια και δυσκολίες. Σας δίνουν την ευκαιρία να προσπαθείτε περισσότερο και έτσι να γίνεστε πιο δυνατοί και πιο καλοί”

Αφρικάνικος, χορεύει και η Εβελίνα

Όταν η Εβίτα πήγαινε έκτη δημοτικού είχαμε κάνει και κάτι ακόμα μαζί: Κάποιοι γονείς είχαμε μαζευτεί και είχαμε κάνει πρόβες στη χορογραφία του YMCA, που ήταν μία από τις χορογραφίες που χόρεψαν τα παιδιά. Και στη γιορτή της αποφοίτησης της έκτης που έγινε στο προαύλιο του σχολείου, ξαφνικά τα φώτα έκλεισαν, η μουσική άρχισε να παίζει δυνατά και εμείς οι γονείς βγήκαμε ντυμένοι με ρούχα ντίσκο και αρχίσαμε να χορεύουμε κάνοντας έκπληξη στα παιδιά.

Ήταν μία ακόμα από τις ανεπανάληπτες αναμνήσεις εκείνης της περιόδου την οποία συντόνισες εσύ. Πώς σου ήρθε η ιδέα να μας προτείνεις αυτή τη “συνωμοσία” και πώς είχες την ενέργεια και την υπομονή μέσα σε όλα που είχες να κάνεις, να μάθεις σε εμάς τους μεγάλους τη χορογραφία;

Από παλιά οι γονείς συμμετείχαν με διάφορες δράσεις στη γιορτή αποφοίτησης. Μοιραζόμενοι τη δουλειά και την αγωνία κάπου ήρθε η ανάγκη και η επιθυμία να γιορτάζουν και αυτοί με τον ίδιο τρόπο όπως τα παιδιά τους την αποφοίτηση. Ίσως λίγο κάπου στο βάθος και η σκέψη “Και εμείς μπορούμε ακόμα”. Έτσι λοιπόν μου προτάθηκε να χορογραφώ γι αυτούς ένα από τα κομμάτια της γιορτής. Οι πρώτες φορές ήταν πραγματικά μεγάλη έκπληξη για τα παιδιά. Τώρα πια, το περιμένουν.

YMCA, χορεύει και η Εβίτα

YMCA, Surprise, χορεύουν οι γονείς! Video του Γιάννη Στάππα

Ποτέ δεν μου στέρεψε η ενέργεια, η διάθεση και η υπομονή να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να γίνεται η σχολική κοινότητα πιο δεμένη και η σχολική ζωή πιο όμορφη. Και επί πλέον δεν θα μπορούσα ποτέ να αρνηθώ βοήθεια και υποστήριξη στους ανθρώπους που αναγνωρίζουν, στηρίζουν και αγαπούν ό,τι και εγώ.

Φάλυ σε ευχαριστώ για το χρόνο σου και την τιμή που μου έκανες να μου δώσεις αυτή τη συνέντευξη. Υπάρχει κάτι άλλο που θα ήθελες να προσθέσεις;

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία και δικαίωση, γι αυτή την προσπάθεια, από την παρουσία αποφοίτων κάθε χρόνο στη γιορτή, ακόμα και μέσα στις εξετάσεις τους, από τη συμμετοχή τους μερικές φορές σαν guest stars, από τα σχόλια παιδιών και γονιών για όμορφες αναμνήσεις και νοσταλγία. Αισθάνομαι ευλογημένη για την επιλογή μου.

Άσπα σ’ ευχαριστώ με όλη μου τη καρδιά για την υποστήριξη σου όλα αυτά τα χρόνια. Να μου φιλήσεις τα κορίτσια σου. Η ανοικτή επιστολή της Εβελίνας είναι για μένα παράσημο για τη δουλειά μου.

Το post Κάνοντας τη διαφορά: Συνέντευξη με τη Φάλυ Παπανικολάου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Κάθε χρόνο μοιράζομαι με ιδιαίτερο ενθουσιασμό ιδέες και παραδόσεις για το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς (γιατί το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς είναι ευκαιρία για γιορτή, ειδικά για εμάς τους γονείς 😉) αλλά φέτος θα μοιραστώ ιδέες για την τελευταία μέρα στο σχολείο.

Ας μην ξεχνάμε ότι δεν είμαστε απλώς γονείς. Είμαστε δημιουργοί αναμνήσεων! Τις αναμνήσεις αυτές τα παιδιά θα τις θυμούνται για πάντα με νοσταλγία και αγάπη.

Να λοιπόν τρεις ιδέες για την τελευταία μέρα στο σχολείο, έτσι ώστε να ξεκινήσετε κι εσείς φέτος τη δική σας οικογενειακή παράδοση.

1. Βγάλτε την φωτογραφία της τελευταίας μέρας

Αν συνηθίζετε να βγάζετε την καθιερωμένη φωτογραφία της πρώτης μέρας στο σχολείο, γιατί να μη βγάλετε και μια αντίστοιχη για την τελευταία; Βάλτε τα παιδιά να φωτογραφηθούν ακριβώς στο ίδιο μέρος και έτσι θα έχετε μέτρο σύγκρισης για το πόσο έχουν μεγαλώσει.

Εκτός αυτού θα μπορέσετε να συγκρίνετε… τα χαμόγελα. Κάτι μου λέει ότι την τελευταία μέρα στο σχολείο, τα χαμόγελα θα είναι ακόμα πιο διάπλατα!

2. Πηγαίνετε θερινό σινεμά

Αν σας αρέσει το σινεμά και αυτές τις μέρες προβάλλεται κάποια ταινία κατάλληλη για τα παιδιά, γιορτάστε το τέλος της σχολικής χρονιάς με θερινό σινεμά! Δεν είναι ανάγκη να πάτε οπωσδήποτε την τελευταία μέρα. Κάντε το με την πρώτη ευκαιρία… Εμείς πάντως πήγαμε την Κυριακή!

Φώτο από τη δική μας έξοδο την Κυριακή

3. Στολίστε την εξώπορτα

Αυτή είναι η αγαπημένη μας οικογενειακή παράδοση για την τελευταία μέρα στο σχολείο. Στολίζω πάντα την εξώπορτα με μπαλόνια και σημαιάκια, ώστε να τα δουν όταν θα επιστρέψουν.

Αυτή εδώ είναι μια φωτογραφία από το παλαιότερο post Τελευταία μέρα στο σχολείο: Η έκπληξη της επιστροφής στο σπίτι.

Μαζί με τα μπαλόνια και τα σημαιάκια, κολλάω πάντα πάνω στην πόρτα κάποιο σημειωματάκι ή εκτυπώνω κάτι “εορταστικό”.

