Τελευταίες μέρες Αυγούστου

Πηγαίνουμε με την Εβίτα για μια δουλειά οι δυο μας. Τελειώνουμε και ξεκινάμε με τα πόδια προς το αυτοκίνητο που ήταν παρκαρισμένο αρκετά μακριά. Έχει ζέστη οπότε μόλις συναντάμε περίπτερο της λέω «Θέλεις να πάρουμε κάτι να πιούμε;»

«Ναι» μου λέει.

Το περίπτερο είναι από αυτά που έχουν τα πάντα. Όλα τα είδη, όλες τις μάρκες, ό,τι θέλεις το έχει.

Τα κοιτάει, τα ξανακοιτάει, προσπαθώντας να αποφασίσει.

Τελικά ανοίγει ένα ψυγείο και παίρνει μια βυσσινάδα.

Εγώ είχα ήδη πάρει ήδη το δικό μου αναψυκτικό οπότε της λέω «Ωραία πάμε να πληρώσουμε».

«Μισό λεπτό να διαλέξω κι εγώ» μου λέει.

«Μα δεν διάλεξες;» τη ρωτάω.

«Αυτή δεν είναι για μένα, είναι για να την πάω στο σπίτι στην Εβελίνα».

Αρχές Σεπτεμβρίου: Πρώτη μέρα Εβίτας στη β’ Λυκείου

Είμαστε στο αυτοκίνητο καθ’ οδόν για το σχολείο. Είναι η πρώτη μέρα που πηγαίνει κανονικά σχολείο για μάθημα μετά τον αγιασμό.

Είναι επίσης η πρώτη φορά ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ που πηγαίνει σχολείο χωρίς να είναι στο αυτοκίνητο και η αδελφή της. Η οποία τελείωσε την τρίτη λυκείου τον Ιούνιο.

Κάθεται λοιπόν στη θέση του συνοδηγού κι έχει βγάλει το κινητό της και με κάποιον μιλάει με μηνύματα.

Γενικά το κινητό στο αυτοκίνητο το αποφεύγουμε για πολλούς λόγους, αλλά δεν της λέω τίποτα. Εκείνη συνεχίζει για κανένα πεντάλεπτο και μετά αποφασίζω να τη ρωτήσω: “Μα καλά τι έγινε;”.

“Μιλάω με την Εβελίνα”, μου απαντάει (με την οποία μόλις είχαν αποχαιρετιστεί στο σπίτι με μεγάλη αγκαλιά).

“Γιατί έγινε κάτι;” τη ρωτάω.

“Μα καλά μαμά, δεν βλέπεις τις τραγικές στιγμές που ζούμε;”

“Ποιες τραγικές στιγμές;”

“Που φέτος χωριστήκαμε.”

Αρχές Σεπτεμβρίου: Πρώτη μέρα Εβελίνας στο Πανεπιστήμιο

ΠΡΩΙ: Zω μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές και γράφω αυτό:

ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ: Η Εβελίνα είναι καθ’ οδόν για το σπίτι. Σε διάφορα σημεία της διαδρομής στέλνει μηνύματα, πότε σε εμένα πότε στην Εβίτα. Είμαι στο μετρό, είμαι στο λεωφορείο κλπ. (Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι θα μου στέλνει πάντα μηνύματα για το πού βρίσκεται, αλλά καθώς ήταν η πρώτη φορά που ερχόταν μόνη από τη σχολή ήταν κάτι πρωτόγνωρο και σημαντικό).

Τελικά ακούγεται το κουδούνι.

– Ποιος;
– Εγώ!

Πηγαίνω στην πόρτα να την περιμένω να ανέβει, κάτι που κάνω πάντα κάθε φορά που τα παιδιά επιστρέφουν στο σπίτι και είμαι κι εγώ σπίτι (να γιατί).

Την βλέπω να ξεπροβάλει στις σκάλες με ένα διάπλατο χαμόγελο. Η Εβίτα είναι δίπλα μου και την περιμένει κι εκείνη με ανυπομονησία.

Δεν θυμάμαι καν αν αγκαλιαστήκαμε – λογικά ναι. Θυμάμαι όμως ότι αγκαλιάστηκαν μεταξύ τους. Μια αγκαλιά τόσο έντονη, τόσο ζεστή, τόσο συγκινητική…  

Η Εβελίνα της λέει «σου έφερα κάτι». Ανοίγει την τσάντα της. Βγάζει και της δίνει μία βυσσινάδα.

Το post Η βυσσινάδα δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η πλάκα που γίνεται τον τελευταίο καιρό για το πώς θα αλλάξει η ζωή στο σπίτι όταν θα γίνει 18, δεν περιγράφεται! Εκείνη μου λέει «η ζωή σου τελειώνει μαμά» (γιατί και καλά θα είναι ενήλικη κι επιτέλους θα κάνει ό,τι θέλει) και εγώ της λέω «η ζωή μου αρχίζει». Γιατί και καλά «εκτέλεσα τα καθήκοντά μου ως μαμά». Ένα ακόμα παιδί και… freeedoooooom!

Φυσικά δε σημαίνει ότι επειδή τα παιδιά γίνονται 18, ξεμπερδέψαμε… Μία φορά μαμά, πάντα μαμά! Επίσης το πιθανότερο είναι ότι ως φοιτήτρια θα μένει και πάλι στο σπίτι. Παρ’ όλα αυτά ο ενθουσιασμός της για τα φετινά γενέθλια, έχει χτυπήσει κόκκινο!

Και φτάνουμε στο σημερινό post: Μια φορά ατακαδόρικο κορίτσι, πάντα ατακαδόρικο κορίτσι. Το γεγονός ότι είναι 18 παρά κάτι, δε σημαίνει ότι έχει σταματήσει να λέει ατάκες… Όλα κι όλα!

Με χαρά λοιπόν (και με την άδειά της) μοιράζομαι τις τελευταίες της ατάκες, όπως κάνω τα τελευταία 12 χρόνια.

✔ Εβελίνα: Μαμά μην προσβληθείς, αλλά την κόρη μου δεν θα την ονομάσω Άσπα. 
Εγώ: OK, ό,τι θες.
Εβελίνα: Αλλά αν θες μπορώ να ονομάσω το σκυλάκι μου Άσπα!

✔ Τρώμε φαγητό, τρώμε παγωτό (ουπς) και μετά φεύγω από την κουζίνα για να έρθω στο γραφείο μου να συνεχίσω δουλειά.

Σχολιάζει: «Ο χρήστης Άσπα Τσαμαδή αποχώρησε από τη συνομιλία».

✔ Έρχεται στο γραφείο μου με ανοιχτή αγκαλιά.
«Μαμά είσαι ο αγαπημένος μου άνθρωπος στο generation X!».
Αγκαλιαζόμαστε για λίγο.
«Τι χάρη θέλεις Εβελίνα;»
«Θα με πας το βράδυ στην Εύα;»

✔ Τους λέω: «Προσοχή γιατί ο παππούς δεν δέχεται όχι για απάντηση. Όταν θα τον δείτε θα σας ρωτήσει (μπλα μπλα)» και τους εξηγώ τι θα τα ρωτήσει για να είναι προετοιμασμένα.

