Στη συνέχεια ακολούθησε η συνεργασία μας για δεύτερη φορά στις “Ψηφιακές Γειτονιές”, ενώ μέσα από το blogging και τα social media η σχέση μου με την ομάδα του papaki.gr είναι στενή και καθημερινή.

Έτσι όταν το καλοκαίρι μου πρότειναν να μου πάρουν μια μικρή συνέντευξη για τη συνεργασία μας, με αφορμή την επέτειο των 10 τους χρόνων, δε δίστασα να πω ναι.

Έτοιμο λοιπόν το βίντεο το οποίο σας παρουσιάζω με μεγάλη χαρά. Μιλάω μεταξύ άλλων για το ξεκίνημά μου, το βάζο των αναμνήσεων και φυσικά γιατί συμπεριλαμβάνω τον εαυτό μου μέσα στους Happy.People.Online. που είναι το motto του papaki.gr.

Ευχαριστώ papaki.gr για την όμορφη συνέντευξη και τη συνεργασία μας!

Το post Aspa Online – Happy People Online: Συνέντευξη στο papaki.gr δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Διαβάζοντάς το έζησα και πάλι την κούραση και την ένταση της περιόδου εκείνης, και παρόλο που έχει περάσει τόσος καιρός θέλω έστω και καθυστερημένα να το μοιραστώ. Δεν άλλαξα τίποτα, απλά πρόσθεσα τη φωτογραφία. Είναι φθινοπωρινή για να ταιριάζει με το σημερινό πρωτοβρόχι, αλλά και το ελαφρώς μελαγχολικό ύφος του post. Ο τίτλος ήταν «Η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται». Τελικά όμως πιάστηκε όμως κατά κάποιον τρόπο… Γιατί καταγράφτηκε…

Η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται

Οι Ψηφιακές Γειτονιές είναι σε λιγότερο από δύο εβδομάδες και δουλεύουμε πλέον,  σε τρελούς ρυθμούς. Όλη μέρα, μιλάμε στο τηλέφωνο, στέλνουμε e-mail ή είμαστε σε συναντήσεις. Η κούραση είναι αναμφισβήτητα μεγάλη.

Υπάρχουν όμως μικρές στιγμές μέσα στην ημέρα που με γεμίζουν δύναμη και ενέργεια…

Στιγμές όπως την Παρασκευή το βράδυ (το Σάββατο τα ξημερώματα) που γύρισα σπίτι και όλοι κοιμόντουσαν. Και καθώς προσπαθούσα να φτάσω στο κρεβάτι μου σκόνταψα πάνω στα αθλητικά παπούτσια της Εβίτας που ήταν στο δωμάτιό μου. Τα παπούτσια της Εβίτας δεν βρίσκονται σχεδόν ποτέ στη θέση τους μέσα στο σπίτι. Πάντα βρίσκονται κάπου αλλού. Θα τα βρεις στην κουζίνα, στο μπάνιο, στο δωμάτιο. Κατά τα άλλα είναι πολύ τακτική, αλλά κάτι ανεξήγητο τρέχει με τα παπούτσια της. Όταν της το λέω σπεύδει ταχύτατα να τα τακτοποιήσει αλλά για κάποιο λόγο, τα παπούτσια της έχουν ταξιδιάρικη ψυχή και δεν μπορούν να παραμείνουν στη θέση τους με τα υπόλοιπα παπούτσια. Καθώς λοιπόν τα είδα, με πλημμύρισε χείμαρρος συναισθημάτων. Που είχα να την δω από την προηγούμενη και μου είχε λείψει. Που με αυτά τα παπούτσια είχε πάρει μέρος στους πρώτους της αγώνες τένις και κέρδισε. Που είχαμε πάει και τα είχαμε αγοράσει μαζί από το Mall και όταν τα είχε φορέσει ενθουσιάστηκε και είχε πει «αυτά θέλω»! Που σε λίγο θα της είναι και πάλι μικρά. Που σε λίγο δε θα τα βρίσκω πια τα παρατημένα. Γιατί μεγαλώνει και αλλάζει και οι χαριτωμένες κακές συνήθειες κόβονται σε μία μέρα, όπως ακριβώς σε μία μέρα κόπηκαν οι πάνες ή άρχισε να λέει το «ρο».

Ή στιγμές όπως το Σάββατο το πρωί που ξύπνησα κουρασμένη και ζήτησα από την Εβελίνα να μου φτιάξει έναν φραπέ. Και μου τον έφερε όπως πάντα με ομπρελίτσες και σπέσιαλ διακόσμηση. Αλλά λίγο πριν να μου τον δώσει, θυμήθηκε ότι κάτι είχε ξεχάσει. Απομακρύνθηκε φουριόζα με τον καφέ στα χέρια και αμέσως μετά μου τον ξανάφερε με μια τρύπα στον αφρό. Η τρύπα δε σημαίνει τίποτα για κανέναν παρά μόνο για μένα, για τον πατέρα μου, αλλά και την Εβελίνα, που πριν από λίγες μέρες της είχα διηγηθεί την ιστορία. Είναι ένα παιχνίδι  που παίζαμε με τον μπαμπά μου όταν ήμουνα μικρή. Εκείνος μου ζήταγε να του φτιάξω φραπέ, κι εγώ πριν να του τον δώσω έπινα και καλά μια γουλιά και του τον πήγαινα με μία τρύπα στον αφρό. Κι εκείνος κάθε μέρα έπαιζε ακούραστα το ίδιο παιχνίδι. Έκανε τον έκπληκτο και ρώταγε: «Τι τρύπα είναι αυτή στον αφρό μου; Δεν πιστεύω να ήπιε κανείς από τον καφέ μου;» Κι εγώ έκανα την αθώα και έπαιζα ότι ότι δεν ήξερα τίποτα! Και την άλλη μέρα το ίδιο και ξανά και ξανά και ξανά.

Της το είχα πει πρόσφατα και το είχα ξεχάσει. Όχι όμως κι εκείνη… Και να που το Σάββατο το έκανε εκείνη σε μένα. Κι εγώ τότε έκανα την έκπληκτη και ρώτησα «Τι τρύπα είναι αυτή στον αφρό μου; Δεν πιστεύω να ήπιε κανείς από τον καφέ μου;»

Η κόρη-Άσπα έγινε μαμά-Άσπα. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται. Η ζωή περνά και χάνεται.

photo by Marleigh Jones

Το post Η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το ήξερε βέβαια ότι δεν ήταν το νέο ΜΑΣ αυτοκίνητο και ότι θα το είχαμε στη διάθεσή μας μόνο για μία εβδομάδα, αλλά ποιος μπορεί να απαγορεύσει σε ένα 11χρονο κορίτσι να ονειρεύεται;

Παραλαμβάνοντας το Volvo “ΜΑΣ” από την αντιπροσωπεία

Τον προηγούμενο μήνα είχα λοιπόν τη χαρά να οδηγώ ένα από τα τρία V40 που μας παρείχε η Volvo ως υποστηρικτής της εκδήλωσης Ψηφιακές Γειτονιές 2014 που διοργανώσαμε στις 4 και 5 Απριλίου στην Αθήνα.

Εδώ στη Volvo… Ήρθα να παραλάβω ένα από τα τρία επίσημα αυτοκίνητα της εκδήλωσης Ψηφιακές Γειτονιές! http://t.co/p3il90hbQe — Aspa (@aspaonline) March 31, 2014

Στο σημερινό post θα γράψω δυο λόγια για την εμπειρία μου – ένα σύντομο «ανεπίσημο» review. Και λέω ανεπίσημο γιατί δεν έχω ασχοληθεί τόσο με αυτοκίνητα (ακόμα) ώστε να κάνω ένα «κανονικό» review αυτοκινήτων.  Δεν παρακολουθούσα τις εξελίξεις και οδηγώ το ίδιο αυτοκίνητο εδώ και πολλά χρόνια – μια και το αυτοκίνητο έμπαινε πάντα σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με άλλες ανάγκες.