Την Πέμπτη που ήταν η τελευταία μέρα της Εβίτας και έψαχνα να εκτυπώσω κάτι κατάλληλο για την περίσταση, αποφάσισα να δημιουργήσω ένα ειδικό εκτυπώσιμο για την τελευταία μέρα στο σχολείο και φυσικά, να το μοιραστώ μαζί σας!

Πρόκειται για ένα δροσιστικό και “γρανιτένιο” καλό καλοκαίρι! Γράψτε και το όνομα των παιδιών από κάτω μαζί με δυο-τρεις δικές σας ευχές και είστε έτοιμοι!

Αν θέλετε να κατεβάσετε το εκτυπώσιμο, γίνετε συνδρομητές στο newsletter μου συμπληρώνοντας το email σας στην παρακάτω φόρμα και θα το λάβετε στο email σας στη στιγμή.

Δεν μένει τίποτα άλλο παρά να ευχηθώ καλή τελευταία μέρα στο σχολείο και ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

Το post Τελευταία μέρα στο σχολείο: 3 ιδέες για τη δική σας οικογενειακή παράδοση δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Αν μάθουμε στα παιδιά να αναπνέουν, να δονούνται και να γίνονται ένα με την γενικότερη αρμονία και την κίνηση της φύσης, παράγουμε ένα πανέμορφο, ανθρώπινο πλάσμα, ένα παιδί που χορεύει.
~ Ισιδώρα Ντάνκαν

Τα λόγια αυτά είναι γραμμένα πάνω στο πρόγραμμα της μουσικοχορευτικής γιορτής λήξης του σχολείου της Εβίτας. Το πρόγραμμα βρίσκεται πάνω στο γραφείο μου εδώ και 2-3 εβδομάδες και “περιμένει υπομονετικά” να έρθει η στιγμή που θα το πιάσω στα χέρια μου για να γράψω εδώ στο blog για τη γιορτή.

Kάθε χρόνο τέτοια εποχή, ανεβάζω ένα post με σκέψεις, συναισθήματα, φωτογραφίες από τη μουσικοχορευτική γιορτή της λήξης του σχολείου.  Μία γιορτή λήξης στην οποία θαυμάζουμε τα δικά μας “πανέμορφα ανθρώπινα πλάσματα”. Τα δικά μας παιδιά που χορεύουν.

Για τελευταία φορά

Η γιορτή λήξης στο δημοτικό που πήγαιναν τα κορίτσια (προσέξτε το “πήγαιναν”) είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Δεν είναι μια απλή γιορτή. Η προετοιμασία της ξεκινάει από τα Χριστούγεννα. Κάνουν δεκάδες πρόβες, εντός και εκτός ωρών του σχολείου.

Η γιορτή με τον τρόπο που υλοποιείται είναι “πνευματικό παιδί” της κυρίας Φάλυς Παπανικολάου, που είναι η εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής των μεγάλων τάξεων του σχολείου. Κατά τη γνώμη μου είναι σημαντικότερη από πολλά από τα μαθήματα του επίσημου προγράμματος του υπουργείου. Είναι ένα μάθημα ζωής, που διδάσκει στα παιδιά ότι με προσπάθεια, μεθοδικότητα, ομαδικότητα, θέληση και φυσικά… ιδρώτα, μπορούν να γίνουν θαύματα. Γιατί είναι ένα πραγματικό θαύμα όταν παιδιά που δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με το χορό, ανεβάζουν μια παράσταση τέτοιου επιπέδου. Και όχι απλά την ανεβάζουν, αλλά την απογειώνουν. Στην πορεία αποκτούν κάποιες από τις καλύτερες αναμνήσεις της ζωής τους.

Μου φαίνεται λοιπόν απίστευτο που σήμερα κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου για να γράψω ένα τέτοιο post για τελευταία φορά. 

Η Εβίτα μόλις τελείωσε την Έκτη δημοτικού, επομένως πήρε μέρος φέτος στην τελευταία της γιορτή λήξης.  Στο γυμνάσιο δεν υπάρχουν αυτά, το είδα κι από την Εβελίνα που είναι μεγαλύτερη. Λες και τραβάει κάποιος μια γραμμή στη ζωή τους και τους λέει, τώρα τέλος οι χοροί και τα πανηγύρια. Τώρα ξεκινάει μια νέα πιο σοβαρή περίοδος.

Χορευτικές διαδρομές του χθες και του σήμερα

Η γιορτή λήξης έχει κάθε χρόνο ένα θέμα και το φετινό ήταν “Χορευτικές διαδρομές του χθες και του σήμερα”.  Ήταν στην ουσία ένα μεγάλο πάρτυ.  Ήταν ο καλύτερος τρόπος για να γιορτάσουν τα εκτάκια μας το τέλος αυτής της όμορφης και ξέγνοιαστης περιόδου της ζωής τους.

Και να λοιπόν που ήρθε η στιγμή να γράψω το φετινό post και να σας περιγράψω τι ζήσαμε μέσω κειμένου, φωτογραφιών και βίντεο. Δεν μπορώ να τα συμπεριλάβω φωτογραφίες και αποσπάσματα από όλα, μια και τα χορευτικά ήταν 33! Παρ’ όλο που υπήρχε επαγγελματική βιντεοσκόπηση, ανεβάζω κάποια βιντεάκια που τράβηξα με το κινητό μου. Δεν είναι τέλεια, αλλά με αυτό τον τρόπο βλέπετε την παράσταση μέσα από τα δικά μου μάτια, από τη θέση στην οποία καθόμουν εγώ!

Παρ’ όλο που είναι γιορτή των τριών μεγάλων τάξεων του δημοτικού (Τετάρτης, Πέμπτης, Έκτης) είχαμε φέτος guest stars τα πρωτάκια του σχολείου, τα οποία χόρεψαν με τα εκτάκια τους. Υπέροχα τα συναισθήματα καθώς έβλεπα την Εβίτα να χορεύει με το Πρωτάκι της.

[Σε περίπτωση που δεν έχετε ξαναδιαβάσει για το θεσμό “εκτάκια υιοθετούν πρωτάκια” τον περιγράφω αναλυτικά εδώ]

Ακολουθούν φωτογραφίες και βίντεο από το κύριο μέρος της γιορτής.

Ινδιάνικος χορός βροχής (για αυτό έβρεχε τόσο τις τελευταίες μέρες!)

