To Papaki.gr το χρησιμοποιώ εδώ και πολλά χρόνια, καθώς εκεί κατοχύρωσα το domain του Aspa Online. Κάποια στιγμή όμως το Papaki.gr απέκτησε για μένα “πρόσωπο” καθώς έλαβα email από την Αγγέλα που είναι co-founder της εταιρείας, η οποία μου έγραφε ότι μέσα από το Goolge είχε ανακαλύψει το blog μου και ήλπιζε μια μέρα να ξεκινήσει κι εκείνη το δικό της blog.

Η Αγγέλα όχι απλά ξεκίνησε το δικό της επιτυχημένο blog, αλλά ήταν ομιλήτρια στις Ψηφιακές Γειτονιές (Διαβάστε την ιστορία της εδώ: Όλα ξεκίνησαν από ένα τίποτα) Το hosting του site Ψηφιακές Γειτονιές εξάλλου γίνεται από την αρχή στο papaki.gr.

Το hosting του δικού μου site όμως γινόταν σε εταιρεία της Αμερικής. Είχα αποφασίσει να το μεταφέρω μόλις τελείωνε το συμβόλαιό μου αλλά εκείνο που με άγχωνε πιο πολύ από όλα ήταν η διαδικασία μεταφοράς. Είχα εφιάλτες ότι κάπου στη διαδικασία της μεταφοράς κάτι θα (ξε)χάσω. Όταν είχα μεταφέρει το site μου από τον Blogger σε self-hosted wordpress διάβαζα και ξαναδιάβαζα προκειμένου να γίνουν όλα ομαλά, όπως και έγιναν – σχεδόν. Αλλά τότε είχα ένα μικρό site, τώρα δεν είχα περιθώριο για τέτοια λάθη!

Η έκπληξή μου λοιπόν ήταν τεράστια όταν η Αγγέλα μου έγραψε: “Συμπλήρωσε τη φόρμα μεταφοράς και θα το αναλάβουμε εμείς. Τη μεταφορά την κάνουμε εμείς δωρεάν.” Αυτό το τεράστιο  εμπόδιο που είχα στο μυαλό μου δεν υπήρχε καν! Και έτσι συμπλήρωσα τη φόρμα και την επόμενη μέρα καθώς έκανα τις συναντήσεις μου, λάμβανα παράλληλα e-mail από το support team του papaki “Τώρα θα ξεκινήσει η μεταφορά” και μετά από λίγο “Τώρα η βάση δεδομένων έχει μεταφερθεί αλλά τα αρχεία είναι στον παλιό host” και μετά από λίγο “Έχει ολοκληρωθεί η μεταφορά του site σας και έχουν αλλάξει οι nameservers”. Και όλα έγιναν έτσι απλά, χωρίς άγχος και αγωνία και χωρίς το site να σταματήσει να λειτουργεί ούτε δευτερόλεπτο.

Εξαιρετικό το support team του @papaki και χαίρομαι ιδιαίτερα που το hosting του http://t.co/2lzVN2Jozs θα είναι πλέον εκεί. 🙂

— Aspa (@aspaonline) July 5, 2013

Επιτέλους λοιπόν από εδώ και στο εξής, όταν θα θέλω να συνεννοηθώ για το site μου θα μπορώ να το κάνω στα Ελληνικά. Μαθαίνω επίσης ότι η Αλεξάνδρα που είναι eMarketing Consultant και Account Manager και ομιλήτρια επίσης στις Ψηφιακές Γειτονιές, θα είναι στις “επάλξεις” για οτιδήποτε χρειαστώ. Είναι σπουδαίο να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που γνωρίζεις και εμπιστεύεσαι και να ξέρεις ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από μία εταιρεία, θα κάνουν τα πάντα για να σε εξυπηρετήσουν.

Καλή μας αρχή!

Το post Επιτέλους μετακόμισα! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

«Μπορείς να αποκτήσεις τα πάντα στη ζωή σου, αρκεί να βοηθήσεις αρκετά άλλους ανθρώπους να αποκτήσουν αυτό που θέλουν στη δική τους ζωή.»
– Zig Ziglar

Το ρητό αυτό με συντροφεύει μέχρι σήμερα. Και θα μπορούσε να είναι το motto του Ψηφιακές Γειτονιές, το οποίο ήταν όπως έχω ξαναγράψει ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

Γιατί ο στόχος δεν ήταν να τα καταφέρουμε εμείς να παρουσιάσουμε ένα πετυχημένο συνέδριο. Ο στόχος ήταν να έχει το συνέδριο αξία για εσάς.

Ο στόχος δεν ήταν να κάνουμε εμείς νέες φιλίες, επαφές και γνωριμίες. Ο στόχος ήταν να κάνετε εσείς.

Ο στόχος δεν ήταν να εμπνεύσουμε και να εμπνευστούμε εμείς. Ο στόχος ήταν να εμπνεύσετε και να εμπνευστείτε εσείς.

Ο στόχος δεν ήταν να γνωρίσουμε εμείς brands, εταιρείες PR, διαφημιστικές. Ο στόχος ήταν να γνωρίσετε εσείς.

Ο στόχος δεν ήταν να βάλουμε εμείς τα θεμέλια για νέες συνεργασίες. Ο στόχος ήταν να βάλετε εσείς.

Ο στόχος δεν ήταν να αποκτήσουμε εμείς ένα πιο επιτυχημένο blog ή site. Ο στόχος ήταν να αποκτήσετε εσείς.

Ο στόχος δεν ήταν να προβληθούμε εμείς. Ο στόχος ήταν να προβληθείτε εσείς.

Αυτό άλλωστε κάνουμε εδώ και τρία χρόνια, έχοντας ξεκινήσει από το Μαμά…δες, Μπαμπά…δες και συνεχίζοντας ως σήμερα σε ευρύτερη κλίμακα με το Μικροί Μεγάλοι. Ανακαλύπτουμε και μοιραζόμαστε τα καλύτερα posts, τα καλύτερα blogs, τις καλύτερες προσπάθειες. Στόχος δεν ήταν ποτέ να στρέψουμε τον προβολέα πάνω μας. Στόχος ήταν πάντα να στρέψουμε τον προβολέα πάνω σε εσάς. 

Και παρ’ όλα αυτά σε όλη αυτή την πορεία, παίρνουμε πάντα περισσότερα από όσα δίνουμε.

Ευχαριστούμε θερμά όλους σας για την υποστήριξη, τον ενθουσιασμό, τη φιλία, την αγάπη σας. Ευχαριστούμε τους χορηγούς, τους υποστηρικτές, τους χορηγούς επικοινωνίας που πίστεψαν στην ιδέα και μας υποστήριξαν ώστε να μπορέσουμε να την πραγματοποιήσουμε, τους εξαιρετικούς ομιλητές, τους εισηγητές των workshops και τους bloggers μας που μας άγγιξαν ο καθένας με το δικό του τρόπο, τους παρουσιαστές μας, που πρόσθεσαν μοναδικές πινελιές χιούμορ και θετικής αύρας, τους δημοσιογράφους μας που συντόνισαν τα panels με μοναδικό τρόπο, τους εθελοντές μας, τους τεχνικούς μας, τους φωτογράφους και οπερατέρ μας, όσους εργάστηκαν στο playroom και τους δεκάδες ακόμα ανθρώπους που έβαλαν ένα μικρό ή μεγάλο λιθαράκι στις Ψηφιακές Γειτονιές.

