Εκτός αυτού είναι λίγο πιο ώριμα και συγκεντρωμένα που σημαίνει ότι δε βλέπεις πια τόσες πολλές αθώες στιγμές όπως οι χθεσινές.

Να παρακολουθείς μια μικρή Σουλιώτισσα να αρνείται να πάει να πέσει στον γκρεμό. Να πείθει και μια φίλη της να της κάνει παρέα. Κι έτσι οι δυο τους να γλιτώνουν το θάνατο για να δουν τις μαμάδες τους να τραβούν τα μαλλιά τους μέσα στην απελπισία.

Να βλέπεις το λόρδο Μπάιρον και τη Μπουμπουλίνα και να απαγγέλουν τα ποιήματά τους και τις μύξες τους να τρέχουν.

Να ακούς 40 παιδικές φωνούλες να τραγουδούν όλες μαζί Να ‘τανε το ’21

Να πολεμάω τις μέρες στα κάστρα
και το σπαθί μου να βγάζει φωτιά
και να κρατάω τις νύχτες με τ’ άστρα
μια ομορφούλα αγκαλιά….

Να λένε όλα μαζί τον εθνικό ύμνο ο οποίος ξαφνικά να παίρνει άλλο νόημα για σένα. Γιατί τον ακούς πλέον από το στόμα του παιδιού σου. Που προχθές ήταν νεογέννητο και σήμερα είναι περήφανο Ελληνόπουλο. Και να συγκινείσαι σαν να ακούς δεν ξέρω κι εγώ τι.

Να βλέπεις την κόρη σου ντυμένη Ελλάδα, να παίρνει μέρος στο θεατρικό της και να λέει το ατελείωτο ποίημα της σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Τα σύμφωνα να ακούγονται αστεία λόγω της βουλωμένης μύτης και δοντιών που λείπουν. Και μετά να σε κοιτάζει στα μάτια για να πάρει από σένα ένα βλέμμα επιδοκιμασίας. Μετά το τέλος της γιορτής να την αγκαλιάζεις και να της λες «Ήσουν υπέροχη και το ξέρεις. Εγώ θα στο λέω συνέχεια αλλά να το λες και από μόνη σου στον εαυτό σου.» Γιατί δε θέλεις να μάθει να εξαρτάται από σένα ή από κάποιον άλλον για να επιβεβαιώνει την αξία της. Θέλεις να έχει την αυτοεκτίμηση να το κάνει από μόνη της.

Ανεπανάληπτες στιγμές, που δε θα τις ξαναζήσω, αλλά τις έχω καταγράψει εδώ για να τις θυμάμαι για πάντα. Χρόνια πολλά και του χρόνου!

Και βέβαια πρέπει να σημειώσω ότι όταν το βράδυ «η Ελλάδα» αναζητώντας τη φωτοτυπία του ποιήματός της διαπίστωσε ότι την έχω βάλει δίπλα στο γραφείο μου για να το περάσω στον υπολογιστή μου είπε: «Κατάλαβα. Θα το μάθουν όλοι στο Twitter!»

Το post Να ‘τανε το ’21 δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Πόλεμος – Απελπισία – Μουσολίνι – Στρατιώτες – Πίνδος – Πείνα – Θλίψη – Θάρρος – Καρδιά – Αέρα! – ΟΧΙ – Αίμα – Ελλάδα – Ιταλία – Γερμανία – Εχθροί – Βουνά – Πέφτουνε – Σκοτώνονται – Πολεμάνε – Όπλα – Ελπίδα – Νεκροί – Καυγάς – Επίθεση – Πόνος – Μωρά που κλαίνε – Λίτσα (Η γιαγιά, επειδή έζησε στον πόλεμο)  – Λούλα (Η προγιαγιά επειδή έζησε στον πόλεμο) – Ανακατωσούρα – Ξηρασία – Καταστροφή – Άρρωστη η φύση. Πολύ-πολύ άρρωστη η φύση μας…

✔ Η Εβίτα, 5,5 χρονών, περιγράφει τον πόλεμο με προτάσεις…

– Μερικά παιδιά χάνουν τη μαμά τους και τον μπαμπά τους.
– Τα χέρια μας ή τα πόδια μας κόβονται.
– Δε μου αρέσει. Οι άνθρωποι σκοτώνονται και τρέχουν αίματα.

✔ …αλλά και την ειρήνη…

– Ζωή
– Έχουμε τα χέρια μας και τα πόδια μας
– Πηγαίνουμε σχολείο
– Τα σπίτια είναι μια χαρά
– Δεν αρρωσταίνουμε!
– Πηγαίνουμε σε λιβάδια
– Κάνουμε γυμναστική
– Κάνουμε ταξίδια κι εκδρομές
– Κολυμπάμε στη θάλασσα
– Ζωγραφίζουμε
– Πηγαίνουμε σε μουσεία
– Πηγαίνουμε στη νονά μας και στο νονό μας
– Κοιμόμαστε ασφαλείς

✔… και απαγγέλλει το ποίημα της

Στους ήρωες του ’40

Δυο λόγια θα ‘θελα να πω
σε σας που βρίσκεστε στο χώμα
που στους πολέμους δώσατε
τα νιάτα σας, ψυχή και σώμα
Με αίμα γράψατε εσείς
λαμπρές του Έθνους μας σελίδες
τη λευτεριά χαρίσατε
σε Έλληνες και Ελληνίδες
Δεχτείτε το στεφάνι αυτό
που η γαλανόλευκη το δένει
Το χώμα που σας σκέπασε
αιώνια ελαφρό να μένει.

Το post Δυο μικρές Ελληνίδες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.