Αφρικάνικος

Χαβανέζικος

Συρτάκι

Τσάρλεστον

Περσικός

Ο Περσικός ήταν από τα αγαπημένα μου χορευτικά (είμαι βέβαια προκατειλημμένη γιατί χόρευε και η Εβίτα) οπότε… δείτε και το βίντεο:

Πόλκα

We will rock you

Girls just want to have fun

Conga

Conga! Άλλος αγαπημένος χορός που… (το μαντέψατε) χόρευε η Εβίτα. Να το βίντεο!

Can can

Ιρλανδικός

YMCA

To YMCA όχι απλά είναι ένα από τα αγαπημένα μου χορευτικά (και βεβαίως ακολουθεί και βίντεο) αλλά έχει και ιστορία. Η ιστορία είναι  ότι 10 μέρες μετά, στην γιορτή αποφοίτησης της έκτης οι γονείς κάναμε έκπληξη στα παιδιά και βγήκαμε ντυμένοι ντίσκο και το χορέψαμε κι εμείς! Δεν είχαν πάρει είδηση, κάναμε κρυφά πρόβες!

Το internet δε θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο αν αποφασίσω να ανεβάσω το δικό μας, αλλά απολαύστε το YMCA των παιδιών!

Να και μια μικρή επιλογή από μερικά αγαπημένα χορευτικά:

Το φινάλε

Ήταν όλα υπέροχα, όπως πάντα. Απολαύσαμε τα παιδιά, χαρήκαμε και διασκεδάσαμε.  Ήταν ένα μεγάλο χαρούμενο πάρτι κι έτσι παρ’ όλο που υπήρχε ένα μικρό τσίμπημα στην καρδιά που όλα τελείωναν, τα κυρίαρχα συναισθήματα ήταν της χαράς και της διασκέδασης.

Όλα τα παιδιά στη σκηνή για το φινάλε

Ώσπου τα φώτα άνοιξαν και πήρε το λόγο η μεγάλη πρωταγωνίστρια της βραδιάς, η κυρία Φάλυ Παπανικολάου. Τα λόγια της και η αφιέρωσή της ήταν σαν να έδωσαν το σύνθημα να ξεκινήσουν τα δάκρια. Από ό,τι μου είπε και η Εβίτα αργότερα, μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν καλά. Μόλις άκουσε την αφιέρωση της κυρίας Φάλυς, ξεκίνησε η κατηφόρα. Είπε:

Επιτρέψτε μου να αφιερώσω το κομμάτι που μου αναλογεί από τη σημερινή γιορτή και προσπάθεια στον πατέρα μου που ήταν ένας υπέροχος χορευτής και που έλεγε “Σαν χορεύεις να είσαι ο Διγενής”.

Ο χορός δίνει ζωή έμπνευση και δύναμη. Είναι κάτι μοναδικό. Είναι έκφραση. Έκφραση του σώματος, του μυαλού και περισσότερο της ψυχής. Γιατί για τον ωραίο και σωστό χορό χρειάζεται να βάλεις ψυχή. (από το “Ο χορός σε γεμίζει ζωή” – Mind the trap)

Και εσείς όλοι βάλατε ψυχή σήμερα. Μπράβο σας. Δικαιώθηκα που σας εμπιστεύτηκα. Είμαι πολύ υπερήφανη για εσάς. Και το ταξίδι κάνατε και στην Ιθάκη φτάσατε.

Να θυμόσαστε, η ευκαιρία χορεύει με αυτούς που είναι ήδη στην πίστα.

Δε θέλω

Μετά το τέλος της γιορτής πήγαμε προς τα παρασκήνια να βρούμε την Εβίτα . Η περσινή αντίστοιχη βόλτα στα παρασκήνια με είχε φέρει στη μέση μιας θύελλας κλάματος από τα εκτάκια. Πέρσι όμως το κλάμα των παιδιών της  Έκτης δε μας αφορούσε. Ήμασταν απλοί παρατηρητές. Φέτος μας αφορούσε και με το παραπάνω.

Καθώς πλησίασα προς τα αποδυτήρια των κοριτσιών έπεσα και πάλι μέσα στη θύελλα. Καθώς η ένταση της γιορτής είχε περάσει, η συγκίνησή τους δεν μπορούσε πλέον να συγκρατηθεί. Εντόπισα την Εβίτα που ήταν συγκινημένη. Αγκαλιαστήκαμε. Αγκάλιασε την αδελφή της. Όλες της οι συμμαθήτριες ήταν εκεί. Κορίτσια που γνώρισα ως “μια σταλιά πρωτάκια” 6 χρόνια πριν και τώρα αποφοιτούσαν από την Έκτη.

Γύρναγαν γύρω-γύρω, έπεφταν η μία στην αγκαλιά της άλλης και έκλαιγαν.  Μια από τις καλές φίλες της Εβίτας την πλησίασε. Άρχισαν να κλαίνε. “Δε θέλω” έλεγε η συμμαθήτρια σπαράζοντας. “Δε θέλω”. “Δε θέλω” χωρίς να συμπληρώνει την φράση της. “Δε θέλω”, έτσι σκέτο.

Ήταν σαν να λέει…

Δε θέλω να φύγω από το σχολείο μου.
Δε θέλω να πάω γυμνάσιο.
Δε θέλω να μεγαλώσω.
Δε θέλω αυτή να είναι η τελευταία μου γιορτή.
Δε θέλω  να τελειώσει.

“Δε θέλω” ούτε εγώ.

Δε θέλω να φύγουν από το δημοτικό.
Δε θέλω να μεγαλώσουν.
Δε θέλω να μεγαλώσω.

Αλλά δεν έχει καμία σημασία τι θέλω και τι δε θέλω. Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία. Μερικά πράγματα δεν μπορείς να τα αλλάξεις και πρέπει απλά να τα δεχτείς.

Ο Alexander Graham Bell είχε πει: “Όταν μια πόρτα κλείνει, μια άλλη ανοίγει. Αλλά καμιά φορά κοιτάμε τόσο έντονα και με τέτοια θλίψη την κλεισμένη πόρτα που δεν βλέπουμε την άλλη που έχει ανοίξει για εμάς”.

Για τα παιδιά, η πόρτα του δημοτικού έκλεισε. Η πόρτα του Γυμνασίου ανοίγει και πρέπει να τη διασχίσουν με αποφασιστικότητα και αισιοδοξία.

Κι εμείς οι γονείς, όσο κι αν λυπόμαστε που τελείωσε αυτή η περίοδος της ζωής των παιδιών μας, ας καταπολεμήσουμε το συναίσθημα της θλίψης με εκείνο της ευγνωμοσύνης.

Ας νιώσουμε ευγνωμοσύνη για τα έξι αυτά υπέροχα χρόνια.

Ας νιώσουμε ευγνωμοσύνη που τα είδαμε να μεγαλώνουν, να ωριμάζουν και να ανθίζουν.