Ευχαριστούμε όλους εσάς που γράψατε και γράφετε για τις Ψηφιακές Γειτονιές και που μοιράζεστε σκέψεις και εντυπώσεις. Ευχαριστούμε ακόμα και εσάς που δεν βοηθήσατε άμεσα στις Ψηφιακές Γειτονιές αλλά μας υποστηρίξατε με το δικό σας τρόπο για να μπορούμε να δουλεύουμε ανενόχλητοι: Οικογένεια, γονείς, συνεργάτες, φίλους. Ένα κομμάτι της χθεσινής επιτυχίας οφείλεται σε εσάς κι ας μην παίρνετε τα εύσημα. Όπως όμως λέει και ο John Wooden: «Είναι απίστευτο πόσα πολλά μπορούν να επιτευχθούν αν κανείς δε νοιάζεται για το ποιος θα πάρει τα εύσημα.»

Πολλά συγχαρητήρια στην ομάδα διοργάνωσης: Κατερίνα, Πέπη, Νάταλι, Έλενα και Χρήστο μπράβο σας. Μπράβο μας. Τα καταφέραμε!

Τέλος, συγχαρητήρια σε εσάς που βρεθήκατε εκεί και μοιραστήκατε μαζί μας αυτή τη μοναδική εμπειρία. Ο Teacher Tom την Παρασκευή λίγο πριν αρχίσει η ομιλία του, βλέποντας το αμφιθέατρο γεμάτο κόσμο, μου είπε: «These are good people. Είναι καλοί άνθρωποι. Μόνο καλοί άνθρωποι θα άφηναν τον καναπέ του σπιτιού τους, θα στερούνταν τον καφέ τους και την ξεκούρασή τους μία Παρασκευή απόγευμα, για να έρθουν εδώ να με ακούσουν.»

Το ίδιο ισχύει και για όλους εσάς που βρεθήκατε εκεί. Το συνέδριο πήρε ζωή χάρη σε εσάς “good people”! Ελπίζουμε να μπορέσαμε να βάλουμε ένα μικρό πετραδάκι για να σας βοηθήσουμε να πετύχατε κάποια από τα πράγματα που θέλετε στη ζωή σας. Και σίγουρα έτσι, θα πετύχουμε αυτό που θέλουμε κι εμείς στη δική μας ζωή.

Εμείς σας υποσχόμαστε ότι η χθεσινή μέρα ήταν μόνο η αρχή. Πολλά ζευγάρια δίνουν περισσότερη προσοχή στην προετοιμασία της ημέρας του γάμου τους, από όση δίνουν στην προετοιμασία της υπόλοιπης ζωής τους. Όχι εμείς. Το συνέδριο μπορεί να ήταν μία ιδέα που είχε έρθει η ώρα της, μπορεί να ήταν μια υπέροχη γιορτή που τελείωσε, μπορεί να ήταν “ο γάμος” σε μία σχέση που ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια, αλλά εμείς θα συνεχίσουμε να καλλιεργούμε σχέσεις και φιλίες και να αναπτύσσουμε ακόμα περισσότερο τις Ψηφιακές μας Γειτονιές. Η κοινότητα των γονέων bloggers θα μεγαλώνει, θα δένεται, θα δυναμώνει και θα κάνει το ψηφιακό της (και όχι μόνο) αποτύπωμα, να αξίζει.

Τα καλύτερα τώρα αρχίζουν!

Το post Ψηφιακές Γειτονιές: Τα καλύτερα τώρα αρχίζουν δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Καθώς είχα τη χαρά να είμαι μία από τις ομιλήτριες, θα αναφέρω εδώ επιγραμματικά τα κυριότερα σημεία της ομιλίας μου. Όλες οι ομιλίες είχαν θέμα “Εσένα τι σε ενέπνευσε να ξεκινήσεις κάτι στο διαδίκτυο;”  αλλά η κάθε ομιλήτρια μοιράστηκε φυσικά τη δική της μοναδική ιστορία, με το δικό της ξεχωριστό τρόπο.

Η παρουσίαση  και η ομιλία μου επιγραμματικά

 
• Ξεκίνησα μιλώντας για το πρώτο μου ημερολόγιο, το οποίο άρχισα να γράφω όταν ήμουν 11 χρονών. Πάντα έγραφα ημερολόγια, αλλά η επιθυμία μου επανήλθε πολύ πιο έντονη στις εγκυμοσύνες μου και αφού έγινα μητέρα. To blog μου, το διαδικτυακό μου ημερολόγιο, το ξεκίνησα για τρεις λόγους:

1. Για να καταγράφω και να θυμάμαι
2. Για να το αφήσω ως δώρο στις κόρες μου ώστε να θυμούνται τα παιδικά τους χρόνια
3. Για να μοιράζομαι τη ζωή όπως είναι στα αλήθεια και όχι όπως την βλέπουμε στα περιοδικά και στις διαφημίσεις.

Μιλώντας για το πρώτο μου ημερολόγιο

• Μίλησα για το πόσο δύσκολο ήταν πριν 5 χρόνια να καταφέρεις να βρεις αναγνώστες για το blog σου αλλά και να μπορέσεις να ανακαλύψεις blogs άλλων γονέων με τους οποίους θα μπορούσες να δικτυωθείς.
  

  Aspa Online

  Αργά και συστηματικά όμως οι γονείς bloggers αρχίσαμε να γνωριζόμαστε μεταξύ μας και να αναπτύσσουμε φιλίες.

• Μίλησα για το πώς τελικά οδηγηθήκαμε στην ιδέα της δημιουργίας του Μαμά…δες, Μπαμπά…δες ως μίας κοινής στέγης όλων των γονέων bloggers της Ελλάδας.

• Και πώς “τρίτωσε το καλό” και ξεκινήσαμε το Μικροί Μεγάλοι που είναι η ιδανική αρχική σελίδα για την καθημερινή περιήγηση των γονέων στο Ελληνικό internet.

Κοινό του mamamila

• Είπα ότι η απόφασή μου να αρχίσω το δικό μου blog όχι απλά έχει αλλάξει τη ζωή μου, αλλά χωρίς να το επιδιώξω έχει αγγίξει τη ζωή άλλων ανθρώπων. Έδωσα τρία απλά, χαρακτηριστικά παραδείγματα που για μένα σημαίνουν πολλά:

1. 1. Το απολαυστικό tweet του Δημήτρη, που λίγο πριν να ανέβω στη σκηνή να μιλήσω στο 3ο Συνέδριο Social Media, με παρουσίασε ως “το άτομο που σε κάνει να θέλεις να δημιουργήσεις οικογένεια” (αλλά μετά βέβαια μετά παίρνει την ασπιρίνη του και του περνάει!)
   2. Το blog post της Όλγας μέσα από το οποίο ανακοίνωνε τα ευχάριστα της εγκυμοσύνης της και αποκάλυπτε ότι η Εβίτα και τα νάζια της ήταν η αφορμή για να συνειδητοποιήσουν ότι θέλανε να προχωρήσουν ένα βήμα παραπάνω και να δημιουργήσουν οικογένεια.
   3. Το πρώτο blog post της Αγγέλας η οποία έγραφε ότι την ενέπνευσα να ξεκινήσει το δικό της blog. Αν εγώ άγγιξα κάποιους ανθρώπους μέσα από το blog μου, ποιος ξέρει πόσους ανθρώπους μπορεί να αγγίξει με τη σειρά της κι εκείνη;

• Όταν ξεκίνησα δεν είδα ιδέα ότι πέντε χρόνια αργότερα θα βρισκόμουν σε μία σκηνή να μιλάω για το τι με ενέπνευσε να ξεκινήσω κάτι στο διαδίκτυο! Αλλά τελικά όταν έχεις μία ιδέα, έναν υπολογιστή και αποφασίσεις να ακολουθήσεις το ένστικτό σου και να αρχίσεις να μοιράζεσαι, όλα μπορούν να συμβούν. Η ζωή είναι πιο διασκεδαστική όταν τη μοιράζεσαι!

