Εξακολουθώ λοιπόν να βλέπω φανατικά παιδικές ταινίες – κι έχω καλή παρέα: τα (μεγάλα πλέον) παιδιά μου! Που παρ’ όλο που τώρα σπουδάζουν, δεν αφήνουν την παιδικότητά τους να σβήσει κι έτσι βλέπουμε παρέα τις νέες καλές παιδικές!  

Τα Μυαλά που κουβαλάς ήταν μία από τις αγαπημένες μας ταινίες όλων των εποχών. Όταν λοιπόν βγήκε το Μυαλά που Κουβαλάς 2, ξέραμε ότι έπρεπε να τη δούμε.

Για να είμαι ειλικρινής είχα μια μικρή αγωνία για το αν θα μου αρέσει, γιατί συχνά απογοητεύομαι από το sequel μιας καλής ταινίας αλλά και γιατί το πρώτο πράγμα που είχα διαβάσει μόλις βγήκε ήταν μια αρνητική κριτική. Στην πραγματικότητα δεν ήταν “αρνητική-αρνητική” απλώς ο συγκεκριμένος ψυχολόγος θεωρούσε ότι θα έπρεπε να υπάρχουν περισσότερα θετικά συναισθήματα στις 2 ταινίες.

Κι ενώ μου φάνηκε λογικό αυτό που έλεγε, ας μην ξεχνάμε ότι οι δημιουργοί των ταινιών είχαν ως συμβούλους κορυφαίους επιστήμονες που ασχολούνται με τον εγκέφαλο και τα συναισθήματα. Τα συναισθήματα που τελικά συμμετείχαν επιλέχθηκαν από την επιστημονική ομάδα – πριν καν να γραφτούν τα σενάρια. Μου αρκεί λοιπόν που ξέρω ότι και οι δύο ταινίες είναι απόλυτα επιστημονικά τεκμηριωμένες – και ελπίζω ότι στο τρίτο μέρος της ταινίας (που θα γίνει, δεν θα γίνει;) θα δούμε ακόμη περισσότερα συναισθήματα!  

Στα Μυαλά που κουβαλάς 2 η Riley (Ράιλι) είναι πλέον 13 και έτσι στην παρέα των 5 συναισθημάτων που είχαμε δει στην πρώτη ταινία, προστίθεται άλλα πέντε: Η Ανησυχία, η Ζήλεια, η Βαρεμάρα, η Ντροπή και η Νοσταλγία.

Για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει την πρώτη ταινία, η υπόθεση εκτυλίσσεται μέσα στο μυαλό της Riley. Εκεί παρακολουθούμε τα συναισθήματα που βρίσκονται στον εγκέφαλό της να παίρνουν τον έλεγχο μέσω μιας ειδικής κονσόλας και να την καθοδηγούν στις αποφάσεις της.

Η εισαγωγή των 5 νέων συναισθημάτων γίνεται αφού ξαφνικά αρχίζει να αναβοσβήνει ένα κόκκινο προειδοποιητικό φως με την ένδειξη “Εφηβεία”.

Τα νέα συναισθήματα όχι μόνο δίνουν ξεκαρδιστικές στιγμές γέλιου, αλλά προσθέτουν και νέα δυναμική στην πλοκή, καθώς η 13χρονη πλέον Riley αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της εφηβείας και την κοινωνική πίεση του γυμνασίου.

Τα 5 νέα συναισθήματα

Η ταινία Τα Μυαλά που Κουβαλάς 2 μας συστήνει πέντε νέα συναισθήματα προσθέτοντας μια νέα διάσταση στη ζωή της Riley:

Και ξεκινάμε με τη Ζήλεια! Όταν είχαμε δει τα Μυαλά που Κουβαλάς 1, η 12χρονη τότε κόρη μου η Εβελίνα είχε σχολιάσει το γεγονός ότι δεν υπήρχε η Ζήλεια στην ταινία. Φαίνεται ότι και η επιστημονική ομάδα συμφώνησε μαζί της και να λοιπόν που η Ζήλεια έκανε τώρα τη δυναμική εμφάνισή της!

Είδαμε επίσης να κάνει μια σύντομη εμφάνιση η γλυκιά Νοσταλγία. Και λογικό που είχε μικρό ρόλο γιατί δεν είναι ακόμη η ώρα να πρωταγωνιστήσει στο εφηβικό μυαλό!

Η Ντροπή ήταν αξιαγάπητη και αστεία, η Βαρεμάρα ξεκαρδιστική (και ιδιαίτερα όταν έχεις δει πώς συμπεριφέρονται τα έφηβα παιδιά σου όταν βαριούνται) και η μεγάλη πρωταγωνίστρια της νέας τάξης πραγμάτων; Η Ανησυχία.  

Ο ρόλος της Ανησυχίας είναι κεντρικός, καθώς αντιπροσωπεύει την περίπλοκη συναισθηματική κατάσταση των εφήβων με τις νέες προκλήσεις και αλλαγές στη ζωή τους. Λειτουργεί ως ένα προστατευτικό συναίσθημα, που υπενθυμίζει στην Riley να προσέχει και να προφυλάσσεται από τους κινδύνους της νέας φάσης της ζωής της. Ωστόσο, προσπαθώντας να την προφυλάξει, φέρνει το χάος!

Top στιγμές της ταινίας

🎬 Οι ενέργειες της Ανησυχίας οδηγούν σε μία από τις πιο συναισθηματικά έντονες στιγμές της ταινίας: Την αυτοεκτίμηση της Riley να καταρρέει, μετατρέποντας την πεποίθησή της από «Είμαι καλός άνθρωπος» σε «Δεν είμαι αρκετά καλή».

Συγκινητικό γιατί  οι περισσότεροι από εμάς το έχουμε ζήσει ή το έχουμε δει να συμβαίνει στα παιδιά μας, νιώθοντας «ανήμποροι» να βοηθήσουμε.

🎬 Άλλη έντονη και συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή είναι όταν η Χαρά απογοητευμένη που δεν μπορεί πλέον να βοηθήσει την Riley λέει: «Δεν ξέρω πώς να σταματήσω την Ανησυχία. Ίσως δεν μπορούμε. Ίσως αυτό συμβαίνει όταν μεγαλώνεις — νιώθεις λιγότερη χαρά». 💔

🎬 Τέλος κορυφαία η στιγμή που τα συναισθήματα καταλαβαίνουν ότι πρέπει να σταματήσουν να προσπαθούν να ελέγξουν την Riley και αγκαλιάζονται δίνοντάς της τελικά την ευκαιρία να ηρεμήσει και να ξαναβρεί την ισορροπία της.

Τελικές σκέψεις

Ξεκίνησα το post γράφοντας ότι το απόλυτο κριτήριο για το αν μια ταινία θα μπει στις αγαπημένες μου είναι αν θα την σκεφτώ την επόμενη το πρωί.

Νομίζω όμως ότι το γεγονός ότι αποφάσισα να γράψω blog post για την ταινία, την φέρνει σίγουρα στις κορυφαίες θέσεις της καρδιάς μου!

Αν έχεις μικρότερα παιδιά προετοιμάσου ότι η ταινία μπορεί να τους αρέσει λιγότερο από την πρώτη. Και είναι λογικό αφού καταπιάνεται με θέματα  που αφορούν περισσότερο μεγαλύτερες ηλικίες και πιο σύνθετα συναισθήματα.

Αν έχεις μεγαλύτερα παιδιά όμως ή αν αναρωτιέσαι αν θα αρέσει σε σένα, νομίζω ότι θα ενθουσιαστείς. Η ταινία θα σε βάλει σε σκέψεις, θα σε κάνει να συνειδητοποιήσεις ότι όλα τα συναισθήματα έχουν το ρόλο τους στη ζωή σου (ναι, ναι ακόμη και η ανησυχία!) και θα σε φέρει πιο κοντά στον αληθινό σου εαυτό.

Καλή διασκέδαση!

Photos: Disney/Pixar 

Το post Τα μυαλά που κουβαλάς 2: Νέα συναισθήματα, νέες περιπέτειες! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Λίγο πριν να φύγουμε για Λονδίνο έκανα μία λίστα με όλα τα πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε στο ταξίδι, ώστε να προγραμματίσουμε κάποια από αυτά από εδώ. Έδειξα τη λίστα στα παιδιά, απορρίψαμε κάποιες από τις επιλογές και βάλαμε προτεραιότητες. Στην κορυφή των προτεραιοτήτων ήταν να πάμε να δούμε ένα μιούζικαλ!

Έξω από το Prince Edward theater στο Λονδίνο

Παρ’ όλο που μου αρέσουν αρκετά τα μιούζικαλ, δε θα έβαζα ένα μιούζικαλ στην κορυφή των προτεραιοτήτων. Βέβαια πριν το ταξίδι, δεν είχα ιδέα τι θα έχανα αν δεν πήγαινα. Ήταν όμως σημαντικό για τις κόρες μου. Η μουσική και το τραγούδι τις ξετρελαίνει, η Εβίτα παίζει πιάνο, η Εβελίνα γράφει στίχους και συμμετέχουν και οι δύο συχνά σε διάφορα μουσικά projects.

Είναι γνωστό ότι τις κορυφαίες παραγωγές μιούζικαλ στον κόσμο μπορεί κανείς να τις δει στη Νέα Υόρκη και στο Λονδίνο και μια και θα πηγαίναμε Λονδίνο, ήταν ευκαιρία.

Το λυχνάρι του Αλαντίν

Έπρεπε να κλείσουμε εισιτήρια πριν να φύγουμε, για να είμαστε σίγουροι ότι θα βρούμε θέσεις. Και το ερώτημα ήταν ποιο από όλα τα μιούζικαλ θα επιλέγαμε;

Αρχικά είπαμε να πάμε στο Lion King, που είναι από τα κορυφαία. Αλλά μετά είδα το τρέιλερ του Αλαντίν του μιούζικαλ. Και διάβασα και τα reviews. Και διάβασα και συγκρίσεις Lion King εναντίον Αλαντίν (ούτε αυτοκίνητο να αγόραζα). Και μετά έδειξα το τρέιλερ στα παιδιά. Και τελικά το αποφασίσαμε. Θα πηγαίναμε Αλαντίν!