Θα γράψω όμως όσα μου έκαναν εντύπωση από το V40 και την προσωπική μου εμπειρία που σίγουρα έχει τη δική της ξεχωριστή αξία. Διευκρινίζω επίσης ότι το post δε γίνεται στα πλαίσια κάποιας συνεργασίας με τη Volvo. Το γράφω επειδή το θέλω. Γιατί παρόλο που έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες από τότε, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι η ζωή μου έγινε λίγο ομορφότερη εκείνη την εβδομάδα που οδηγούσα το V40.

Τα Volvo μπροστά από το the Hub την ημέρα της εκδήλωσης Ψηφιακές Γειτονιές

Εκείνες τις μέρες ήμουν υποχρεωμένη να μετακινούμαι πολύ και από τότε που παρέλαβα το αυτοκίνητο έπιανα τον εαυτό μου να ανυπομονώ να το οδηγήσω γιατί η διαδρομή ήταν μια πραγματική απόλαυση.

Τι μου άρεσε:

Τα μεγάλα πράγματα

✔ Οικονομία στην κατανάλωση. Τεράστια διαφορά σε σχέση με την κατανάλωση του δικού μου αυτοκινήτου. Παρέλαβα το αυτοκίνητο γεμάτο ως τη μέση, το οδηγούσα μία ολόκληρη εβδομάδα και δε χρειάστηκε να περάσω από βενζινάδικο παρά μόνο την τελευταία μέρα και αυτό για σιγουριά, επειδή είχα να πάω στο αεροδρόμιο. Υπολόγισα ότι όλη αυτή την εβδομάδα που ήμουν συνέχεια στο δρόμο, η κατανάλωση μου σε καύσιμα ήταν γύρω στα 20 ευρώ, μόνο. Θα  είχα ξοδέψει τουλάχιστον 60 ευρώ με το δικό μου αυτοκίνητο. Το μοντέλο V40 που οδηγούσα εγώ ήταν το D2 (ντίζελ) που εκτός της χαμηλής κατανάλωσης σε καύσιμο έχει έχει και ιδιαίτερα χαμηλά τέλη κυκλοφορίας, λόγω χαμηλών εκπομπών ρύπων: Μηδέν ευρώ ετησίως.

✔ Το παρκάρισμα ήταν πλέον παιχνίδι καθώς υπήρχε σύστημα υποβοήθησης στάθμευσης με κάμερα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου για να βλέπω πόσο χώρο είχα στη διάθεσή μου. Η κάμερα ενεργοποιούταν από μόνη της όταν έκανα όπισθεν, έβλεπα τα πάντα στην οθόνη και υπήρχε και ηχητική ειδοποίηση όταν πλησίαζα εμπόδιο.  Το ευκολότερο παρκάρισμα που έχω κάνει στη ζωή μου!

✔ Όταν σταματούσα στα φανάρια, η μηχανή έσβηνε από μόνη της για οικονομία και ξεκινούσε και πάλι  όταν έβαζα ταχύτητα. Την είχα χάσει αυτή την εξέλιξη στην τεχνολογία αυτοκινήτων αλλά μαθαίνω ότι αρκετά νέα αυτοκίνητα βγαίνουν πλέον με αυτό το χαρακτηριστικό.

✔ Αυτόματα φώτα: Δε χρειαζόταν να ανοίγω εγώ τα φώτα, άνοιγαν από μόνα τους, ανάλογα με τη φωτεινότητα της ατμόσφαιρας. Δηλαδή άνοιγαν όταν σκοτείνιαζε, όταν είχε συννεφιά ή όταν περνούσα από τούνελ. Επειδή περνάω συχνά από τα τούνελ της Αττικής οδού, πολύ μου άρεσε πολύ που δε χρειαζόταν να ανοιγοκλείνω εγώ τα φώτα. Επίσης το σύστημα μπορεί να ρυθμίσει αυτόματα τα φώτα μεταξύ μεγάλης και μεσαίας σκάλας ανάλογα με το αν θα ανιχνεύσει κόκκινα φώτα προπορευόμενου αυτοκινήτου ή φώτα πορείας από την αντίθετη πλευρά.

✔ Αίσθηση ασφάλειας. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω, αλλά ένιωθα ασφαλής οδηγώντας αυτό το αυτοκίνητο. Έβλεπα ότι ανταποκρινόταν σε όλες τις εντολές που του έδινα, επιτάχυνε γρήγορα, ήταν σταθερό, δεν ζοριζόταν. Ένιωθα ότι «πατούσε καλά στο δρόμο» και αυτή η αίσθηση ασφάλειας ειδικά όταν έχεις τα παιδιά σου μέσα είναι ανεκτίμητη.

✔ Σύνδεση με το τηλέφωνο. Για άλλους αυτό μπορεί να είναι «μικρό» αλλά για μένα ήταν «big thing» και με το ζόρι κρατήθηκα να μην το γράψω πρώτο και καλύτερο! Την πρώτη μέρα που μπήκα στο αυτοκίνητο είδα στην οθόνη την εντολή «Connect phone».  Ακολούθησα τις εντολές, έβαλα τον κωδικό που μου εμφάνισε και με έναν «μαγικό τρόπο» το iPhone μου συνδέθηκε με το αυτοκίνητο. Το οποίο σήμαινε ότι αν κάποιος με έπαιρνε τηλέφωνο όσο ήμουν στο αυτοκίνητο (ακόμα κι αν το κινητό ήταν χωμένο στο βάθος της τσάντας μου) άκουγα τον ήχο κλήσης από τα ηχεία του αυτοκινήτου, έβλεπα στην οθόνη ποιος με καλεί και με ένα κουμπί απαντούσα και μιλούσα σε ανοιχτή ακρόαση.

Επίσης, είχα πρόσβαση σε όλο τον τηλεφωνικό μου κατάλογο μέσω οθόνης – επαναλαμβάνω χωρίς να βγάλω το κινητό από όπου κι αν ήταν καταχωνιασμένο και είναι big thing αυτό, huge – αλλά και στην αγαπημένη μου μουσική μια και στο κινητό μου έχω περασμένα εκατοντάδες αγαπημένα κομμάτια. Τέλος επιτέλους, μπόρεσα να ακούσω τα αγαπημένα μου podcast που κατεβάζω στο κινητό αλλά ποτέ δεν έχω χρόνο να ακούσω. Κάθε φορά λοιπόν που έμπαινα στο αυτοκίνητο, είχα πρόσβαση στα πάντα και μπορούσα χωρίς να αφήσω το τιμόνι να μιλήσω στο τηλέφωνο, να επιλέξω μουσική και να ακούσω τα αγαπημένα μου podcasts. Παράδεισος. Ένας πραγματικός παράδεισος.

Τα μικρά πράγματα

Η φιλοσοφία μου είναι ότι τα μικρά πράγματα στη ζωή δεν είναι καθόλου «μικρά πράγματα», είναι καμιά φορά τα μεγαλύτερα (όπως καταλήγω και στο παλαιότερο post μου Τα μικρά πράγματα). Με ενθουσίασαν λοιπόν οι εξής κορυφαίες «λεπτομέρειες»:

✔ Eξαιρετικό σύστημα κλιματισμού, σπουδαίο ηχοσύστημα, πολυτελή υλικά, εσωτερικός φωτισμός και φώτα ανάγνωσης που θύμιζαν αεροπλάνο.

✔ Μία γενικότερη αίσθηση πολυτέλειας και άνεσης κατά την οδήγηση.

✔ Παρ’ όλο που οδηγούσα όπως προανέφερα το μοντέλο ντίζελ, το επίπεδο θορύβου δε θύμιζε σε καμία περίπτωση πετρελαιοκίνητο κινητήρα.

✔ Ευρύχωρες θήκες για καφέ/νερό/αναψυκτικό μεταξύ των δύο μπροστινών θέσεων. Μου αρέσει να παίρνω μαζί μου τον καφέ μου για το δρόμο, αλλά στο δικό μου αυτοκίνητο η θήκη είναι μικρή και στριμωγμένη πάνω στην πόρτα και απλά δεν εξυπηρετεί.