Τελικές σκέψεις 

Στο συνέδριο μας δόθηκε η ευκαιρία να ξαναβρεθούμε με παλιούς φίλους αλλά και να  συναντήσουμε από κοντά ανθρώπους με τους οποίους έχουμε αναπτύξει σχέσεις και φιλίες στο διαδίκτυο. Όπως έγραφα πρόσφατα  και για το συνέδριο TEDx Athens, μπορέσαμε να κοιταχτούμε στα μάτια και να μιλήσουμε χωρίς να χρησιμοποιούμε πληκτρολόγιο. Τα likes με χαμόγελα είναι προτιμότερα από τα likes με κλικς.

Άσπα και Χριστίνα

Ευχαριστούμε λοιπόν για την ευκαιρία που μας δόθηκε να κάνουμε likes με χαμόγελα. Συγχαρητήρια σε όλες τις ομιλήτριες, την Χριστίνα Κοπανά που εμπνεύστηκε και διοργάνωσε το συνέδριο,  το κοινό που ήταν φιλικό και χαμογελαστό (likes!), αλλά και όλους εκείνους (από υποστηρικτές ως ανθρώπους του δούλεψαν στο παρασκήνιο), που έβαλαν το δικό τους πετραδάκι για να πραγματοποιηθεί αυτή η διοργάνωση.

Αρκετά όμως με τη δική μου ομιλία! Την επόμενη φορά δε θέλω να μιλάω. Θέλω να κάθομαι στο κοινό και να ακούω εσάς να μιλάτε με θέμα: “Εσένα, τι σε ενέπνευσε να ξεκινήσεις κάτι στο διαδίκτυο;”

Photos by Έφη Παναγούλα

Το post 1ο Συνέδριο Mamamila: Η ομιλία μου με θέμα “Εσένα, τι σε ενέπνευσε να ξεκινήσεις κάτι στο διαδίκτυο;” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Κουβεντιάσαμε για τη γιορτή της μητέρας και τη χαρά που παίρνουμε εμείς οι μαμάδες από αυτή τη γιορτή, για τη γιορτή του πατέρα που περνάει συνήθως στα ψιλά γράμματα, για τους γονείς  που συναναστρέφονται online  μέσω των blogs και των social media,  για τις κόρες μου, το Aspa Online, αλλά και για τα υπόλοιπα διαδικτυακά μας παιδιά: Το αγαπημένο Μαμά…δες, Μπαμπά…δες, το φρέσκο και δυναμικό Μικροί Μεγάλοι και το νεογέννητο λίγων ημερών Ατάκες Παιδιών παιδεύουσι γονείς!

Ευχαριστώ τη Δώρα για την πρόσκληση και την απολαυστική βουτιά στα #socialmedia. Καλή σας ακρόαση!

Το post Προσκεκλημένη στην εκπομπή Βουτιά στα #socialmedia δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

❖ Μπαίνω στην κουζίνα και την βλέπω να έχει ανοίξει ένα φακελάκι ζάχαρη και να την αδειάζει στο στόμα της. (σαν να λέμε την έπιασα με το χέρι στο βάζο του γλυκού…)
Εγώ: Τι κάνεις εκεί παιδί μου; Πας καλά;
Εβελίνα: Η ζάχαρη επέμενε!

❖ Πρώτη μέρα του σχολείου μετά τις διακοπές του Πάσχα
Εγώ: Γιατί Εβελίνα έφερες πίσω το τοστ σου και ούτε καν το δοκίμασες;
Εβελίνα: Δεν προλάβαινα μαμά. Μετά από τόσες μέρες διακοπές ήμουν χωμένη μέσα στους φίλους σε όλα τα διαλείμματα!

❖ Λίγο πριν να πάω στην παρουσίαση του Koilitsa.com

❖ Έχουν έρθει φίλοι τους στο σπίτι. Η Εβελίνα έχει έρθει για λίγο στην κουζίνα μαζί μου, τα υπόλοιπα παιδιά παίζουν στα δωμάτια.
Εγώ: Έτοιμο το φαγητό. Για ελάτε!
Κανείς δεν έρχεται (σιγά μη σταματήσουν το παιχνίδι)
Εγώ: (Ξανά) Έτοιμο το φαγητό!
Τίποτα.
Εβελίνα: (με κοιτάζει με συμπόνοια) Μαμά ο λόγος που δε σε ακούνε είναι επειδή κάνεις αυτή τη γλυκιά φωνή και έτσι κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά. Πρέπει να κάνεις την αυστηρή φωνή. Πάω εγώ που δεν ντρέπομαι.
(Πήγε. Ήρθαν.)

– Μαμά, τι ωραία… Γιατί σου στείλανε αυτά τα βιβλία;
– Επειδή έχω το blog Εβελίνα μου.
– Ωραία. Να τη συνεχίσεις αυτή τη δουλειά ακόμα και γριά!

Μετά από λίγο που το σκέφτεται καλύτερα: “Αυτά όμως είναι για εμάς. Δε θα έπρεπε να έχουν στείλει και κάτι για σένα;” (Με σκέφτεται!)

❖ Επεξεργάζεται τα γυαλιά της γιαγιάς της:
Όταν φοράς γυαλιά τα βλέπεις όλα σε ζουμ.

❖ Από φόβο μην κλειδωθούν μέσα στα δωμάτια, από τότε που γεννήθηκαν τα παιδιά είχαμε εξαφανίσει τα κλειδιά των δωματίων. Τώρα βέβαια που μεγαλώνουν, θα αρχίσουν σιγά-σιγά  να επιστρέφουν στις θέσεις τους. Κάποια στιγμή το ‘φερε η κουβέντα και είπα: “Και όταν θα μεγαλώσετε λίγο ακόμα, θα σας δώσουμε και τα κλειδιά των δωματίων σας.”
Εβελίνα: (με απίστευτη έκπληξη) Υπάρχουν;
(και μετά από λίγο) Πόσο καιρό υπάρχουν και μας τα κρύβετε;

❖ Φιλοξενούν τον φίλο τους τον Γιώργο. Είναι αργά, είναι κατακουρασμένοι, είναι στα κρεβάτια, αλλά αρνούνται να το πάρουν απόφαση και να κλείσουν τα μάτια.
Γιώργος: Έλα θες να παίξουμε…; (και είπε ένα συγκεκριμένο παιχνίδι)
Εβελίνα: (λίγο πριν να καταρρεύσει) Μπα. Παίξε εσύ. Εγώ μπορεί να ξυπνήσω σε λίγο να παίξω.

❖ Ετοιμάζονται να πάνε να παίξουνε στο σπίτι του Γιώργου. Ο Γιώργος έχει ένα μικρό αδελφάκι τον Παναγιώτη, που όλο θέλει να παίζει με τα μεγάλα παιδιά και τα τσιγκλάει.
Εβελίνα: Θα πάμε στο σπίτι του Γιώργου και θα έχουμε νέα επεισόδια με τον Παναγιώτη. Θα είναι σαν νέα επεισόδια Nickelodeon. (και λέει με στόμφο)  “Δείτε στο Nickelodeon! Ή μάλλον δείτε στο Παναγι-odeon. Μια μέρα στο σπίτι του Γιώργου και του Παναγιώτη. Καλή σας τύχη. Μην το χάσετε. Δείτε το!

Και η Εβίτα προσθέτει: “Mην το δοκιμάσετε αυτό στο σπίτι!”

❖ Πριν να φύγουμε για τριήμερο, άφησα τα κορίτσια να φτιάξουν πολύ μεγάλο μέρος των σακιδίων μόνες τους. Τα ρούχα τα διάλεξα εγώ, αλλά τις άφησα να βάλουν μόνες τους μέσα όλα τα υπόλοιπα: κοκκαλάκια, βούρτσες, οδοντόβουρτσες, εσώρουχα, βιβλία κλπ κλπ χωρίς να τα πολυ-ελέγξω. Όταν επιστρέψαμε και αρχίσαμε να βάζουμε τα πράγματα στις θέσεις τους, έβγαλα μέσα από την τσάντα της Εβελίνας έξι μονές κάλτσες!