Ας νιώσουμε ευγνωμοσύνη για τους εμπνευσμένους δασκάλους που βρέθηκαν στο δρόμο τους, που τα έμαθαν να διαβάζουν, να γράφουν,  να σκέφτονται, ν’ αγαπάνε και να χορεύουν.

Σας ευχαριστούμε για όλα.

___________

Βρείτε τα παλαιότερα posts των γιορτών λήξης εδώ:
➜ 2013: Well Fame Costs
➜ 2014: Τρως. Σούζη τρως. Και ψεύδεσαι και τρως.
➜ 2015: Απόψε ονειρεύτηκα…
➜ 2016: Ν’ αγαπάς (και να κλαις)

Και το περσινό post της Εβελίνας για τη γιορτή: Απόψε (ξανα)ονειρεύτηκα…

Το post Ένα παιδί που χορεύει δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Στο σχολείο μας, στη συγκεκριμένη μουσικοχορευτική γιορτή συμμετέχουν τα παιδιά που πηγαίνουν Τετάρτη, Πέμπτη και Έκτη κι έτσι πέρσι ήταν η πρώτη (και η τελευταία φορά) που συμμετείχαν και η Εβίτα και η Εβελίνα ταυτόχρονα – η μία ως Τεταρτάκι και άλλη ως Eκτάκι.  Πέρσι λοιπόν ένιωθα μια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση, η οποία γινόταν εντονότερη από το γεγονός ότι η Εβελίνα αποχαιρετούσε το δημοτικό.

Ν’ αγαπάς

Θα πρέπει βέβαια να πω ότι η συγκεκριμένη γιορτή δεν είναι μια απλή γιορτή. Είναι ένα σημαντικό γεγονός του σχολείου μας. Οι προετοιμασίες ξεκινούν από τα Χριστούγεννα, το ίδιο και οι πρώτες πρόβες, υπό την καθοδήγηση της κυρίας Φάλυς, της εκπαιδευτικού της Φυσικής Αγωγής των μεγάλων τάξεων. Η γιορτή λήξης είναι το πνευματικό της παιδί, είναι ένα όνειρο που πλάθει πρώτα στο μυαλό της, το μεταλαμπαδεύει στη συνέχεια στα παιδιά και καθώς περνούν οι μήνες, μπαίνουμε κι εμείς οι γονείς στο πνεύμα. Έρχονται τα παιδιά στο σπίτι, μας δείχνουν τα πρώτα βήματα, ψάχνουν και μας βάζουν τα τραγούδια στο YouTube, μας λένε τι θα φορέσουν και μέχρι να φτάσει η μεγάλη μέρα, έχει ανέβει κι ο δικός μας πυρετός. Για τα καλά!

Το φετινό θέμα της γιορτής ήταν η αγάπη. «Ν’ αγαπάς» ήταν ο τίτλος. Παρ’ όλα αυτά φέτος για πρώτη φορά δεν ήταν όλα ρόδινα. Η γιορτή είχε ιδιαίτερες δυσκολίες. Προβληματίστηκα για το αν θα έπρεπε να γράψω για τις δυσκολίες σε αυτό εδώ το post. Γιατί όπως συνηθίζω να κάνω κάθε χρόνο όταν γράφω το καθιερωμένο post για τη γιορτή, το γεμίζω με τις ομορφότερες στιγμές. Όταν μετά από χρόνια θα το ξαναδιαβάζουμε, θέλω να πλημμυρίζουμε με γλυκές αναμνήσεις! Παρ’ όλα η Εβελίνα, ανέβασε ήδη στο blog της τις εντυπώσεις της και αναφέρεται σε αυτές τις δυσκολίες. Νομίζω λοιπόν ότι αξίζει να μοιραστώ κάποιες σκέψεις χωρίς να επεκταθώ σε λεπτομέρειες, κι ας γίνουν τροφή για περισσότερη σκέψη. Στο τέλος του post θα βάλω το link να διαβάσετε το post της Εβελίνας. Εγώ πάντως δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου καθώς το διάβαζα.

Ας πούμε λοιπόν ότι κάτι που για μένα είναι τέλειο (η γιορτή λήξης), κάτι που ξέρω πέρα από κάθε αμφιβολία ότι θα συγκαταλέγεται μεταξύ των καλύτερων αναμνήσεων των παιδικών χρόνων των παιδιών μου (η γιορτή λήξης), κάτι που αλλάζει κάθε χρόνο τα παιδιά μου προς το καλύτερο και τους διδάσκει επιμονή, υπομονή, ομαδικότητα, πίστη στον εαυτό τους (η γιορτή λήξης), δεν είναι καθόλου τέλειο στα μάτια κάποιων άλλων μεμονωμένων γονέων. Δεν γνωρίζω ποιοι ήταν αυτοί οι γονείς και γιατί προσπάθησαν φέτος να μη γίνει η γιορτή. Στην αρχή όμως της χρονιάς προκάλεσαν απίστευτη αναταραχή αμφισβητώντας ακόμα και τη χρησιμότητα της εκδήλωσης. Αποφασίστηκε να γίνει ψηφοφορία ώστε να δοθεί τελικά το πράσινο φως και να προχωρήσει η γιορτή. Ψηφίσαμε ότι ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΤΗ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ – πόσο αυτοκαταστροφικό θα ήταν να μην τη θέλουμε; Αν αυτοί οι γονείς διαβάσουν το blog μου, ελπίζω να μην αισθανθούν άσχημα. Δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου. Είχαν όμως άδικο. Ελπίζω οι σκέψεις μου και πολύ περισσότερο οι σκέψεις της κόρης μου, ενός παιδιού που έζησε τη γιορτή από μέσα, να τους κάνει να καταλάβουν ποιο είναι το πραγματικό νόημα της γιορτής. Όπως και να ‘χει, όλες αυτές οι εντάσεις, μάς έκαναν να φτάσουμε στη μεγάλη μέρα με μια πικρή γεύση στο στόμα.

Όταν όμως τα φώτα χαμήλωσαν, η μουσική άρχισε και τα παιδιά βγήκαν στη σκηνή πλημμυρίσαμε και πάλι με όμορφα συναισθήματα. Η γιορτή ξεκίνησε τιμώντας έναν ακόμα «θεσμό» του σχολείου μας, για τον οποίο έχω γράψει πολλές φορές στο παρελθόν. Τα Εκτάκια που υιοθετούν πρωτάκια! Παρ’ όλο που τα πρωτάκια δεν παίρνουν συνήθως μέρος στη συγκεκριμένη γιορτή, φέτος συμμετείχαν κατ’ εξαίρεση και χόρεψαν με τα εκτάκια τους.