Να το τρέιλερ που είδαμε και μας ενθουσίασε:

Οι εντυπώσεις μου από την παράσταση

Δεν έχω πάρει ποτέ στη ζωή μου ναρκωτικά και ούτε πρόκειται, αλλά κατά τη διάρκεια της παράστασης ένιωθα σαν να έχω πάρει! Από το πρώτο λεπτό, άρχισα να χαμογελάω σαν χαζή. Ένιωθα μια πρωτόγνωρη ψυχική ευφορία. Ένιωθα ότι – δεν μπορεί – για να μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να ανεβάσουν ένα τέτοιο μαγικό σώου, τα πάντα είναι δυνατά σε αυτό τον κόσμο. Ένιωθα ότι αν εκείνοι μπορούν να δημιουργήσουν ένα θαύμα, έπρεπε κι εγώ να προσπαθήσω να δημιουργήσω τα δικά μου θαύματα στο δικό μου αντικείμενο.

Μετά, αναρωτιόμουν τι να είπαν άραγε οι γονείς των πρωταγωνιστών, όταν τα παιδιά τους τους είπαν τι καριέρα ήθελαν ακολουθήσουν. Αναρωτιόμουν αν προσπάθησαν να τα αποθαρρύνουν και τα προέτρεψαν να γίνουν γιατροί ή δικηγόροι ή άλλο πιο “σίγουρο επάγγελμα”. Γιατί αν αυτοί οι άνθρωποι είχαν γίνει γιατροί ή δικηγόροι η ανθρωπότητα θα είχε χάσει! Ορκίστηκα ότι θα υποστηρίξω τα παιδιά μου να ακολουθήσουν όποια καριέρα θέλουν.

Ένιωθα ότι έβλεπα την καλύτερη παράσταση που έχω ποτέ δει και που πρόκειται ποτέ να δω. Ένιωθα ότι αν εκείνη τη στιγμή γινόταν το τέλος του κόσμου, θα ήταν ένας καλός τρόπος για να πεθάνω. Μπορεί να μοιάζει χαζό τώρα, αλλά εκείνη τη στιγμή έτσι ένιωθα.

Photo by Aladdin The Musical

Τα σκηνικά ήταν μαγευτικά. Ένιωθες σαν να είχες μπει μέσα στο παραμύθι. Τα αμύθητα πλούτη που υπήρχαν στη σπηλιά, έμοιαζαν με πραγματικά αμύθητα πλούτη! Διάβασα στη συνέχεια ότι τα σκηνικά ζυγίζουν 67 τόνους, οι πόρτες του παλατιού είναι 10 μέτρα ύψος και υπάρχουν 2 εκατομμύρια κρύσταλλα Swaroski που καλύπτουν τα ρούχα και τη σκηνή.

Οι χορευτές ήταν υπέροχοι. Ήταν ονειρεμένοι. Είναι εξωπραγματικά τα πράγματα που κάνουν στη σκηνή!

Τους λάτρεψα όλους και πιο πολύ τον Trevor Dion Nicholas, το τζίνι.

Το τζίνι (photo by Aladdin The Musical)

Είχε χιούμορ, είχε γέλιο, είχε αστεία με αναφορές στην σύγχρονη ζωή. Κάποια από αυτά ούτε καν τα έπιασα. Όπως για παράδειγμα ένα αστείο που αφορούσε τη Marvel. Οι κόρες μου είναι fan και το εκτίμησαν ιδιαίτερα!

Και από τα γέλια στα κλάματα: Υπήρχαν στιγμές που δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρια μου όπως όταν ο Αλαντίν τραγουδούσε στη μαμά του το Proud of Your Boy.

Mom, I will try hard to make you proud of your boy…

Είχε και απεριόριστες δόσεις μαγείας. Είχε μαγικά λυχνάρια και ευχές που γίνονται πραγματικότητα και μαγικές νύχτες. Είχε την παραμυθένια σκηνή που ο Αλαντίν και η Γιασμίν ανεβαίνουν πάνω στο ιπτάμενο χαλί και πετάνε.

Ακόμα δεν μπορούμε να καταλάβουμε πώς πετούσε το χαλί…

Ήταν μια υπέροχη βραδιά, από τις κορυφαίες του ταξιδιού μας. Ήταν από τα πιο ακριβά πράγματα που κάναμε στο Λονδίνο, όμως άξιζε μέχρι και το τελευταίο penny!

Κάποια πρακτικά tips

Αν βρεθείτε Λονδίνο και δεν έχετε προβλέψει να κλείσετε εισιτήρια για μιούζικαλ εκ των προτέρων μπορείτε να βρείτε εισιτήρια της τελευταίας στιγμής (για την ίδια, την επόμενη ή τη μεθεπόμενη μέρα) στο Leicester Square. Με αυτό τον τρόπο θα δείτε μια σούπερ παράσταση με μεγάλη έκπτωση (μπορεί και στη μισή τιμή) δεν είναι όμως σίγουρo ότι θα βρείτε θέσεις στην παράσταση που θέλετε.

Photo by Aladdin The Musical

Εμείς κλείσαμε τα εισιτήριά μας από Ελλάδα, μέσω του Seat Plan. Δεν το γνώριζα, τυχαία το βρήκα, αλλά το προτίμησα γιατί σου δίνει τη δυνατότητα να επιλέξεις θέσεις, όχι μόνο με βάση την τιμή και την κάτοψη, αλλά βλέποντας πραγματικές φωτογραφίες και reviews άλλων θεατών. (Reviews για τις θέσεις όχι για την παράσταση!) Θυμάμαι  μια φορά που είχαμε πάει σε παράσταση στο Badminton στην Αθήνα, οι θέσεις που είχαμε κλείσει ήταν τόσο μακριά από τη σκηνή που δε βλέπαμε τίποτα και δεν το ευχαριστηθήκαμε. Δεν ήθελα να την πατήσουμε έτσι και στο Λονδίνο! Και τελικά οι θέσεις μας ήταν εξαιρετικές.

Τελευταίες σκέψεις

Προβληματίστηκα για το αν θα αφιέρωνα ένα ολόκληρο post στον Aladdin, μία και πρόκειται για μια παράσταση που παίζεται τόσο μακριά. Δεν έχω εξάλλου travel blog ώστε να φιλοξενώ περιεχόμενο αυτής της θεματολογίας!

Από τη μία όμως το blog μου είναι το διαδικτυακό μου ημερολόγιο – και ήθελα να φυλακίσω αυτή την ανάμνηση για πάντα – και από την άλλη δεν θα μπορούσα να μη μοιραστώ μια τόσο συναρπαστική εμπειρία.

Στο πνεύμα του Αλαντίν, θα κλείσω με μια ευχή: Εύχομαι ο καθένας από εμάς να μπορέσει να δημιουργήσει τα δικά του μικρά θαύματα, αντίστοιχα αυτής της μαγικής παράστασης. Και δε μιλάω για θαύματα που τραβούν την προσοχή ή τα βλέμματα ή τα likes.

Δεν είμαστε όλοι συγκλονιστικοί καλλιτέχνες. Δεν είμαστε όλοι στο προσκήνιο. Μερικά από τα δικά μας θαύματα μπορεί να μην τα μάθει κανείς!

Αλλά υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να ξέρεις ότι έζησες δίνοντας τον καλύτερό σου εαυτό και αξιοποίησες στο έπακρο τα ταλέντα και τις ικανότητες με τα οποία γεννήθηκες;

H Maya Angelou είπε:

Επιτυχία είναι να σ’ αρέσει ο εαυτός σου, να σ’ αρέσει αυτό που κάνεις και να σ’ αρέσει ο τρόπος που το κάνεις.

Πόση σοφία σε μια πρόταση! Αυτός ο ορισμός της επιτυχίας λοιπόν θα είναι η πρώτη μου ευχή: Να μας αρέσει ο εαυτός μας, να μας αρέσει αυτό που κάνουμε και να μας αρέσει ο τρόπος που το κάνουμε.

Την πρώτη ευχή την έκανα, μου μένουν άλλες δύο! Για να σκεφτώ…

Διαβάστε τα υπόλοιπα posts της σειράς «Διακοπές στο Λονδίνο» εδώ:

• Ταξίδι στο εξωτερικό με παιδιά: 6 οφέλη (+ εντυπώσεις από το ταξίδι μας στο Λονδίνο)
• London Story #1: Ο πραγματικός λόγος που πήγαμε διακοπές στην Αγγλία
• London Story #2: Πώς να μη χάσεις το παιδί σου στο Λονδίνο (ή αλλού!)

Το post London Story #3: Να τι έπαθα όταν είδα το Αλαντίν το μιούζικαλ δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ήταν μια συνειδητή απόφαση που πήραν κάποτε με τη σύζυγό του, προκειμένου να προσφέρουν στα παιδιά τους μια αγνή παιδική ηλικία.

Για μένα που είμαι μαμά και έβλεπα την ταινία μέσα από τα μάτια ενός γονιού, η ταινία ήταν πολύ δυνατή. Παρ’ όλο που δε θα ήθελα ποτέ να ζήσουμε μακριά από τον πολιτισμό, σύγκρινα συνεχώς τον τρόπο ζωής τους με τον δικό μας. Και υπήρχαν σημεία στα οποία τα κατάφερναν όντως καλύτερα!

Τα παιδιά παρόλο που δεν πήγαιναν σχολείο είχαν απίστευτες γνώσεις, μιλούσαν ξένες γλώσσες, ήταν συνέχεια με ένα βιβλίο στο χέρι και συζητούσαν διαρκώς με τον μπαμπά τους αυτά που διάβαζαν και μάθαιναν. Είχαν μάθει να είναι υπεύθυνα, να είναι ικανοποιημένα με τα απλά, να διασκεδάζουν κάθε βράδυ τραγουδώντας και χορεύοντας γύρω από τη φωτιά.

Φυσικά δεν ήταν όλα ρόδινα. Η καθημερινότητά τους ήταν σκληρή. Κυνηγούσαν για να φάνε, δεν είχαν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη και υστερούσαν σε κοινωνικές δεξιότητες.

Και παρ’ όλο που ο Μπεν πίστευε στον τρόπο ζωής που επέλεξε για την οικογένειά του, όταν αναγκάστηκαν να κάνουν ένα μεγάλο ταξίδι στον πολιτισμό, μπήκε σε σκέψεις και διλήμματα.