Εγώ: Εβελίνα! Γιατί παιδί μου υπάρχουν μέσα έξι μονές κάλτσες;
Εβελίνα: Δεν προλάβαινα μαμά, όταν φεύγαμε, βιαζόμουν. Εξάλλου οποιοσδήποτε θα μπορούσε να κάνει αυτό το τυχαίο λάθος!

❖ Με το που μπαίνουμε στο σπίτι από το τριήμερο του Πάσχα.
“Κάνω και την αντιγραφή και είμαι ελεύθερη!” (Και άνοιξε επιτόπου τη σχολική τσάντα και έκανε την αντιγραφή)

❖ Άλλη φορά, “αντιμέτωπη” με τις 40 ασκήσεις μαθηματικών που είχε να κάνει:
– Δε μου λες μαμά… Πειράζει να τις κάνω με το κομπιουτεράκι να τελειώνουμε;

❖ Είμαστε στο ασανσέρ. Η Εβίτα κοιτάζεται στον καθρέφτη και κάνει πόζες, οπότε η Εβελίνα της λέει:
Εβίτα κάνεις σαν ψώνιο!

❖ Όσο ζω μαθαίνω. Το Nintendo κλείνεται:
Το Νιτέντο, του Νιτέντου

❖ Είμαστε σε ένα κατάστημα με παπούτσια και δοκιμάζει διάφορα.
Η αδελφή της εντοπίζει ένα “φανταχτερό” ζευγάρι (με στρας κλπ κλπ) και της τα φέρνει να τα δει οπότε η Εβελίνα λέει:
“Αυτά είναι ου λαλά τέλεια!”

❖ Παίζει με την αδελφή της “μαγαζάκι”. Πηγαίνει και καλά να ψωνίσει στο φούρνο:
Εβελίνα: Πόσο κάνει;
Εβίτα: 2 ευρώ και 15 λεπτά.
Εβελίνα: (Πληρώνοντας) Αντίο δίευρο!

❖ Έχει μπει στο σπίτι μια μύγα. Επικρατεί μια αναστάτωση, ανοίγουμε πόρτες, παράθυρα, την κυνηγάμε… Τελικά βγαίνει. Μόλις τη βλέπει να βγαίνει, κοπανάει την πόρτα. Χτυπάει τα χέρια της. Αναστενάζει: “Επιχείρηση τέλος!”

❖ Εγώ: Εβελίνα θα πας να ντυθείς;
Εβελίνα: (παίζοντας ηλεκτρονικό) Μισό λεπτό μαμά γιατί κάνω κάτι πολύ σημαντικό που αφορά την ιστορία των προγόνων μας!

❖ Βλέποντας τις φωτογραφίες από το διαγωνισμό της Camper
Μαμά είσαι η πιο διάσημη blogger στον κόσμο!

❖ Και χθες μου είπε: “Είσαι η πιο γλυκιά και παντέλεια μαμά!”

Είναι “παντέλειες” οι λέξεις που πλάθουν τα παιδιά μου! Όσο για το “η πιο διάσημη blogger στον κόσμο” ούτε κατά διάνοια, αλλά να που σήμερα βρίσκομαι για λίγο στα φώτα της δημοσιότητας: Το ΒΗΜΑ φιλοξενεί συνέντευξη που μου πήρε η Έλλη Ισμαηλίδου στο οποίο αναφέρομαι στο Aspa Online, στο Μαμά…δες Μπαμπά…δες και στο Μικροί Μεγάλοι. Ο τίτλος αφιερωμένος στους μπαμπάδες: “Έγινα μπαμπάς, θα σας τα πω στο blog μου“. Και ο μπαμπάς του άρθρου είναι ο Χρήστος, συνιδρυτής επίσης των Μαμά…δες Μπαμπά…δες και Μικροί Μεγάλοι.

“Παντέλειο” άρθρο. Ευχαριστούμε Έλλη!
[Διαβάστε το εδώ]

Photo by  Fatma M. 

Το post “Παντέλειες” κουβέντες! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ως ιδρυτές του Μαμά…δες, Μπαμπά…δες προσκληθήκαμε να συμμετάσχουμε στην ημερίδα, τόσο σε επίπεδο προετοιμασίας όσο και ως ομιλητές.

Συγκεκριμένα, είχα την τιμή να είμαι μέλος της επιστημονικής επιτροπής της εκδήλωσης, ο Χρήστος συμμετείχε ως ομιλητής στη συνεδρία “Θα συναντηθούμε! Στο σαλόνι ή στην οθόνη;” ενώ και οι δύο μαζί πραγματοποιήσαμε εργαστήριο με τίτλο “Μεγαλώνοντας μια on-line γενιά”.

A. Τσαμαδή, Χ. Λουφόπουλος: Μεγαλώνοντας μία on-line γενιά

Σκοπός της ημερίδας – που ήταν ανοιχτή σε όλους και μεταδόθηκε και μέσω live streaming –  ήταν να ενημερωθούμε όλοι εμείς οι γονείς για τα θέματα που μας απασχολούν στη σημερινή εποχή. Το κύριο συμπέρασμα που προέκυψε ήταν ότι η κρίση στην ελληνική κοινωνία και η διείσδυση του διαδικτύου έχουν αλλάξει ριζικά τη ζωή και τις προτεραιότητες του Έλληνα γονέα στον 21ο αιώνα.

Από τη δική μας πλευρά, ως γονείς που αγαπάμε το διαδίκτυο και δραστηριοποιούμαστε καθημερινά σε αυτό, μιλήσαμε μεταξύ άλλων

• για τα θετικά των blogs και των social media,
• για το πώς μπορούμε ως κοινότητα γονέων να τα αξιοποιήσουμε με τον καταλληλότερο τρόπο,
• για το πώς το διαδίκτυο είναι μία από τις γλώσσες επικοινωνίας των παιδιών και ότι είναι στο χέρι μας να μάθουμε να μιλάμε κι εμείς αυτή τη γλώσσα,
• και τέλος για το πώς μπορούμε να βοηθήσουμε εμείς τα μικρότερα παιδιά να το εξερευνήσουν, όταν θα φτάσουν στην κατάλληλη ηλικία.

Χ. Λουφόπουλος, Δ. Γκούσκος, Ε. Ελληνιάδου, Μ. Μεϊμάρης, Μαθητές : Θα συναντηθούμε, στο σαλόνι ή στην οθόνη;

Ευχαριστούμε τα εκπαιδευτήρια Δούκα για την πρόσκληση και για την εμπιστοσύνη τους και ελπίζουμε ότι η συμμετοχή μας βοήθησε στο να μπει ένα μικρό λιθαράκι στην επίτευξη των στόχων της ημερίδας. Εκείνο που είναι σίγουρο είναι ότι και εμείς πήραμε πολλά. Όχι μόνο από τους εξαιρετικούς ομιλητές εκείνης της ημέρας, αλλά και από τη συναναστροφή μας με μία εξαιρετικά δυναμική ομάδα ανθρώπων που οραματίστηκε και άρχισε να σχεδιάζει την εκδήλωση ένα χρόνο πριν – και ήταν τιμή μας που ήμασταν πλάι τους από την αρχή. Να επαναλάβω ότι η εκδήλωση ήταν ανοιχτή για όλους και δεν απευθυνόταν μόνο στους γονείς των μαθητών του σχολείου, γεγονός που έρχεται σε πλήρη συμφωνία με την πεποίθησή μας  ότι πρέπει να μάθουμε να ανοιγόμαστε και να μοιραζόμαστε, ότι “Sharing is caring” και ότι “Η ζωή είναι πιο διασκεδαστική όταν τη μοιράζεσαι” όπως λέει και το καλωσόρισμα στο Aspa Online.