Δείτε το βίντεο:

Δείτε το εδώ

Για τα υπόλοιπα highligts της βραδιάς, θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν…

Αγάπη είναι

Crazy little thing

Crazy little thing

Μαμά

Μη μιλάς άλλο για αγάπη

Love is in the air

Σ’ όποιον αρέσουμε

Ένα φιλάκι είναι λίγο πολύ λίγο

Cheap thrills

Cheap thrills

Φινάλε – Σ’ αγαπώ

Φινάλε – Σ’ αγαπώ

Φινάλε – Σ’ αγαπώ

Και ακολουθεί ένα πολύ σύντομο βίντεο που αποτελείται από 5-6 μόνο από τα 31 χορευτικά που παρουσιάστηκαν. Καθώς υπήρχε κεντρική βιντεοσκόπηση δεν είχα έννοια να τραβάω βίντεο κι έτσι είναι μόνο κάποια πλάνα που τράβηξα τυχαία. Να θυμάστε ότι μιλάμε για απλά καθημερινά παιδιά, όχι για χορευτές! Που μπορεί να μην παρουσιάζουν πάντα ένα τέλεια συγχρονισμένο αποτέλεσμα, αλλά σίγουρα έχουν φτάσει και έχουν ξεπεράσει τα όριά τους. Ξεκινάνε ως άχαρα Τεταρτάκια και μέχρι να φτάσουν στην Έκτη, απελευθερώνονται, μεταμορφώνονται και το διασκεδάζουν με όλη τους την ψυχή.

Αξίζει επίσης να προσέξετε τον Ικαριώτικο (ξεκινάει στο 1:40) που είναι κατά τη γνώμη μου ένας από τους ομορφότερους χορούς της Ελλάδας.

Στο τέλος της γιορτής, αποφάσισα να πάω στα παρασκήνια για να βρω την Εβίτα. Καθυστερούσε να βγει και την επόμενη το πρωί η Εβελίνα έδινε μάθημα. Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτό που έζησα στα παρασκήνια. Τα εκτάκια ήταν εκεί μαζεμένα και έκλαιγαν. Ήταν συγκινημένα που τελείωνε το δημοτικό. Έβλεπα στο βάθος την Εβίτα και προσπαθούσα να την πλησιάσω, αλλά δεν μπορούσα. Ένας χείμαρρος από παιδιά που έκλαιγαν με εμπόδιζε να πλησιάσω. Αγκαλιάζονταν και έκαιγαν με λυγμούς, καθώς αποχαιρετούσαν το δημοτικό –  καθώς αποχαιρετούσαν στην ουσία την παιδική τους ηλικία. Μακάρι να μπορούσα να τους πω να σταματήσουν να κλαίνε. Μακάρι να μπορούσα να τους πω ότι τα καλύτερα έρχονται. Είναι αλήθεια αυτό, τα καλύτερα πράγματι έρχονται! Αλλά το τέλος του Δημοτικού είναι το τέλος του Δημοτικού. Και ένα τόσο σημαντικό τέλος  πονάει – όσο κι αν περιμένει μια νέα αρχή.

Τελικά κατάφερα να προχωρήσω και να πλησιάσω την Εβίτα. Εκείνη ως Πεμπτάκι ζούσε σε άλλο κλίμα. Ένιωθε υπέροχα! Πριν από τη γιορτή τής είχα δώσει τη συμβουλή να το απολαύσει, να το ζήσει. Και αυτό ακριβώς είχε κάνει. Ήταν χαρούμενη και πέταγε. Δεν πρόλαβα να χαρώ με τη χαρά της. Βγήκαμε προς τα έξω και μόλις είδαμε την Εβελίνα, εκείνη έπεσε στην αγκαλιά μου και άρχισε να κλαίει.

Ένιωθε νοσταλγία. Για όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές που είχε ζήσει στο δημοτικό και τώρα δε θα τις ξαναζούσε ποτέ. Γράφω συχνά για το πόσο σημαντικό πιστεύω ότι είναι να δημιουργούμε στα παιδιά μας αναμνήσεις. Ότι οι όμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά τους χρόνια είναι ένα από τα καλύτερα δώρα που μπορούμε να τους προσφέρουμε, γιατί θα τα συντροφεύουν σε όλη τους τη ζωή. Οι αναμνήσεις που έχει η Εβελίνα από το Δημοτικό και από τη συμμετοχή της στις γιορτές λήξης είναι από τις καλύτερες της παιδικής της ηλικίας – το γράφει και η ίδια. Και η παρακολούθηση της γιορτής της υπενθύμισε τις στιγμές αυτές.

Διαβάστε το post της. Είναι συγκλονιστικό. Εύχομαι όλα τα παιδιά να γράψουν μια μέρα στη δασκάλα τους ένα τέτοιο γράμμα. Εύχομαι όλα τα παιδιά να ζήσουν τέτοιες συγκινήσεις. Εμπνευσμένοι εκπαιδευτικοί υπάρχουν παντού! Το μόνο που χρειάζονται είναι την υποστήριξή μας. Κερδισμένα θα είναι τα παιδιά μας.

Κυρία Φάλυ ευχαριστούμε για όλα! Ραντεβού του χρόνου. Με την Εβίτα Εκτάκι!  Θα ξαναονειρευτούμε. Θα ξαναγαπήσουμε. Και μάλλον σίγουρα θα ξανακλάψουμε.

➜ Διαβάστε εδώ το post της Εβελίνας: Απόψε (ξανα)ονειρεύτηκα… 

Nα και τα παλαιότερα posts των γιορτών λήξης:
➜ 2013: Well Fame Costs
➜ 2014: Τρως. Σούζη τρως. Και ψεύδεσαι και τρως.
➜ 2015: Απόψε ονειρεύτηκα…

Photos: Vassilis 

Το post Ν’ αγαπάς (και να κλαις) δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Περνάει μία εβδομάδα, περνάνε δύο. Φτάνει η δύσκολη περίοδος με το δημοψήφισμα και το κλείσιμο των τραπεζών. Τα σακίδια παραμένουν στο χωλ ασφυκτικά γεμάτα. Τα αγνοώ επιδεικτικά, έχω αλλού το μυαλό μου.

Φτάνει η χθεσινή μέρα, 13 Ιουλίου. Λέω “δεν πάει άλλο, φτάσαμε στη μέση του καλοκαιριού, θα τους πω να τα αδειάσουν”. Πράγματι, τους το λέω και ξεκινάνε το άδειασμα. Ξαφνικά, ακούω χαχανητά και γέλια. Η Εβελίνα με φωνάζει να μου δείξει κάτι. Μου λέει “δες μέσα στη μπροστινή θήκη”. Ωχ. Στην μπροστινή θήκη βάζει συνήθως τα φαγητά. Ξεκουμπώνω το φερμουάρ. Δε βλέπω τίποτα. Μου λέει “δες καλύτερα”.

