Την προηγούμενη εβδομάδα, μία δασκάλα από το Birmingham, σκέφτηκε έναν εξίσου εμπνευσμένο τρόπο για να διδάξει στα παιδιά τη δύναμη των λέξεων και συγκεκριμένα τον πόνο που μπορεί να προκαλέσει ο εκφοβισμός.

Ακολουθεί η δική της περιγραφή για το τι έγινε, όπως την ανέβασε στη σελίδα της στο facebook.

«Σήμερα σε μία από τις τάξεις μας, έδειξα στα παιδιά δυο μήλα (τα παιδιά δεν το ήξεραν, αλλά πριν το μάθημα είχα επανειλημμένως ρίξει ένα από τα μήλα στο πάτωμα. Αλλά δεν μπορούσες να το διακρίνεις. Και τα δύο μήλα έμοιαζαν τέλεια). Μιλήσαμε για τα μήλα και τα παιδιά περιέγραψαν πώς και τα δύο μήλα έμοιαζαν ίδια. Και τα δύο ήταν κόκκινα, ίδιου μεγέθους και έμοιαζαν αρκετά ζουμερά για να τα φας.

Μετά έπιασα το μήλο που είχα ρίξει στο πάτωμα και άρχισα να λέω στα παιδιά πόσο αντιπαθούσα αυτό το μήλο και ότι το έβρισκα αηδιαστικό, ότι είχε ένα απαίσιο χρώμα και ότι το κοτσάνι ήταν πολύ μικρό. Τους είπα ότι επειδή δεν μου άρεσε, δεν ήθελα να αρέσει ούτε σε εκείνα κι έτσι θα έπρεπε κι εκείνα να μιλήσουν άσχημα στο μήλο.

Μερικά παιδιά με κοίταξαν σαν να ήμουν τρελή, αλλά αρχίσαμε να περνάμε το μήλο γύρω-γύρω αποκαλώντας το διάφορα, “είσαι βρωμερό μήλο”, “δεν ξέρω καν γιατί υπάρχεις, “προφανώς έχεις σκουλήκια μέσα σου” κλπ.

Πραγματικά το κατατροπώσαμε το καημενούλι το μήλο. Άρχισα να το λυπάμαι!

Μετά αρχίσαμε να περνάμε το άλλο μήλο και να του λέμε ευγενικά λόγια, “Είσαι ένα υπέροχο μήλο”, “η φλούδα σου είναι πανέμορφη”, “Τι υπέροχο χρώμα που έχεις” κλπ.

Μετά κράτησα ψηλά και τα δύο μήλα και πάλι, μιλήσαμε για τις ομοιότητες και τις διαφορές. Δεν υπήρχε αλλαγή. Και τα δύο μήλα έμοιαζαν ίδια.

Μετά έκοψα τα μήλα. Το μήλο στο οποίο ήμασταν ευγενικοί, ήταν καθαρό, φρέσκο και ζουμερό.

Το μήλο στο οποίο είχαμε πει άσχημα λόγια ήταν μελανιασμένο και χτυπημένο στο εσωτερικό του.

Τα παιδιά έπιασαν το νόημα αμέσως σαν να άναψε ένα λαμπάκι μέσα στο κεφάλι τους. Το έπιασαν. Αυτό που είδαμε μέσα στο μήλο, οι μελανιές, τα χτυπήματα και τα σπασμένα κομμάτια είναι αυτό που συμβαίνει μέσα μας όταν κάποιος μας συμπεριφέρεται άσχημα με τα λόγια ή τις πράξεις του.

Όταν οι άνθρωποι εκφοβίζονται, ιδιαίτερα τα παιδιά, αισθάνονται απαίσια μέσα τους και μερικές φορές δε δείχνουν ή δεν λένε σε άλλους πώς αισθάνονται. Αν δεν είχαμε κόψει το μήλο, δε θα ξέραμε ποτέ πόσο πόνο του είχαμε προκαλέσει.

Μοιράστηκα το πόσο υπέφερα εγώ την προηγούμενη εβδομάδα, όταν κάποιος μου μίλησε άσχημα. Απ’ έξω έμοιαζα ΟΚ, χαμογελούσα ακόμα. Αλλά μέσα μου υπέφερα, γιατί κάποιος με είχε πονέσει πολύ με τα λόγια του.

Οι άνθρωποι – αντίθετα από τα μήλα – έχουμε τη δύναμη να σταματήσουμε αυτή τη συμπεριφορά. Μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά ότι δεν είναι ΟΚ να λέμε άσχημα λόγια ο ένας στον άλλον. Μπορούμε να συζητήσουμε για το πώς τα άσχημα λόγια κάνουν τους άλλους να αισθάνονται. Μπορούμε να μάθουμε στα παιδιά να υποστηρίζουν το ένα το άλλο και να σταματούν κάθε μορφή εκφοβισμού, όπως είχε κάνει ένα μικρό κορίτσι στην τάξη, όταν αρνήθηκε να πει άσχημα λόγια στο μήλο.

