Στο ολοκληρωμένο βίντεο, η Ria μαζί με την An που είναι λίγα χρόνια νεώτερη, ετοιμάζονται να κάνουν την πρώτη τους πτήση με αεροπλάνο.

Δεν είχαν ξαναπετάξει ποτέ, η μία γιατί φοβόταν η ίδια τα αεροπλάνα και η άλλη επειδή ο σύζυγός της φοβόταν τα αεροπλάνα, οπότε δεν πήγαιναν πουθενά. Αρχίζουν λοιπόν να προετοιμάζονται για τη μεγάλη στιγμή μαθαίνοντας περισσότερα για τις πτήσεις, αντιμετωπίζοντας τους φόβους τους (και για αυτό είχε ανέβει και στο roller coaster), αλλά και αποκτώντας νέες δεξιότητες όπως να μάθουν μιλάνε μέσω τηλεδιάσκεψης, για να μιλήσουν με τους αγαπημένους τους όταν φτάσουν στον προορισμό τους, που είναι η Βαρεκελώνη.

Οι δυνατότερες στιγμές που ξεχώρισα ώστε να μπορέσετε να τις δείτε κατευθείαν σε περίπτωση που δεν προλαβαίνετε να δείτε ολόκληρο το βίντεο είναι:

• 5.12: Η στιγμή που κατευθύνονται προς το αεροπλάνο
• 6.17 Όταν αρχίζει η απογείωση
• 6.45 Όταν βλέπουν τη γη από ψηλά
• 8.20 Όταν η An συγκινημένη λέει στον άντρα της την εμπειρία της
• 8.37 Όταν αρχίζει η περιήγηση στην πόλη
• 9.15 Η σκηνή στην παραλία

Όσο έβλεπα το βίντεο, μία ήταν η σκέψη που τριγύριζε στο μυαλό μου: Γιατί να μην το είχαν κάνει νωρίτερα; Γιατί να μην έχουν ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο όλα αυτά τα χρόνια; Γιατί να έχουν αφήσει το φόβο τους να τις σταματήσει; Πόσα έχουν χάσει; Πόσα δεν έζησαν;

Μήπως όμως όλοι μας δεν αφήνουμε τους φόβους μας να μας σταματήσουν από το δικό μας «ταξίδι με αεροπλάνο» όποιο κι αν είναι αυτό;

Όπως είπε και η Maya Angelou:

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγωνία από το να έχεις μέσα σου μία ιστορία που δεν έχει ειπωθεί.

Ας «πούμε τις ιστορίες μας». Ας πούμε τις ιστορίες μας με τη δική μας φωνή. Κάποιος που μόνο εμείς μπορούμε να αγγίξουμε, περιμένει να τις ακούσει.

Photo by Zsolt Halasi

Το post H μεγαλύτερη αγωνία δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

(Εντωμεταξύ έχει πλησιάσει και η Εβελίνα. Ωχ.)

Εβελίνα: Εσύ τώρα μαμά, τι φοβάσαι; (Τι να της πω τώρα που να το καταλάβει, αλλά να μην την φοβίσει;)
Εγώ: Διάφορα Εβελίνα. Συνέχεια φοβάμαι, αλλά έτσι κι αλλιώς προχωράω. (“Αν επιμείνει, θα της πω κάτι για τη δουλειά” σκέφτομαι από μέσα μου)
Εβελίνα: Δε λέω για επαγγελματικά μαμά, (λες και άκουσε τη σκέψη μου). Λέω για άλλα. Για άλλα, φοβάσαι;
Εγώ: Ναι βέβαια, αλλά δεν τα αφήνω να με σταματήσουν. (think, think, think, θα με ρωτήσει τι φοβάμαι, τι να της πω;)
Εβελίνα: Τι; Ας πούμε τι φοβάσαι;
Εγώ: (Νάτο) Διάφορα! Φοβάμαι ένα σωρό πράγματα; (δεν θα της πω για απώλεια υγείας, ανθρώπων, φυσικές καταστροφές, think, think, think.)
Εβελίνα: Μαμά,  μήπως φοβάσαι ότι δε σε αγαπάμε; (Ωραίο! Με σώνει! Θα της πω ναι!)
Εγώ: Ναι βέβαια! Αυτό φοβάμαι πιο πολύ από όλα!
Εβελίνα: Άστα αυτά μαμά. Αυτό δεν είναι φόβος. Είναι εφιάλτης. Λέγε τώρα, τι φοβάσαι;

Χαχα…  Αφού δε ζω αυτόν τον εφιάλτη, μάλλον δε φοβάμαι τίποτα!