Βλέπω καλύτερα. Ένα μαύρο πράγμα κρύβεται μέσα στην τσάντα. Το τραβάω.

Προς το παρόν όλα καλά

Ωπ… Σαν κάτι να κρύβεται εκεί…

Βρε βρε…

Πρόκειται για μια πρώην μπανάνα. Μία πρώην μπανάνα που έκλεισε μήνα μέσα στην κλειστή θήκη. Και κάπως έτσι ολοκληρώνεται ο κύκλος των επιστημονικών πειραμάτων της μούχλας. Από το ξεχασμένο σαλιγκάρι στο μπουφάν της τότε που ήταν νηπιάκι, στο καταχωνιασμένο τυροπιτάκι της Εβίτας τότε που ήταν 3,5, στην κατάμαυρη μπανάνα του 2015.

Γράφω την ιστορία εδώ στο blog για τρεις λόγους:

Πρώτον γιατί μετά από χρόνια θα γελάμε διαβάζοντάς την.

Δεύτερον γιατί πολλές φορές παίρνω κολακευτικά σχόλια για το πόσο οργανωμένη είμαι. Ε λοιπόν, πάνε οι παλιές καλές εποχές. Χάνω δικαιωματικά το status της… πιο οργανωμένης μαμάς στον κόσμο (αν και μερικά παλιά μου post όπως το Φτιάχνοντας τη βαλίτσα των παιδιών αξίζει να τα διαβάσετε).

Και τρίτον για να σας παροτρύνω να πάτε να ψάξετε τα σακίδια των παιδιών. Όλες τις θήκες! Και όταν επιστρέψτε, γράψτε μου σχόλιο με τα ευρήματα.  Just do it. Καλή δύναμη!

Το post Ο εφιάλτης στο δρόμο με τα σακίδια δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Στη δική μας περίπτωση τα σημαιάκια έγραφαν “Congrats Grad!” (=συγχαρητήρια απόφοιτε) γιατί είχαμε μία απόφοιτο δημοτικού που επέστρεφε σπίτι, αλλά εξίσου κατάλληλα για την περίσταση είναι και τα απλά χρωματιστά σημαιάκια που μπορείτε να προμηθευτείτε από τα είδη πάρτι.

Για πολλά παιδιά αύριο είναι η τελευταία μέρα στο σχολείο. Αν λοιπόν σας αρέσει η ιδέα, προλαβαίνετε να την κάνετε κι εσείς! Επιλέξτε ποια πόρτα θα διακοσμήσετε (εξώπορτα ή πόρτα του διαμερίσματος ή ακόμα και πόρτα του παιδικού δωματίου) κρεμάστε σημαιάκια ή κορδέλες, φουσκώστε 4-5 μπαλόνια και δείτε τα παιδιά να χοροπηδούν από τη χαρά τους επιστρέφοντας στο σπίτι.

Ακόμα κι αν διαβάζετε αυτό εδώ το post πραγματικά κατόπιν εορτής (ας πούμε το διαβάζετε από τη δουλειά και τα παιδιά έχουν ήδη επιστρέψει στο σπίτι) και πάλι προλαβαίνετε να δώσετε μια γιορτινή πινελιά στην ημέρα: Σταματήστε στο περίπτερο και αγοράστε παγωτά ή κόμικ ή κάτι άλλο που ξέρετε ότι θα τα ενθουσιάσει.

Δεν είμαστε απλώς γονείς. Είμαστε δημιουργοί αναμνήσεων. Ας είναι η τελευταία μέρα στο σχολείο – που είναι και το ξεκίνημα των καλοκαιρινών διακοπών των παιδιών – μια όμορφη ανάμνηση που θα θυμόνται για πάντα.

Καλό καλοκαίρι!

Το post Τελευταία μέρα στο σχολείο: Η έκπληξη της επιστροφής στο σπίτι δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Για διαβάστε… Μπορεί να αναγνωρίσετε τον εαυτό σας στις περιγραφές μου. Ή μήπως να πω… τους εαυτούς σας;

Μαμά Νο 1

Κάθε χρόνο λίγο πριν το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς, ξεκινάω την αντίστροφη μέτρηση για το πόσες μέρες, πόσες ώρες, πόσα λεπτά και πόσα δευτερόλεπτα μένουν μέχρι να χτυπήσει το πρώτο κουδούνι. Συχνά υπερβάλω για το πόσο ανυπομονώ για αυτό το πρώτο κουδούνι, αλλά υπάρχει μεγάλη δόση αλήθειας μέσα σε αυτή την υπερβολή. Και η αλήθεια είναι ότι θέλω τα παιδιά να επιστρέψουν σε ένα πρόγραμμα, να βρουν τους ρυθμούς τους, να ασχοληθούν με δημιουργικά πράγματα, να ξαναβρούν τους φίλους τους και να επιστρέψω βέβαια κι εγώ με μεγαλύτερη δέσμευση στη δουλειά μου και τις υποχρεώσεις μου.

Το παράδοξο όμως είναι ότι κάθε χρόνο πριν τέλος της σχολικής χρονιάς, ξεκινάω και πάλι την αντίστροφη μέτρηση για το πόσες μέρες, πόσες ώρες, πόσα λεπτά και πόσα δευτερόλεπτα μένουν μέχρι να χτυπήσει το τελευταίο κουδούνι. Θέλω το σχολείο να τελειώσει γιατί… έχω κουραστεί. Νιώθω ότι δεν μπορώ πια να ανταποκριθώ… Ακούω το ξυπνητήρι να χτυπάει το πρωί και δίνω κουράγιο στον εαυτό μου. «Έλα λίγες μέρες έμειναν…»

Γιατί προς το τέλος της σχολικής χρονιάς, εκτός του ότι η κούραση έχει συσσωρευτεί, προστίθενται και ένα σωρό άλλες υποχρεώσεις. Μπαίνουν γιορτές, μπαίνουν τελευταία πάρτυ, μπαίνουν πρόβες, μπαίνουν ακόμα και εγγραφές για την επόμενη χρονιά. Παράλληλα ο καιρός έχει ανοίξει και τα παιδιά δεν τα χωράει το σπίτι τα απογεύματα. Θέλουν να βγαίνουν με κάθε ευκαιρία και τις καταλαβαίνω.

– Μαμά μπορούμε να πάμε πάρκο;
– Έχετε διαβάσει;
– Ναι!