Μου απαντάει η Εβελίνα: «Πώς νιώθεις μαμά που ξέρεις ότι μια μέρα θα προειδοποιώ τα παιδιά μου για τα τι θα τα ρωτήσεις εσύ;»

Και συνεχίζει:
«Θα τους λέω: ‘Προσοχή γιατί η γιαγιά δεν δέχεται όχι για απάντηση. Θα σε ρωτήσει αν συμφωνείς να γράψει post στο blog της για τη ζωγραφιά σου!’»

✔ Μου μιλάει για ένα σενάριο που έχει γράψει. Με βλέπει ότι συμμετέχω και λέει: «Τι ωραία να σου λέω μια ιστορία και εσύ να μισο-ενδιαφέρεσαι μαμά!»

✔ Εβελίνα: Μαμά θα πάμε τη Δευτέρα για ψώνια;
Εγώ: Εβελίνα οι επόμενες δύο εβδομάδες είναι πολύ δύσκολες για μένα. Θα προσπαθήσω αλλά δεν μπορώ να σου το υποσχεθώ.
Εβελίνα: Ναι μαμά, αλλά έχεις επίσης δύο παιδιά που έχουν και τα δύο ανάγκες!
(Δεν απαντώ γιατί σκέφτομαι).
Εβελίνα: Πιστεύω σε σένα μαμά. Πιστεύω σε σένα.

✔ Φτιάχνω δραστηριότητες κατά της βαρεμάρας για παιδιά, για το Love, mom.
Εγώ: Για πες καμιά ιδέα Εβελίνα. Τι τίτλο να δώσω στις δραστηριότητες; Συνήθως τις λέω «δραστηριότητες αντιβαραμέρας» αλλά θα ήθελα κάτι πιο δημιουργικό.
Εβελίνα: Να τις πεις, «δραστηριότητες ξετεμπελιάσματος».  

✔ Έχει κοντοσταθεί στην πόρτα και αναρωτιέται αν τα πήρε όλα.
Λέει: «Ξέχασα να ξεχάσω την τσάντα μου»! 

✔ Πρώτες μέρες σχολείου:
Εγώ: Έλα γρήγορα, παιδιά καθυστερούμε. Μα καλά δεν έχετε αγχωθεί;
Εβελίνα: Το σύστημα μου δεν έχει ξυπνήσει ακόμα ώστε να μπορέσει να αγχωθεί.

✔ Τρώμε κάτι που της αρέσει πολύ: «Η κοιλιά μου είναι γεμάτη χαρά».

✔ Της είχα δανείσει να φορέσει μια μπλούζα μου. Και δεύτερη φορά. Και τρίτη. Και τέταρτη. Την πέμπτη τη φοράω εγώ: «Ωπ μαμά; Γιατί φόρεσες τη μπλούζα μου;»

✔ Από τότε που πήγε Γαλλία με το σχολείο αγάπησε τη Γαλλική γλώσσα. Από εκεί που δεν ήθελε να ξανακούσει για Γαλλικά, όταν ξεμπέρδεψε με το υποχρεωτικό μάθημα του σχολείου, ξαφνικά άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα online.

Επειδή εγώ μιλάω καλά Γαλλικά, έρχεται να με ρωτήσει κάτι. Της απαντάω. Δεν καταλαβαίνει και με ξαναρωτάει. Της ξαναπαναπαντάω. Και πάλι δεν καταλαβαίνει.
«Μαμά μου το λες με Γαλλική προφορά και δεν καταλαβαίνω! Δεν μπορείς να μου το πεις με βλάχικη;»

✔ Επιστρέφει από το πατινάζ.
Εγώ: Πώς πήγε το πατινάζ Εβελίνα;
Εβελίνα: Έπεσα δύο φορές, αλλά τη μία έπεσα εντυπωσιακά!

✔ Μου διαβάζει ένα tweet που είχε ανεβάσει. Της απαντάω ότι μου αρέσει πολύ.
«Ωχ μαμά δεν πιστεύω να γίνεις από αυτές τις μαμάδες που αρχίζουν να κορνιζάρουν τα tweets των παιδιών της;»

✔ Το Dancing Queen των Abba είναι ένα από τα αγαπημένα της τραγούδια. Τα λόγια λένε:
You are the dancing queen
Young and sweet
Only seventeen

Μου λέει πρόσφατα: «Τo 2020, στα 17 μου, θα έπρεπε να είμαι dancing queen.
Και εγώ αντί για only seventeen, είμαι only quarantined».

Το post Dancing queen δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Θυμάμαι που μια χρονιά ήταν τέτοια η ανυπομονησία τους για τη γιορτή της μητέρας, που βγαίνοντας την Παρασκευή το μεσημέρι από το σχολείο, δεν άντεξαν, μου έδωσαν την κάρτα εκεί επιτόπου.

Φέτος οι κόρες μου είναι 16 και 14. Δύο κανονικές έφηβες. Που πρωί-πρωί την ημέρα της γιορτής της μητέρας με ρώτησαν αν “ψήνομαι να τους φτιάξω πρωινό”!

Φυσικά δεν περίμενα κάρτες, ζωγραφιές ή λουλούδια. Δεν περίμενα τίποτα, παρά μόνο ευχές. Αλλά πού να ήξερα ότι θα τις έπαιρνα δημόσια!

Το απογευματάκι, με πλησιάζει η Εβελίνα και επινοεί κάποια δικαιολογία για να με αναγκάσει να ανοίξω το instagram. Δεν υποψιάστηκα τίποτα και έπιασα το κινητό.

Και ανοίγω. ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΔΩ;

Εμένα με ένα καπέλο σομπρέρο. Στο feed μου στο instagram! Είχε ανεβάσει μία φωτογραφία που βγάλαμε το καλοκαίρι στο Λονδίνο σε ένα μεξικάνικο, η οποία ήταν για εμάς. Όχι για δημοσιευτεί online. Και όμως η φωτογραφία μου με το σομπρέρο ήταν εκεί. Σαν να θέλει να μου πει “Μαμά μην παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά” ή “Μαμά σε προτιμώ όταν είσαι fun”. Δεν ξέρω γιατί επέλεξε αυτήν, αλλά… αυτήν επέλεξε.

Κι έτσι τώρα αναγκάζομαι να σας την δείξω. Ιδού:

Υπήρχε όμως και μια χειρότερη. Η επόμενη. Στην επόμενη είμαι με το κέρινο ομοίωμα του Χίτσκοκ.  Να το μεταφράσω και αυτό; Θα το μεταφράσω! Μπορεί – ξέρω ‘γω λέμε τώρα – να ήθελε να μου πει: “Μαμά μερικές φορές είσαι τρομαχτική!”