✔ Ωραίος μεγάλος βολικός καθρέφτης με φως στο σκιάδιο του οδηγού. Δεν ξέρω αν είμαι η μόνη που φεύγω πάντα καθυστερημένη και βρίσκω απαραίτητο έναν τέτοιον καθρέφτη. Δε χτενίζομαι ή βάφομαι κατά τη διάρκεια της οδήγησης φυσικά, αλλά κάποια στιγμή που θα φτάσω στον προορισμό μου, χρειάζομαι έναν καθρέφτη. Γιατί να μην υπάρχει;

✔ Αυτόματο κλείδωμα πορτών κατά το ξεκίνημα. Αυτό ενεργοποιείται-απενεργοποιείται σύμφωνα με τις προσωπικές ανάγκες του οδηγού, αλλά εγώ που έχω μικρά παιδιά το βρήκα χρήσιμο.

✔ Εντυπωσιακός Ψηφιακός πίνακας οργάνων και… Ψηφιακή βελόνα ταχυτήτων. Αρμόζει σε αυτοκίνητο των Ψηφιακών Γειτονιών!

✔ Τεράστιο ντουλαπάκι αυτοκινήτου που χωρούσε τα πάντα και ευρύχωρες θήκες αποθήκευσης σε διάφορα σημεία του αυτοκινήτου.

✔ Και σπέσιαλ μπόνους: Το V40 τραβούσε τα βλέμματα! Οι περισσότεροι από εμάς δεν θα επιλέγαμε φυσικά ένα αυτοκίνητο απλά επειδή εντυπωσιάζει τους άλλους. Καλύτερα να κερδίζεις τις εντυπώσεις για άλλους λόγους – για τη δουλειά σου για παράδειγμα – και όχι λόγω ενός αντικειμένου που έχεις αγοράσει. Το είδα όμως να συμβαίνει και θα ήταν παράλειψη να μην το γράψω. Με το V40 ετοιμαστείτε να κερδίσετε τις εντυπώσεις!

Η εβδομάδα που οδηγούσα αυτό το αυτοκίνητο ήταν ίσως η πιο γεμάτη και κουραστική εβδομάδα της χρονιάς για μένα και δυστυχώς δεν πρόλαβα να το ψάξω όσο θα ήθελα. Δεν άνοιξα το βιβλιαράκι οδηγιών, ούτε κάθισα να μάθω περισσότερες πληροφορίες από το internet ή από τους ανθρώπους που μου το παρέδωσαν. Τώρα που το ψάχνω λίγο καλύτερα βλέπω ότι υπάρχουν ένα σωρό άλλα σημαντικά χαρακτηριστικά που δεν πρόλαβα να ανακαλύψω. Οπότε θα φροντίσω να το ξαναοδηγήσω και να επανέλθω με review part 2 για ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες!

Αποχαιρετώντας το αυτοκίνητο – τελευταίες φωτογραφίες!

Ατάκες

Όσοι παρακολουθείτε το blog μου, γνωρίζετε ότι έχω δυο κόρες που έχουν… έφεση στις «ατάκες» όπως τις ονομάζω. Είναι και οι δύο ετοιμόλογες  και πετάνε πάντα τη σωστή ατάκα στη σωστή στιγμή. Όσοι έρχεστε εδώ σήμερα για πρώτη φορά, ετοιμαστείτε να διαβάσετε μερικές από τις ατάκες τους σε σχέση με το αυτοκίνητο – ήδη την πρώτη για το νέο ΜΑΣ αυτοκίνητο την ανέφερα στον πρόλογο! Περιττό να πω ότι απόλαυσαν την εμπειρία του V40 στο έπακρο, και πραγματικά λυπήθηκαν που αναγκάστηκαν να το αποχωριστούν. Για του λόγου το αληθές:

✔ Φτάνουμε στο σπίτι και βλέπω την Εβελίνα να βγάζει το χαλάκι της πίσω θέσης που ήταν στα πόδια της και να το τινάζει. «Τι κάνεις εκεί Εβελίνα;» τη ρωτάω. «Γιατί τινάζεις το χαλάκι;» «Το καθαρίζω μήπως και το δουν καθαρό και μας αφήσουν να το κρατήσουμε.»

✔ Μας αρέσει να ακούμε δυνατή μουσική στο αυτοκίνητο. Και ειδικά όταν παίζει κομμάτι που αρέσει σε όλους, ανοίγουμε τη μουσική στο τέρμα. Την πρώτη μέρα που το πήραμε, βάλαμε λοιπόν αγαπημένα κομμάτια και τη μουσική στο full και πήγαμε βόλτα. «Λοιπόν; Πώς σας φάνηκε η μουσική σε αυτό το αυτοκίνητο;» τις ρώτησα; Η απάντηση ήρθε από την Εβίτα: «Έχει ηχεία που βολεύουν, φίλε!»

Happy στον αγαπημένο σταθμό των κοριτσιών, που ρύθμισαν φυσικά στο κουμπί 1

✔ Προς το τέλος της εβδομάδας. Παρκάρουμε στο γκαράζ του σπιτιού μας. Η Εβίτα λέει: «Δηλαδή θες να πεις ότι πρέπει να επιστρέψουμε αυτό το κουκλί;» «Άσε Εβίτα ναι» απαντάω. «Αλλά αλήθεια για πες μου, τι σου αρέσει περισσότερο στο αυτοκίνητο;» «Everything in it is awesome» απαντάει.

✔ Και τέλος, τις ρωτάω χθες: «Κορίτσια, γράφω στο blog μου για το Vovlo. Υπάρχει κάτι που θέλετε να πείτε για να το γράψω στο post;» Η Εβελίνα απαντάει τραγουδώντας στο ρυθμό του Impossible: «I rembember weeks ago, our Volvo car is gone… ♫»

Volvo ευχαριστούμε για την εμπειρία! Μας στοίχισε βέβαια που «our Volvo car is gone» αλλά «we ‘ll be back». Εξάλλου αυτή την εποχή ψάχνουμε για το καινούργιο ΜΑΣ αυτοκίνητο! 😉

Photos: vassilisonline, philos, aspaonline

Το post Οδηγώντας το Volvo V40 σε Ψηφιακές Γειτονιές: Review δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Οι Ψηφιακές Γειτονιές του 2013 ξεκίνησαν με ένα ομαδικό βίντεο επίσης, φτιαγμένο με φωτογραφίες από τις γωνιές των bloggers. Το μέρος δηλαδή από τo οποίο οι bloggers κάθονται και γράφουν τα posts τους.

Φέτος στις Ψηφιακές Γειτονίες 2014, δημιουργήσαμε ένα νέο ομαδικό βίντεο, με θέμα: «Η ζωή ξαναγεννιέται». Την έμπνευση πήραμε από το video Life is Reborn της Johnson’s Baby. Το ζητούμενο ήταν να στείλουμε μία φωτογραφία που απεικόνιζε με ποιο τρόπο άλλαξε η ζωή ή με ποιο τρόπο «ξαναγεννήθηκε» για εμάς η ζωή, τώρα που γίναμε γονείς.

Εβελίνα και Εβίτα παίζουν λάστιχο. Η ζωή ξαναγεννιέται!

Η δική μου συμμετοχή ήταν η φωτογραφία με τις κόρες μου να παίζουν λάστιχο. Το λάστιχο ήταν το απόλυτο αγαπημένο παιχνίδι των παιδικών μου χρόνων. Κι έτσι όταν βλέπω τις κόρες μου να παίζουν λάστιχο, νιώθω ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο κύκλος της ζωής συνεχίζεται. Η ζωή ξαναγεννιέται.

Απολαύστε το βίντεο και μοιραστείτε το!

Το post Η ζωή ξαναγεννιέται στις Ψηφιακές Γειτονιές [video] δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Διαβάζω τα βραδινά email της ομάδας. Η ανταλλαγή email συνεχιζόταν ακόμα και αφού πήγα για ύπνο. Διαβάζω όσα έχασα. Ιδέες της τελευταίας στιγμής. Αστεία. Επείγοντα θέματα που χρειάζεται να λυθούν.