Ήταν μια ταινία που με γέμισε κι εμένα σκέψεις. Για το πόσο δύσκολο είναι να είσαι γονιός. Για το ποιος είναι ο σωστότερος τρόπος για να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Για τα λάθη που κάνουμε στο μεγάλωμά τους. Για τις αποφάσεις μας και πώς επηρεάζουν τη ζωή τους. Για το φόβο μας ότι θα πάρουμε τη λάθος απόφαση.

Παρ’ όλα αυτά δεν είναι όλα άσπρα ή μαύρα στο μεγάλωμα των παιδιών. Ούτε είναι απόλυτα ξεκάθαρο τι είναι σωστό και τι λάθος. Καμιά φορά παραλληλίζω το μεγάλωμα των παιδιών με την πτήση ενός αεροπλάνου. Ένα αεροπλάνο βρίσκεται εκτός πορείας το 90% της πτήσης. Ο ρόλος του πιλότου είναι να κάνει συνεχώς ρυθμίσεις για να το επαναφέρει στη σωστή του πορεία ώστε να φτάσει στον προορισμό του και να προσγειωθεί με ασφάλεια. Στην πτήση “μεγάλωμα των παιδιών” θα είμαστε κι εμείς εκτός πορείας το 90% της διαδρομής. Ως πιλότοι όμως, οφείλουμε να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, να συμβουλευόμαστε τα μηχανήματά μας και να κάνουμε κι εμείς συνεχώς ρυθμίσεις ώστε το αεροπλάνο να μπορέσει να προσγειωθεί με ασφάλεια.

Οι δημιουργοί της ταινίας δεν είχαν προφανώς στο νου τους τον παραπάνω συσχετισμό όταν ονόμασαν την ταινία “Captain Fantastic” αλλά μια και captain σημαίνει και πιλότος, θα τον κάνω εγώ: Ο Captain Fantastic, στο ρόλο του ως πιλότος της πτήσης είναι… fantastic! Ειδικά αφού έκανε τις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις… Δείτε τη ταινία (βγαίνει σήμερα) και θα χαρώ να μου γράψετε εντυπώσεις!

Καταλληλότητα ταινίας: Κατάλληλο για 15 ετών και πάνω  

Το post Captain fantastic: Μια ταινία για τις αποφάσεις που παίρνουν οι γονείς για τα παιδιά τους δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Έχω δει εκατοντάδες παιδικές ταινίες και κρυφή μου επιθυμία κάθε φορά, είναι να αισθανθώ ότι κερδίζω κι εγώ, ως γονιός, κάτι από την ταινία. Δε θέλω απλά να συνοδεύω τα παιδιά και να ανυπομονώ να τελειώσει. Στη συγκεκριμένη ταινία το κοντέρ έσπασε. Υποψιάζομαι ότι μπορεί και να κέρδισα πολύ περισσότερα απ’ όσα τα παιδιά μου.

Πρόκειται για μια ταινία που προσθέτει αξία, μια ταινία που προσθέτει ένα πετραδάκι στο να αλλάξει η καθημερινή μας ζωή προς το καλύτερο.

Η Χαρά και οι αναμνήσεις της ημέρας

Κατ’ αρχήν δυο λόγια για την υπόθεση:

Η Riley είναι ένα 11χρονο κορίτσι που μετακομίζει με τους γονείς της στο Σαν Φρανσίσκο, όπου εδρεύει η νέα startup του πατέρα της. Όπως όλοι μας, έτσι και η Riley κατευθύνεται από τα συναισθήματά της – τη Χαρά, τον Φόβο, τον Θυμό, την Αηδία και τη Θλίψη. Τα συναισθήματα που ζουν στο Κέντρο Ελέγχου μέσα στο μυαλό της, αναστατώνονται καθώς αγωνίζονται να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες. Η Χαρά, το κυρίαρχο και σημαντικότερο συναίσθημα της Riley, προσπαθεί να διατηρήσει το ηθικό υψηλό, αλλά τα υπόλοιπα συναισθήματα συγκρούονται μεταξύ τους για το πώς να διαχειριστούν μια διαφορετική πόλη, ένα νέο σπίτι κι ένα καινούριο σχολείο.

Τα ανθρωπάκια που ζουν στο κεφάλι μας 

Το πώς δουλεύει το μυαλό είναι ένα θέμα που με συναρπάζει. Έχω ασχοληθεί τόσο στις σπουδές μου όσο κι από μόνη μου, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω τη συμπεριφορά μου και τη συμπεριφορά των ανθρώπων γύρω μου. Παρ’ όλα αυτά ήταν σπουδαίο να βλέπω τις θεωρίες να παίρνουν σάρκα και οστά.

Μπορεί να πρόκειται απλά για τη φαντασία των δημιουργών της ταινίας – γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν ανθρωπάκια μέσα στο κεφάλι σου – αλλά μόνο και μόνο το γεγονός ότι μπορείς να δεις τις σκέψεις, τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα προσωποποιημένα, σε βοηθάει να καταλάβεις περισσότερα για τον εαυτό σου απ’ όσα τα επιστημονικά βιβλία. Τουλάχιστον αυτό συνέβη στη δική μου περίπτωση.

Λύπη, είσαι φίλη μου! 

Στην ταινία ακόμα και τα αρνητικά συναισθήματα είναι αξιαγάπητα και νοιάζονται για την ευτυχία της Riley. Ξεχώρισα όμως τη λύπη που, όπως όλοι μας έτσι κι εγώ, προσπαθώ να αποφύγω. Στην ταινία η Λύπη ήταν ένα μπλε στρουμπουλό ανθρωπάκι με κατσουφιασμένο πρόσωπο και θλιμμένο βλέμμα που ξέμενε από ενέργεια, ξάπλωνε στο πάτωμα και αρνιόταν να κουνηθεί. Καμιά φορά έτσι αισθανόμαστε κι εμείς, όταν αναλαμβάνει τον έλεγχο η λύπη μέσα στο κεφάλι μας. Αλλά αυτή είναι η δουλειά της, το λέει η περιγραφή θέσης εργασίας! Δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά!

Μια από τις κορυφαίες στιγμές της ταινίες όμως ήταν όταν μάθαμε  ότι μια από τις πιο χαρούμενες παιδικές αναμνήσεις της Riley όφειλε την ύπαρξή της στη λύπη. Με αυτά και με αυτά, εκείνο που κατάφερε η ταινία ήταν να με κάνει να αγαπήσω τη λύπη. Την ανθρωποποιημένη μπλε λύπη της Riley αλλά και τη δική μου λύπη. Η λύπη δεν μπορεί και δεν πρέπει να φύγει από τη ζωή μας. Έχει κι αυτή τη χρησιμότητά της. Μου έκανε επίσης εντύπωση ότι συζητώντας την ταινία με τις κόρες μου μου ανέφεραν και οι δύο το συγκεκριμένο ως το top αγαπημένο τους σημείο της ταινία. Ότι η λύπη είναι χρήσιμη και σημαντική.

Οι χαζομάρες των παιδιών μας 

Μέσα στο μυαλό της Riley υπάρχουν κάποια νησιά προσωπικότητας – κομμάτια του εαυτού της – που προέρχονται από τις πιο σημαντικές στιγμές στη ζωή της. Ένα από αυτά είναι το νησί της Χαζομάρας, με την έννοια των χαζών/αστείων πραγμάτων που κάνουν τα παιδιά. (Στα Αγγλικά το νησί λέγεται Goofy island).  Η ταινία μου υπενθύμισε ότι το νησί της Χαζομάρας των παιδιών μας, δε θα υπάρχει για πάντα. Καθώς μεγαλώνουν σοβαρεύονται και το νησί γκρεμίζεται.

Αυτή η σκέψη άλλαξε τελείως τη συμπεριφορά μου απέναντι στα κορίτσια το ίδιο βράδυ της ταινίας. Όταν φτάσαμε σπίτι τις είχε πιάσει παροξυσμός και έκαναν χαζομάρες. Παρ’ όλο που ήταν αργά και έπρεπε να ετοιμαστούν για ύπνο και επομένως να σταματήσουν τις χαζομάρες, δεν εκνευρίστηκα, ούτε τους έκανα παρατήρηση. Απλά γέλαγα σαν… χαζή. Τα νησιά της χαζομάρας είναι αυτά που κάνουν τα παιδιά να είναι παιδιά!

Τα νησιά της προσωπικότητας

Νέα γλώσσα επικοινωνίας

Η ταινία μάς πρόσφερε μια νέα γλώσσα επικοινωνίας, έναν πιο χαλαρό αλλά παράλληλα ουσιαστικό τρόπο να μιλήσουμε για τα συναισθήματά μας. Για παράδειγμα, την ώρα που φεύγαμε από τον κινηματογράφο, έπαιζε στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι που δεν άρεσε καθόλου στα κορίτσια και η Εβίτα είπε: «Η αηδία παίρνει το κοντρόλ». Είναι λοιπόν ανακουφιστικό να ξέρω ότι την επόμενη φορά θα δω τις κόρες μου να είναι φοβισμένες ή λυπημένες θα μπορέσω να τους πω «έλα δεν είναι τίποτα, απλά έχει πάρει το κοντρόλ ο φόβος ή η λύπη. Θα περάσει». Ή σε άλλη περίπτωση να τους εξηγήσω τι συμβαίνει σε μένα με αυτόν ακριβώς τον τρόπο.

Η Εβελίνα την άλλη μέρα μου είπε κάτι που με εντυπωσίασε. Μου είπε ότι ένα από τα αρνητικά συναισθήματα που θα έπρεπε ίσως να υπάρχουν στην ταινία και δεν υπήρχε ήταν η ζήλια.  Και πράγματι, μακάρι να υπήρχε η ζήλια, γιατί είναι ένα θέμα που έχουμε αρχίσει να συζητάμε στην ηλικία που βρίσκονται πλέον οι κόρες μου. Διάβασα ότι οι σεναριογράφοι συνεργάστηκαν με επιστήμονες, νευρολόγους, ψυχολόγους και συνέλεξαν από όλους διαφορετικές απόψεις για το πόσα συναισθήματα έχουμε, από 4 μέχρι 27. Τελικά κατέληξαν στα πέντε της ταινίας που υπήρχαν σε όλες τις λίστες. Προβλέπω πάντως ότι θα βγει σύντομα το «Τα μυαλά που κουβαλάς Νο 2» και η ζήλια θα είναι η νεοφερμένη στο κεφάλι της Riley που θα μπαίνει τότε στην εφηβεία. Μαζί με τον θυμό θα αναστατώσουν το σύμπαν!  Έτοιμο το έχω το σενάριο, ας με καλέσει κάποιος από την Pixar τέλος πάντων!