Στη συνέχεια δημοσίευσε μερικές δικές μας (που τις λατρεύω όλες, φιουουου υπάρχει ελπίδα) και τέλος το γνωστό σημειωματάκι που μου είχε γράψει όταν ήταν 9.

[Σημείωση: Γράφω σε αυτό εδώ το blog 11 χρόνια και πάντοτε απέφευγα να ανεβάζω φωτογραφίες των παιδιών για τους λόγους που έγραφα εδώ.  Σήμερα δημοσιεύω κάποιες και μην ανησυχείτε δεν είστε σε λάθος blog! Στις ηλικίες όμως που βρίσκονται, εκείνες αποφασίζουν αν θέλουν να εμφανίζονται και αφού ανέβασαν οι ίδιες φωτογραφίες του εαυτού τους, τις αναδημοσιεύω κι εγώ.]

Να τι μου έγραψε στη λεζάντα.

💕 “Μαμά δεν δίνεις απλά αγάπη. Είσαι αγάπη.” 💕

Αυτό είπε η εννιάχρονη Εβελίνα (η οποία δεν ήξερε γραμματική τότε, but we don’t talk about that.) Τα καλά νέα είναι ότι το εννοεί ακόμη!!

Η αλήθεια είναι με τρελαίνεις. Ώρες, ώρες, μου έρχεται να σε πνίξω.

Τι να κάνω κι εγώ, εσύ είσαι αυτή που κανείς ερωτήσεις τύπου “Πήρες κλειδιά;” ογδόντα φορές κάθε πρωί. Το ξέρω όμως ότι το κάνεις από αγάπη. Κι εγώ, όταν ρωτάω “Να πάρουμε πίτσα;” από αγάπη το λέω. Τέτοιο παιδί μεγάλωσες ΚΟΡΙΤΣΑΡΑ ΜΟΥ ΕΣΥ. 💕

💞 Αλλά πέρα από την πλάκα, ΕΙΣΑΙ κοριτσάρα. Αλλιώς πώς θα με άντεχες; Σου πετάω κάθε μέρα από έξι κοτσάνες, σου μιλάω για πράγματα που δεν σε νοιάζουν καν (έχεις μάθει όλο το σενάριο από τα χελωνονιντζάκια απ’έξω εξαιτίας μου), μέχρι και αυτές τις φωτογραφίες σου ανέβασα, αλλά εσύ τίποτα, δεν με διώχνεις από το σπίτι. Κι αυτό κάτι σημαίνει, δεν νομίζεις; Αυτό, αγαπητή μαμά, είναι η δύναμη της αληθινής αγάπης. Μακάρι το Instagram να με άφηνε να κάνω παραγράφους, γιατί υπάρχουν τόσα πράγματα που θα μπορούσα να πω. 💞

💞 Με έμαθες να μην δίνω απλά αγάπη. Με έμαθες να ΕΙΜΑΙ αγάπη.

💞 Η Εβίτα είπε θα κλάψεις. Από αγάπη πάλι. Θα δούμε. Να παραγγείλουμε; (ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ ΠΑΛΙ.) Anyway, LOVE YOU GURLLL, Σ’ΑΓΑΠΩΩΩΩ!! 💜💜

Ακόμα πιο συγκινητικό ήταν αυτό που έγραψε στο story της. Εκεί έβαλε και πάλι τη φωτογραφία με το σομπρέρο, αλλά έγραψε:

THIS IS WHO I ASPIRE TO ΒΕ.

Η μαμά κάτω από το σομπρέρο

Όταν το 16χρονο παιδί σου γράφει στο instagram (στο οποίο την ακολουθούν όλοι οι συμμαθητές της) ότι φιλοδοξεί να γίνει σαν εσένα, λες χαλάλι όλα! Χαλάλι και τα σομπρέρο και ο Χίτσκοκ και τα χελωνονιντζάκια και οι πόνοι της γέννας!

Όσο για την Εβίτα; Κι εκείνη ανέβασε story στο instagam που με συγκίνησε…

Εκείνη έγραψε “Thanks for giving birth to me and all” δηλαδή σε ευχαριστώ που με γέννησες και τα λοιπά  (“Και τα λοιπά!” Μια γέννα και τα λοιπά που ακολούθησαν τα επόμενα 14 χρόνια! 🤣 Το χιούμορ της με σκοτώνει).

Η Εβίτα ανέβασε μία δική μας φωτογραφία. Ήταν μια σέλφι που βγάλαμε πρόσφατα οι δυο μας  στο αυτοκίνητο, στην επιστροφή από το πιάνο.

Η Edith Hunter είχε πει: “Οι κουβέντες που κάνουμε στις βόλτες με τα δίχρονα παιδιά μας με τις κόκκινες μπότες, έχουν άμεση σχέση με τις αξίες που θα υιοθετήσουν ως ενήλικες”.

Νομίζω ότι ήθελε να πει ότι οι απλές καθημερινές στιγμές που περνάς με τα παιδιά σου είναι αυτές κάνουν τη διαφορά. Οι κουβέντες λοιπόν που κάνω με την Εβίτα στο στο δρόμο ή στην επιστροφή από το πιάνο είναι πολύτιμες. Παρ’ όλο που η διαδρομή είναι σύντομη, είμαστε οι δυο μας. Και για αυτό, αυτά τα λίγα λεπτά είναι πολύτιμα για μένα (και ελπίζω το ίδιο και για εκείνη). Μπορεί για αυτό να επέλεξε τη συγκεκριμένη φωτογραφία.

Αυτά λοιπόν συμβαίνουν στη γιορτή της μητέρας όταν τα παιδιά σου είναι στην εφηβεία.  Και παρ’ όλο που σύμφωνα με όσα είδα στο instagram, τις τρελαίνω και ώρες ώρες θέλουν με πνίξουν, αμοιβαία τα αισθήματα! Έτσι άλλωστε δε συμβαίνει σε όλες τις σχέσεις;

Όπως και να έχει, λατρεύω την ηλικία στην οποία βρίσκονται τώρα. Εδώ που τα λέμε αυτή την ηλικία δεν την αλλάζω με τίποτα!

Ανυπομονώ να δω τι μου επιφυλάσσει η μοίρα μου για του χρόνου. Χρόνια μας πολλά μαμάδες! Και του χρόνου να είμαστε καλά!

Το post Η μαμά κάτω από το σομπρέρο δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

“Αν μεγαλώνεις παιδιά να ξέρεις ότι κάποια μέρα οι σωροί από άπλυτα θα εξαφανιστούν και ότι απροσδόκητα θα σου λείπουν.”

Όταν λοιπόν βαρυγκωμώ για ένα ακόμα πλυντήριο που έχω να βάλω, βλέπω το ρητό και συνέρχομαι. Γιατί δεν έχω καμία αμφιβολία ότι κάποτε (κοίτα να δεις πράγματα) το πλύσιμο θα μου λείπει.