Βλέπω στο Facebook status updates των ομιλητών μας στις ψηφιακές γειτονιές να μοιράζονται τον ενθουσιασμό τους. Προσπαθώ να μπω στη θέση τους. Αναρωτιέμαι αν αισθάνονται αγωνία καθώς πλησιάζει η ώρα να ανέβουν στη σκηνή.

Οι τελευταίες μέρες ήταν έντονες… Ή μήπως να πω οι τελευταίοι μήνες;

Φτάσαμε όμως. Φτάσαμε παραμονές της εκδήλωσης. Βλέπω με χαρά τα άρθρα και τις αναφορές για τις Ψηφιακές Γειτονιές να πολλαπλασιάζονται με εκθετικούς ρυθμούς. Είναι πλέον δεκάδες.

Φέτος η παρουσία της εκδήλωσης είναι έντονη στα κανάλια, στο ραδιόφωνο και στον τύπο. Την Κυριακή, το ΒΗmagazino έγραφε για τις Ψηφιακές. Η Πέπη από την ομάδα μας δίνει κάθε μέρα συνεντεύξεις στο ραδιόφωνο! Προχθές ήμουν κι εγώ στην τηλεόραση του Σκάι…

Η Σοφία και η Esther, που είναι φέτος ομιλήτριές μας, ετοιμάζονται να πετάξουν από το Λονδίνο και το Άμστερνταμ για να δώσουν στην εκδήλωση αέρα Ευρώπης.

Η Αγγέλα  που έρχεται από την Κρήτη, κάνει πλάκα ότι δε βρίσκει δωμάτιο στην Αθήνα. Ότι έχουν κλειστεί όλα για τις Ψηφιακές Γειτονιές. Η αγαπημένη Θεσσαλονίκη θα δώσει το παρόν. Online φίλες που έχουν γίνει offline, ετοιμάζονται να έρθουν με διάφορα μεταφορικά μέσα. Ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε φίλους από όλα τα μέρη της Ελλάδας.

Συγκινούμαι πολύ. Η εκδήλωση αυτή ήταν το όνειρό μας από τότε που κάναμε τα πρώτα βήματα να ενώσουμε όλους τους γονείς bloggers κάτω από την ίδια στέγη με το Μαμά…δες Μπαμπά…δες και το Μικροί Μεγάλοι. Και στη συνέχεια γεννήθηκε μία ξεχωριστή ομάδα που έδωσε πνοή στο όραμα Ψηφιακές Γειτονιές: Έλενα, Πέπη, Κατερίνα, Νάταλι και Χρήστος πάλι εδώ, πάλι μαζί, επιστρέφουμε και σας παρουσιάζουμε τις Ψηφιακές Γειτονιές 2014.

Και είμαι happy. Και το λέω στα αγγλικά γιατί αναφέρομαι στο Happy, το τραγούδι που μας εκφράζει, ανεβάζει τη διάθεσή μας, συνοδεύει το ραδιοφωνικό μας σποτάκι και είναι κάτι σαν… επίσημο τραγούδι της φετινής εκδήλωσης.

Την Παρασκευή ξεκινάμε με εκπαίδευση. Θα γίνουν τα workshops σε μικρό κύκλο συμμετεχόντων για να μπορεί να υπάρχει interaction και να λυθούν όλες οι απορίες. Μπορείς να έρθεις την Παρασκευή χωρίς να έχεις δικό σου blog, χωρίς να ξέρεις τίποτα για τα social media και να φύγεις με βάσεις, με γνώσεις και με σωστές πληροφορίες. Για τους προχωρημένους, υπάρχουν workshops που θα τους βοηθήσουν να γίνουν ακόμα καλύτεροι. Γιατί όσο προχωρημένος κι αν είσαι, αν σταματάς να εκπαιδεύεσαι, αρχίζεις να κάνεις βήματα προς τα πίσω. Blogging, social media, φωτογραφία, pitching, google adwords, δημιουργική γραφή, με ομιλητές τους Τάσο Βελιάδη, Μόνικα Κριτικού, Σοφία Λιλίτση, Γιάννη Τσατσάκη, Κωνσταντίνο Σκιάνη και Βαγγέλη Προβιά. 

Το Σάββατο είναι η μεγάλη γιορτή. Το The Hub θα γεμίσει! Γονείς bloggers, αλλά και bloggers από κάθε χώρο, food, design, beauty, fashion, design, θα είμαστε όλοι εκεί. Απλοί γονείς, αναγνώστες μας, διαδικτυακοί φίλοι, εταιρείες PR, διαφημιστικές, οι χορηγοί και οι υποστηρικτές μας. Το Σάββατο με παρουσιαστή τον Θοδωρή Τσεκούρα που του ζητήσαμε να είναι και φέτος μαζί μας και ανταποκρίθηκε με χαρά, θα ακούσουμε  εκπληκτικές ομιλίες έμπνευσης και ιστορίες επιτυχίας.

Εκτός από τη Σοφία και την Esther που ανέφερα προηγουμένως, θα έχουμε μαζί μας τους: Γιάννη Γιαννούδη και Τάσο Παγκάκη,  Κίμων Φραγκάκη, Ναυτίλο, Βασίλη Βαρδάκα και Βλάση Μαρωνίτη, Αθηνά Πάνου, Σοφία Μαντουβάλου, Αννούσα Μελά, Απόστολο Αποστολάκη, Παναγιώτη Βρυώνη & Ελίνα Αντωνοπούλου, Νίτσα & Νίκο Κωνσταντινίδη, Αλεξία Λασκαράτου & Ιωσήφ Αλεξανδρίδη. Μαζί μας και ο αγαπημένος παραμυθάς των παιδικών μας χρόνων Νίκος Πιλάβιος (πού να το φανταζόμουν όταν ήμουν μικρή και τον έβλεπα στην τηλεόραση ότι θα ήταν κάποτε ομιλητής σε συνέδριό μας;) Και τελευταίος ομιλητής του Σαββάτου ο Κώστας Βογιατζής που δημιούργησε το Yatzer.com και έφτασε να βρίσκεται σήμερα μεταξύ των προσωπικοτήτων με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο, στο χώρο του design.

Θα γνωρίσουμε bloggers που ξεχώρισαν και θα συμμετάσχουν στα panels ενώ οι συντονίστριές μας θα βάλουν κι εκείνες τη δική τους προσωπική σφραγίδα.

1o panel: Συντονίστρια Κατερίνα Μαντά  και Bloggers: Αθηνά Κάκου, Βέρα Λεβέντη, Εύα Μονοχάρη, Κέλλυ Σώκου
2ο panel: Συντονίστρια Έφη Ανέστη και Bloggers: Τζίνα Βαρότση, Σίνα Δημητρίου, Μαρία Ατραΐδου, Παναγιώτα Σταμάτη
3ο panel: Συντονίστρια Αμαλία Αγάθου και Bloggers: Αρετή Μποταΐτη, Κυριακή Χαριτάκη, Αθανασία Ανεζάκη, Γεωργία Κοτσιοπούλου 

Και τέλος όλοι εμείς. Όλοι εσείς. Απλοί άνθρωποι που έχουμε φωνή και το αποδεικνύουμε καθημερινά μέσα από το blogging και τα social media, στις Ψηφιακές μας Γειτονιές.

Κάποιες επιπλέον πληροφορίες 

• Ο παιδότοπος θα λειτουργεί όλο το Σάββατο γεμάτος δημιουργικές δραστηριότητες και εξαιρετικούς παιδαγωγούς.
• Αν είστε blogger, δε θέλετε να χάσετε το speed dating. Έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε από κοντά τους εκπροσώπους ορισμένων από τις μεγαλύτερες και σημαντικότερες εταιρείες του κόσμου. Παρουσιάστε τους τον εαυτό σας και το blog σας. Δηλώστε το ενδιαφέρον σας τώρα, για να συμμετάσχετε κι εσείς.
• Φαγητό όλη μέρα. Καφές όλη μέρα. Και το κερασάκι στην τούρτα… Πάρτυ μετά το τέλος της εκδήλωσης!