Και το Όσκαρ πηγαίνει σε… εμένα! 

Δεν ξέρω αν η ταινία θα είναι υποψήφια για Όσκαρ – θέλω να ελπίζω πώς ναι –  αλλά εγώ προσωπικά ένιωσα σαν να το κέρδισα… εγώ. Η ταινία ήταν για μένα ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο. Ένιωσα ότι κάποιος με επιβράβευε για το ρόλο που έχω αναθέσει η ίδια στον εαυτό μου να είμαι «δημιουργός αναμνήσεων». Όσοι διαβάζετε συστηματικά το  blog, θα έχετε αντιληφθεί πόσο πολύ πιστεύω σε αυτό: Οι γονείς οφείλουν να δημιουργούν και να ενισχύουν τις θετικές αναμνήσεις των παιδιών.

Διαβάστε για παράδειγμα τα:

• Δεν είμαστε απλά γονείς. Είμαστε δημιουργοί αναμνήσεων. ή
• To βάζο των αναμνήσεων

Η δουλειά μας  είναι να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να δημιουργήσουν χαρούμενες παιδικές αναμνήσεις που θα τα συντροφεύουν σε όλη τους τη ζωή. Γιατί όταν αργότερα στη ζωή τους θα αντιμετωπίσουν δυσκολίες, αυτές είναι οι αναμνήσεις στις οποίες θα ανατρέξουν για ανακούφιση, για να ξεπεράσουν τις προκλήσεις και να προχωρήσουν μπροστά.

Για αυτό και στο post Όταν η μαμά είναι χαρούμενη, όλοι είναι χαρούμενοι, όταν έδινα ιδέες για το πώς να ξαναβρούμε το χαμένο μας κέφι έδινα την συμβουλή:

Ξεφύγετε λίγο από το σήμερα και κάντε κάτι που θα σας επιστρέψει στα παιδικά σας χρόνια. Δείτε ένα παλιό άλμπουμ με τις φωτογραφίες, ξεφυλλίστε τη παλιά σας συλλογή με αυτοκόλλητα, φάτε ένα παγωτό ή ένα υποβρύχιο. Να οι  δικές μου 10 αναμνήσεις που με κάνουν να νιώθω και πάλι παιδί.

Μετά την ταινία, η δέσμευσή μου να δημιουργώ χαρούμενες αναμνήσεις για τα παιδιά και να παροτρύνω κι εσάς να κάνετε κι εσείς το ίδιο, δυνάμωσε κι άλλο.

Οι παιδικές αναμνήσεις

Η Amy Poehler που στην ταινία στα Αγγλικά κάνει τη φωνή της Χαράς είπε «Το να έχω συμμετάσχει σε κάτι που αισθάνομαι ότι έχει προσθέσει αξία στον κόσμο, είναι σημαντικό».

Υπερβολικό; Όχι και τόσο.  Ο καθένας από εμάς μπορεί να βάλει το πετραδάκι του ώστε να αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο και δε χρειάζεται να γίνεις παγκόσμιος ηγέτης προκειμένου να το πετύχεις. Η μητέρα Τερέζα είχε πει «Τι μπορείς να κάνεις για να βοηθήσεις την παγκόσμια ειρήνη; Πήγαινε σπίτι και αγάπησε την οικογένειά σου».

Εύχομαι ολόψυχα να μπορέσουμε κι εμείς, ο καθένας από το δικό του πόστο να κάνουμε πράγματα που θα προσθέσουν αξία τον κόσμο. Άλλος με το επάγγελμά του, άλλος με το γράψιμό του,  άλλος με την προσφορά του, άλλος εκπληρώνοντας οποιοδήποτε δικό του προορισμό στη ζωή. Και άλλος, δημιουργώντας περισσότερες θετικές αναμνήσεις για τα παιδιά του. Αυτό μόνο και μόνο, προσθέτει αξία στον κόσμο.

Photos: Disney/Pixar 

Το post Τα μυαλά που κουβαλάς: Μια ταινία που προσθέτει αξία δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Κατά τη διάρκεια των γιορτών δόθηκε η ευκαιρία σε μένα και στις κόρες μου, να δοκιμάσουμε για πρώτη φορά ένα Windows tablet. Ήθελα πολύ να δω τι δυνατότητες έχει ένα tablet με Windows 8.1 και τα κορίτσια ανυπομονούσαν να εξερευνήσουν διαφορετικά παιχνίδια και εφαρμογές από αυτά που γνωρίζουν και χρησιμοποιούν ήδη.

Εκείνο που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι ότι πρόκειται για έναν κανονικό υπολογιστή. Απλά μπορείς να τον κρατήσεις στην παλάμη του χεριού σου! Τα Windows 8.1 είναι ακριβώς τα ίδια που βρίσκει κανείς σε ένα desktop ή laptop και έχουν τις ίδιες δυνατότητες.

Το Windows tablet έρχεται όμως και με αρκετές επιπλέον παροχές. Μέσα το κουτί της συσκευασίας, υπάρχει κάρτα ενεργοποίησης ετήσιας συνδρομής του Office 365 Personal, το οποίο μπορείς να χρησιμοποιήσεις στο tablet αλλά και στο PC ή στο Mac σου. Ιδιαίτερα χρήσιμο για κάποιον σαν κι εμένα που χρησιμοποιεί Office στον υπολογιστή του και θέλει να έχει τη δυνατότητα να ανοίγει και να δουλεύει στα αρχεία και από το tablet.

Το Windows tablet προσφέρει επίσης 1ΤΒ online αποθηκευτικό χώρο στο OneDrive, και έτσι ο χώρος ποτέ δε θα είναι ποτέ πρόβλημα. Και με αυτό τον τρόπο μπορείς να αποθηκεύσεις, να μοιραστείς και να έχεις πρόσβαση στα αρχεία σου από όπου κι αν βρίσκεσαι.

Δίνει επίσης και 60 λεπτά Skype δωρεάν το μήνα για κλήσεις σε σταθερά σε πάνω από 60 χώρες του κόσμου, που σημαίνει ότι μπορείς να επικοινωνήσεις με κάποιον συγγενή ή φίλο, που μπορεί να μην έχει ο ίδιος Skype, στο σταθερό του σπιτιού του δωρεάν.

Έχει θύρα USB που σημαίνει ότι μπορείς να το συνδέσεις με διάφορες συσκευές αλλά και με εξωτερικό σκληρό. Μπορείς δηλαδή να πάρεις μαζί σου έναν σκληρό που έχει μέσα φωτογραφίες ή βίντεο σε οποιαδήποτε μορφή και να τα δείξεις σε κάποιον χωρίς κανένα πρόβλημα. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που γίνεται στον υπολογιστή σου.

Με ενδιέφερε επίσης να δω τις κόρες μου να το χρησιμοποιούν και να τις αφήσω να εξερευνήσουν τις εφαρμογές που κατεβάσαμε από το Windows Store.

Ήθελα κι εγώ φυσικά να γνωρίσω νέες εφαρμογές. Πάντα ψάχνω τρόπους να είμαι πιο παραγωγική και να κάνω πιο εύκολα και γρήγορα τη δουλειά μου και δεν απογοητεύτηκα.

Ακολουθούν οι top αγαπημένες μας εφαρμογές:

Fresh Paint (free)
Είναι μία εφαρμογή ζωγραφικής που δίνει τη δυνατότητα στο παιδί να ζωγραφίσει σε καμβά με λαδομπογιά, νερομπογιά, μολύβι ή κηρομπογιά ή να χρωματίσει εικόνες που υπάρχουν μέσα στην εφαρμογή. Η Εβίτα έπαιξε με τις ώρες!

Άφησε τη δημιουργικότητά της ελεύθερη και φυσικά ζωγράφισε και τον αγαπημένο της ήρωα, τον Mikey από τα Χελωνονιντζάκια.

Και να πώς θα φαίνεται και εκτυπωμένη ζωγραφιά της σε καμβά, αν αποφασίσουμε κάποια στιγμή να την παραγγείλουμε – μια και υπάρχει αυτή η δυνατότητα:

Word Search Game (Free)
Ένα παιχνίδι puzzle με λέξεις, το οποίο άρχισε να παίζει η Εβελίνα και καθώς μου εξηγούσε πώς παίζεται κόλλησα κι εγώ. Απίστευτα διασκεδαστικό και ακονίζει το μυαλό. Το παρακάτω srcreenshot είναι από το παιχνίδι που είχαμε αρχίσει να παίζουμε. Διασκεδάσαμε πολύ κάνοντας έναν ανεπίσημο «αγώνα» ποια από τις δύο θα ανακαλύψει τα περισσότερα ζώα!

Εξαιρετική επίσης εφαρμογή για πιο μικρά παιδιά που αρχίζουν τώρα να μαθαίνουν Αγγλικά είναι η First Words With Phonics.

Little Piano Master (Free)
Ένα διασκεδαστικός τρόπος για να μάθουν τα παιδιά να παίζουν μουσική. Οι κόρες μου «τίμησαν» ιδιαίτερα το Twinkle Twinkle Little Star που το έμαθαν να το παίζουν απ’ έξω κι ανακατωτά καθώς ήταν και ένα από τα αγαπημένα τους νανουρίσματα όταν ήταν μικρότερες.

Flash Cards (Free)
Εξάσκηση στα μαθηματικά. Πρόσθεση, αφαίρεση, πολλαπλασιασμός, διαίρεση, με αντίπαλο το χρόνο. Το έπαιξα κι εγώ για να φρεσκάρω την… προπαίδειά μου!

Corinth Micro Engines (Free)
Τα παιδιά που έχουν ενδιαφέρον για τη Μηχανική – όπως η μεγάλη μου η κόρη – θα βρουν αυτή την εφαρμογή συναρπαστική, καθώς μπορούν να δουν σε τρισδιάστατη απεικόνιση, πώς λειτουργούν διάφορα είδη μηχανών.

International Space Station (Free)
Ένα συναρπαστικό ταξίδι στο διάστημα και στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό μέσω τρισδιάστατης απεικόνισης. Νομίζεις ότι βρίσκεσαι εκεί!