Στο παλαιότερο post Τα μικρά πράγματα, περιέγραφα το “τελετουργικό” του χτενίσματος των κοριτσιών.

Έβγαζαν από το συρτάρι το καλάθι με τα 500 λαστιχάκια. Ανέβαιναν στο σκαμνάκι για να βλέπουν στον καθρέφτη. Κι έδιναν “παραγγελιά” για χτένισμα. Είχα δεν είχα κέφι (γιατί ποιος έχει κέφι στις 7.30 το πρωί;) άρχιζα να κάνω κοτσίδες, κοτσιδάκια ή πλεξούδες, ανάλογα με την περίσταση.

“Μαμά με πονάς”, “μαμά πετάνεεεε!”, “μαμά όχι αυτό το κοκαλάκι” “μαμά θέλω εγώ το κοκαλάκι που έβαλε η Εβελίνα. Είναι σειρά μου”!

Στην αρχή ανέβαιναν στο σκαμνάκι.

Μετά σταμάτησαν γιατί ψήλωσαν και δεν μπορούσα να χτενίσω καλά.

Μετά η Εβελίνα σταμάτησε να τα πιάνει.

Μετά η Εβίτα τα έκοψε κοντά.

Και κάπως έτσι δόθηκε τέλος στο τελετουργικό του χτενίσματος.

Και μου λείπει, όπως θα συμβεί κάποτε με το πλύσιμο.

Έπεσα τις προάλλες πάνω στο παρακάτω βίντεο.  Ό,τι ήταν για μένα το χτένισμα, είναι για τον μπαμπά του βίντεο ένας ιδιαίτερος, ξεχωριστός, αδέξιος θα έλεγα χορός.

Και με έβαλε σε σκέψεις. Λες; Λες σε μερικά χρόνια να ακούσω το κινητό μου να χτυπάει και…

Δείτε το βίντεο:

Αφιερωμένο στην κόρη μου την Εβελίνα που την προηγούμενη εβδομάδα έκοψε τα μαλλιά της κοντά και τα δώρισε για παροχή περουκών σε γυναίκες ασθενείς με καρκίνο.

Photo: AspaOnline & Donnie Ray Jones

Το post Μικρές στιγμές που μας ενώνουν δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Όσοι παρακολουθείτε το blog από τα πρώτα του χρόνια μπορεί να θυμάστε την 16χρονη Εβελίνα ως νηπιαγωγάκι. Ζωγράφιζε κάστρα με φ-Λ-ουρούς,  έγραψε την πρώτη της λέξη επειδή της είχα ζητήσει ησυχία (κι έτσι για να μη μου μιλήσει, πήρε μολύβι και έγραψε) και με αγαπούσε για έναν απόλυτα λογικό λόγο: Γιατί έφτιαχνα ωραίες κρέπες!

Ή μπορεί να θυμάστε την 14χρονη Εβίτα ως τρίχρονη. Γράφτηκε στο μπαλέτο για να είναι με την αδελφή της (όπως συνέβη αργότερα και για τα Αγγλικά),  ζωγράφισε τον τοίχο του δωματίου της (προς Θεού δεν έφταιγε εκείνη, ο τοίχος επέμενε) και η καλύτερη μέρα της ζωής της ήταν όταν έπεσε το πρώτο της δόντι (τι έπεσε δηλαδή, όλη μέρα το τραβάγαμε)!

Και βέβαια θα θυμάστε τις ατάκες. Τι ατάκες! Πόσο χαίρομαι που τις μοιραζόμουν μαζί σας και γελούσαμε όλοι μαζί…

Όλα αυτά τα χρόνια οι ατάκες ήταν πολύ σημαντικό κομμάτι του blog μου. Έγραφα συχνά τις ατάκες τους και ήταν τόσες πολλές που είχα ξεχωριστή κατηγορία ΑΤΑΚΕΣ. Τότε μπορούσατε να τις βρείτε στο κεντρικό μενού του blog.

Καθώς όμως τα παιδιά μεγάλωσαν και οι ατάκες λιγόστεψαν, άρχισα να γράφω περισσότερο για άλλα θέματα. Οι παλαιότερες ατάκες, έφυγαν αθόρυβα από το κεντρικό μενού. (Τώρα πλέον τις βρίσκετε ως υποκατηγορία κάτω από την επιλογή Η ΖΩΗ ΜΟΥ, αν θέλετε να ανατρέξετε στις παλιές).

Αλλά… SURPRISE!

Σήμερα είναι μέρα για νέες ατάκες της Εβελίνας! Γιατί μπορεί να μην κυκλοφορώ όλη μέρα με ένα στυλό στο χέρι όπως έκανα παλιά, αλλά εξακολουθώ να σημειώνω πράγματα που μου λένε και όποτε μαζεύεται υλικό, παίρνω την άδειά τους και το ανεβάζω.

Πάμε λοιπόν για νέες ατάκες τις Εβελίνας, όπως τις παλιές καλές μέρες!

✔ Την παραμονή του πάρτυ της κολλητής της:
“Μαμά να κοιμηθείς καλά σήμερα, γιατί αύριο θα ξενυχτήσεις. Θα φύγω τελευταία από το πάρτυ”.

✔  Εβελίνα: Μαμά τα μαλλιά μου έχουν μακρύνει πολύ. Δεν θέλω να τα κόψω ακόμα, αλλά σκεφτόμουν όταν θα τα κόψω να κάνω κάτι ξεχωριστό.
Εγώ (από μέσα μου): ΩΧ.
Εγώ  (απ΄έξω μου): Τι δηλαδή;
Εβελίνα: Σκεφτόμουν να βάλω κάτω στις άκρες λίγο μωβ.
Εγώ (από μέσα μου): Να τα μας…
Εγώ  (απ΄έξω μου): Όταν θα γίνεις 18.
Εβελίνα (προς την αδελφή της που ήταν σε άλλο δωμάτιο): Εβίτα! Έφαγα reject!

✔ Και ξανά η λέξη reject:
Μου λέει μια μέρα: “Γιατί με reject-άρεις;”

✔ Μου διηγείται τι συνέβη όταν έψαχνε για κάτι και δεν το έβρισκε:
“Εγώ στην αρχή κατηγόρησα την Εβίτα, όπως θα έκανε κάθε σωστή μεγάλη αδελφή”.

✔ Μου εξηγεί πόσο κουρασμένη ήταν το προηγούμενο βράδυ: «Ήμουν τόσο κουρασμένη χθες το βράδυ που δεν είχα ενέργεια να δω όνειρο. Το μυαλό μου δε λειτουργούσε… Έκλεισα τα μάτια και αντί για όνειρο είδα ένα επεισόδιο Χελωνονονιτζάκια».

✔ Εβίτα: Μαμά όταν μας γέννησης πλήρωσες; (εννοούσε στο μαιευτήριο).
Εβελίνα: Ναι. Με τη ζωή της!