Κάποια tips

Σας ενθαρρύνω να έρθετε από νωρίς και να καθίσετε όλη μέρα μέχρι αργά το βράδυ! Ναι πράγματι, είναι καλύτερο να έρθεις μόνο για λίγο παρά να μην έρθεις καθόλου. Μερικές φορές έτσι πρέπει να γίνει αναγκαστικά. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι τέτοιες ευκαιρίες δεν δίνονται συχνά. Επιδιώξτε να μη χάσετε ούτε έναν ομιλητή, ούτε μία λέξη. Ποτέ δεν ξέρεις τι είναι αυτό που θα ακούσεις και θα αλλάξει την πορεία σου σε αυτή τη ζωή.

Στα διαλείμματα, να μιλάτε σε όλους. Είμαστε εκεί για να γνωριστούμε. Για να σφίξουμε τα χέρια. Για να ανταλλάξουμε κάρτες. Για να ξεκινήσουμε καινούργιες φιλίες και συνεργασίες. Είναι η ευκαιρία μας! Οι top of the top του διαδικτύου θα βρίσκονται εκείνη την ημέρα εκεί. Και αν είστε κι εσείς εκεί, είστε και εσείς top of the top. Όσοι διψούν για γνώσεις, για ευκαιρίες και αλλαγές και αφήνουν τον καναπέ του σπιτιού τους για να είναι στην εκδήλωση είναι top of the top.

Αν δεν έχετε ακόμα εξασφαλίσει το εισιτήριό σας, κλείστε θέση τώρα, μέσω viva.gr ή στα σημεία πώλησης όπως Public, Παπασωτηρίου, The Mall Athens. Το ποσό συμμετοχής για τις δύο μέρες είναι 30 ευρώ που είναι λιγότερα από όσα έδωσα την προηγούμενη εβδομάδα για να πάω με τα δύο μου κορίτσια σινεμά. Ακριβώς επειδή ζούμε σε δύσκολες εποχές, ας μην ξεχνάμε να επενδύουμε στο πιο σημαντικό περιουσιακό μας στοιχείο. Που είναι ο εαυτός μας.

Ραντεβού την Παρασκευή και το Σάββατο. Ραντεβού στις Γειτονιές!

Το post Ραντεβού στις Γειτονιές. Βecause I am happy! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

To Papaki.gr το χρησιμοποιώ εδώ και πολλά χρόνια, καθώς εκεί κατοχύρωσα το domain του Aspa Online. Κάποια στιγμή όμως το Papaki.gr απέκτησε για μένα “πρόσωπο” καθώς έλαβα email από την Αγγέλα που είναι co-founder της εταιρείας, η οποία μου έγραφε ότι μέσα από το Goolge είχε ανακαλύψει το blog μου και ήλπιζε μια μέρα να ξεκινήσει κι εκείνη το δικό της blog.

Η Αγγέλα όχι απλά ξεκίνησε το δικό της επιτυχημένο blog, αλλά ήταν ομιλήτρια στις Ψηφιακές Γειτονιές (Διαβάστε την ιστορία της εδώ: Όλα ξεκίνησαν από ένα τίποτα) Το hosting του site Ψηφιακές Γειτονιές εξάλλου γίνεται από την αρχή στο papaki.gr.

Το hosting του δικού μου site όμως γινόταν σε εταιρεία της Αμερικής. Είχα αποφασίσει να το μεταφέρω μόλις τελείωνε το συμβόλαιό μου αλλά εκείνο που με άγχωνε πιο πολύ από όλα ήταν η διαδικασία μεταφοράς. Είχα εφιάλτες ότι κάπου στη διαδικασία της μεταφοράς κάτι θα (ξε)χάσω. Όταν είχα μεταφέρει το site μου από τον Blogger σε self-hosted wordpress διάβαζα και ξαναδιάβαζα προκειμένου να γίνουν όλα ομαλά, όπως και έγιναν – σχεδόν. Αλλά τότε είχα ένα μικρό site, τώρα δεν είχα περιθώριο για τέτοια λάθη!

Η έκπληξή μου λοιπόν ήταν τεράστια όταν η Αγγέλα μου έγραψε: “Συμπλήρωσε τη φόρμα μεταφοράς και θα το αναλάβουμε εμείς. Τη μεταφορά την κάνουμε εμείς δωρεάν.” Αυτό το τεράστιο  εμπόδιο που είχα στο μυαλό μου δεν υπήρχε καν! Και έτσι συμπλήρωσα τη φόρμα και την επόμενη μέρα καθώς έκανα τις συναντήσεις μου, λάμβανα παράλληλα e-mail από το support team του papaki “Τώρα θα ξεκινήσει η μεταφορά” και μετά από λίγο “Τώρα η βάση δεδομένων έχει μεταφερθεί αλλά τα αρχεία είναι στον παλιό host” και μετά από λίγο “Έχει ολοκληρωθεί η μεταφορά του site σας και έχουν αλλάξει οι nameservers”. Και όλα έγιναν έτσι απλά, χωρίς άγχος και αγωνία και χωρίς το site να σταματήσει να λειτουργεί ούτε δευτερόλεπτο.

Εξαιρετικό το support team του @papaki και χαίρομαι ιδιαίτερα που το hosting του http://t.co/2lzVN2Jozs θα είναι πλέον εκεί. 🙂

— Aspa (@aspaonline) July 5, 2013

Επιτέλους λοιπόν από εδώ και στο εξής, όταν θα θέλω να συνεννοηθώ για το site μου θα μπορώ να το κάνω στα Ελληνικά. Μαθαίνω επίσης ότι η Αλεξάνδρα που είναι eMarketing Consultant και Account Manager και ομιλήτρια επίσης στις Ψηφιακές Γειτονιές, θα είναι στις “επάλξεις” για οτιδήποτε χρειαστώ. Είναι σπουδαίο να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που γνωρίζεις και εμπιστεύεσαι και να ξέρεις ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από μία εταιρεία, θα κάνουν τα πάντα για να σε εξυπηρετήσουν.

Καλή μας αρχή!

Το post Επιτέλους μετακόμισα! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η εκδήλωση έγινε στο The Hub Events, σε ένα σέτινγκ πολύ φιλικό και άνετο καθώς οι καρέκλες και καναπέδες ήταν σε κυκλική διάταξη. Η ατμόσφαιρα ζεστάθηκε γρήγορα, ο χώρος γέμισε με θετικούς ανθρώπους  – όπως άλλωστε κάθε TEDxAthens event – και η εκδήλωση ξεκίνησε.

Μίλησα αμέσως μετά τις δύο keynote speakers που ήρθαν από το εξωτερικό, τη Monika Byléhn, city life  expert &  networked society evangelist στην Erricson και την Zuzana Stanová, υπεύθυνη του γραφείου του Δημάρχου της Bratislava, ενώ μετά από μένα ακολούθησαν και άλλοι αξιόλογοι Έλληνες ομιλητές που παρουσίασαν τα δικά τους εγχειρήματα δικτύωσης.

Το θέμα της ομιλίας μου ήταν οι Ψηφιακές Γειτονιές, το συνέδριο για γονείς bloggers που διοργανώσαμε στις 20 Απριλίου του 2013, στο The Hub Events.