Corinth Micro Plant (Free)
Η βιολογία όπως δεν την έχουμε ξαναδεί, μέσω αυτής της καταπληκτικής διαδραστικής εφαρμογής. Στο παρακάτω παράδειγμα ξεκινάς βλέποντας ένα δάσος, αλλά μεγεθύνοντας την εικόνα, πλησιάζεις όλο και πιο κοντά στο δέντρο, βλέπεις πώς είναι τα κλαδιά και τα φύλλα και στη συνέχεια «εισχωρείς» μέσα στο φύλλο και βλέπεις πώς είναι το εσωτερικό του.

Fotor (Free)
Επεξεργασία φωτογραφίας και δημιουργία κολλάζ. Διαθέτει από τα βασικά εργαλεία, μέχρι τα πιο εντυπωσιακά φίλτρα. Είναι μια παντοδύναμη εφαρμογή που απογειώνει τις φωτογραφίες.

Υπάρχουν επίσης δεκάδες χρήσιμες εφαρμογές και για εκπαιδευτικούς, όπως Το εγχειρίδιο του εκπαιδευτικού (Free) που διαθέτει όλα τα βιβλία όλων βαθμίδων από την Α’ Δημοτικού , έως και τη Γ’ Λυκείου και δίνει απευθείας πρόσβαση στα μεγαλύτερα ηλεκτρονικά site της εκπαίδευσης – τόσο Ελληνικά, όσο και ξένα.

Χρησιμοποίησα φυσικά και το OneNote (Free) απαραίτητο εργαλείο οργάνωσης και καταγραφής ιδεών, σκέψεων και εκκρεμοτήτων που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από το tablet, τον υπολογιστή, το τηλέφωνο ή online. Οργανώνει τη ζωή σου!

Εξερεύνησα την εφαρμογή MSN Γαστρονομία (Free) που σε βοηθάει να βρεις συνταγές, σου δίνει συμβουλές και σε βοηθάει να οργανώσεις το μενού της εβδομάδας αλλά και να οργανώσεις τη λίστα αγορών σου.

Και για εμάς τους γονείς που νιώθουμε ανασφάλεια για το τι μπορεί να σημαίνει ένα σύμπτωμα που εμφανίζει το παιδί μας (ή εμείς) το Symptom Checker του MSN Health & Fitness (Free) μας καθησυχάζει ή μας εφιστά την προσοχή ώστε να τηλεφωνήσουμε στο γιατρό.

Φυσικά οι κόρες μου δεν παρέλειψαν να κατεβάσουν και ένα σωρό άλλα παιχνίδια just for fun με τα οποία διασκέδασαν πολύ, αλλά εγώ στο συγκεκριμένο post επικεντρώνομαι κυρίως στις εφαρμογές που ανοίγουν ένα παράθυρο στον κόσμο των γνώσεων και της μάθησης.

Κλείνοντας, δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο θέμα ασφάλειας. Στο αναλυτικό post Windows Tablet: Ένα ασφαλές tablet για όλη την οικογένεια που δημοσιεύτηκε στο Μικροί Μεγάλοι μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το πώς όλα τα μέλη της οικογένειας μπορούν να χρησιμοποιούν το ίδιο Windows tablet αλλά ο καθένας να έχει το δικό του λογαριασμό, το δικό του κωδικό, τα δικά του επίπεδα ασφαλείας.

Αν και δε θα είναι εύκολο να το αποχωριστώ το Windows tablet, είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι κάποιος από εσάς θα έχει την ευκαιρία να το κάνει δικό του! Μείνετε συντονισμένοι μέσω των social media ή του newsletter για να μάθετε πρώτοι όλες τις λεπτομέρειες!

Το post Δοκιμάζοντας για πρώτη φορά ένα Windows tablet δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το ήξερε βέβαια ότι δεν ήταν το νέο ΜΑΣ αυτοκίνητο και ότι θα το είχαμε στη διάθεσή μας μόνο για μία εβδομάδα, αλλά ποιος μπορεί να απαγορεύσει σε ένα 11χρονο κορίτσι να ονειρεύεται;

Παραλαμβάνοντας το Volvo “ΜΑΣ” από την αντιπροσωπεία

Τον προηγούμενο μήνα είχα λοιπόν τη χαρά να οδηγώ ένα από τα τρία V40 που μας παρείχε η Volvo ως υποστηρικτής της εκδήλωσης Ψηφιακές Γειτονιές 2014 που διοργανώσαμε στις 4 και 5 Απριλίου στην Αθήνα.

Εδώ στη Volvo… Ήρθα να παραλάβω ένα από τα τρία επίσημα αυτοκίνητα της εκδήλωσης Ψηφιακές Γειτονιές! http://t.co/p3il90hbQe — Aspa (@aspaonline) March 31, 2014

Στο σημερινό post θα γράψω δυο λόγια για την εμπειρία μου – ένα σύντομο «ανεπίσημο» review. Και λέω ανεπίσημο γιατί δεν έχω ασχοληθεί τόσο με αυτοκίνητα (ακόμα) ώστε να κάνω ένα «κανονικό» review αυτοκινήτων.  Δεν παρακολουθούσα τις εξελίξεις και οδηγώ το ίδιο αυτοκίνητο εδώ και πολλά χρόνια – μια και το αυτοκίνητο έμπαινε πάντα σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με άλλες ανάγκες.

Θα γράψω όμως όσα μου έκαναν εντύπωση από το V40 και την προσωπική μου εμπειρία που σίγουρα έχει τη δική της ξεχωριστή αξία. Διευκρινίζω επίσης ότι το post δε γίνεται στα πλαίσια κάποιας συνεργασίας με τη Volvo. Το γράφω επειδή το θέλω. Γιατί παρόλο που έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες από τότε, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι η ζωή μου έγινε λίγο ομορφότερη εκείνη την εβδομάδα που οδηγούσα το V40.

Τα Volvo μπροστά από το the Hub την ημέρα της εκδήλωσης Ψηφιακές Γειτονιές

Εκείνες τις μέρες ήμουν υποχρεωμένη να μετακινούμαι πολύ και από τότε που παρέλαβα το αυτοκίνητο έπιανα τον εαυτό μου να ανυπομονώ να το οδηγήσω γιατί η διαδρομή ήταν μια πραγματική απόλαυση.

Τι μου άρεσε:

Τα μεγάλα πράγματα

✔ Οικονομία στην κατανάλωση. Τεράστια διαφορά σε σχέση με την κατανάλωση του δικού μου αυτοκινήτου. Παρέλαβα το αυτοκίνητο γεμάτο ως τη μέση, το οδηγούσα μία ολόκληρη εβδομάδα και δε χρειάστηκε να περάσω από βενζινάδικο παρά μόνο την τελευταία μέρα και αυτό για σιγουριά, επειδή είχα να πάω στο αεροδρόμιο. Υπολόγισα ότι όλη αυτή την εβδομάδα που ήμουν συνέχεια στο δρόμο, η κατανάλωση μου σε καύσιμα ήταν γύρω στα 20 ευρώ, μόνο. Θα  είχα ξοδέψει τουλάχιστον 60 ευρώ με το δικό μου αυτοκίνητο. Το μοντέλο V40 που οδηγούσα εγώ ήταν το D2 (ντίζελ) που εκτός της χαμηλής κατανάλωσης σε καύσιμο έχει έχει και ιδιαίτερα χαμηλά τέλη κυκλοφορίας, λόγω χαμηλών εκπομπών ρύπων: Μηδέν ευρώ ετησίως.

✔ Το παρκάρισμα ήταν πλέον παιχνίδι καθώς υπήρχε σύστημα υποβοήθησης στάθμευσης με κάμερα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου για να βλέπω πόσο χώρο είχα στη διάθεσή μου. Η κάμερα ενεργοποιούταν από μόνη της όταν έκανα όπισθεν, έβλεπα τα πάντα στην οθόνη και υπήρχε και ηχητική ειδοποίηση όταν πλησίαζα εμπόδιο.  Το ευκολότερο παρκάρισμα που έχω κάνει στη ζωή μου!

✔ Όταν σταματούσα στα φανάρια, η μηχανή έσβηνε από μόνη της για οικονομία και ξεκινούσε και πάλι  όταν έβαζα ταχύτητα. Την είχα χάσει αυτή την εξέλιξη στην τεχνολογία αυτοκινήτων αλλά μαθαίνω ότι αρκετά νέα αυτοκίνητα βγαίνουν πλέον με αυτό το χαρακτηριστικό.

✔ Αυτόματα φώτα: Δε χρειαζόταν να ανοίγω εγώ τα φώτα, άνοιγαν από μόνα τους, ανάλογα με τη φωτεινότητα της ατμόσφαιρας. Δηλαδή άνοιγαν όταν σκοτείνιαζε, όταν είχε συννεφιά ή όταν περνούσα από τούνελ. Επειδή περνάω συχνά από τα τούνελ της Αττικής οδού, πολύ μου άρεσε πολύ που δε χρειαζόταν να ανοιγοκλείνω εγώ τα φώτα. Επίσης το σύστημα μπορεί να ρυθμίσει αυτόματα τα φώτα μεταξύ μεγάλης και μεσαίας σκάλας ανάλογα με το αν θα ανιχνεύσει κόκκινα φώτα προπορευόμενου αυτοκινήτου ή φώτα πορείας από την αντίθετη πλευρά.

✔ Αίσθηση ασφάλειας. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω, αλλά ένιωθα ασφαλής οδηγώντας αυτό το αυτοκίνητο. Έβλεπα ότι ανταποκρινόταν σε όλες τις εντολές που του έδινα, επιτάχυνε γρήγορα, ήταν σταθερό, δεν ζοριζόταν. Ένιωθα ότι «πατούσε καλά στο δρόμο» και αυτή η αίσθηση ασφάλειας ειδικά όταν έχεις τα παιδιά σου μέσα είναι ανεκτίμητη.

