Αν επιθυμείτε κι εσείς, να κάνετε τα γενέθλια των παιδιών σας μία από τις πιο ξεχωριστές μέρες του χρόνου, διαβάστε 10 απλές και εύκολες ιδέες που δε θα σας απογοητεύσουν:

1. Την προηγούμενη το βράδυ, όταν το παιδί αποκοιμηθεί, ξεκινάει η “μεγάλη αποστολή”. Και η μεγάλη αποστολή είναι να γεμίσετε το δωμάτιό του με μπαλόνια ώστε να είναι το πρώτο πράγμα που θα αντικρίσει όταν θα ξυπνήσει. Μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά του;

Στη δική μας περίπτωση, τα γενέθλια είναι διπλά, οπότε η “κούραση” του φουσκώματος είναι διπλή. Αλλά αξίζει! Την πρώτη φορά που ξύπνησαν μέσα στα μπαλόνια τρελάθηκαν! Τώρα, παρ’ όλο που δεν είναι πια έκπληξη, είναι μία από τις μεγαλύτερες χαρές της ημέρας. Περιμένουν κάθε χρόνο πώς και πώς να ξυπνήσουν και να δουν το δωμάτιό τους μέσα στα μπαλόνια.

2. Για να συμπληρώσετε την εορταστική διακόσμηση του δωματίου, χρησιμοποιήστε και κορδέλες ή σερπαντίνες. Εγώ συνήθως τοποθετώ  καμιά 10αριά σερπαντίνες στο κούφωμα της πόρτας (με σελοτέιπ ή blue tack), οι οποίες δημιουργούν μια “κουρτίνα” μέσα από την οποία πρέπει να περάσει το παιδί για να μπει και να βγει από το δωμάτιο. Περισσότερες σερπαντίνες μπορούν να κρεμαστούν σε χερούλια, κάδρα, παράθυρα, κουπαστές, καθρέφτη μπάνιου κλπ. κλπ.

3. Βάζουμε στο τραπέζι της τραπεζαρίας το πιο χαρούμενο τραπεζομάντιλο, προσθέτουμε στη μέση ένα βάζο με μπαλόνια σε στικ και τρώμε πρωινό εκεί! Η τραπεζαρία δίνει την αίσθηση της επισημότητας και ότι κάτι ξεχωριστό συμβαίνει. Αν τα γενέθλια του παιδιού πέφτουν άνοιξη ή καλοκαίρι, βγείτε για πρωινό στο μπαλκόνι!

4. Ετοιμάστε τους το αγαπημένο τους πρωινό. Μπορεί να μην είναι απαραίτητα το πιο γρήγορο ή το πιο υγιεινό, αλλά μια φορά το χρόνο έχει κανείς γενέθλια! Το πιθανότερο είναι ότι ξέρετε τι τους αρέσει, οπότε μπορείτε να έχετε κάνει όλες τις απαραίτητες αγορές από την προηγούμενη.

5. Ετοιμάστε τους μια μικρή έκπληξη, ένα μικρό δωράκι που δεν περιμένουν, διαφορετικό από το δώρο των γενεθλίων τους και δώστε το στο πρωινό. Ιδέες: Αν κάνουν συλλογή ή συμπληρώνουν κάποιο άλμπουμ με αυτοκόλλητα, πάρτε τους 1-2 φακελάκια. Αν τους αρέσουν τα κόμικ ή αγοράζουν κάποιο συγκεκριμένο περιοδικό, πάρτε το από την προηγούμενη. Ή γράψτε τους ένα μικρό προσωπικό σημειωματάκι αγάπης!

6. Αν είναι καθημερινή και τους παίρνετε εσείς από το σχολείο με το αυτοκίνητο, φροντίστε να έχετε κάτι στο πορτ-παγκάζ κάτι που να φωνάζει “είναι μέρα γιορτής”. Εγώ είχα περάσει από το super-market και είχα αγοράσει τσιπς και διάφορα σνακ. Επειδή εμείς δεν τρώμε τσιπς ή σνακ κάθε μέρα, αλλά μόνο σε ξεχωριστές περιπτώσεις, όταν άνοιξαν το πορτ-παγκάζ να βάλουν τα σακίδια και είδαν τις σακούλες άρχισαν να χοροπηδάνε από τη χαρά τους.