Η παρουσίασή μου: 

Η ομιλία μου επιγραμματικά:

• Μίλησα για τις γειτονιές που δεν υπάρχουν πια και για τις γειτονιές της νέας εποχής. 
• Όταν ήμασταν εμείς παιδιά και υπήρχαν γειτονιές, η ζωή ήταν πολύ πιο εύκολη τόσο για εμάς, όσο και για τους γονείς μας. Μία μαμά τα παλιά χρόνια έπαιρνε πληροφορίες, βοήθεια και υποστήριξη από την οικογένεια, τους φίλους της τη γειτονιά. Τώρα η νέα μας γειτονιά είναι το internet, μέσα από το οποίο μοιραζόμαστε σκέψεις, διαβάζουμε απόψεις άλλων γονέων, ανακαλύπτουμε ιδέες, δικτυωνόμαστε.
• Έκανα μία σύντομη αναδρομή για το πώς όλα άρχισαν, όταν ξεκίνησα το προσωπικό μου blog.  Μέσα από το Aspa Online άρχισα σιγά-σιγά να έρχομαι σε επαφή με άλλους γονείς. Δύο χρόνια αργότερα, τέσσσερις από εμάς που γνωριστήκαμε και γίναμε φίλοι μέσα από τα blogs μας αποφασίσαμε να φτιάξουμε το Μαμά…δες, Μπαμπά…δες ένα blog που θα αποτελούσε στέγη για όλους τους γονείς bloggers της Ελλάδας. Λίγο αργότερα αποκτήσαμε ένα ακόμα διαδικτυακό παιδί το Μικροί Μεγάλοι που είναι πρωτοποριακό portal για γονείς και η ιδανική αρχική σελίδα για την καθημερινή περιήγηση των γονέων στο Ελληνικό interent.
• Γύρω από αυτά τα sites άρχισαν να αναπτύσσονται δυναμικές κοινότητες γονέων και καθώς περνούσε ο καιρός και η γειτονιά μεγάλωνε, μεγάλωνε και η επιθυμία μας να γνωρίσουμε τους ψηφιακούς μας γείτονες από κοντά. Έτσι αποφασίσαμε να διοργανώσουμε τις Ψηφιακές Γειτονιές, ένα συνέδριο για γονείς bloggers αλλά και γονείς που έχουν παρουσία στα social media.
• Στη συνέχεια είπα δυο λόγια για το συνέδριο, για την επιτυχία του με αριθμούς, για τα δεκάδες άρθρα που γράφτηκαν για αυτό αλλά και για τις φιλίες που δημιουργήθηκαν.
• Έδειξα φωτογραφίες από το συνέδριο και τις δραστηριότητες της ημέρας εκείνης: Εκπαιδευτήκαμε για θέματα blogging και social media, τεντωθήκαμε μεταφορικά και κυριολεκτικά, εμπνευστήκαμε, διοργανώσαμε speed dating φέρνοντας σε επαφή εταιρείες με bloggers και όλα αυτά ενώ στον κάτω όροφο λειτουργούσε playroom με δημιουργική απασχόληση για παιδιά.
• Ολοκλήρωσα λέγοντας ότι είμαστε απλοί καθημερινοί άνθρωποι που δεν επαναπαυόμαστε και που θέλουμε να κάνουμε το ψηφιακό μας αποτύπωμα να αξίζει. Επανέλαβα αυτό που είχα γράψει και στο blog μου: Οι ψηφιακές γειτονιές σαν εκδήλωση ήταν μόνο η αρχή. Τα καλύτερα έρχονται!

Ευχαριστώ θερμά για την τιμητική πρόσκληση να μιλήσω στο Thinking Cities in the Networked Society. Η συμμετοχή μου σε ένα TEDxAthens event ήταν κορυφαία εμπειρία. Ανυπομονώ για το επόμενο!

————-
Πολλά ευχαριστώ για τις φωτογραφίες της παρουσίασής μου σε Fiorello Photography, 365 days of bliss, Jim Whimpey, Ψηφιακές Γειτονιές καθώς και για τις φωτογραφίες του παρόντος post που είναι από το album Thinking Cities in the Networked Society του TEDxAthens.

Το post 1ο TEDxAthens Un-conference: Η ομιλία μου για τις Ψηφιακές Γειτονιές δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Έχω μία φυσιολογική ζωή με τις καλές και τις κακές της στιγμές, απλά το blog μου είναι το ψηφιακό μου βάζο αναμνήσεων και προτιμάω συνήθως να καταγράφω αυτά που κάποτε θα με κάνουν να χαμογελάω.

Πριν από κανένα μήνα, βρισκόμουν σε επαγγελματική συνάντηση σε μία μεγάλη εταιρεία. Με τη Μαρία που ήταν στη συνάντηση γνωριζόμαστε 1-2 χρόνια αλλά είμαστε σε επαφή κυρίως μέσω του internet. Πιάσαμε την κουβέντα για τα νέα μας, επαγγελματικά και προσωπικά, και τότε μου είπε ότι διαβάζει τα δικά μου και ότι η ζωή μου μοιάζει να είναι τέλεια. Τη διαβεβαίωσα ότι δεν είναι καθόλου τέλεια, αλλά εκείνη επέμενε. «Είναι τόσο τέλεια που είναι σχεδόν μισητή» μου είπε. «Μαρία δεν είναι καθόλου έτσι» της εξήγησα. Μη σε μπερδεύει ότι εστιάζομαι στα θετικά.» «Μα αφού περνάς όλη μέρα με τις μικρές φτιάχνοντας κουλουράκια!» είπε γελώντας.

Τώρα που το σκέφτομαι όσες φορές φτιάχνω κουλουράκια, κέηκ κλπ με τα κορίτσια, το διασκεδάζω τόσο, που όντως ανεβάζω φωτογραφίες στα social media. Αλλά δυστυχώς δε γίνεται τόσο συχνά όσο θα ήθελα! Παρ’ όλα αυτά διασκέδασα τόσο με την εντύπωση που έχει δημιουργηθεί για τα κουλουράκια που είπα «αυτό είναι. Θα γράψω ένα post που θα βγάλω όλα τα άπλυτα της ζωής μου στη φόρα, έτσι για να ισορροπήσω την κατάσταση.»

Το σημερινό δε θα είναι  το post που βγάζω όλα τα άπλυτα στη φόρα, γιατί δεν έχω τόσο χρόνο να καθίσω να γράψω τόσο μεγάλο κείμενο (got it?) αλλά να, θα γράψω κάτι πρόσφατο που μου συνέβη πριν από λίγες μέρες, έτσι για του λόγου το αληθές.

Ήταν την παραμονή της εκδήλωσης Ψηφιακές Γειτονιές. Ήταν μεσημέρι, ήμασταν με την ομάδα στο the Hub και γύρω μας υπήρχε το χάος. Άνθρωποι κουβαλούσαν αντικείμενα, πάγκους, υλικά, το τηλέφωνο χτυπούσε συνεχώς, ο τεχνικός μάς φώναζε για πρόβα, ο άνθρωπος στην κουζίνα με κυνηγούσε να ρωτήσει ποια φαγητά θα βάλει στην κατάψυξη και ποια στο ψυγείο, έπρεπε να ξεπαρκάρω γιατί ενοχλούσα, ο Αθήνα 9.84 έπαιρνε για συνέντευξη, κάποιοι χορηγοί ερχόντουσαν να δουν το χώρο, σε λίγο έπρεπε να φύγουμε να πάμε στην ομιλία του Teacher Tom. Η αγωνία στο κατακόρυφο, η ένταση στο κόκκινο, η κούραση απίστευτη. Ξαφνικά διαπιστώνω ότι από το σακάκι μου, είχε φύγει ένα κουμπί. Ατυχία γιατί φαινόταν χάλια και όπως είπα σε λίγο θα έπρεπε να φύγουμε για τον teacher Tom. Το κουμπί κρεμόταν από μία κλωστή,  δεν είχε χαθεί, και τότε μου ήρθε φλας ότι στην τσάντα μου έχω μαζί μου ένα μίνι κιτ ραπτικής. «Μα καλά ποια είμαι τέλος πάντων;» σκέφτηκα. «Πόσο πιο under control θα μπορούσα να τα έχω όλα;» Έβγαλα το κιτ, πήρα βελόνα και κλωστή και άρχισα να ράβω. Οι άλλοι γύρω μου κουβαλούσαν (και με κοίταζαν) και εγώ χαμογελαστή έραβα ακάθεκτη. Μα ναι. Τα είχα όλα υπό έλεγχο. Νόμιζα.