Και ανήκουστο, αλλά το «ναι» αυτή την περίοδο, μου αρκεί. Το χειμώνα, το «ναι» δε μου αρκούσε. Μετά το «ναι» έλεγα πάντα, «για φέρτε τα να μου τα δείξετε!». Τώρα οι δυνάμεις μου με έχουν εγκαταλείψει. Βέβαια για να λέμε και την αλήθεια δεν έχω ακούσει ποτέ παράπονο από τις δασκάλες τους και από όσο ξέρω είναι πάντα εντάξει με τις υποχρεώσεις τους. Οπότε είναι ακόμα πιο εύκολο να αποδεχτώ το «ναι» ή το εξίσου δημοφιλές «δε μας έβαλε». Και ο διάλογος τελειώνει εκεί και ξεκινάμε για το πάρκο.

Και τι να πω πια για το τρέξιμο των τελευταίων ημερών; Εκτός των υπόλοιπων κανονικών υποχρεώσεων, τρέχουμε επίσης να αγοράσουμε διάφορα: καλοκαιρινά (τα περσινά δεν τους κάνουν), παπούτσια για την παράσταση (από το Μοναστηράκι), ένα τζην (γιατί θα φορεθεί σε ένα χορευτικό και το παλιό δεν μπαίνει), μπλοκ χαρτογραφίας (τελείωσε λίγο πριν το τέλος της χρονιάς αλλά δεν έχει φτιάξει ακόμα την Κρήτη και άλλα δύο μέρη της Ελλάδας), δώρα (τα πάρτυ των συμμαθητών συνεχίζονται).

Τις προάλλες κατά τις 8.30 το βράδυ που επιστρέψαμε από τα Αγγλικά μέτρησα ότι ήταν η 8η φορά που γύριζα σπίτι εκείνη την ημέρα. Είχα φύγει 8 φορές από το σπίτι και είχα επιστρέψει άλλες 8, από τις 8 το πρωί ως τις 8 το βράδυ.

Εντωμεταξύ πάντα έχω κάτι να κάνω:

– Μαμά πρέπει να υπογράψεις για την ολοήμερη.
– Μαμά πρέπει να πάρεις τηλέφωνο και να πεις πόσα άτομα θα πάμε στο πάρτυ αποφοίτησης.
– Μαμά πρέπει να συμπληρώσεις την αίτηση για τον φωτογράφο.

Τα email από το συλλόγο έρχονται non-stop για διάφορα θέματα. Πρέπει να συνεννοηθούμε για το λεύκωμα αποφοίτησης, για τα δώρα των δασκάλων, για το μεγάλο πάρτυ των παιδιών της Έκτης.

Εννοείται βέβαια ότι αισθάνομαι σαν τον Al Bundy στο «Παντρεμένοι με παιδιά», που καθόταν στον καναπέ με εκείνο το απλανές βήμα και έδινε λεφτά. Το θυμάστε; (Θυμηθείτε το, στο 2.02).
Τι άλλο; Πόσο;
Τι άλλο; Πόσο;
Τι άλλο; Πόσο;

Και τι να πω για τις σκέψεις; Ξεπηδούν συνέχεια, ακόμα και μέσα στον ύπνο μου: «Αμάν. Έχω να γράψω την Εβελίνα στο Γυμνάσιο! Να πάρω την Μαρία να ρωτήσω πότε είναι. Λες να ζητήσουν και χαρτιά από γιατρό και να πρέπει να τρέχουμε και για αυτό;»
«Πω πω… έχουμε κλείσει το ραντεβού στον παιδοδοντίατρο και πρέπει να θυμηθώ να πάμε πρώτα για την πανοραμική στόματος!»
«Καλά ε… Πρέπει να πάω και για τα μάτια μου. Δεν πάει άλλο…»

Και αυτή είναι η Μαμά Νο 1 μέσα μου. Η μαμά που τα έχει παίξει και δεν μπορεί άλλο. Η μαμά που ανυπομονεί να κλείσουν τα σχολεία.

Μαμά Νο 2

Η μαμά Νο 2 κάνει κι εκείνη τη δική της αντίστροφη μέτρηση:

«Σε 10 μέρες κλείνουν τα σχολεία. Σε 10 μέρες κλείνουν τα σχολεία. ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΘΕΙΤΕ. ΤΩΡΑ. Τι στο καλό θα κάνω τρεις μήνες με τα παιδιά; Ήρθε το τέλος της δουλειάς μου. Ήρθε το τέλος της ζωής μου. Ήρθε το τέλος του κόσμου. ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Η ΧΡΟΝΙΑ!»

Συνοψίζουμε λοιπόν:
Μαμά Νο 1: Θέλω να τελειώσει η χρονιά τώρα.
Μαμά Νο 2: Δε θέλω να τελειώσει η χρονιά ποτέ.

Και οι δύο μαμάδες, αγαπούν τα παιδιά τους απεριόριστα. Αλλά και οι δύο μαμάδες μετρούν η κάθε μία για τους δικούς της λόγους αντίστροφα για το τέλος της σχολικής χρονιάς.

Μένουν ακόμα: 14 μέρες. 2 ώρες. 30 λεπτά. 51 δευτερόλεπτα.

Photo by Aspa Online, Joe Parks

Το post Οι δύο μαμάδες που κρύβονται μέσα μου στο τέλος της σχολικής χρονιάς δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Photo by Anne Hornyak

Παρ’ όλα αυτά στα μάτια της Εβίτας ο φράχτης είναι θεόρατος. Δεν είναι το ύψος του, είναι αυτό που αντιπροσωπεύει. Από την άλλη πλευρά του φράχτη βρίσκονται τα μεγάλα παιδιά. Τα παιδιά του Δημοτικού. Εκείνη για μια ολόκληρη χρονιά βρισκόταν από την πλευρά των μικρών. Στα διαλείμματα, δίνανε ραντεβού με την αδελφή της στον φράχτη και λέγανε τα νέα τους. Όταν πήγαινα το μεσημέρι να τις πάρω, ήταν πλήρως ενημερωμένες η μία για τη μέρα της άλλης. Η Εβελίνα, της έφερνε καμιά φορά προμήθειες από το κυλικείο (που είναι ακόμα ένα αποκλειστικό προνόμιο των μεγάλων παιδιών). Συνήθως οι προμήθειες ήταν… μια τσίχλα ή κάτι τέτοιο, μια και τους δίνω πάντα φαγητό από το σπίτι.