Photo by Raphael Goetter 

Το post Εσύ τι φοβάσαι; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Εβίτα: Μαμά όταν ήσουν παιδί φοβόσουν;
Εγώ: Και βέβαια φοβόμουν. Όλα τα παιδιά φοβούνται, άλλα λιγότερο άλλα περισσότερο. Και οι μεγάλοι φοβούνται!
Εβίτα: Και οι μεγάλοι φοβούνται;
Εγώ: Ε βέβαια. Αλλά δεν είναι φόβοι σαν και αυτοί που έχετε εσείς τα παιδιά. Είναι άλλοι φόβοι, φόβοι μεγάλων.

Δε λένε τίποτα. Σκέφτονται…

Εγώ: Τι νομίζετε ότι φοβάμαι εγώ; Για πείτε…
Εβελίνα: Ότι θα σε απολύσουν!
Εγώ: Αφού αυτό δεν ισχύει, το ξέρεις!
Εβελίνα: Ναι όντως, για πλάκα το είπα.
Εγώ: Γιατί δεν ισχύει;
Εβελίνα: Γιατί εσύ είσαι η υπεύθυνη. Δουλεύεις για τον εαυτό σου.
Εγώ: Σωστά. Λοιπόν; Τι νομίζετε ότι φοβάμαι;

Εβίτα: Εκείνο που φοβάσαι περισσότερο από όλα είναι ότι θα σβηστούν όλες οι ιστοσελίδες σου!
Εγώ: Είσαι σπουδαία! Μάντεψες σωστά! Αυτό το φοβάμαι!
Εβελίνα: Και ότι θα ξεχάσεις όλους σου τους κωδικούς και δεν θα μπορείς να μπεις πουθενά. Σε κανένα από τα site σου!
Εγώ: Μα πόσο δίκαιο έχεις! Και αυτό το φοβάμαι πολύ!

Λοιπόν… Θα μου πείτε κι εσείς τι φοβάστε;
Εβίτα: Δε θέλω να σου πω μαμά…
Εγώ: Δε θέλω να μου πεις αυτό που δε θες να μου πεις. Κράτα το για τον εαυτό σου. Πες μου ένα άλλο, ένα που να θέλεις  να μου πεις.
Εβίτα: Μμμμμ… Θα σου πω ένα. Φοβάμαι να μείνω μόνη χωρίς φίλους.
Εγώ: Μμμμ… Δε θα ήταν καθόλου ωραίο να μείνεις χωρίς φίλους. Θα ήταν πολύ τρομαχτικό. Αλλά μάλλον αποκλείεται να γίνει αυτό ε;
Εβίτα: Μάλλον.
Εγώ: Γιατί;
Εβίτα: Γιατί έχω ήδη φίλους, τους έχω ήδη κάνει.
Εγώ: Σωστά. Όλοι θέλουν να σε έχουν φίλη Εβίτα. Είσαι σπουδαίο παιδί και όλοι οι συμμαθητές σου σ’ αγαπάνε. Όλοι οι γονείς αυτό μου λένε κάθε φορά που βλεπόμαστε!

Εβελίνα θα μου πεις τώρα κι εσύ;
Εβελίνα: Δε θα σου πω το πρώτο που φοβάμαι, θα σου πω ένα άλλο.
Εγώ: Εντάξει…

Εβελίνα: Φοβάμαι ότι θα πεθάνω όσο είμαι παιδί.
Εγώ: Μμμμ.. Είναι τρομαχτικό αυτό… Αλλά θεωρείς ότι είναι πιθανόν να γίνει;
Εβελίνα: Όχι. Εκτός κι αν ξεσπάσει πόλεμος.
Εγώ: Ναι…
Εβελίνα: Αλλά αυτό δεν θα γίνει ε;
Εγώ: Είναι δύσκολο να ξεσπάσει πόλεμος… Γιατί νομίζεις ότι είναι δύσκολο;
Εβελίνα: Μάλλον γιατί η Ιταλία και η Γερμανία το έμαθαν το μάθημά τους στον πόλεμο. Οι Έλληνες είμαστε ανίκητοι.

Το post Διασκεδάζοντας τους φόβους μας δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, ερχόμουν πολλές φορές αντιμέτωπη με τους φόβους μου στα διάφορα αθλήματα. Τον φόβο άλλες φορές τον προκαλούσε η δοκός ισορροπίας (και ο προπονητής έλεγε “δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω”), άλλες φορές το καλάθι του μπάσκετ και η κρίσιμη βολή που θα καθόριζε το σκορ, και άλλες φορές η αντίπαλη Γιουγκοσλάβα αθλήτρια των 100+ κιλών με τη μαύρη ζώνη και το ασημένιο δόντι…

Δείτε ένα σύντομο βιντεάκι ενός κοριτσιού της τετάρτης δημοτικού να κάνει το πρώτο του άλμα στο σκι.  Και θυμηθείτε τον πιτσιρικά που έκανε για πρώτη φορά ποδήλατο χωρίς βοηθητικές. Και είπαμε… Αν με αφήσεις να ασχοληθώ με τον αθλητισμό, θα έχω περισσότερη αυτοπεποίθηση!