Γιατί τότε χτύπησε το κινητό. Ο Βασίλης. «Με πήραν από το σχολείο ότι δεν πήγες να πάρεις τα παιδιά» μου είπε.
«Τι εννοείς; Bέβαια δεν πήγα να πάρω τα παιδιά. Είμαι εδώ στο The Hub. Εσύ θα πήγαινες να πάρεις τα παιδιά.»
«Εγώ είμαι στη δουλειά. Δε θα πήγαινα να πάρω τα παιδιά.»
«Εσύ θα πήγαινες να πάρεις τα παιδιά. Μου είχες πει θα έφευγες πιο νωρίς μπλα μπλα μπλα.»
«Δεν σου είχα πει ότι θα έφευγα πιο νωρίς μπλα μπλα μπλα.»
«Μου είχες πει, αλλιώς θα είχα πει στη μαμά μου! Και τώρα, τι θα γίνουν τα παιδιά;»
«Πήρα κι εγώ τη μαμά σου, ήταν σπίτι και πηγαινει να τα πάρει τώρα.»

Κλείνουμε. Σκέφτομαι: «Άραγε εγώ ξέχασα τα παιδιά; Ήταν δικό μου λάθος; Έχω τόσο πολύ απορροφηθεί από το event που ξέχασα τα παιδιά; Ήταν λάθος συνεννόηση; Γιατί ήταν λάθος συνεννόηση; Μήπως δεν επικοινωνώ; Μήπως τα έχω χάσει; Μα είναι δυνατόν να έχω ξεχάσει τα παιδιά; Φυσικά και όχι! Ή μήπως ναι;» Αισθανόμουν απαίσια.

Και τότε κατάλαβα ότι το σύμπαν έχει πολύ χιούμορ. Γιατί γυρνάω και τι να δω; Εκεί απέναντί μου στεκόταν η Σοφία Σβορώνου. Είχε έρθει να δει το χώρο γιατί την επόμενη θα έκανε workshop στις Ψηφιακές Γειτονιές. Για ρίξτε μία ματιά στο blog της Σοφίας να δείτε τι επάγγελμα κάνει. Κάτω από το όνομά της λέει: Ψυχοθεραπεύτρια στο διαδίκτυο.

«Χρειάζομαι ψυχοθεραπεία! Αυτό μου λέει το σύμπαν!» σκέφτηκα. Αφού χαιρετηθήκαμε, δεν κρατήθηκα, άρχισα να της διηγούμαι τι μόλις συνέβη.

– Μην ανησυχείς Άσπα, μού λέει. Δεν πειράζει μπλα μπλα μπλα.
– Μα πειράζει μπλα μπλα.
– Μα τα παιδιά μπλα μπλα.
– Μα όχι μπλα μπλα μπλα.

Έκανε ό,τι μπορούσε για να με κάνει να νιώσω καλύτερα, ενώ εγώ προσπαθούσα να αποφασίσω αν θα έπαιρνα το βάρος της ευθύνης πάνω μου (ότι ήταν δικό μου λάθος που τα παιδιά είχαν ξεμείνει στο σχολείο) ή θα τα έριχνα στον Βασίλη (μα αφού μου είχε πει, μπλα μπλα μπλα…).

Και τότε γυρνάω και τι να δω; Εκεί απέναντί μου στεκόταν αυτή τη φορά… η Μαρία! Μα πόσο πιο πολύ χιούμορ θα μπορούσε να έχει πια το σύμπαν; Δεν ήταν μόνη, ήταν με άλλους κι έτσι κρατήθηκα και δεν όρμησα πάνω της να της πω τα νέα. Αλλά ήθελα να το βροντοφωνάξω: «Πού να στα λέω Μαρία! Ξέχασα τα παιδιά μου στο σχολείο! Κατάρρευση τέλειας ζωής, κατάρρευση τέλειας μαμάς. Ποιος μπορεί να συγκριθεί μαζί μου, ε; ε; ε;»

Στερέωσα το κουμπί, φόρεσα το σακάκι, κι έφυγα για τον Teacher Tom. Γύρισα στο σπίτι αργά. Τα παιδιά είχαν κοιμηθεί. Δε θα τα έβλεπα ούτε την επόμενη μέρα που ήταν η μέρα της εκδήλωσης. Θα έφευγα πριν να ξυπνήσουν και θα γυρνούσα αφού θα είχαν κοιμηθεί. Τις φίλησα, τις σκέπασα και υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι τη μεθεπόμενη, που θα είχαν όλα τελειώσει… θα φτιάχναμε κουλουράκια. 🙂

photo by Laurence Vagner 

Το post Η όχι και τόσο τέλεια ζωή μου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

«Μπορείς να αποκτήσεις τα πάντα στη ζωή σου, αρκεί να βοηθήσεις αρκετά άλλους ανθρώπους να αποκτήσουν αυτό που θέλουν στη δική τους ζωή.»
– Zig Ziglar

Το ρητό αυτό με συντροφεύει μέχρι σήμερα. Και θα μπορούσε να είναι το motto του Ψηφιακές Γειτονιές, το οποίο ήταν όπως έχω ξαναγράψει ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

Γιατί ο στόχος δεν ήταν να τα καταφέρουμε εμείς να παρουσιάσουμε ένα πετυχημένο συνέδριο. Ο στόχος ήταν να έχει το συνέδριο αξία για εσάς.

Ο στόχος δεν ήταν να κάνουμε εμείς νέες φιλίες, επαφές και γνωριμίες. Ο στόχος ήταν να κάνετε εσείς.

Ο στόχος δεν ήταν να εμπνεύσουμε και να εμπνευστούμε εμείς. Ο στόχος ήταν να εμπνεύσετε και να εμπνευστείτε εσείς.

Ο στόχος δεν ήταν να γνωρίσουμε εμείς brands, εταιρείες PR, διαφημιστικές. Ο στόχος ήταν να γνωρίσετε εσείς.

Ο στόχος δεν ήταν να βάλουμε εμείς τα θεμέλια για νέες συνεργασίες. Ο στόχος ήταν να βάλετε εσείς.

Ο στόχος δεν ήταν να αποκτήσουμε εμείς ένα πιο επιτυχημένο blog ή site. Ο στόχος ήταν να αποκτήσετε εσείς.

Ο στόχος δεν ήταν να προβληθούμε εμείς. Ο στόχος ήταν να προβληθείτε εσείς.

Αυτό άλλωστε κάνουμε εδώ και τρία χρόνια, έχοντας ξεκινήσει από το Μαμά…δες, Μπαμπά…δες και συνεχίζοντας ως σήμερα σε ευρύτερη κλίμακα με το Μικροί Μεγάλοι. Ανακαλύπτουμε και μοιραζόμαστε τα καλύτερα posts, τα καλύτερα blogs, τις καλύτερες προσπάθειες. Στόχος δεν ήταν ποτέ να στρέψουμε τον προβολέα πάνω μας. Στόχος ήταν πάντα να στρέψουμε τον προβολέα πάνω σε εσάς. 

Και παρ’ όλα αυτά σε όλη αυτή την πορεία, παίρνουμε πάντα περισσότερα από όσα δίνουμε.

Ευχαριστούμε θερμά όλους σας για την υποστήριξη, τον ενθουσιασμό, τη φιλία, την αγάπη σας. Ευχαριστούμε τους χορηγούς, τους υποστηρικτές, τους χορηγούς επικοινωνίας που πίστεψαν στην ιδέα και μας υποστήριξαν ώστε να μπορέσουμε να την πραγματοποιήσουμε, τους εξαιρετικούς ομιλητές, τους εισηγητές των workshops και τους bloggers μας που μας άγγιξαν ο καθένας με το δικό του τρόπο, τους παρουσιαστές μας, που πρόσθεσαν μοναδικές πινελιές χιούμορ και θετικής αύρας, τους δημοσιογράφους μας που συντόνισαν τα panels με μοναδικό τρόπο, τους εθελοντές μας, τους τεχνικούς μας, τους φωτογράφους και οπερατέρ μας, όσους εργάστηκαν στο playroom και τους δεκάδες ακόμα ανθρώπους που έβαλαν ένα μικρό ή μεγάλο λιθαράκι στις Ψηφιακές Γειτονιές.