✔ Σύνδεση με το τηλέφωνο. Για άλλους αυτό μπορεί να είναι «μικρό» αλλά για μένα ήταν «big thing» και με το ζόρι κρατήθηκα να μην το γράψω πρώτο και καλύτερο! Την πρώτη μέρα που μπήκα στο αυτοκίνητο είδα στην οθόνη την εντολή «Connect phone».  Ακολούθησα τις εντολές, έβαλα τον κωδικό που μου εμφάνισε και με έναν «μαγικό τρόπο» το iPhone μου συνδέθηκε με το αυτοκίνητο. Το οποίο σήμαινε ότι αν κάποιος με έπαιρνε τηλέφωνο όσο ήμουν στο αυτοκίνητο (ακόμα κι αν το κινητό ήταν χωμένο στο βάθος της τσάντας μου) άκουγα τον ήχο κλήσης από τα ηχεία του αυτοκινήτου, έβλεπα στην οθόνη ποιος με καλεί και με ένα κουμπί απαντούσα και μιλούσα σε ανοιχτή ακρόαση.

Επίσης, είχα πρόσβαση σε όλο τον τηλεφωνικό μου κατάλογο μέσω οθόνης – επαναλαμβάνω χωρίς να βγάλω το κινητό από όπου κι αν ήταν καταχωνιασμένο και είναι big thing αυτό, huge – αλλά και στην αγαπημένη μου μουσική μια και στο κινητό μου έχω περασμένα εκατοντάδες αγαπημένα κομμάτια. Τέλος επιτέλους, μπόρεσα να ακούσω τα αγαπημένα μου podcast που κατεβάζω στο κινητό αλλά ποτέ δεν έχω χρόνο να ακούσω. Κάθε φορά λοιπόν που έμπαινα στο αυτοκίνητο, είχα πρόσβαση στα πάντα και μπορούσα χωρίς να αφήσω το τιμόνι να μιλήσω στο τηλέφωνο, να επιλέξω μουσική και να ακούσω τα αγαπημένα μου podcasts. Παράδεισος. Ένας πραγματικός παράδεισος.

Τα μικρά πράγματα

Η φιλοσοφία μου είναι ότι τα μικρά πράγματα στη ζωή δεν είναι καθόλου «μικρά πράγματα», είναι καμιά φορά τα μεγαλύτερα (όπως καταλήγω και στο παλαιότερο post μου Τα μικρά πράγματα). Με ενθουσίασαν λοιπόν οι εξής κορυφαίες «λεπτομέρειες»:

✔ Eξαιρετικό σύστημα κλιματισμού, σπουδαίο ηχοσύστημα, πολυτελή υλικά, εσωτερικός φωτισμός και φώτα ανάγνωσης που θύμιζαν αεροπλάνο.

✔ Μία γενικότερη αίσθηση πολυτέλειας και άνεσης κατά την οδήγηση.

✔ Παρ’ όλο που οδηγούσα όπως προανέφερα το μοντέλο ντίζελ, το επίπεδο θορύβου δε θύμιζε σε καμία περίπτωση πετρελαιοκίνητο κινητήρα.

✔ Ευρύχωρες θήκες για καφέ/νερό/αναψυκτικό μεταξύ των δύο μπροστινών θέσεων. Μου αρέσει να παίρνω μαζί μου τον καφέ μου για το δρόμο, αλλά στο δικό μου αυτοκίνητο η θήκη είναι μικρή και στριμωγμένη πάνω στην πόρτα και απλά δεν εξυπηρετεί.

✔ Ωραίος μεγάλος βολικός καθρέφτης με φως στο σκιάδιο του οδηγού. Δεν ξέρω αν είμαι η μόνη που φεύγω πάντα καθυστερημένη και βρίσκω απαραίτητο έναν τέτοιον καθρέφτη. Δε χτενίζομαι ή βάφομαι κατά τη διάρκεια της οδήγησης φυσικά, αλλά κάποια στιγμή που θα φτάσω στον προορισμό μου, χρειάζομαι έναν καθρέφτη. Γιατί να μην υπάρχει;

✔ Αυτόματο κλείδωμα πορτών κατά το ξεκίνημα. Αυτό ενεργοποιείται-απενεργοποιείται σύμφωνα με τις προσωπικές ανάγκες του οδηγού, αλλά εγώ που έχω μικρά παιδιά το βρήκα χρήσιμο.

✔ Εντυπωσιακός Ψηφιακός πίνακας οργάνων και… Ψηφιακή βελόνα ταχυτήτων. Αρμόζει σε αυτοκίνητο των Ψηφιακών Γειτονιών!

✔ Τεράστιο ντουλαπάκι αυτοκινήτου που χωρούσε τα πάντα και ευρύχωρες θήκες αποθήκευσης σε διάφορα σημεία του αυτοκινήτου.

✔ Και σπέσιαλ μπόνους: Το V40 τραβούσε τα βλέμματα! Οι περισσότεροι από εμάς δεν θα επιλέγαμε φυσικά ένα αυτοκίνητο απλά επειδή εντυπωσιάζει τους άλλους. Καλύτερα να κερδίζεις τις εντυπώσεις για άλλους λόγους – για τη δουλειά σου για παράδειγμα – και όχι λόγω ενός αντικειμένου που έχεις αγοράσει. Το είδα όμως να συμβαίνει και θα ήταν παράλειψη να μην το γράψω. Με το V40 ετοιμαστείτε να κερδίσετε τις εντυπώσεις!

Η εβδομάδα που οδηγούσα αυτό το αυτοκίνητο ήταν ίσως η πιο γεμάτη και κουραστική εβδομάδα της χρονιάς για μένα και δυστυχώς δεν πρόλαβα να το ψάξω όσο θα ήθελα. Δεν άνοιξα το βιβλιαράκι οδηγιών, ούτε κάθισα να μάθω περισσότερες πληροφορίες από το internet ή από τους ανθρώπους που μου το παρέδωσαν. Τώρα που το ψάχνω λίγο καλύτερα βλέπω ότι υπάρχουν ένα σωρό άλλα σημαντικά χαρακτηριστικά που δεν πρόλαβα να ανακαλύψω. Οπότε θα φροντίσω να το ξαναοδηγήσω και να επανέλθω με review part 2 για ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες!

Αποχαιρετώντας το αυτοκίνητο – τελευταίες φωτογραφίες!

Ατάκες

Όσοι παρακολουθείτε το blog μου, γνωρίζετε ότι έχω δυο κόρες που έχουν… έφεση στις «ατάκες» όπως τις ονομάζω. Είναι και οι δύο ετοιμόλογες  και πετάνε πάντα τη σωστή ατάκα στη σωστή στιγμή. Όσοι έρχεστε εδώ σήμερα για πρώτη φορά, ετοιμαστείτε να διαβάσετε μερικές από τις ατάκες τους σε σχέση με το αυτοκίνητο – ήδη την πρώτη για το νέο ΜΑΣ αυτοκίνητο την ανέφερα στον πρόλογο! Περιττό να πω ότι απόλαυσαν την εμπειρία του V40 στο έπακρο, και πραγματικά λυπήθηκαν που αναγκάστηκαν να το αποχωριστούν. Για του λόγου το αληθές:

✔ Φτάνουμε στο σπίτι και βλέπω την Εβελίνα να βγάζει το χαλάκι της πίσω θέσης που ήταν στα πόδια της και να το τινάζει. «Τι κάνεις εκεί Εβελίνα;» τη ρωτάω. «Γιατί τινάζεις το χαλάκι;» «Το καθαρίζω μήπως και το δουν καθαρό και μας αφήσουν να το κρατήσουμε.»

✔ Μας αρέσει να ακούμε δυνατή μουσική στο αυτοκίνητο. Και ειδικά όταν παίζει κομμάτι που αρέσει σε όλους, ανοίγουμε τη μουσική στο τέρμα. Την πρώτη μέρα που το πήραμε, βάλαμε λοιπόν αγαπημένα κομμάτια και τη μουσική στο full και πήγαμε βόλτα. «Λοιπόν; Πώς σας φάνηκε η μουσική σε αυτό το αυτοκίνητο;» τις ρώτησα; Η απάντηση ήρθε από την Εβίτα: «Έχει ηχεία που βολεύουν, φίλε!»

Happy στον αγαπημένο σταθμό των κοριτσιών, που ρύθμισαν φυσικά στο κουμπί 1

✔ Προς το τέλος της εβδομάδας. Παρκάρουμε στο γκαράζ του σπιτιού μας. Η Εβίτα λέει: «Δηλαδή θες να πεις ότι πρέπει να επιστρέψουμε αυτό το κουκλί;» «Άσε Εβίτα ναι» απαντάω. «Αλλά αλήθεια για πες μου, τι σου αρέσει περισσότερο στο αυτοκίνητο;» «Everything in it is awesome» απαντάει.

✔ Και τέλος, τις ρωτάω χθες: «Κορίτσια, γράφω στο blog μου για το Vovlo. Υπάρχει κάτι που θέλετε να πείτε για να το γράψω στο post;» Η Εβελίνα απαντάει τραγουδώντας στο ρυθμό του Impossible: «I rembember weeks ago, our Volvo car is gone… ♫»

Volvo ευχαριστούμε για την εμπειρία! Μας στοίχισε βέβαια που «our Volvo car is gone» αλλά «we ‘ll be back». Εξάλλου αυτή την εποχή ψάχνουμε για το καινούργιο ΜΑΣ αυτοκίνητο! 😉

Photos: vassilisonline, philos, aspaonline

Το post Οδηγώντας το Volvo V40 σε Ψηφιακές Γειτονιές: Review δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ποια ήταν αυτά τα δύο χαρακτηριστικά; Πρώτον ότι όπως λέει και η ονομασία της είναι “green“, με οικολογικό δηλαδή προσανατολισμό και δεύτερον ότι είναι μία από τις πιο αθόρυβες σκούπες που κυκλοφορούν σήμερα.

Είναι “πράσινη” γιατί έχει μέχρι και 50% χαμηλότερη ενεργειακή κατανάλωση, είναι κατασκευασμένη κατά το μεγαλύτερο μέρος της από ανακυκλωμένα υλικά και όταν θα τελειώσει ο κύκλος ζωής της, θα μπορεί να ανακυκλωθεί κατά το 92%.

Ειδικά για το θέμα του θορύβου όμως είχα μεγάλη ανυπομονησία. Ανυπομονούσα… να μην ακούσω τίποτα! Δε μου αρέσει γενικά η φασαρία και εκνευρίζομαι με διάφορες παλιές θορυβώδεις συσκευές (που δε λένε να πεθάνουν ώστε να τις ξεφορτωθώ χωρίς τύψεις). Η δική μου η σκούπα κάνει αρκετό θόρυβο, όπως άλλωστε και οι περισσότερες. Όταν τα κορίτσια ήταν μικρά, φοβόντουσαν με το θόρυβο και έφευγαν τρέχοντας να πάνε να κρυφτούν σε άλλο δωμάτιο, ενώ όταν μεγάλωσαν λίγο άρχισαν απλά να κλείνουν τα αυτιά τους.