Κλείνοντας να πω, ότι μάθαμε πολλά και από τα παιδιά που συμμετείχαν στην ημερίδα. Κατ’ αρχήν εγώ προσωπικά συσχετίστηκα απόλυτα με ορισμένα από τα πράγματα που έθιξαν τα παιδιά και αφορούσαν (τι άλλο;) το internet και τα social media. Καταλαβαίνω π.χ. την ανυπομονησία του μαθητή που ανέφερε ότι πρωί-πρωί ανοίγει το twitter να δει τι έγινε όλο το βράδυ (σωστό! Όσο εμείς κοιμόμαστε, κάπου είναι μέρα! Πάντα κάπου ανατέλλει ο ήλιος!) και συσχετίζομαι απόλυτα με τη δήλωσή του “Είμαστε πιο έτοιμοι σαν γενιά για το τέλος του κόσμου, παρά για μία ώρα χωρίς ρεύμα.” (που σημαίνει και χωρίς internet. Ναι μπορεί να είναι παράλογο. Αλλά το καταλαβαίνω! Έτσι νιώθω κι εγώ!) Νομίζω ότι έχω πολύ καλές πιθανότητες να μιλάω την ίδια γλώσσα με τις κόρες μου σε λίγα χρόνια, τουλάχιστον πάνω στο θέμα του internet!

Γ. Κωτσάνης, Χ. Λουφόπουλος, Κ. Λάμπρου, Α. Τσαμαδή, Γ. Ριζόπουλος

Εντύπωση μου έκανε επίσης στο debate γονέων – παιδιών ότι υπάρχουν και σήμερα γονείς που πιέζουν τα παιδιά τους να ακολουθήσουν ένα συγκεκριμένο επάγγελμα. Το ξέρουμε ότι παλιότερα συνέβαινε αυτό αλλά νόμιζα ότι οι σημερινοί γονείς θα ήμασταν πιο προοδευτικοί σε αυτό το θέμα. Κι επίσης νόμιζα ότι η κρίση θα μας είχε βοηθήσει να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχουν σίγουρες και μόνιμες δουλειές και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε τα παιδιά να επιλέξουν το επάγγελμά τους με κριτήριο τι πραγματικά τους αρέσει. Όπως έγραφα και στο κείμενό μου “Η ελευθερία της Επιλογής“:

Ας σταματήσουμε να παροτρύνουμε κι εμείς τα παιδιά μας να γίνουν γιατροί ή δικηγόροι και να αναζητήσουν μία θέση στο δημόσιο ή σε μία μεγάλη εταιρεία πιστεύοντας ότι αυτή είναι η σίγουρη συνταγή επιτυχίας. Ναι αν το θέλουν, όχι για να εξασφαλιστούν. Ας δώσουμε βάση στην εκπαίδευσή τους γενικότερα και όχι μόνο στις ακαδημαϊκές τους γνώσεις, οι οποίες από μόνες τους δεν συνεπάγονται οικονομική επιτυχία ή ευτυχία. (Διαβάστε όλο το κείμενο εδώ)

Οι παραπάνω συμβουλές βέβαια δεν είναι συμβουλές ενός “ειδικού”  γιατί ειδικός δεν είμαι. Είμαι απλά μία μαμά που αγωνιά όπως όλοι οι γονείς για το μέλλον των παιδιών τους. Σίγουρα κάνω λάθη, ελπίζω ότι κάνω και σωστά πράγματα, αλλά έχω πάντα ως πρώτη μου προτεραιότητα να γίνομαι καλύτερη, να διαβάζω, να ενημερώνομαι, να μαθαίνω, να συμμετέχω, να μοιράζομαι σκέψεις αγωνίες και προβληματισμούς. Και αυτό ακριβώς μας βοήθησε να κάνουμε η συγκεκριμένη ημερίδα. Ως γονείς στον 21ο αιώνα, ευχαριστούμε!

photos by philos & Εκπαιδευτήρια Δούκα

Το post Γονέας στον 21ο αιώνα: Εντυπώσεις, συμπεράσματα, φωτογραφίες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το φετινό Ημερολόγιο που πλέον έχει εκδοθεί κι έχει τίτλο «Εδώ ή αλλού; Το δίλημμα της επιλογής», είναι αφιερωμένο στο θέμα που απασχολεί ένα μεγάλο αριθμό Ελλήνων τον τελευταίο καιρό: Να παραμείνουμε ΕΔΩ ή να αναζητήσουμε την τύχη μας ΑΛΛΟΥ; Πάνω στο συγκεκριμένο θέμα τοποθετούνται Υπουργοί, Σύγχρονοι Στοχαστές, Συγγραφείς, Δημοσιογράφοι, Επιχειρηματίες αλλά και απλοί γονείς όπως εγώ και ο Χρήστος από την ομάδα Μαμά…δες, Μπαμπά…δες που μέσω του internet είμαστε σε επαφή καθημερινά με εκατοντάδες άλλους γονείς.

Δημοσιεύω εδώ το κείμενό μου που έχει τίτλο «Η ελευθερία της επιλογής», ενώ ολόκληρο το βιβλίο μπορείτε να βρείτε στην ηλεκτρονική του μορφή στο τέλος του post ή στο blog Το σχολείο του Μέλλοντος των Εκπαιδευτηρίων Δούκα.

Εδώ ή αλλού; Ημερολόγιο Εκπαιδευτηρίων Δούκα

Η Ελευθερία της Επιλογής

Η χώρα βρίσκεται στη δίνη μιας πρωτοφανούς κρίσης. Μιας κρίσης που έχει αγγίξει τη ζωή μας, απειλεί την καθημερινότητά μας, επηρεάζει τη συναισθηματική μας ισορροπία. Φίλοι χάνουν τη δουλειά τους, εισοδήματα συρρικνώνονται, πενιχρές συντάξεις ψαλιδίζονται ακόμα περισσότερο.

Όλοι αναζητούν διέξοδο. Διέξοδο από τη μιζέρια, διέξοδο από τη θλίψη, διέξοδο από την οικονομική πίεση. Η ερώτηση «να μείνω ή να φύγω» έχει γίνει πιο επίκαιρη από ποτέ. Είναι και πάλι στο επίκεντρο των συζητήσεων.

Ποια είναι η σωστή απάντηση; Υπάρχει σωστή απάντηση; Υπάρχει εύκολη απάντηση; Μακάρι να υπήρχε.

Είμαι ευγνώμων που έχω ζήσει στο εξωτερικό. Έκανα μέρος των σπουδών μου στη Γαλλία και όταν παρουσιάστηκε αργότερα η ευκαιρία να ζήσω στη Γερμανία και στην Αγγλία την εκμεταλλεύτηκα. Ξέρω λοιπόν πώς είναι. Ξέρω τι σημαίνει να φεύγεις από τη χώρα σου για να πας να ζήσεις έξω.

Θυμάμαι έντονα εκείνη την πρώτη απογείωση αεροπλάνου από Αθήνα προς τη νέα μου ζωή. Ήταν συναισθηματικά φορτισμένη. Θυμάμαι τη θέση που καθόμουν στο αεροπλάνο. Θυμάμαι τον ήλιο έξω από το παράθυρο. Θυμάμαι τον υπόκωφο θόρυβο των κινητήρων που φάνταζε πιο δυνατός από άλλες φορές. Θυμάμαι τη θάλασσα από ψηλά. Θυμάμαι τα συναισθήματα του ενθουσιασμού για το νέο ξεκίνημα, το σκίρτημα για το άγνωστο και τον κόμπο στο λαιμό για όσα άφηνα πίσω.