✔  Πρόσφατα έκλεισα ραντεβού στον ορθοδοντικό και είπα να τους στείλω πρόσκληση στο Google Calendar για να το έχουν στο ημερολόγιό τους και να μην το ξεχάσουν. Φυσικά δεν περίμενα να απαντήσουν, απλώς το έστειλα για να είναι ενήμερες!

Αλλά… Η Evelina Online απέρριψε την πρόσκληση με συνοπτικές.  Με reject-αρε!

✔  Εγώ: Λοιπόν; Θα μου πείτε αν καμιά από τις δυο σας έχει σκοπό να σπουδάσει στο Λονδίνο γιατί θέλω να ξέρω αν το μέλλον μου επιφυλάσσει Αγγλία;
Εβελίνα: Ναι εγώ το σκέφτομαι.
Εγώ: Αααα… τέλεια! Θα έρχομαι 2-3 φορές το χρόνο τότε από καμιά εβδομάδα τη φορά. Δηλαδή κανονικά θα μπορούσα να κάθομαι περισσότερο, γιατί τη δουλειά μου μπορώ να την πάρω μαζί, αλλά δε θα με θέλεις.
Εβελίνα: Τι λες μαμά; Εννοείς ότι θα σε βλέπω μόνο 3 φορές το χρόνο; Εμένα και μία φορά το μήνα μου φαίνεται λίγο. Αν πάω Αγγλία θα έρθεις να μείνεις μαζί μου!

✔  Και με την ευκαιρία, να μια φωτογραφία από Λονδίνο που έχει σχέση με την Εβελίνα… Μπήκαμε λοιπόν μια μέρα σε ένα super-market και αντικρύσαμε αυτό:

Κοντέψαμε να την χάσουμε την Εβελίνα! (Για δεύτερη φορά δηλαδή. Την πρώτη τη χάσαμε στο μετρό). Έπαθε σοκ και ήθελε να κατασκηνώσει στο διάδρομο με τα φρούτα καθώς δεν έχει κανένα πρόβλημα να τρέφεται μόνο με φράουλες και raspberries (ε και πίτσα).

✔  Εγώ: Τι είπε η Άννα που δε θα πας τελικά;
Εβελίνα: Ό,τι λέει κάθε παιδί του 21ου αιώνα σε αυτές τις περιπτώσεις.
Εγώ: Τι λέει κάθε παιδί του 21ου αιώνα σε αυτές τις περιπτώσεις;
Εβελίνα: RIP.

✔  Την αγκαλιάζω και της λέω: “Λυκειάκι μου”.
“Γιατί με λες έτσι μαμά;”
“Λυκειάκι μου, επειδή τώρα πηγαίνεις λύκειο”.
“Να με λες καλύτερα Γλυκιάκι μου επειδή είμαι γλυκιά”.

✔  Εγώ: Πώς τα περάσατε Εβελίνα στο πάρτυ;
Εβελίνα: Ήταν τέλεια. Στο τέλος είχαμε καθίσει και βάζαμε τραγούδια από τα παλιά.
Εγώ: Α ωραία…
Εβελίνα: Ναι! Ήταν τραγούδια από το 2015! Και ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΠΙΑΣΕΙ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ… Ωραία ήταν…

Το post Μας είχε πιάσει νοσταλγία… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Δεν ξέρω γιατί μου φάνηκε “αδιανόητο”. Ίσως επειδή εμείς είχαμε πάει 5ήμερη στην Τρίτη Λυκείου – και όχι στην Τρίτη Γυμνασίου όπως στην περίπτωση της Εβελίνας.

Ίσως επειδή είναι η πρώτη φορά που πηγαίνει κάπου μόνη της για τόσες μέρες χωρίς γονείς ή παππούδες.

Ίσως επειδή δε θέλω να το πιστέψω ότι μεγάλωσε τόσο.

Αλλά συνέβη. Πήρε τα μπογαλάκια της και έφυγε. Και με άφησε να ξεροσταλιάζω στο instagram περιμένοντας να δω τις φωτογραφίες και τα stories της για να καταλάβω πώς περνάει…

Στην πραγματικότητα δεν είμαι από τις μαμάδες που ανησυχούν – ανησυχώ μέσα στα  φυσιολογικά επίπεδα.  Και όπως τελικά αποδείχτηκε δεν με άφησε να ανησυχήσω. Τηλεφωνούσε συχνά ή έστελνε μηνύματα.

Από το instagram της Εβελίνας. Με την κολλητή της στην Ύδρα!

Αλλά η απουσία της με έκανε να σκεφτώ πόσο κοντά έχουμε φτάσει στο τέλος αυτής της διαδρομής…

Τρία χρόνια έμειναν μέχρι να κλείσει τα 18.

Τρία χρόνια ακόμα που θα μένει στο σπίτι, εκτός κι αν συνεχίσει τις σπουδές της στην Αθήνα.

Τρία καλοκαίρια που θα κάνουμε διακοπές μαζί – και αν.

Όταν έκλεισε τα 9 έγραψα ένα post με τίτλο Στη μέση. Ε λοιπόν τώρα δεν είμαστε πλέον στη μέση. Κοντεύουμε στο τέλος.

Όταν έγινα μαμά, νόμιζα ότι το δύσκολο ήταν να τα μεγαλώσεις. Έλεγα μα πότε θα μεγαλώσουν; Πότε θα μεγαλώσουν να μη λένε “μαμά” κάθε μερικά δευτερόλεπτα;

Τελικά όμως το δύσκολο δεν είναι να τα μεγαλώσεις. Το δυσκολότερο είναι να τα έχεις μεγαλώσει. Το δυσκολότερο είναι να τα αφήσεις.

Αυτός όμως είναι ο προορισμός μας. Να τα προετοιμάσουμε για τη ζωή χωρίς εμάς. Να τα κάνουμε ανεξάρτητα. Να τα κάνουμε να μη μας χρειάζονται. Να μην τα αποδυναμώνουμε κάνοντας τα να εξαρτιόνται από εμάς. Να τους δώσουμε τα εφόδια να πετάξουν.

Ναι. Το δυσκολότερο είναι σίγουρα να τα αφήσεις.

Αλλά δεν ήμουν μόνο εγώ που έπρεπε να την αφήσω…

“Δεν θα είναι πίσω η Εβελίνα όταν θα επιστρέψω από το σχολείο” είπε η Εβίτα το πρωινό που έφυγε η Εβελίνα. “Θα μου λείψει”.

“Ναι Εβίτα” της απάντησα, “αλλά θα πάτε κι εσείς σήμερα εκδρομή!”

“Ναι ευτυχώς… Θα γεμίσει κάπως το αίσθημα του κενού των συναισθημάτων” μου απάντησε.

Το δυσκολότερο κομμάτι της μητρότητας είναι να τα αφήσεις. Και να διαχειριστείς το κενό των συναισθημάτων.

Το post Το δυσκολότερο κομμάτι της μητρότητας δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Είναι δυο φυσιολογικά αδέλφια: Και θα παίξουν και θα μαλώσουν και θα καθίσουν να μετρήσουν αν έχουν ακριβώς ίδια ποσότητα πορτοκαλάδας στα ποτήρια (παρανοική με έχουν καταντήσει!)