Οι μικρές λεπτομέρειες που μετράνε

✔ Η εμφάνιση: Το γυαλιστερό μαύρο πλαστικό δίνει πολυτελή όψη και οι πράσινες λεπτομέρειες ακόμα πιο εντυπωσιακή εμφάνιση. Ακόμα και το καλώδιο είναι πράσινο και παρόλο που πρόκειται για μία μικρή λεπτομέρεια, εμένα μου έκανε μεγάλη εντύπωση.

✔ Ακόμα σημαντικότερο από το χρώμα του καλωδίου όμως είναι το μήκος του. Κάποιες εταιρίες λες και λυπούνται να βάλουν κανένα μέτρο καλώδιο παραπάνω. Χρειάζεται κάθε τρεις και λίγο να συνδέεις και να ξεσυνδέεις. Εδώ το καλώδιο είναι 9 μέτρα (το μέτρησα). Ευχαριστιέσαι σκούπισμα χωρίς να χρειαστεί να σταματάς. Το κουμπί τυλίγματος δουλεύει καλά, χωρίς να μαγκώνει και να κάνει διακοπές.

✔ Η σκούπα είναι μικρή σε όγκο και ελαφριά που είναι ιδιαίτερα σημαντικό για όσους έχουν μεγάλο ή διώροφο σπίτι. Στρίβει εύκολα και σε ακολουθεί χωρίς να σκαλώνει, ενώ έχει μαλακές ρόδες για να μην κάνει θόρυβο καθώς την σέρνεις. Έχει μία πολύ μεγάλη εύχρηστη χειρολαβή για να τη σηκώνεις εύκολα. Άλλη ωραία μικρή λεπτομέρεια είναι ότι πίσω από το χερούλι έχει ένα όμορφο σχέδιο λουλουδιών.

✔ Ο σωλήνας είναι εντυπωσιακός σε εμφάνιση – είναι ασημένιος ματ – αλλά και πρακτικός. Είναι τηλεσκοπικός και αρκετά μακρύς ώστε να μη χρειάζεται να σκύβεις ακόμα κι αν είσαι ψηλός.

✔ Αποθηκεύεται εύκολα σε όρθια ή πλαγιαστή θέση και ο σωλήνας κουμπώνει πάνω στη σκούπα ώστε να μη γλιστράει.

✔ Διαθέτει όλα τα βοηθητικά εξαρτήματα που συνοδεύουν μία καλή σκούπα (και τα οποία συνήθως ξεχνάω να χρησιμοποιήσω) αλλά που είναι απαραίτητα για έπιπλα, καναπέδες και σκούπισμα σε βάθος.

Τα σημαντικά σημεία που μετράνε ακόμα περισσότερο

✔ Στη χαμηλή κλίμακα η σκούπα δεν ακούγεται. ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ για να το πω και δυνατά… Δηλαδή εντάξει ας μην είμαι υπερβολική παράγει 61 dB, αλλά μπορείς να συνεχίσεις να κουβεντιάζεις άνετα όσο σκουπίζεις, να ακούς μουσική ή τηλεόραση χωρίς να υπερκαλύπτεται η φωνή και αν τα παιδιά σου κοιμούνται δε θα καταλάβουν τίποτα. Εντυπωσιακό: Καθώς ρουφάει τα ψίχουλα, τα ακούς να χτυπάνε στο μέσα μέρος του σωλήνα και να ταξιδεύουν προς τη σακούλα. Δηλαδή ο θόρυβος της σκούπας είναι τόσο χαμηλός, ώστε μπορείς να ακούσεις τα ψίχουλα – όχι τίποτα πετραδάκια – τα ψίχουλα!

✔ Απορροφητικότητα: Έχει ισχύ 1000 W αλλά η απορρόφησή της είναι ίση με σκούπας +2000W. Δηλαδή έχει χαμηλότερη κατανάλωση – που σημαίνει ότι ξοδεύεις λιγότερη ενέργεια και χρήματα – αλλά έχει απόδοση μίας εξαιρετικά δυνατής σκούπας.

✔ Είναι σπουδαίο να ξέρεις ότι χρησιμοποιείς ένα προϊόν που είναι «πράσινο». Αν πραγματικά θέλεις να βοηθήσεις το περιβάλλον, δεν υπάρχει σύντομος δρόμος. Πρέπει να ξεκινήσεις από το σπίτι σου.

Το κερασάκι στην τούρτα

Το κερασάκι στην τούρτα το οποίο ανέφερα στην αρχή του post είναι ότι η AEG προσφέρθηκε να χαρίσει μία Ultrasilencer Green σε έναν από τους αναγνώστες του blog! Αν λοιπόν ψάχνετε για νέα σκούπα, δεν είστε πλέον ευχαριστημένοι από την παλιά σας, θέλετε να βοηθήσετε το περιβάλλον ή απλά έχετε βαρεθεί την ηχορύπανση, μείνετε συντονισμένοι. Σε λίγες μέρες θα ακολουθήσει νέο post, με λεπτομέρειες για το πώς μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή.

Ultrasilencer Green της AEG. Αν δεν την είχατε ξανακούσει, δε θα την ξανακούσετε έτσι κι αλλιώς. Στην κυριολεξία.

Το post Ultrasilencer Green της AEG: Απλά δεν ακούγεται δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Επειδή αυτή την εποχή κανείς δεν είναι για πολλά έξοδα, επικεντρώθηκα σε τρεις μόνο κατηγορίες προϊόντων: Στα προϊόντα αξίας 10€ και κάτω, 5€ και κάτω και 1€ και κάτω. Πολλές βέβαια και πάλι οι επιλογές, αμέτρητες θα έλεγα!

Εννοείται βέβαια ότι το χέρι μου κουνιόταν στη βιντεοσκόπηση, οπότε προετοιμαστείτε  για λίγο κούνημα… (Που όμως συνδυάζεται αρμονικά με το ρυθμικό κομμάτι Salsa που διάλεξα για μουσική επένδυση: De Cuba των Songo 21!)

Και για να εμπλουτίσω ακόμα περισσότερο το βιντεάκι:  Αν εκτός από τα likes που παρουσιάζω στο βίντεο θα έπρεπε να επιλέξω ένα ή δύο μόνο προϊόντα για την κάθε κατηγορία, θα διάλεγα τα εξής:

 Στην κατηγορία των 10€ και κάτω θα διάλεγα…

…τα καλάθια SORTERA (9,99€ στο μέγεθος των 37 lt) που κανονικά είναι κάδοι ανακύκλωσης, εγώ όμως προσωπικά τα χρησιμοποιώ για να ξεχωρίζω τα άπλυτα ρούχα ανά χρώμα. Αντί δηλαδή να ρίχνω όλα τα ρούχα σε ένα μεγάλο κοινό καλάθι και να τα ξεχωρίζω πριν να μπουν στο πλυντήριο, χρησιμοποιώ τρία τέτοια καλάθια το ένα πάνω στο άλλο, για να ξεχωρίζω τα ρούχα κατευθείαν σε λευκά, χρωματιστά και μαύρα. Μόλις κάποιο από τα καλάθια γεμίσει, αδειάζω κατευθείαν το περιεχόμενο στο πλυντήριο. Επίσης στο κάτω καλάθι έχω κολλήσει ροδάκια με ταινία διπλής όψης ώστε να μπορώ να τραβάω τη στήλη εύκολα προς τα έξω, αν τυχόν και χρειαστεί (είναι κάτω από πάγκο).

Ως αναπληρωματικό προϊόν αυτής της κατηγορίας θα διάλεγα το βοηθητικό τραπεζάκι LACK με όψη σημύδας ή μαύρου ξύλου (αξίας 9,99€). Εξαιρετικό value for money για ένα τραπεζάκι που μπορεί να μεταμορφωθεί σε ό,τι μπορείς να φανταστείς: Πλαϊνό τραπεζάκι, κεντρικό σαλονιού (δύο μαζί), κομοδίνο. Και αν τυχόν σου αρέσει ή σου ταιριάζει καλύτερα το φινίρισμα μαύρης ή άσπρης λάκας (όπως στην παρακάτω φωτογραφία) η τιμή του πέφτει στα 4,99€.

Βοηθητικά τραπεζάκια Lack

Στην κατηγορία των 5€ και κάτω θα διάλεγα…

…το βάζο BURKEN (αξίας 2,99€ – 3,99 ανάλογα με το μέγεθος) γιατί μπορεί να χρησιμοποιηθεί για χιλιάδες χρήσεις μέσα σπίτι. Εγώ αποθηκεύω από τρόφιμα ως μαρκαδόρους, από κοχύλια ως αναμνηστικά. Και βέβαια όσοι είστε τακτικοί αναγνώστες του blog θα ξέρετε ότι εμείς στο σπίτι μας έχουμε ένα παρόμοιο βάζο που ονομάζουμε “Το βάζο των αναμνήσεων” (το οποίο είναι το ΙΚΕΑ FORVAR αξίας 1,99€) και αποτελεί ένα από τα πιο πολύτιμα αντικείμενά μας: Κάθε μέρα, οι κόρες μου πριν να κοιμηθούν γράφουν εκεί πιο ήταν το καλύτερο σημείο της ημέρας τους. Το ανοίγουμε κάθε χρόνο την παραμονή της Πρωτοχρονιάς δίπλα στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο (το σχετικό post εδώ). Πολύτιμο λοιπόν το περιεχόμενο, και για αυτό έχουμε στολίσει το βάζο με τον πιο όμορφο τρόπο…

Βάζο BURKEN

Το βάζο των αναμνήσεων – Βάζο FORVAR

Ως αναπληρωματικό προϊόν της κατηγορίας 5€ και κάτω θα διάλεγα το χάρτινο φωτιστικό VARMLUFT αξίας 4,99€ το οποίο μου αρέσει τόσο που θα το έβαζα οπουδήποτε στο σπίτι, από κουζίνα ως τραπεζαρία, από κρεβατοκάμαρα ως παιδικό. Ωραία ιδέα: Σε ένα από τα φωτιστικά στο κατάστημα είχαν ζωγραφίσει βούλες με νερομπογιά. Αυτό μπορούνε να το κάνουν και τα παιδιά για το φωτιστικό VARMLUFT του δωματίου τους, ώστε να το προσωποποιήσουν και να το μεταμορφώσουν σε κάτι ξεχωριστό.