Όταν κανείς δεν κάνει τίποτα για να σταματήσει τον εκφοβισμό, όλο και μεγαλύτερη ζημιά και βλάβη συμβαίνει εσωτερικά. Ας δημιουργήσουμε μια γενιά ευγενικών παιδιών που νοιάζονται. Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει, αλλά έχει τη δύναμη να πληγώσει μια καρδιά. Να είστε προσεκτικοί με τα λόγια σας.»

via babble, photo by Relax Kids Tamworth

Το post Ο πόνος που προκαλεί ο εκφοβισμός μέσα από το παράδειγμα με τα χτυπημένα μήλα δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Επειδή όμως το σημερινό post το γράφω για να το διαβάσουν κυρίως παιδιά, αναρωτήθηκα αν στον τίτλο θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω τη λέξη bully στα Αγγλικά ή να τη μεταφράσω στα Ελληνικά (νταής) ώστε τα παιδιά που θα διαβάσουν τον τίτλο να συσχετιστούν περισσότερο. Οπότε είπα να ρωτήσω τις κόρες μου πώς αποκαλούν έναν bully όταν μιλάνε μεταξύ τους. Να ο διάλογος ακριβώς όπως έγινε:

Εγώ: Κορίτσια θέλω τη βοήθειά σας.
Κορίτσια: Ναι μαμά, πες μας.
Εγώ: Όταν συζητάτε μεταξύ σας στο σχολείο, αυτόν που κάνει το bullying πώς τον λέτε;
Εβελίνα: Στα Αγγλικά bully και στα Ελληνικά νταή.
Εγώ: Μωρέ ξέρω πώς λέγεται στις δυο γλώσσες. Απλά γράφω ένα post και αναρωτιέμαι εσείς πώς τον αποκαλείτε, όταν μιλάτε μεταξύ σας.
Εβίτα: Βλαμ_ _ _ο

Παρ’ όλο που οι αγενείς λέξεις δεν επιτρέπονται μέσα στο σπίτι, ομολογώ ότι χαμογέλασα με την απάντηση της Εβίτας. Ούτε στο blog συνηθίζω να δημοσιεύω αγενείς λέξεις αλλά η απάντηση της Εβίτας τα λέει όλα: Το να είσαι bully ή νταής, δεν είναι μαγκιά. Είναι βλακεία.

Δείτε το βίντεο:

Οι 4 τρόποι περιληπτικά:

1. Να έχεις αυτοπεποίθηση. Το να έχεις αυτοπεποίθηση δε σημαίνει να προσπαθείς να είσαι καλύτερος από όλους τους άλλους. Σημαίνει να είσαι ο καλύτερος σου εαυτός. Όταν είσαι περήφανος για αυτό που είσαι δεν έχει σημασία τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα. (παράδειγμα με σάλτσα μπάρμπεκιου) Είσαι σαν τη σάλτσα μπάρμπεκιου! Δε θα αρέσεις σε όλους. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν είσαι καταπληκτικός!

2.  Μην ταΐζεις τον bully. Τι συμβαίνει όταν ταΐζεις κάποιον; Επιστρέφει για περισσότερο φαγητό. Το ίδιο και με τους νταήδες. Αν ταΐσεις την αρνητικότητά τους θα επιστρέψουν. Θέλουν την αρνητική σου αντίδραση. Να προσποιηθείς ότι αυτό που λένε, δε σε επηρεάζει καθόλου. Αγνόησέ τους εντελώς ή απάντησέ τους κάπως έτσι: «Σε ευχαριστώ για τη γνώμη σου αλλά σε εμένα αρέσει πολύ». Ή «Λυπάμαι που περνάς δύσκολη μέρα. Ελπίζω αύριο να είσαι καλύτερα».

3. Όταν βλέπεις ότι κάνουν bullying σε κάποιον άλλον, μίλα, υποστήριξέ τον. Και όχι μόνο όταν πρόκειται για κάποιον φίλο σου. Παρ’ όλο που οι καλοί στον κόσμο είναι περισσότεροι από τους κακούς, όταν οι καλοί βλέπουν κάποιον να κάνει bullying λένε «Δεν είναι δική μου δουλειά». ΕΙΝΑΙ δική σου δουλειά. ΠΡΕΠΕΙ να ανακατευτείς.

4. Πες το σε κάποιον ενήλικα. Δεν είσαι καρφί αν το πεις σε κάποιον ενήλικα. Λέγοντάς το σε κάποιον ενήλικα, μπορεί να γλυτώσεις κάποιον άλλον από το να πέσει θύμα.

Ο εκφοβισμός δεν είναι μαγκιά. Ας μοιραστούμε αυτό το post με παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικούς. Ας βοηθήσουμε στην εξάλειψή του.