Ξέρω λοιπόν πώς είναι. Ξέρω τι κέρδισα. Ξέρω πόσο ωρίμασα. Και για αυτό θα συμβούλευα όσους το θέλουν διακαώς, να φύγουν. Αν είναι το όνειρο της ψυχής τους, ας το κάνουν, ας το ζήσουν, ας το απολαύσουν, όπως ακριβώς έκανα κι εγώ. Χωρίς το βάρος ότι εγκαταλείπουν τη χώρα τους και χωρίς ενοχές. Γιατί η ζωή είναι δική τους και κάποτε θα μετανιώσουν περισσότερο για τα πράγματα που δεν έκαναν παρά για εκείνα που έκαναν.

Τι γίνεται όμως με όσους σκέφτονται να φύγουν χωρίς να το θέλουν πραγματικά; Αν απλά νιώθουν εξαναγκασμένοι; Τότε το πράγμα αλλάζει. Τότε θέλει πολύ περισσότερη σκέψη. Η ζωή στο εξωτερικό δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πουθενά η ζωή δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οι αλλαγές είναι δραματικές και αλλεπάλληλες παντού. Και επηρεάζουν, λίγο ή πολύ, όλες τις χώρες του κόσμου.

Διάβασα κάποτε το «Acres of diamonds» ένα βιβλίο με την ιστορία ενός άντρα που ήθελε τόσο πολύ να βρει διαμάντια, που πούλησε το σπίτι του κι έφυγε ξεκινώντας ένα μάταιο αγώνα αναζήτησης τους. Ο νέος ιδιοκτήτης του σπιτιού όμως ανακάλυψε ένα πλούσιο αδαμαντωρυχείο στην πίσω αυλή. Κι έτσι άρχισα να αναρωτιέμαι: Μήπως υπάρχουν και στην Ελλάδα αδαμαντωρυχεία που πρέπει να ανακαλύψουμε; Εγώ προσωπικά επέστρεψα για να ψάξω περισσότερο. Κι έμεινα εδώ. Έχω πλέον οικογένεια, έχω δυο μικρά παιδιά στο σχολείο και η ζωή μου στο εξωτερικό μοιάζει μια μακρινή, γλυκιά ανάμνηση.

Έχω όμως συνειδητοποιήσει ότι ο κόσμος για τον οποίο προετοιμαστήκαμε ως γενιά δεν υπάρχει πια. Οι καιροί άλλαξαν. Η συμβουλή που μας έδιναν οι γονείς μας «να είσαι καλός μαθητής για να σπουδάσεις και να βρεις μια καλή δουλειά» είναι απαρχαιωμένη. Δεν υπάρχουν πια «καλές δουλειές», τουλάχιστον όχι για όλους.

Ας σταματήσουμε να παροτρύνουμε κι εμείς τα παιδιά μας να γίνουν γιατροί ή δικηγόροι και να αναζητήσουν μία θέση στο δημόσιο ή σε μία μεγάλη εταιρεία πιστεύοντας ότι αυτή είναι η σίγουρη συνταγή επιτυχίας. Ναι αν το θέλουν, όχι για να εξασφαλιστούν. Ας δώσουμε βάση στην εκπαίδευσή τους γενικότερα και όχι μόνο στις ακαδημαϊκές τους γνώσεις, οι οποίες από μόνες τους δεν συνεπάγονται οικονομική επιτυχία ή ευτυχία.

Ας αλλάξουμε αυτά που διδάσκουμε στα παιδιά. Ας τα μάθουμε να σκέφτονται, να παίρνουν ρίσκο, να αποτυγχάνουν, να διαφέρουν, να επιχειρούν, να νιώθουν ευγνωμοσύνη, να βλέπουν την ομορφιά γύρω τους. Ας τους διδάξουμε τις αξίες μας. Ας γίνουμε παράδειγμα προς μίμηση. Ας μεγαλώσουμε την επόμενη γενιά ηγετών.

Ας αντικαταστήσουμε τη σκέψη «Δεν μπορώ να κάνω τίποτα» με τη σκέψη «Αλήθεια, τι μπορώ να κάνω;» Η πρώτη κατεβάζει τα ρολά του μυαλού και σταματάει τη ροή των σκέψεων ενώ η δεύτερη γεννά απαντήσεις.

Ας ξεκινήσουμε τη δική μας επιχειρηματική δραστηριότητα, ας καινοτομήσουμε, ας αρχίσουμε να δημιουργούμε πλούτο.

Ας μιλήσουμε, ας ανοιχτούμε, ας δικτυωθούμε. Ας αρχίσουμε να γράφουμε στο δικό μας blog. Ας μοιραστούμε τις σκέψεις μας και τα πιστεύω μας. Ας αφήσουμε το αποτύπωμά μας.

Και ας μην ξεχνάμε το σημαντικότερο περιουσιακό μας στοιχείο που είναι το μυαλό μας. Ας επενδύσουμε στον εαυτό μας και στον τρόπο σκέψης μας, ας μορφωνόμαστε, ας διαβάζουμε, ας επιλέγουμε προσεκτικά τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρεφόμαστε. Ας περνάμε χρόνο με όσους μας γεμίζουν ενέργεια κι ας απομακρύνουμε όσο μπορούμε από κοντά μας όσους μας αποθαρρύνουν ή απομυζούν τη ζωτικότητά μας.

Η απόφαση να φύγεις ίσως είναι λυτρωτική. Γιατί αισθάνεσαι ότι παίρνεις τον έλεγχο της κατάστασης στα χέρια σου. Το ίδιο όμως μπορεί να είναι και η απόφαση να μείνεις, αν συνειδητοποιήσεις ότι η τελική επιλογή για το πώς θα παίξεις τα χαρτιά που βρίσκονται στα χέρια σου είναι δική σου.

Ο Dr. Victor Frankl που έζησε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης γράφει στο βιβλίο του «Το Νόημα της Ζωής»

«Εμείς που ζήσαμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, θυμόμαστε εκείνους οι οποίοι κυκλοφορούσαν από παράπηγμα σε παράπηγμα παρηγορώντας τους άλλους, δίνοντας το τελευταίο κομμάτι από το ψωμί τους.

Μπορεί να ήταν λιγότεροι αριθμητικά, αποτελούσαν όμως σαφή απόδειξη, ότι μπορείς να στερήσεις τα πάντα από έναν άνθρωπο, εκτός από ένα πράγμα: την ελευθερία να επιλέξει τη στάση που θα τηρήσει σε κάθε δεδομένη κατάσταση, την ελευθερία να επιλέξει το δικό του τρόπο συμπεριφοράς.»

Έχουμε κι εμείς την ελευθερία να επιλέξουμε τη στάση μας, να πάρουμε τις αποφάσεις μας και να περπατήσουμε το δικό μας δρόμο, εδώ ή στο εξωτερικό. Ό,τι κι αν αποφασίσουμε, ας το κάνουμε με θάρρος και πάθος. Η επιλογή – και η ζωή – είναι δική μας.

Το post “Η Ελευθερία της Επιλογής”: Το κείμενό μου για την έκδοση των Εκπαιδευτηρίων Δούκα δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Μόλις φτάσαμε σπίτι, κάθισα κι έψαξα τα παλιά μας post και θυμήθηκα πώς ξεκίνησαν όλα.

Κιτριές, κοντά στην Καλαμάτα: Καταπληκτικό το φαγητό και οι… βουτιές!

Μάιος 2008
Το 2008 που αποφάσισα να ξεκινήσω το blog μου, δεν γνώριζα την ύπαρξη κανενός άλλου ελληνικού blog. Διάβαζα μόνο ξένα. Αυτό φυσικά μου φαίνεται τώρα αδιανόητο. Εκατοντάδες ελληνικά blog υπήρχαν ήδη, το blogging στην Ελλάδα βρισκόταν σε πλήρη άνθιση και εγώ ούτε καν το είχα πάρει είδηση. Δεν γνώριζα επίσης ούτε το Facebook, ούτε το Twitter. Αυτά άργησαν πολύ να μπουν στη ζωή μου. Βούτηξα όμως στην περιπέτεια του blogging χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς να μπορώ να φανταστώ σε τι δρόμους θα με οδηγούσε.