Το post Θα το κάνω! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Όταν επιστρέψαμε από τον κινηματογράφο τα κορίτσια πήραν μπλοκ και μαρκαδόρους και ζωγράφισαν τις αγαπημένες τους σκηνές. Σας τις περιγράφω – καθώς και τη δική μου – και όσοι από εσάς έχετε παρακολουθήσει την ταινία, προσθέστε και τη δική σας αγαπημένη σκηνή στα σχόλια!

Σκηνή Εβίτας
Ζωγράφισε τη σκηνή που η Ραπουνζέλ το σκάει από τον πύργο και πατάει το πόδι της στη γη για πρώτη φορά τη ζωή της.  Σημείο με πολύ έντονο συναίσθημα καθώς – όπως μου είπε η ίδια – «η Ραπουνζέλ θα ζούσε επιτέλους το όνειρό της, όπως θέλω να ζήσω κι εγώ το δικό μου που είναι να γίνω εκπαιδεύτρια δελφινιών».

Σκηνή Εβελίνας
Η Εβελίνα αυτοσχεδίασε. Eπινόησε μια δική της σκηνή που δεν παίχτηκε στην ταινία. Ζωγράφισε τους δύο πρωταγωνιστές να έχουν πάει για μπάνιο στη θάλασσα. Στη φαντασία της, κανείς από τους δύο δεν ήξερε μπάνιο. Ο Φλιν φορούσε σωσίβιο, ενώ η παντοδύναμη Ραπουνζέλ χρησιμοποιούσε τα μακριά μαλλιά της για να ακουμπάει το βυθό, να σπρώχνει την άμμο και να κολυμπάει έτσι με αυτό τον τρόπο.
(Νομίζω ότι πρέπει να επιστρατεύσουμε τη βοήθεια της Μαρίας για να ερμηνεύσουμε τη ζωγραφιά… Και αν δεν έχετε διαβάσει το εξαιρετικό της άρθρο πάνω στο παιδικό σχέδιο σας προτρέπω να το κάνετε αμέσως!)

Σκηνή Άσπας
Μπορεί να μην τη ζωγράφισα αλλά είναι η σκηνή που μου άρεσε περισσότερο στην ταινία. Η Ραπουνζέλ και ο Φλιν βρίσκονται πάνω σε ένα βαρκάκι και ετοιμάζονται να δουν τα φαναράκια να ανεβαίνουν στον ουρανό – ένα όνειρο χρόνων που πρόκειται να γίνει πραγματικότητα για τη Ραπουνζέλ.
Και να το σημείο-κλειδί: Η Ραπουνζέλ ξαφνικά πανικοβάλλεται και λέει:

– Έβλεπα μέσα από ένα παράθυρο για 18 χρόνια και ονειρευόμουν πώς θα ήταν να δω τα φαναράκια να ανεβαίνουν στον ουρανό. Κι αν δεν είναι έτσι όπως τα ονειρεύομουν;
– Θα είναι.
– Κι αν δεν είναι; Τι θα κάνω τότε;

Εκεί ο Φλιν απαντάει: «Αυτό είναι το καλό υποθέτω. Θα βρεις ένα νέο όνειρο.»

Καλή η απάντηση αλλά εγώ θα απαντούσα διαφορετικά. Θα έλεγα: «Κι αν είναι;»

Πόσους στόχους, πόσες επιθυμίες, πόσα όνειρα αφήνουμε ανεκπλήρωτα επειδή φοβόμαστε ότι θα αποτύχουμε ή ακόμα χειρότερα φοβόμαστε ότι θα πετύχουμε αλλά θα απογοητευτούμε; Πόσοι από εμάς απλά δεν τολμάμε γιατί δεν νιώθουμε ότι το αξίζουμε;  Πόσοι από εμάς επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ζει μια ζωή μέσα στη μετριότητα, στην ανεκτικότητα και στους συμβιβασμούς επειδή απλά φοβόμαστε; Χρήσιμο συναίσθημα και ο φόβος, δε λέω, αλλά αξίζουμε το καλύτερο στη ζωή.