Μέσα μου όμως θαυμάζω τη σχέση τους. Μια σχέση που καταγράφω όσο καλύτερα μπορώ όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από τις σελίδες αυτού του blog.

«Στα μπισκότα της ζωής, οι αδελφές είναι τα κομματάκια σοκολάτας.»

Όπως τότε που η Εβίτα χάθηκε και η Εβελίνα έκλαιγε και έλεγε «Μαμά κάνε κάτι! Έχασα το πιο σημαντικό πλάσμα της ζωής μου!»

Όπως τότε η Εβελίνα άρχισε Αγγλικά και η Εβίτα δεν μπορούσε να μείνει μόνη της για μία ώρα: «Θα μου λείψει η αδελφούλα μουουουουου…. Θα μου λείψειειειειει…. Θα μου λείψει το προσωπάκι τηηηηηηης…»

Όπως τότε που είχαν μαλώσει και η Εβελίνα έγραψε στην αδελφή της ένα ανορθόγραφο σημειωματάκι για να ζητήσει συγγνώμη: ΣΙΓΝΩΜΗ ΕΒΙΤΑ ΗΜΕ ΤΟΣΟ ΣΤΕΝΑΧΟΡΙΜΕΝΗ ΠΟΥ ΤΑ ΕΚΑΝΑ ΑΦΤΑ. Ανορθόγραφο γιατί μόνο έτσι “απλά” θα μπορούσε η μικρή της αδελφή να το καταλάβει.

Όπως τότε που η Εβελίνα διαπίστωσε ότι στο κυλικείο του σχολείου είχαν φέρει πίτσα και αγόρασε μία για εκείνη και μία για την αδελφή της κι έτρεχε στο διάλειμμα να την βρει να της την δώσει.

Όπως τότε που η Εβίτα αποφάσισε να παντρευτεί πρίγκηπα και η Εβελίνα απελπίστηκε που η αδελφή της θα πήγαινε να μείνει σε παλάτι. Της είπε όλα τα επιχειρήματα που σκέφτηκε: Δε θα μπορείς να φοράς φόρμες, δε θα μπορείς να οδηγείς, ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΡΩΣ ΠΙΤΣΑ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ!  Ώσπου την τούμπαρε την αδελφή της και ο γάμος αναβλήθηκε. Αποφάσισαν να μείνουν γιια πάντα μαζί!

Όπως τότε που η Εβελίνα αποφάσισε να εξετάσει την αδελφή της για να βεβαιωθεί ότι έχει διαβάσει, αλλά όταν κόλλησε της ψιθύρισε την απάντηση.
«Καλά βρε Εβελίνα θα λιποθυμήσω από τα γέλια. Τι κάνεις εκεί; Από τη μία την εξετάζεις και από την άλλη της ψιθυρίζεις την απάντηση;»
«Τι να κάνω βρε μαμά; Αδελφή μου είναι!»

Όπως τότε που η Εβίτα έγραψε γράμμα στο Θεό, συμπληρώνοντας την άσκηση στο βιβλίο της Γλώσσας:
– Αν έγραφες ένα γράμμα στον Θεό, τι θα του ζητούσες πιο πολύ από όλα για σένα; Ποια θα ήταν η μεγαλύτερη επιθυμία για τον εαυτό σου;
– Θα ήθελα να γίνω σαν την αδερφή μου.

Όπως την προηγούμενη εβδόμάδα που η Εβίτα επέστρεψε για πρώτη φορά μόνη της με τα πόδια από το σχολείο. Είχε 5ωρο ενώ η Εβελίνα είχε 6ωρο. Δεν το ήξερα, άνοιξε ξαφνικά την πόρτα και μπήκε.

Η Εβίτα δεν είχε ξαναγυρίσει ποτέ μόνη της από κάπου τόσο μακριά. Φέτος που ξεκίνησε την πρώτη γυμνασίου, άρχισε να γυρνάει μαζί με την αδελφή της. Μόλις την είδα να μπαίνει μόνη της ξαφνιάστηκα! Και αμέσως σκέφτηκα να πάω να το γράψω στο facebook. Γιατί η πρώτη φορά που το παιδί σου επιστρέφει μόνο του με τα πόδια από το σχολείο έχοντας περπατήσει μισή ώρα μόνο του, είναι οπωσδήποτε ένα κάποιο “ορόσημο”.

Μετά λέω, “Άσπα κρατήσου. Παρ’ όλο που για σένα μπορεί να είναι σημαντικό, δεν είναι σημαντικό για όλους. Εξάλλου δε γύρισε μόνο του από άλλη χώρα!”. Κι έτσι δεν έγραψα τίποτα.

Αλλά τη συνέχεια, αξίζει να την μοιραστώ σε αυτό εδώ το post. Μετά από μία ώρα άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα η Εβελίνα. “Πού είναι η Εβίτα;” ρώτησε. Αφού βεβαιώθηκε ότι η αδελφή της είχε επιστρέψει είπε: “Θα είμαι ειλικρινής. Όταν η Εβίτα έφυγε μόνη της από το σχολείο, η καρδιά μου σταμάτησε. Τώρα ηρέμησα”. ❤️ 🍪

Το post Οι αδελφές είναι τα κομματάκια σοκολάτας δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Οι κόρες μου τώρα είναι 12 και 14.  Έχουν απίστευτη αίσθηση του χιούμορ και γελάμε συνέχεια, αλλά δε λένε πια “ατάκες” με την έννοια που έλεγαν παλαιότερα. Ή λένε ατάκες που είναι μόνο για εμάς.  Αλλά καμιά φορά, σε πιο αραιά διαστήματα απ’ ό,τι ως τώρα, λένε και τις συνηθισμένες τους ατάκες.

Σειρά λοιπόν σήμερα για τις τελευταίες ατάκες τις Εβελίνας, που μόλις τελείωσε τη Δευτέρα Γυμνασίου. (α πα πα… δεν μπορώ ούτε να το γράψω!)

✔ Πλησίαζε τριήμερο (Σάββατο – Κυριακή – Δευτέρα) και την Παρασκευή το πρωί την ώρα που έφευγε για το σχολείο την έπιασε ενθουσιασμός, αισιοδοξία και βιασύνη: “Το ΠαρασκευοΣαββατοΚυριακοΔεύτερο, ΜΟΛΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ!”

✔ Κλείνεται μια μέρα στο δωμάτιό της για να μιλήσει στο skype και πριν να κλείσει την πόρτα της βάζει τα πράγματα στη θέση της για το τι θα συμβεί: “Δε θα πάρω το τηλέφωνό μου μέσα, οπότε ΜΗ ΜΕ ΠΑΡΕΙΣ”.

✔  Με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει:  “Κοριτσάρα μου”!