Ιούλιος 2008
Ο Βασίλης, που ίσως ήταν ο μοναδικός αναγνώστης του blog μου, ψάχνοντας στο Google “Πόσες ερωτήσεις την ημέρα κάνει ένα τετράχρονο παιδί;” (!) ανακαλύπτει το Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα της Στέλλας και του Κωνσταντίνου και μου στέλνει email (με κεφαλαία!) να πάω να το δω.

Το email του Βασίλη

Επισκέπτομαι το blog, διαβάζω μερικά post και συστήνομαι αφήνοντας σχόλιο.

Το πρώτο μου σχόλιο στο Άπειρο. Έτσι ξεκίνησαν όλα!

Η Στέλλα ανταποδίδει την επίσκεψη και αφήνει επίσης σχόλιο στο δικό μου post που αφορούσε…. τις τέντες!

To πρώτο σχόλιο της Στέλλας στο Aspa Online. Το θέμα που μας απασχολεί: Οι τέντες!

Μπαίνουν τα θεμέλια μίας μελλοντικής φιλίας.

Οκτώβριος 2008
Σε ένα post στο Άπειρο το οποίο διαβάζω πλέον συστηματικά, τραβάει την προσοχή μου το σχόλιο ένας άλλου blogger που τότε δε γνώριζα καθόλου, του Χρήστου. Πηγαίνω στο blog του, το Σκέφτομαι άρα υπάρχω, διαβάζω μερικά post και συστήνομαι αφήνοντας σχόλιο στο τελευταίο του post που γράφτηκε με αφορμή έναν… ζογκλέρ!

Το πρώτο μου σχόλιο στο Σκέφτομαι άρα υπάρχω και οι… φιλοσοφίες μου

Ο Χρήστος ανταποδίδει την επίσκεψη και αφήνει επίσης σχόλιο στο τελευταίο μου post στο οποίο έγραφα τι μου είχε πει η κόρη μου για τις διαφημίσεις παιχνιδιών στην τηλεόραση.

Το πρώτο σχόλιο του Χρήστου στο Aspa Online. Γονείς on the blogs!

Αρχίζουμε και διαβάζουμε συστηματικά ο ένας το blog του άλλου. Μπαίνουν τα θεμέλια μιας ακόμα μελλοντικής φιλίας.

Οκτώβριος 2010
Το Aspa Online εξακολουθεί να αναπτύσσεται αλλά παράλληλα, με τον τον Βασίλη, τον Χρήστο και την Κατερίνα (που πλέον έχουμε γνωριστεί και έχουμε γίνει στενοί φίλοι) έχουμε ξεκινήσει το Μαμά…δες Μπαμπά…δες. Αν και το blog αριθμεί λίγους μόνο μήνες ζωής, λαμβάνουμε πρόσκληση να το παρουσιάσουμε στο GGD. Ένας από τους λόγους που ξεκινήσαμε το Μαμά…δες, Μπαμπά…δες ήταν γιατί θέλαμε να ενώσουμε όλους τους γονείς bloggers, που μπορεί να αγνοούσαν ο ένας την ύπαρξη του άλλου κάτω από την ίδια στέγη, αλλά παράλληλα να αναδείξουμε τα δικά τους blog, όχι το δικό μας. Εν όψει της εκδήλωσης, η Στέλλα αποφασίζει να έρθει Αθήνα, να παρακολουθήσει την ομιλία μας και να μας γνωρίσει. Μετά την παρουσίαση βγαίνουμε για φαγητό και νιώθουμε σαν να γνωριζόμαστε χρόνια. Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν εκείνη την ημέρα μαζί αλλά το ίδιο νιώσαμε και για εκείνον όταν αργότερα τον γνωρίσαμε. Και όταν βρεθήκανε και τα παιδιά μας, ταίριαξαν και αυτά από την πρώτη στιγμή.

Οκτώβριος 2011
Οι 3 οικογένειες περάσαμε ένα ακόμα αξέχαστο τριήμερο όλοι μαζί στην Καλαμάτα, μαζί με τη Σοφία  η οποία είναι επίσης blogger. Γελάσαμε, παίξαμε, μιλήσαμε, ξενυχτήσαμε, κάναμε εκδρομές, διασκεδάσαμε και τιμήσαμε τα γλυκά της Στέλλας (ένα θα πω: σοκολατόπιτα)! Όσο για τα παιδιά; Τι να πρωτοπώ; Τα έκαναν όλα! Παίξανε, τραγουδήσανε, ξενυχτήσανε και κάνανε σκανταλιές – με αποκορύφωμα τη βουτιά στη θάλασσα, μετά από σαφείς οδηγίες να βρέξουν μόνο τα πόδια τους!

Την Κυριακή μάζεψαν ελιές, τις χτύπησαν με πέτρα για να τις κάνουν τσακιστές και μετά σκέφτηκαν ότι θα μπορούσαν να μας τις διαθέσουν προς πώληση! Είναι η πρώτη τους “επιχειρηματική προσπάθεια”, την οποία φυσικά θα υποστηρίξουμε, αρκεί να τις δούμε έτοιμες φτιαγμένες. Και αυτό προϋποθέτει το ξεπίκρισμα το οποίο έχουν αναλάβει εξ’ ολοκλήρου και θα πρέπει να κάνουν με υπευθυνότητα. Αλλιώς… θα προμηθευτούμε ελιές από αλλού!

Επιστρέψαμε Αθήνα αργά, κουρασμένοι αλλά γεμάτοι εικόνες, εμπειρίες και αναμνήσεις.

Αυτά συμβαίνουν όταν οι bloggers συναντιούνται εκτός μπλογκόσφαιρας. Η επόμενη ερώτηση είναι αυτονόητη: Εσείς έχετε δικό σας blog; Μην το σκέφτεστε. Ξεκινήστε το, αγαπήστε το, ασχοληθείτε με αυτό και είναι σίγουρο ότι πολλές θα είναι οι εκπλήξεις που θα σας περιμένουν στο δρόμο σας! Come join us!

[Δείτε περισσότερα για το πώς περάσαμε, μέσα από τα μάτια της Στέλλας στο post Απίθανο τριήμερο]

Το post 3 οικογένειες, 3 χρόνια, 3 ημέρες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου: TEDxAcademy Step Forward Ήταν μία εκπληκτική εκδήλωση, άψογα διοργανωμένη που μας γέμισε ενέργεια, δύναμη και ελπίδα για το μέλλον. Έχω απομονώσει τις ιδέες που μου έκαναν περισσότερη εντύπωση και σχεδιάζω να γράψω ξεχωριστό post. Stay tuned!

Τρίτη 11 Οκτωβρίου: Αναπόφευκτη η ταλαιπωρία για ανεφοδιασμό βενζίνης. Φαινόταν μικρή η ουρά, αλλά χρειάστηκε πάνω από ώρα… Μούδιασα τόσο από τη βαρεμάρα της αναμονής που δε φωτογράφισα τίποτε άλλο εκείνη την ημέρα που συνεχίστηκε με τον καλύτερο τρόπο.