Θα έσκαγα αν δεν έβγαζα ηθικό δίδαγμα από την παιδική ταινία! Αλλά με ξέρετε τώρα εμένα! 🙂

Καλή σας διασκέδαση!

«Η καλύτερη ταινία που έχουμε δει στη ζωή μας. Ακόμα καλύτερη και από το Ψηλά στον ουρανό!»
Εβελίνα – Εβίτα

Το post Μαλλιά Κουβάρια – Τρεις top σκηνές δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Με τη φωτιά στη βορειοανατολική Αττική να μαίνεται ακόμα ανεξέλεγκτη και την επέτειο των δύο χρόνων από την προηγούμενη μεγάλη φωτιά στην Αττική να πλησιάζει, επανέρχεται και πάλι στο μυαλό μου η τρομακτική εμπειρία που ζήσαμε τότε, όταν λίγο έλειψε να χάσουμε το σπίτι μας.

Τότε δεν είχα blog, κι έτσι όταν ηρέμησα κάπως, κάθισα κι έγραψα σε κάποιους φίλους ένα email περιγράφοντάς τους όσα ζήσαμε. Το email αυτό, επίκαιρο και πάλι σήμερα (ευτυχώς όχι για εμάς αυτή τη φορά), το μοιράζομαι εδώ μαζί σας:

Τρίτη 28/8/2007

Αγαπημένοι μας φίλοι,

Καταρχήν είμαστε όλοι καλά και επανερχόμαστε σιγά – σιγά στους κανονικούς μας ρυθμούς μετά την προσωπική μας περιπέτεια με τη φωτιά. Δυστυχώς ένα σωρό άλλοι συνάνθρωποί μας δεν στάθηκαν τόσο τυχεροί όσο εμείς.Για όλους εσάς που θέλετε να μάθετε περισσότερα για το τι μας συνέβη, σας στέλνουμε τις λεπτομέρειες:

Το Σάββατο το πρωί είχαμε κανονίσει με το Βασίλη να κατέβουμε στην Αθήνα για κάποιες δουλειές και να αφήσουμε τα κορίτσια στο σπίτι με τη μαμά μου. Έτσι κι έγινε μέχρι που η μαμά μου μας πήρε τηλέφωνο και μας είπε ότι είχε πιάσει φωτιά το βουνό πολύ κοντά στο σπίτι. Ήταν η δεύτερη φορά που φέτος έπιανε φωτιά το βουνό, αλλά την πρώτη δεν πρόλαβε να επεκταθεί. Αυτή τη φορά όμως η μαμά μου ακουγόταν έντρομη.

Αρχίσαμε να τρέχουμε σαν τρελοί για να γυρίσουμε γρήγορα πίσω. Φτάσαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε στο σταθμό του μετρό, κατεβήκαμε τρέχοντας τις κυλιόμενες και η διαδρομή μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας ήταν η πιο βασανιστικά «αργή» διαδρομή που έχουμε ποτέ κάνει στη ζωή μας. Μου φάνηκε ότι διήρκησε ώρες και ότι το τρένο πήγαινε τόσο αργά…

Όταν φτάσαμε στο πάρκινγκ που είχαμε παρκάρει το αυτοκίνητο, ο καπνός από το βουνό ήταν ιδιαίτερα πυκνός και ο άνεμος φυσούσε μανιασμένα προς την κατεύθυνση του σπιτιού μας. Ήξερα ότι δεν είχαμε πολύ ώρα. Πήραμε το αυτοκίνητο και οδηγήσαμε γρήγορα προς το σπίτι.

Όταν φτάσαμε, τα κορίτσια και η μαμά μου ήταν ήδη στην πυλωτή και μας περίμεναν. Ο Βασίλης άρχισε να ρίχνει νερό στον κήπο κι εγώ ανέβηκα στο σπίτι να πάρω κάποια πράγματα. Μέσα σε 5 λεπτά είδα τη φωτιά στα 500 μέτρα και κατέβηκα γρήγορα κάτω. Μέχρι να δέσω τα παιδιά στα καρεκλάκια τους, ο Βασίλης ανέβηκε να καταβρέξει το μπαλκόνι. Τον περιμέναμε με αναμμένη την μηχανή του αυτοκινήτου.