Photo by George Yi

Το post Όπως κι αν τον αποκαλείς, νταή ή bully, να 4 τρόποι για να τον αντιμετωπίσεις δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Πέρασαν κάποιοι μήνες και οι πολιτικές εξελίξεις μας έχουν σήμερα φέρει μπροστά σε ένα πολύ σκληρό ερώτημα. Όλοι αγωνιούμε για το μέλλον της χώρας μας. Υπάρχει πίεση και άγχος. Κι πώς αντιδρούμε υπό το βάρος αυτής της πίεσης; Δυστυχώς χάνουμε τον έλεγχο και αρχίζουμε να επιδιδόμαστε σε bullying. Cyber-bullying.

Μπορεί να υπερβάλω που το συγκρίνω με το bullying, μπορεί και όχι. Ας σταθούμε όμως στην ουσία. Στα site που επισκέπτομαι αυτές τις μέρες έχω πετύχει χυδαία σχόλια. Έχω μάθει λέξεις που δεν ήξερα ότι υπήρχαν. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνομαι μάρτυρας αυτής της εικόνας. Στο twitter είμαι 7 σχεδόν χρόνια και πάντα πριν τις εκλογές ξεκινάει ένα παιχνίδι αδιάκοπων λεκτικών επιθέσεων. Είναι τόσο κουραστικό να παρακολουθείς ανθρώπους να τσακώνονται με μη-πολιτισμένο τρόπο, που κάποιες φορές ξεχνάω εντελώς τις λίστες μου με τα Ελληνικά tweets και παρακολουθώ μόνο τα εκτός.

Φέτος στο παιχνίδι των διαδικτυακών καυγάδων έχει μπει έντονα και το facebook. Το facebook που για τους περισσότερους χρήστες είναι ένας χώρος χαλάρωσης και διασκέδασης, αλλά αυτές τις μέρες έχει μεταμορφωθεί σε αρένα. Γιατί υπάρχουν δεκάδες χρήστες που κάθονται “κρυμμένοι πίσω από την κολώνα” και μόλις εντοπίσουν κάποιον που εκφράζει άποψη διαφορετική από τη δική του, του ορμάνε. Συχνά βάζουν στο παιχνίδι ακόμα και όσους δε θέλουν να συμμετάσχουν στις αντιπαραθέσεις. Ας πούμε δηλαδή ότι έχεις επιλέξει να μην πάρεις θέση. Μπαίνεις στο facebook και όπως συνήθως και γράφεις κάτι σχετικά με τη ζωή σου. Για παράδειγμα ότι πήγες στο super-market και γινόταν χαμός από κόσμο. Ή ότι – ξέρω ‘γω – στήθηκες μια ώρα στο ΑΤΜ και όταν ήρθε η σειρά σου δεν είχε λεφτά. Αν σε παρακολουθεί κάποιος που διψάει για καυγά, θα βρει την ευκαιρία να πεταχτεί και να προσβάλει.

Αν έχεις πάρει θέση έχεις ακόμα περισσότερες πιθανότητες να πέσεις θύμα επίθεσης. Αλλά ακόμα και απλός παρατηρητής να είσαι, βλέπεις το timeline σου να γεμίζει με ειρωνικά σχόλια προς τρίτους και ενοχλείσαι. Γιατί όπως ακριβώς δεν επιθυμείς να μπει κάποιος στο σπίτι σου να αδειάσει τον σκουπιδοτενεκέ του μέσα στο σαλόνι σου, έτσι δεν επιθυμείς να γίνεται το ίδιο στο διαδικτυακό σου σπίτι. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να ελέγξεις τη συμπεριφορά των άλλων. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ελέγξεις τη δική σου συμπεριφορά και αντίδραση. Εσύ θα αποφασίσεις αν θέλεις να αγνοήσεις τα σχόλια, να απαντήσεις, να μπεις σε καυγά, να σταματήσεις να ακολουθείς ανθρώπους, να θυμώσεις, να γελάσεις, να κλείσεις το internet.

Όσοι είμαστε γονείς ξέρουμε καλά ότι τα παιδιά μας μάς αντιγράφουν. Όπως συμπεριφερόμαστε, θα συμπεριφερθούν. Αυτές τις μέρες το θέμα του δημοψηφίσματος μας απασχολεί και μας προβληματίζει.  Το παιδί έχει τα δικά του σημαντικά θέματα που τον απασχολούν και τον προβληματίζουν. Αν όμως εμείς δεν καταλαβαίνουμε πού είναι τα όρια και τα ξεπερνάμε διαρκώς, τότε και τα παιδιά μας δε θα καταλάβουν που είναι τα όρια και θα τα ξεπερνούν διαρκώς. Και οι συμμαθητές των παιδιών μας δε θα καταλαβαίνουν που είναι τα όρια και θα τα ξεπερνούν διαρκώς. Ακόμα κι αν δεν είμαστε γονείς, είμαστε φίλοι, γείτονες και μέλη της κοινωνίας.

Ας μη θυμόμαστε το bullying μόνο στην παγκόσμια μέρα του. Ας γίνουμε ένα καλό παράδειγμα προς μίμηση.

https://www.youtube.com/watch?v=5JrtpCM4yMM

Photo by Craig Piersma

Το post Κάνουν ό,τι κάνουμε δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.