✔  Είναι ώρα φαγητού και είναι στο δωμάτιό της. Την βλέπω online στο τσατ του Google και της στέλνω μήνυμα. Έρχεται:
– Μου αρέσει που μου στέλνεις στο τσατ για να συνεννοηθούμε. Γιατί άλλοι φωνάζουν στα παιδιά τους “Γιώργγοοοο έλα για φαγητό!”
– Ε κι εγώ θα σου φώναζα αν ήμουν κανονική.
Ανεστενάζει με ανακούφιση.
– Ναι. Αλλά εσύ δεν είσαι κανονική!

✔   Στη λίστα με τα ψώνια έχει προσθέσει:

Ελιές με άσπρα πράγματα, ξέρω ‘γω, αμύγδαλα; Αυτές οι γεμιστές!

✔ Τι γλυκό θέλεις από το ζαχαροπλαστείο Εβελίνα;
Εκείνο με τις κλωστές.
( = κανταΐφι)

✔ “Μαμά όλοι έχουμε αυτόν τον φίλο που δουλεύει λιγότερο από εμάς και παίρνει καλύτερους βαθμούς από εμάς, σωστά;”
“Ναι”.
“Είμαι αυτός ο φίλος”!

✔ Κάνει δώρο γενεθλίων σε ένα φίλο της, κολλάει πάνω στη σακούλα έναν αυτοσχέδιο φιόγκο και του γράφει δίπλα:
“Ναι, αυτό είναι ό,τι απέμεινε από το blanco σου”.
(Του έπαιρνε συνέχεια το blanco/roller μέσα στην τάξη και όταν τελείωσε σκέφτηκε να του το… επιστρέψει)

✔  Ανεβαίνει κουτρουβαλώντας τις σκάλες. Μπαίνει στο γραφείο μου: “Γρήγορα, γρήγορα, νέα καρτέλα!” μου λέει.
Ανοίγει νέα καρτέλα στο chrome. Γκουγκλάρει “We are the Champions”, βγαίνει το video των Queen. Το βάζει να παίζει. Τραγουδάει (ξεφωνίζει) δυνατά:
“We are the champions, my friends
And we’ll keep on fighting till the end!”
Και μετά μου λέει: “ΠΗΡΑ 20 ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ!”

✔  Αν και είναι ήδη blogger, παρακολουθεί τα μαθήματα blogging που παραδίδω online.  Ήταν μεσημέρι και είχε βάλει να δει το βίντεο του μαθήματος που είχα ανεβάσει εκείνη την ημέρα.

Της λέω κάποια στιγμή “Έτοιμο το φαγητό!”
“Μα είμαι στην τάξη και ακούω τη δασκάλα!” απαντάει.  “Τώρα ποιον να υπακούσω; Τη δασκάλα που κάνει μάθημα ή τη μαμά μου μου λέει να πάω για φαγητό;”

✔  Λίγο πριν να ανεβάσω το post, το εμπλουτίζει κι άλλο άθελά της (δεν ήξερε ότι ετοιμάζω post με τις ατάκες της). Μου στέλνει μήνυμα στο Viber, που όπως βλέπετε έμελε να δημοσιευτεί στο post μου:

Ενημερώνει εμένα (τη μάνα) ότι θα ξενυχτήσει (στο δωμάτιό της ευτυχώς) για να δει αυτό το μιούζικαλ που θέλει να δει.
Ζητάω διευκρινήσεις για την ώρα: “Τι ώρα δηλαδή;”

3 το πρωί και θα είναι η πιο υπέροχη στιγμή της ζωής της.

✔  Προς το τέλος της σχολικής χρονιάς που είχε αρχίσει να κουράζεται:
“Με ξυπνάς και χάνεται όλη η ευτυχία. Παλιά αυτό δε γινόταν. Τον τελευταίο καιρό είμαι πολύ υπναρού”.

✔  Την τελευταία μέρα του σχολείου μου λέει:
“Δεν νομίζω ότι καταλαβαίνεις πόσο ωραία νιώθω που δε θα ξαναξυπνήσω νωρίς για 90 μέρες”!

Το post 90 μέρες ευτυχία δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

ΜΑ ΚΑΛΑ ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ? ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΑ;

Αναπνοές και συνεχίζω:

Τις προάλλες η Εβελίνα – η μεγαλύτερη κόρη, 14 πλέον – ήθελε να με πείσει να την αφήσω να δει μια ζωντανή αναμετάδοση στο YouTube που θα γινόταν στις 3 το βράδυ. Ο συγκεκριμένος YouTuber έχει ξανακάνει μετάδοση 3 το βράδυ και τότε δεν την είχα αφήσει. Ήταν πριν από κανένα 6μηνο, ήταν καθημερινή και της είχα πει όχι. Της έδειξα όμως ότι καταλάβαινα πόσο σημαντικό ήταν για εκείνη, βοηθώντας την να γράψει το βίντεο ώστε να το δει την επόμενη. (Τελικά βέβαια δε χρειαζόταν γιατί ανέβηκε το replay).

Αυτή τη φορά το live ήταν και πάλι στις 3, αλλά έπεφτε Παρασκευή και ήταν μέσα στις διακοπές του Πάσχα. Μου το είχε αναφέρει, αλλά δεν είχε προχωρήσει στο ψητό. Δε με είχε ρωτήσει αν θα την άφηνα.

Αλλά να τι έκανε για να με πείσει.

ΒΗΜΑ 1: TO TIMING ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ

Με ρωτάει ένα απόγευμα που με είδε να είμαι χαλαρή. “Μαμά πώς πας από κέφια; Έχεις καλή διάθεση;” Μου φάνηκε περίεργο που ρώταγε, αλλά δεν υποψιάστηκα κάτι. Της απάντησα ότι ήμουν μια χαρά! Πήρε λοιπόν το πράσινο φως και μόλις με είδε να κατευθύνομαι προς το γραφείο για να καθίσω στον υπολογιστή μου, πάτησε send από το δικό της υπολογστή και μου έστειλε ένα email.

ΒΗΜΑ 2: ΚΑΝΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

Στο email που μου έστειλε είχε επισυνάψει μια παρουσίαση powerpoint. Γιατί αν θέλεις να το πάρεις το ναι, δεν μπορείς απλά να τη γλυτώσεις με μερικά bullets. Πρέπει να παρουσιάσεις τα αιτήματά σου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ή είμαστε ή δεν είμαστε επαγγελματίες κύριοι!