Όταν τελικά ξεκινήσαμε, ζήσαμε μια σκηνή που έμοιαζε σαν να βγήκε από έργο. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα ζούσα κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα. Κινούμασταν μέσα σε ένα πορτοκαλί τούνελ από καπνό, ενώ χιόνιζε στάχτη. Ο αέρας στροβιλιζόταν και σήκωνε ότι έβρισκε μπροστά του. Ήταν σαν να βρισκόμασταν στο μάτι του κυκλώνα. Η σκιά του καπνού έπεφτε πάνω στο αυτοκίνητό μας και ο θόρυβος που έκανε η φωτιά καίγοντας τα δέντρα ήταν τρομαχτικός. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική και ήταν δύσκολο να αναπνεύσεις. Είχαμε ανάψει τα φώτα του αυτοκινήτου για να βλέπουμε. Όλοι προσπαθούσαν να φύγουν με τα αυτοκίνητά τους και υπήρχε συνωστισμός. Φτάσαμε στον κάθετο δρόμο και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς τα κάτω αφήνοντας τον καπνό πίσω μας. Ήμασταν ασφαλείς αλλά δεν ξέραμε αν θα ξαναβλέπαμε ποτέ το σπίτι μας. Θα παραδιδόταν στις φλόγες ή θα γλίτωνε;

Στη δική μας περίπτωση γλίτωσε. Αν δεν ήταν τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα με τις ρίψεις νερού, αποκλείεται να είχε γλυτώσει. Η φωτιά σταμάτησε στα πέντε μέτρα από τον κήπο μας. Δύο τρία δεντράκια που βρίσκονται ακριβώς μπροστά στο δρόμο μας γλίτωσαν επίσης. Όλη η υπόλοιπη όμως βλάστηση κάηκε. Το όμορφο πράσινο τοπίο που βλέπαμε από το παράθυρο της κουζίνας μας μετατράπηκε σε Σεληνιακό. Έχουμε λοιπόν την προσωπική μας Σελήνη έξω από το παράθυρό μας – για να μας θυμίζει πόσο τυχεροί σταθήκαμε. Κάποιοι από τους γείτονές μας όμως δεν στάθηκαν και τόσο τυχεροί. Ό,τι δεν πρόλαβε να κάψει η φωτιά, κατάστρεψε το νερό της Πυροσβεστικής. Φαντάζεστε τους Πυροσβέστες να βρίσκονται επί μισή ώρα μέσα στο σπίτι σας και να καταβρέχουν τα πάντα με τις μάνικες;

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας πω για ένα e-mail που έλαβα πριν από 1-2 μήνες με τίτλο «11 Points to Preparedness for Evacuation». Εξηγούσε ότι ο καθένας από μας πρέπει να ετοιμάσει μία λίστα πραγμάτων που θέλει να πάρει μαζί του σε περίπτωση που χρειαστεί να εκκενώσει το σπίτι του. Όταν πρωτοδιάβασα το e-mail σκέφτηκα ότι μια τέτοια λίστα είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για όσους ζουν σε μέρη που κινδυνεύουν από πλημμύρες, τυφώνες και άλλες φυσικές καταστροφές. Αλλά σε εμάς τι μπορεί να συμβεί; Ίσως κάποιος σεισμός, αλλά σε αυτή την περίπτωση έτσι κι αλλιώς δεν προλαβαίνεις να πάρεις κάτι μαζί σου. Εγκαταλείπεις ταχύτατα το σπίτι για να γλιτώσεις. Έτσι δεν είναι; Παρόλα αυτά τύπωσα την προτεινόμενη λίστα και τη μελέτησα λιγάκι.

Τελικά μέσα στα πέντε λεπτά που είχα στη διάθεσή μου πριν να εγκαταλείψουμε το σπίτι κατάφερα να συγκεντρώσω και να πάρω μαζί μου αρκετά από τα πράγματα που είχα στη δική μου λίστα. Κι έτσι ήξερα ότι είχα τουλάχιστον μαζί μου κάποια έγγραφα, φωτογραφίες και αντικείμενα που ήθελα να διασωθούν. Σε τέτοιες στιγμές δεν μπορείς να σκεφτείς καθαρά και δεν ξέρεις και τι να πρωτοπάρεις. Το σπίτι σου καίγεται. Τι να πρωτοπάρεις; Αλλά η λίστα με βοήθησε να διατηρήσω την ψυχραιμία μου. Και για να πω την αλήθεια όλο και θυμάμαι κι άλλα πράγματα που θα έπρεπε να έχω πάρει και εκείνη τη στιγμή τα ξέχασα… Σας στέλνω συνημμένο το κείμενο του e-mail να του ρίξετε μία ματιά – αχρείαστο να ΄ναι…

Σας στέλνουμε πολλά φιλιά,

Άσπα, Βασίλης, Εβελίνα, Εβίτα

Ο κατάλογος «11 Points to Preparedness for Evacuation» που αναφέρω στο email βρίσκεται online εδώ.

Photo by bugeaters

Το post Στάχτες και πάλι… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.