Φωτιστικό VARMLUFT

Στην κατηγορία του 1€ και κάτω θα διάλεγα…

… τη σοκολάτα CHOKLAD MORK 70% (0,95€) γιατί τη δοκιμάσαμε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και ξετρελαθήκαμε με την πλούσια γεύση της. Έχει 70% κακάο και τη χρησιμοποίησα για να κάνω το γλάσσο του κέικ που είχα φωτογραφίσει και δημοσιεύσει στο post “Τρία κορίτσια στο σπίτι: Υπεργλυκουλίτιδα“.

Σο-κο-λά-τα! Με 70% κακάο

Το κέικ μου με γλάσο σοκολάτας: like!

Ως αναπληρωματικό προϊόν αυτής της κατηγορίας θα επέλεγα την κορνίζα TOLSBY (αξίας 0,99€) γιατί μπορείς να την έχεις οπουδήποτε στο γραφείο ή στο σπίτι με φωτογραφίες, ζωγραφιές, σημειωματάκια παιδιών, σημειωματάκια προς τον εαυτό σου. Είναι διπλής όψεως, μπαίνει παντού, είναι ελαφριά, δε φοβάσαι μη σπάσει και κοστίζει όσο ένα πακέτο τσίχλες.

Κορνίζες TOLSBY

Like? Σας αρέσουν; Εσάς ποια σας αρέσουν;

Η ΙΚΕΑ δεν έχει δει το video ή το post πριν να τo δημοσιεύσω και όλα όσα γράφω και παρουσιάζω εδώ αποτελούν τη δική μου προσωπική γνώμη.  Αν αναρωτιέστε πώς ο security με άφησε να περιτριγυρίζω ανενόχλητη φωτογραφίζοντας και βιντεοσκοπώντας, προηγήθηκε συνεννόηση στα πλαίσια της συνεργασίας για τη δημιουργία αυτού του project, όμως η παραγωγή του βίντεο, οι γνώμες και οι προτάσεις είναι όλα δικά μου. 

Kαι κάτι τελευταίο: Κανείς δεν τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. (Πάντα ήθελα να το γράψω αυτό. Και να! Το έγραψα!)

Το post ΙΚΕΑ με 10€, 5€ και 1€: Τα likes μου! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Τα υπέρ
Η έκθεση αναπαριστά τη γη 250 εκατομμύρια χρόνια πριν. Νιώθεις πραγματικά ότι μεταφέρεσαι σε εκείνη την εποχή. Οι δεινόσαυροι εμφανίζονται μπροστά σου σε φυσικό μέγεθος με κίνηση και ήχο. Είναι φοβερά εντυπωσιακό τόσο για τα παιδιά, όσο και για εμάς τους μεγάλους τα μεγάλα παιδιά.
Υπάρχουν διάφορα εκθέματα και μία εικονική ανασκαφή. (Αλλά μεταξύ μας το big hit μεταξύ των μικρών ηλικιών ήταν τα περιττώματα, τα κοίταζαν με ιδιαίτερο δέος!)

Στο χώρο της έκθεσης υπάρχουν καμιά δεκαριά δεινόσαυροι που κινούνται με τη βοήθεια των τελευταίων εξελίξεων της ρομποτικής τεχνολογίας. Αντιγράφω τα διάφορα είδη από το προσπέκτους: Κοιλόφυσις, Ιγουανόδοντας, Βαρυόνυχας, Οβιράπτορ, Βελοσιράπτορ, Ευοπλοκέφαλος, Τυρρανόσαυρος, Βραχιόσαυρος, Εντμοντόσαυρος. Ακόμα και τα ονόματα είναι γοητευτικά!

Το κατά
Δε σε φτάνει! Ξαφνικά διαπιστώνεις ότι έχεις φτάσει στην έξοδο και απογοητεύεσαι! Επομένως αν πάτε, με την ησυχία σας…  Στις εκθέσεις, μάς πιάνει συνήθως το άγχος να προχωρήσουμε γρήγορα και να πάμε να δούμε και πιο κάτω. Μη βιάζεστε στη συγκεκριμένη, αφήστε τα παιδιά να καθίσουν όσο θέλουν στις διάφορες δραστηριότητες. Η έξοδος της έκθεσης είναι πιο κοντά από όσο θα θέλατε…

Tip
Πριν να ξεκινήσετε, ενημερωθείτε για τις τιμές του εισιτηρίου γιατί ανάλογα με την ώρα και τη μέρα, διαμορφώνεται και η τιμή. Για παράδειγμα τις καθημερινές το πρωί ως τη 13.00 η τιμή είναι 5 ευρώ. Τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες ανεβαίνει (τιμοκατάλογος σε μορφή pdf εδώ). Νομίζω ότι καλύτερα είναι να προτιμήσετε τις καθημερινές, τόσο για την χαμηλότερη τιμή, όσο και για την αποφυγή της πολυκοσμίας.

Στην έξοδο της έκθεσης, οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να γράψουν τις εντυπώσεις τους σε ένα χαρτάκι post-it και να το κολλήσουν στο τεράστιο κολλάζ σε σχήμα δεινόσαυρου που υπάρχει στον τοίχο. Η Εβίτα και ο Γιώργος, έφτιαξαν και οι δύο από ένα αποτύπωμα δεινόσαυρου (αντέγραφαν ο ένας από τον άλλον μου φαίνεται!) και η Εβελίνα έγραψε: «Σούπερ!!! Ήταν το καλύτερο “μουσίο” “το” κόσμου!!!»

Το καλύτερο “μουσίο” σας περιμένει. Καλή διασκέδαση!

Το post Ραντεβού με την προϊστορία στο The Mall Athens: Δεινόσαυροι δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Όταν επιστρέψαμε από τον κινηματογράφο τα κορίτσια πήραν μπλοκ και μαρκαδόρους και ζωγράφισαν τις αγαπημένες τους σκηνές. Σας τις περιγράφω – καθώς και τη δική μου – και όσοι από εσάς έχετε παρακολουθήσει την ταινία, προσθέστε και τη δική σας αγαπημένη σκηνή στα σχόλια!

Σκηνή Εβίτας
Ζωγράφισε τη σκηνή που η Ραπουνζέλ το σκάει από τον πύργο και πατάει το πόδι της στη γη για πρώτη φορά τη ζωή της.  Σημείο με πολύ έντονο συναίσθημα καθώς – όπως μου είπε η ίδια – «η Ραπουνζέλ θα ζούσε επιτέλους το όνειρό της, όπως θέλω να ζήσω κι εγώ το δικό μου που είναι να γίνω εκπαιδεύτρια δελφινιών».

Σκηνή Εβελίνας
Η Εβελίνα αυτοσχεδίασε. Eπινόησε μια δική της σκηνή που δεν παίχτηκε στην ταινία. Ζωγράφισε τους δύο πρωταγωνιστές να έχουν πάει για μπάνιο στη θάλασσα. Στη φαντασία της, κανείς από τους δύο δεν ήξερε μπάνιο. Ο Φλιν φορούσε σωσίβιο, ενώ η παντοδύναμη Ραπουνζέλ χρησιμοποιούσε τα μακριά μαλλιά της για να ακουμπάει το βυθό, να σπρώχνει την άμμο και να κολυμπάει έτσι με αυτό τον τρόπο.
(Νομίζω ότι πρέπει να επιστρατεύσουμε τη βοήθεια της Μαρίας για να ερμηνεύσουμε τη ζωγραφιά… Και αν δεν έχετε διαβάσει το εξαιρετικό της άρθρο πάνω στο παιδικό σχέδιο σας προτρέπω να το κάνετε αμέσως!)

Σκηνή Άσπας
Μπορεί να μην τη ζωγράφισα αλλά είναι η σκηνή που μου άρεσε περισσότερο στην ταινία. Η Ραπουνζέλ και ο Φλιν βρίσκονται πάνω σε ένα βαρκάκι και ετοιμάζονται να δουν τα φαναράκια να ανεβαίνουν στον ουρανό – ένα όνειρο χρόνων που πρόκειται να γίνει πραγματικότητα για τη Ραπουνζέλ.
Και να το σημείο-κλειδί: Η Ραπουνζέλ ξαφνικά πανικοβάλλεται και λέει:

– Έβλεπα μέσα από ένα παράθυρο για 18 χρόνια και ονειρευόμουν πώς θα ήταν να δω τα φαναράκια να ανεβαίνουν στον ουρανό. Κι αν δεν είναι έτσι όπως τα ονειρεύομουν;
– Θα είναι.
– Κι αν δεν είναι; Τι θα κάνω τότε;

Εκεί ο Φλιν απαντάει: «Αυτό είναι το καλό υποθέτω. Θα βρεις ένα νέο όνειρο.»

Καλή η απάντηση αλλά εγώ θα απαντούσα διαφορετικά. Θα έλεγα: «Κι αν είναι;»

Πόσους στόχους, πόσες επιθυμίες, πόσα όνειρα αφήνουμε ανεκπλήρωτα επειδή φοβόμαστε ότι θα αποτύχουμε ή ακόμα χειρότερα φοβόμαστε ότι θα πετύχουμε αλλά θα απογοητευτούμε; Πόσοι από εμάς απλά δεν τολμάμε γιατί δεν νιώθουμε ότι το αξίζουμε;  Πόσοι από εμάς επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ζει μια ζωή μέσα στη μετριότητα, στην ανεκτικότητα και στους συμβιβασμούς επειδή απλά φοβόμαστε; Χρήσιμο συναίσθημα και ο φόβος, δε λέω, αλλά αξίζουμε το καλύτερο στη ζωή.

Θα έσκαγα αν δεν έβγαζα ηθικό δίδαγμα από την παιδική ταινία! Αλλά με ξέρετε τώρα εμένα! 🙂

Καλή σας διασκέδαση!

«Η καλύτερη ταινία που έχουμε δει στη ζωή μας. Ακόμα καλύτερη και από το Ψηλά στον ουρανό!»
Εβελίνα – Εβίτα

Το post Μαλλιά Κουβάρια – Τρεις top σκηνές δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.