Τετάρτη 12 Οκτωβρίου: Η Εβίτα γράφτηκε Αγγλικά! Θυμάστε το Hello, my name is…? Η Εβελίνα είχε κάνει τότε το πρώτο της μάθημα Αγγλικών και η Εβίτα έκλαιγε με λυγμούς που έμεινε απ’ έξω. Την επόμενη φορά που πήγε η Εβελίνα Αγγλικά, η Εβίτα τρύπωσε στην αίθουσα και η δασκάλα τής επέτρεψε να μείνει. Το ίδιο και την μεθεπόμενη φορά. Τελικά έκανε δύο εβδομάδες δοκιμαστικά μαθήματα και μας απέδειξε ότι μπορεί να συμβαδίσει με τα Δευτεράκια και τα Τριτάκια. Excellent! Έξι τα σακίδια που μπαίνουν λοιπόν τώρα στο αυτοκίνητο, δύο για το σχολείο, δύο για το φαγητό και δύο για τα Αγγλικά.

Πέμπτη 13 Οκτωβρίου: Δείπνο με την ομάδα TEDxAthens και καλεσμένο τον Ben Casnocha.  Εξαιρετική βραδιά, όχι μόνο επειδή είχε άρωμα Silicon Valley αλλά και γιατί οι Έλληνες παρευρισκόμενοι — διοργανωτές και καλεσμένοι — ήταν εξίσου δυναμικοί, δραστήριοι και γεμάτοι οράματα και στόχους. Η φωτογραφία είναι της Αφροδίτης. Εμένα με είχε συνεπάρει τόσο η βραδιά που ξεχάστηκα και δεν έβγαλα ούτε μία. Ραντεβού στο TEDxAthens στις 3 Δεκεμβρίου! Σπουδαία πράγματα ετοιμάζονται. Θα είμαστε όλοι εκεί!

Παρασκευή 14 Οκτωβρίου: Meeting με Μαμά…δες, Μπαμπά…δες στα νέα γραφεία της Eresus που θα έλεγα ότι έχουν την καλύτερη θέα της Αθήνας. (Μεταξύ μας, δεν θυμάμαι τίποτα από αυτά που είπαμε. Κοίταζα όλη την ώρα αφηρημένη έξω από το παράθυρο, όπως τότε που πήγαινα σχολείο. Ορίστε, το παραδέχτηκα…) Μπορούμε please να επαναλάβουμε το meeting?

Καλλιτεχνικό Σαββατοκύριακο 15 και 16 Οκτωβρίου: Η Εβελίνα δημιουργεί το πρώτο της animation! Δείτε το εδώ! Η Εβίτα σηκώνει τα μανίκια ψηλά, παίρνει τις νερομπογιές και φτιάχνει ένα υπέροχο καδράκι για το δωμάτιό της. Ο Σταύρος τα σπάει! Όχι ως designer αυτή τη φορά, αλλά ως μπασίστας των Random Play. Έπαιξαν χθες το βράδυ the best music in town και ήμασταν εκεί!

Ελπίζω η εβδομάδα που ξεκινάει να είναι εξίσου δημιουργική και γεμάτη εμπειρίες για όλους μας.  Καλή εβδομάδα λοιπόν και καλό χειμώνα!

Το post Η εβδομάδα που πέρασε μέσα από το κινητό μου (10-16/10/2011) δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η δημοσιογράφος Έλσα Ποιμενίδου από την εκπομπή Πέντε και… της ΕΤ3, ανακάλυψε το blog και μας κάλεσε στην εκπομπή να μιλήσουμε ζωντανά για τις εμπειρίες μας γονείς bloggers και πώς οι εμπειρίες ενός γονιού όταν δημοσιοποιούνται, βοηθούν άλλους γονείς.

Το team εκπροσωπήσαμε εγώ και ο Χρήστος. Καθώς η εκπομπή γυρίζεται στη Θεσσαλονίκη, είχαμε κανονίσει να πάμε στα στούντιο της ΕΡΤ στη Μουρούζη και η συνέντευξη έγινε από απόσταση.

Αυτά που βλέπαμε εμείς μέσα στο studio, λίγο πριν αρχίσει η συνέντευξη

Μόνο θετικά έχω να πω για όλη την εμπειρία!

Φτάσαμε στο στούντιο σχετικά νωρίς και στο σαλόνι της αναμονής συναντήσαμε την Πέμη Ζούνη και τον Θοδωρή Αγγελόπουλο που βρίσκονταν εκεί για να μιλήσουν πριν από εμάς. Ξεκινήσαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση αλλά σύντομα ήρθε η σειρά τους να εμφανιστούν και αποχώρησαν.

Εντός ολίγου ήρθε και η δική μας η σειρά. Μπήκαμε στο στούντιο, φορέσαμε τα ακουστικά, πήραμε οδηγίες από το σκηνοθέτη και σε λίγα λεπτά ακούσαμε τη φωνή της Έλσας Ποιμενίδου να μας καλωσορίζει!

Η ώρα πέρασε πολύ γρήγορα. Είναι τόσα αυτά που θα μπορούσαμε να πούμε για τα blogs και την εμπειρία μας που θα χρειαζόμασταν ώρες. Είχαμε όμως στη διάθεσή μας λίγα μόνο λεπτά οπότε μεταφέραμε μία πολύ-πολύ μικρή εικόνα.  Το θέμα της καθυστέρησης του ήχου που συχνά ακούμε να αναφέρουν όσοι μιλάνε στην τηλεόραση είχε όντως τη δυσκολία του. Όπως φαίνεται και στο βίντεο, η δημοσιογράφος μάς έκανε μία ερώτηση, εμείς μέναμε για μερικά δευτερόλεπτα απαθείς (έμοιαζε ότι ήμασταν αδιάφοροι αλλά η ερώτηση δεν είχε ακόμα φτάσει στα αυτιά μας!) και τελικά χαμογελούσαμε ή απαντούσαμε με καθυστέρηση.

Ήταν πολύ όμορφη η αίσθηση να βλέπεις τη δουλειά σου να παρουσιάζεται στην τηλεόραση. Δεν ήταν τα προσωπικά μας blog, αλλά το ομαδικό μας blog – των blog όλων μας – και αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό. Είναι ένα blog που γεννήθηκε ως μια ιδέα, ως ένα πείραμα, υλοποιήθηκε και αναπτύσσεται με αρκετές ώρες δουλειάς και έχει στόχο να είναι σημείο αναφοράς για κάθε μαμά ή μπαμπά blogger. Επιβεβαιώνεται η άποψή μας ότι αν αγαπάς κάτι, αν κάνεις κάτι που σε ενθουσιάζει και αν το κάνεις με μεράκι θα έρθει η αναγνώριση, το κοινό, νέες ιδέες και προτάσεις. Αλλά πιο πολύ από όλα ελπίζουμε η παρουσίαση αυτή να έβαλε ένα μικρό λιθαράκι για να ακουστεί και να αναπτυχθεί το blogging των γονιών στην Ελλάδα γιατί επιθυμία μας είναι να δούμε να ξεπηδούν όλα και περισσότερα blog μαμάδων και μπαμπάδων τα επόμενα χρόνια.

Εμείς θα εξακολουθούμε να βοηθάμε στην ανάπτυξη αυτής της κοινότητας όσο περισσότερο μπορούμε!

Και κλείνοντας θα γράψω πώς με αποχαιρέτισαν οι κόρες μου βλέποντάς με να φεύγω για τη συνέντευξη.

Εβελίνα: Μαμά είναι υποχρεωτικό να σε δούμε σήμερα στην τηλεόραση;
Εγώ: Όχι. Γιατί ρωτάς;
Εβελίνα: Γιατί εκείνη την ώρα θέλουμε να δούμε το «Δύο φανταστικοί γονείς» που είναι καινούργιο και μας αρέσει. Θα σε δούμε άλλη φορά εσένα!

Ω ναι! Οι  φανταστικοί γονείς παραλίγο να ισοπεδώσουν τους Μαμάδες Μπαμπάδες. (Τελικά δεν ήταν την ίδια ώρα.) Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες!

Το post Οι μαμά…δες, μπαμπά…δες στην ΕΤ3 δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.