ΒΗΜΑ 3: ΠΕΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ

Δε φτάνει όμως φίλοι μου να στείλεις στη μαμά σου ένα email όταν ξέρεις ότι λαμβάνει 500 email την ημέρα. Όταν στριμώχνεσαι στο inbox της μαμάς μαζί με 10άδες άλλους, πρέπει αν σιγουρευτείς ότι ο τίτλος του email θα της τραβήξει την προσοχή και θα θελήσει να το ανοίξει! Της το λες κι όλας “Μαμά κάτι σου έστειλα, θα το δεις ένα λεπτό;”

ΒΗΜΑ 4: ΟΝΟΜΑΣΕ ΤΟ ΣΩΣΤΑ

Βάζεις θέμα του email ΤΕΛΕΙΟ ΠΟΣΤ και όνομα και τίτλο του επισυναπτόμενου αρχείου “Γιατί μου αρέσει το blogging”. Και όταν η μαμά σου είναι η Aspa Online, μπορείς να είσαι σίγουρη ότι δάκρια συγκίνησης και περηφάνειας θα αρχίσουν να τρέχουν από τα μάτια της και θα ανοίξει επί τόπου το powerpoint να το διαβάσει.

ΒΗΜΑ 5: ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΧΙΟΥΜΟΡ, ΔΩΣΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΚΑΙ ΕΥΧΗΣΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ

Και η παρουσίαση αρχίζει. Δε θα την ανεβάσω όλη, αλλά να οι πιο σημαντικές διαφάνειες:

Τίτλος:

Εισαγωγή, σχετική με τον τίτλο της παρουσίασης, γιατί της αρέσει το blogging και το γράψιμο δηλαδή. Δε χρειάζεται να διαβάσετε τι γράφει, είναι λόγια από ένα παλιό τραγούδι των Queeen.

Δυστυχώς όμως, η “προαγραμματισμένη παρουσίαση” σχετικά με το blogging διακόπηκε. Κάποιος τη… χάκαρε και άρχισε να γράφει τα δικά του…

Και ξεκινάει μια σύντομη ιστορική αναδρομή για το πώς ξεκίνησαν όλα.

Εδώ υπήρχαν κι άλλες διαφάνειες για το μεγάλωμά της που δεν τις συμπεριέλαβα  και μετά πέρασε στο ψητό: Πώς ανακάλυψε το αγαπημένο της κανάλι στο YouTube.

Ξέρει ότι η λέξη “δημιουργία” είναι κλειδί. Γιατί ένα από τα πράγματα που λέω πάντα στα παιδιά είναι “Μην καταναλώνετε μόνο, να δημιούργείτε”.  Δε θέλω μόνο να βλέπουν δημιουγίες άλλων (βίντεο, posts κλπ), θέλω να δημιουργούν και δικά τους. (Και το κάνουν!)

Παρακάτω είχε βάλει κι άλλες διαφάνειες που δε συμπεριέλαβα που περιείχαν συζητήσεις που έχει κάνει με τους δημιουργούς του καναλιού και τους φίλους που έκανε από εκεί.

Και μετά φτάνει η κρίσιμη στιγμή. Να μου εξηγήσει το πρόβλημα (ότι το live stream είναι στις 3) και να μου ζητήσει μια τόσο δα μικρή χάρη…

Και να τι θα κάνει ως αντάλλαγμα! (Το «θα φτύσει στα πόδια» αγνοήστε το. Μάλλον ήθελε να γράψει «θα φιλήσει τα πόδια»).

Και μετά από το σοκ που μου πρόσφερε απλόχερα, ότι είναι διατεθιμένη να φάει τυρί (δεν τρώει τυρί) να επιτέλους και η χάρη:

ΑΧ ΜΑΣΤΕΡ! ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΟΙ (επίτηδες ελπίζω με ‘οι’) ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ! ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΙΜΗ!

Και το ερώτημα είναι; Τι απάντησε ο “Αχ Μάστερ από τα βάθοι της καρδιάς του”;

Σας αφήνω να μαντέψετε! Νομίζω όμως ότι είναι καλή ιδέα να γραφτείτε στο κανάλι μου στο YouTube. Μπορεί να δείτε σε ζωντανή αναμετάδοση την Εβελίνα να τρώει τυρί!

Το post Πώς να πείθεις τη μαμά σου όταν είσαι 14 δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Τα έχω κρατήσει σχεδόν όλα και πολλά τα έχω ανεβάσει κι εδώ στο blog. Μερικά μάλιστα έχουν γίνει viral και τα βλέπω κατά καιρούς να κάνουν νέο κύκλο και να περνάνε και πάλι από μπροστά μου. Ανοίγω ξέρω ‘γω το Facebook και βλέπω κάποιος να έχει δημοσιεύσει ένα σημειωματάκι που είχε γράψει η Εβελίνα 5 χρόνια πριν! (Να ένα από αυτά)

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, οι τρόποι επικοινωνίας αλλάζουν και δεν παίρνω πια τόσα σημειωματάκια ή κάρτες. Την τελευταία εβδομάδα όμως πήρα και από τις δύο!

Και στα δύο σημειωματάκια προσπαθούν να με κάνουν να γελάσω (και το καταφέρνουν) αλλά και να με ενθαρρύνουν, γιατί βλέπουν πόσο έντονα δουλεύω τον τελευταίο καιρό. (Δεν σας έχω ακόμα ανακοινώσει τι ετοιμάζω. Μείνετε συντονισμένοι!)

Το σημειωματάκι της Εβίτας

Μου το άφησε πάνω στο πληκτρολόγιο την ημέρα που διαπίστωσα ότι ΧΑΛΑΣΕ Ο ΚΑΥΣΤΗΡΑΣ! Είχε κοντέψει να μου έρθει συγκοπή γιατί το χαλασμένο εξάρτημα είναι τόσο ακριβό που σε βάζει στη διαδικασία να σκεφτείς αν αξίζει να το αντικαταστήσεις ή πρέπει να πάρεις νέο καυστήρα. Ευτυχώς όμως όπως θα διαπιστώσετε από το σημειωματάκι, το έχουμε λύσει το θέμα του ζεστού νερού στο σπίτι μας. Ξεκάθαρα, ΔΕ χρειαζόμαστε νέο καυστήρα.

You can do it mommy! Don’t give up! :3
P.S. Μπορώ να φέρω καυτό νερό από τα χέρια μου γιατί είμαι τόσο καυτή! :3

Το σημειωματάκι της Εβελίνας

Μου το κόλλησε πάνω στην οθόνη του υπολογιστή μου και το είδα όταν είχε φύγει για το σχολείο. Με έπιασε νευρικό γέλιο με τις νέες προσφωνήσεις που έχει προσθέσει στο ρεπερτόριό της.  Δεν έχω παράπονο. Είχα βαρεθεί το συνηθισμένο “μάνα”.

Αχ Ασπογλυκουλινάκι μου! ^.^
Πάμε κοριτσάρα μου, πάμε! :3

Και τώρα γνωρίζετε κι εσείς για το λόγο που το Ασπογλυκουλινάκι χαμογελάει ασταμάτητα κάθε φορά που κάθεται μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του.

Και μετά από αυτό το ευχάριστο διάλειμμα για να ανεβάσω τα σημειωματάκια επιστρέφω στη δουλειά. “Πάμε κοριτσάρα μου, πάμε!”

Το post Να γιατί χαμογελάω ασταμάτητα όταν κάθομαι μπροστά στην οθόνη δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.