Ευχαριστούμε όλους εσάς που γράψατε και γράφετε για τις Ψηφιακές Γειτονιές και που μοιράζεστε σκέψεις και εντυπώσεις. Ευχαριστούμε ακόμα και εσάς που δεν βοηθήσατε άμεσα στις Ψηφιακές Γειτονιές αλλά μας υποστηρίξατε με το δικό σας τρόπο για να μπορούμε να δουλεύουμε ανενόχλητοι: Οικογένεια, γονείς, συνεργάτες, φίλους. Ένα κομμάτι της χθεσινής επιτυχίας οφείλεται σε εσάς κι ας μην παίρνετε τα εύσημα. Όπως όμως λέει και ο John Wooden: «Είναι απίστευτο πόσα πολλά μπορούν να επιτευχθούν αν κανείς δε νοιάζεται για το ποιος θα πάρει τα εύσημα.»

Πολλά συγχαρητήρια στην ομάδα διοργάνωσης: Κατερίνα, Πέπη, Νάταλι, Έλενα και Χρήστο μπράβο σας. Μπράβο μας. Τα καταφέραμε!

Τέλος, συγχαρητήρια σε εσάς που βρεθήκατε εκεί και μοιραστήκατε μαζί μας αυτή τη μοναδική εμπειρία. Ο Teacher Tom την Παρασκευή λίγο πριν αρχίσει η ομιλία του, βλέποντας το αμφιθέατρο γεμάτο κόσμο, μου είπε: «These are good people. Είναι καλοί άνθρωποι. Μόνο καλοί άνθρωποι θα άφηναν τον καναπέ του σπιτιού τους, θα στερούνταν τον καφέ τους και την ξεκούρασή τους μία Παρασκευή απόγευμα, για να έρθουν εδώ να με ακούσουν.»

Το ίδιο ισχύει και για όλους εσάς που βρεθήκατε εκεί. Το συνέδριο πήρε ζωή χάρη σε εσάς “good people”! Ελπίζουμε να μπορέσαμε να βάλουμε ένα μικρό πετραδάκι για να σας βοηθήσουμε να πετύχατε κάποια από τα πράγματα που θέλετε στη ζωή σας. Και σίγουρα έτσι, θα πετύχουμε αυτό που θέλουμε κι εμείς στη δική μας ζωή.

Εμείς σας υποσχόμαστε ότι η χθεσινή μέρα ήταν μόνο η αρχή. Πολλά ζευγάρια δίνουν περισσότερη προσοχή στην προετοιμασία της ημέρας του γάμου τους, από όση δίνουν στην προετοιμασία της υπόλοιπης ζωής τους. Όχι εμείς. Το συνέδριο μπορεί να ήταν μία ιδέα που είχε έρθει η ώρα της, μπορεί να ήταν μια υπέροχη γιορτή που τελείωσε, μπορεί να ήταν “ο γάμος” σε μία σχέση που ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια, αλλά εμείς θα συνεχίσουμε να καλλιεργούμε σχέσεις και φιλίες και να αναπτύσσουμε ακόμα περισσότερο τις Ψηφιακές μας Γειτονιές. Η κοινότητα των γονέων bloggers θα μεγαλώνει, θα δένεται, θα δυναμώνει και θα κάνει το ψηφιακό της (και όχι μόνο) αποτύπωμα, να αξίζει.

Τα καλύτερα τώρα αρχίζουν!

Το post Ψηφιακές Γειτονιές: Τα καλύτερα τώρα αρχίζουν δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ή μήπως όλα ξεκίνησαν πολύ πριν; Όταν ξεκίνησε επίσημα το Μικροί Μεγάλοι το Μάρτιο του 2012;  Ή μήπως καλύτερα αρκετούς μήνες νωρίτερα όταν συλλάβαμε την ιδέα και αρχίσαμε να το σχεδιάζουμε;

Ή μήπως το Μάιο του 2010, όταν ξεκίνησε επίσημα το Μαμά…δες Μπαμπά…δες; Ένα blog που είχε στόχο να ενώσει όλους τους γονείς bloggers της Ελλάδας κάτω από την ίδια ομπρέλα;  Και ήταν το πρώτο βήμα για να αρχίσει να αναπτύσσεται η κοινότητα; Ή μήπως κάποιους μήνες πριν όταν το Μαμά…δες, Μπαμπά…δες βρισκόταν στη φάση του σχεδιασμού;

Ή μήπως όλα ξεκίνησαν το Μάιο του 2008; Όταν κάθισα μπροστά στον υπολογιστή και ανέβασα το πρώτο μου post για το Aspa Online; Όταν δεν γνώριζα κανέναν άλλον στο διαδίκτυο, δε διάβαζα κανένα άλλο blog, δεν ήμουν σε κανένα δίκτυο social media και απλά πάτησα “publish” ελπίζοντας  να ανοίξω ένα διαδικτυακό παράθυρο επικοινωνίας, φιλίας και ανταλλαγής πληροφοριών;

Εδώ που τα λέμε οι Ψηφιακές Γειτονιές ξεκίνησαν σε διαφορετική ημερομηνία για τον καθέναν από τους εκατοντάδες γονείς bloggers που απαρτίζουν την online κοινότητα των γονέων. Όταν κι εκείνοι πάτησαν για πρώτη φορά το δικό τους “publish”, ανεβάζοντας το πρώτο τους post και νιώθοντας αυτή την έκκριση αδρεναλίνης καθώς έβλεπαν τις σκέψεις τους να δημοσιεύονται σε έναν ολόδικό τους διαδικτυακό χώρο.

Ανεξάρτητα όμως με το πότε μπήκαν τα θεμέλια της ιδέας, όπως έχει πει και Βίκτωρ Ουγκώ, “Τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια ιδέα που έχει έρθει η ώρα της”.

Και η ώρα αυτής της ιδέας έχει έρθει. Σάββατο 20 Απριλίου 2013 στο the HUB Events θα είμαστε όλοι εκεί:

Γονείς bloggers, γονείς που δεν είναι bloggers αλλά σκέφτονται να γίνουν, γονείς που δεν είναι bloggers ούτε σκέφτονται να γίνουν αλλά μαγεύονται και εμπνέονται από τον υπέροχο κόσμο του blogging και του διαδικτύου, bloggers που δεν είναι γονείς, κορυφαίες προσωπικότητες από το χώρο του διαδικτύου και του blogging, άνθρωποι που θα μοιραστούν μαζί μας ιστορίες επιτυχίας και θα μας εμπνεύσουν, παλαιοί και νέοι συνεργάτες, παλαιοί και νέοι φίλοι, κορυφαίες διαφημιστικές εταιρείες και εταιρείες PR, brands και επιχειρήσεις που βλέπουν μπροστά και θα βρίσκονται στο πλάι μας ως χορηγοί του συνεδρίου.

Στις 20 Απριλίου του 2013 οι ψηφιακές γειτονιές στις οποίες ζούμε καθημερινά διαδικτυακά θα μεταφερθούν στο The Hub Events. Ομιλίες, διαδραστικά workshops, άφθονο networking, φαγητό, playroom και φινάλε με party!  Θα χαρώ όσο τίποτε άλλο να γνωριστούμε, να σφίξουμε τα χέρια, να κουβεντιάσουμε και να περάσουμε τη μέρα μαζί.

Περιηγηθείτε στο site Ψηφιακές Γειτονιές για να μάθετε όλες τις λεπτομέρειες, γνωρίστε τους ομιλητές και συμπληρώστε τη φόρμα εκδήλωσης ενδιαφέροντος τώρα, ώστε να εξασφαλίσετε τη θέση σας.

Οι Ψηφιακές γειτονιές, μία ιδέα που έχει έρθει η ώρα της, είναι γεγονός. Θα τα πούμε εκεί!

Το post Ψηφιακές Γειτονιές: Μία ιδέα που έχει έρθει η ώρα της δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.