Ο φράχτης αντιπροσωπεύει όμως για την Εβίτα μια νέα ζωή. Μία ζωή την οποία ετοιμάζεται να ζήσει από Σεπτέμβριο. Αλλά  αντιπροσωπεύει και για εμένα μια νέα ζωή. Θα έχω πια δυο παιδιά από την άλλη πλευρά του φράχτη. Πότε ήταν που πήγα την Εβίτα για πρώτη φορά σχολείο; Και καθόμουν και έγραφα τις σκέψεις μου σε αυτό το blog; Και δάκρια κυλούσαν από τα μάτια μου;

Αύριο είναι η αποχαιρετιστήρια γιορτή του Νηπιαγωγείου. Τα παιδιά θα παρουσιάσουν τις Όρνιθες του Αριστοφάνη σε διασκευή για παιδικό θέατρο. Η Εβίτα θα κάνει την αφήγηση, φορώντας ένα λευκό αέρινο φόρεμα. Θα την απολαύσουμε, θα γελάσουμε, θα κλάψουμε. Και μετά θα πάμε να τη φωτογραφίσουμε στο φράχτη.

Ένα κεφάλαιο κλείνει, ένα νέο κεφάλαιο ανοίγει.
Η πόρτα του φράχτη ανοίγει, η πόρτα του φράχτη κλείνει.
Και θα έχω πια δυο κόρες, από την άλλη πλευρά του φράχτη.

Το post Από την άλλη πλευρά του φράχτη δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Τυχαίο; Δε νομίζω!

Ιούνιος του 1979, επίδειξη μπαλέτου Στέλλας (νονάς Εβίτας) και Άσπας

Οι δυο κολλητές φίλες – και σήμερα κουμπάρες – παρουσιάζουν το χορευτικό τους. (Μα τι χάρη!) Κοιτάξτε όμως τι υπάρχει πάνω στη στολή μου, στο κορμάκι… Ένας τεράστιος λεκές! Μία μαυρίλα που έγινε στα παρασκήνια και προσπάθησα να βγάλω με νερό, απλώθηκε και έγινε τεράστια! Ευτυχώς επρόκειτο για την πρόβα τζενεράλε. Την επόμενη μέρα στην παράσταση, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Το πάθημα όμως, έγινε μάθημα. Δε θα το άφηνα να ξανασυμβεί…

Ιούνιος του 2009, επίδειξη μπαλέτου Εβελίνας Εβίτας

Τα κορίτσια ήταν ντυμένα παπάκια. Φεύγοντας για την παράσταση πήρα μαζί μου μαντηλάκια καθαρισμού λεκέδων. (Χα!) Φτάνοντας στο θέατρο όμως, η στολή της Εβίτας μαγκώθηκε σε μία καρέκλα και ξηλώθηκε το φρουφρού από τη φούστα. Μπας και κατά τύχη είχα μαζί μου βελόνα και κλωστή; Όχι βέβαια! Μπας και είχε κανείς άλλος; Όχι, κανείς δεν είχε! Επιστρατεύτηκε logo στιγμής από το κοντινό περίπτερο. Την επόμενη χρονιά, δε θα το άφηνα να ξανασυμβεί…

Ιούνιος του 2010, επίδειξη μπαλέτου Εβελίνας Εβίτας

Αυτή τη φορά τα κορίτσια είχαν ντυθεί φθινόπωρο. Φεύγοντας για την παράσταση πήρα μαζί μου μαντηλάκια καθαρισμού λεκέδων. (Χα!) Πήρα και βελόνα και κλωστή. (Χα!) Πήρα και δύο καλσόν! (Χα!) Γιατί αν έπεφταν κάτω πριν την παράσταση κι έκαναν τρύπα; Καλά προετοιμασμένη λοιπόν. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά;

Το φουλάρι θα μπορούσε να πάει στραβά! Το φουλάρι! Υπήρχε ένα φουλάρι, το οποίο θα φόραγαν στη μέση σαν ζώνη. Αλλά δεν είχε αποφασιστεί από την προηγούμενη μέρα πού θα έμπαινε ο κόμπος, αν θα έμπαινε στο πλάι ή πίσω (ώστε να το έχουμε στερεώσει με βελόνα και κλωστή). Τελικά ο κόμπος μπήκε πίσω. Η παράσταση ξεκίνησε και ξαφνικά βλέπω το φουλάρι αρκετών κοριτσιών – αλλά περισσότερο της Εβίτας – να έχει γλιστρήσει από τη μέση και να έχει πάρει κατηφορική πορεία. Είχε φτάσει στους γοφούς και συνέχιζε να κατεβαίνει. Νόμιζα ότι θα έφτανε μέχρι το πάτωμα και θα έτρωγε το παιδί καμιά τούμπα. Αλλά ευτυχώς όλα πήγαν καλά! Άλλη φορά τα φουλάρια, στερέωμα. Δε θα το αφήσω να ξανασυμβεί! 😉

Σήμερα το απόγευμα έχουμε παράσταση λήξης στο προνήπιο. Άραγε θα υπάρξει συνέχεια στην περιπέτεια με τις στολές; Δεν ξέρω, αλλά αυτή τη φορά, δε νομίζω. Τα παιδιά θα παρουσιάσουν μία ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε. Και ας μην ξεχνάμε ότι μία από τις μεγαλύτερες πρωταγωνίστριες της χρονιάς ήταν η (ανύπαρκτη) Νέα Γρίπη. Τη θυμάστε; Ε, αυτή την τρομαχτική και ανελέητη Νέα Γρίπη θα υποδυθεί η Εβίτα. Δεν ξέρω τι στο καλό μπορεί να πάει στραβά με τη στολή. Αν λερωθεί, τόσο το καλύτερο. Θα είναι ακόμα πιο τρομαχτική. Αν σκιστεί, τόσο το καλύτερο. Θα είναι ακόμα πιο φοβερή. Οπότε πιστεύω ότι τουλάχιστον όσον αφορά το θέμα της στολής, όλα θα κυλήσουν ομαλά 🙂

Όσοι από εσάς έχετε παιδιά, ανίψια, βαφτιστήρια που αυτές τις μέρες κάνουν παραστάσεις ή επιδείξεις, καλή επιτυχία! Για καλό και κακό πάρτε μαζί σας μαντηλάκια καθαρισμού λεκέδων. Και κανένα κιτ ραπτικής. Και κυρίως χαρτομάντιλα. Γιατί όπως λέει και η Διόνα στο πρόσφατο post της, «Κανείς δεν σε προετοιμάζει για τα δυνατά αισθήματα και τη συγκίνηση και για το πόσο σημαντικό είναι να έχεις φορέσει αδιάβροχη μάσκαρα!»

Σας προετοιμάσαμε για όλα λοιπόν! Τυχαίο; Δε νομίζω!

Το post Τυχαίο; Δε νομίζω! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.