7. Και τι φαγητό θα τους περιμένει στο σπίτι; Αυτό που θα έχουν ζητήσει από την προηγούμενη! Στην δική μας περίπτωση, πολύ θα ήθελα να σας έλεγα πω ότι μου ζήτησαν τη σπεσιαλιτέ μου ή κάποια από τις άλλες αγαπημένες λιχουδιές που φτιάχνω και μοιράζομαι μαζί σας στο blog, αλλά η εντολή ήταν ξεκάθαρη. Ήθελαν να παραγγείλουμε πίτσα. Πήραμε μαζί τηλέφωνο έξω από το σχολείο από το κινητό και πήγαμε και την παραλάβαμε από το κατάστημα. Η μεθυστική μυρωδιά στη διαδρομή για το σπίτι, έπαιξε κι αυτή το δικό της ρόλο στην εορταστική ατμόσφαιρα.

8. Ακόμα κι αν κόψετε την τούρτα μεταξύ σας, δώστε στη διαδικασία την επισημότητα που της αξίζει! Στολίστε το χώρο με μπαλόνια, κορδέλες ή φωτάκια, βγάλετε τα αγαπημένα σας σερβίτσια ή πιατάκια πάρτυ, φορέστε καπελάκια. Και φυσικά σερβίρετε και τα τσιπς και τα σνακ. Μην τα αφήσετε στο πορτ-παγκάζ!

9. Το βράδυ πείτε τους και πάλι την ιστορία της γέννησής τους. Μοιραστείτε μαζί τους όλες εκείνες τις λεπτομέρειες που χρειάζεται να ξέρουν. Για να ξέρουν πόση χαρά έφεραν στη ζωή σας. Και να αισθανθούν ότι είναι ξεχωριστά παιδιά. Αν δεν τους θυμίσετε πόσο ξεχωριστά παιδιά είναι την ημέρα των γενεθλίων τους, πότε θα τους το θυμίσετε;

10. Πείτε τους ότι τα γενέθλιά τους, δεν είναι μόνο η δική τους καλύτερη μέρα του χρόνου. Είναι και η δική σας. Και απολαύστε την ημέρα. Χρόνια πολλά και χαρούμενα!

► Διαβάστε επίσης το δεύτερο μέρος: 10 ΑΚΟΜΑ ιδέες για μια ξεχωριστή ημέρα γενεθλίων των παιδιών 

Photos by aspaonline, Joy, xtina, Arianys “Nany” Wilson

Το post 10 ιδέες για μια ξεχωριστή ημέρα γενεθλίων των παιδιών δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Να τι γράφει:

Η αγαπημένη μου blogger Άσπα Τσαμαδή (aspaonline.gr) κατά καιρούς ανεβάζει μερικές εξαιρετικά χρήσιμες και ενδιαφέρουσες ιδέες στη σελίδα της. Όντας, λοιπόν, στο κατώφλι του 2015, θυμήθηκα δύο από εκείνες τις προτάσεις που μου άρεσαν πολύ και τις οποίες θεωρώ ότι αξίζει να αναπαραγάγω – ας πούμε ότι είναι το δικό μου πρωτοχρονιάτικο δώρο προς όλους εσάς…

Ιδέα 1η: «Εκτάκια υιοθετούν πρωτάκια» και, για όσους δεν κάνουν αμέσως τον συνειρμό, η ιδέα είναι ότι κάθε μαθητής της Στ’ Δημοτικού ενός σχολείου, από την αρχή και για όλη τη σχολική χρονιά, αναλαμβάνει τον ρόλο του καθοδηγητή και προστάτη ενός μαθητή της Α’ τάξης. Πρόκειται για μία πρακτική που εφαρμόζεται ήδη σε κάποια σχολεία με θετικότατα αποτελέσματα. Και ίσως ρωτήσετε «τι εφαρμογή μπορεί να έχει αυτό πέρα από τον χώρο ενός σχολείου;» Η σκέψη μου απλή και αυθόρμητη: Όλοι είμαστε «πρωτάκια» και «εκτάκια» κάποια στιγμή στη ζωή μας, σε κάποιον τομέα, για κάποια δραστηριότητα, για κάποιον σκοπό. Είναι βασικό οι πιο έμπειροι να αναλαμβάνουν την ευθύνη της καθοδήγησης, της βοήθειας, της προστασίας. Όχι μόνο στα λόγια και σαφώς όχι με την έννοια της αυθεντίας ή του «καπελώματος».  Είναι ουσιαστικό οι νεότεροι να βρίσκουν πραγματικά στους μεγαλύτερους αγάπη, γνώση, στήριξη, δηλαδή τα εφόδια για να πάνε πιο μακριά και πιο ψηλά… Σκεφτείτε το, γίνεται συχνά;

Ιδέα 2η: «Το βάζο των αναμνήσεων». Στο τέλος κάθε μέρας (ή σχεδόν κάθε, για να μη γίνει υποχρέωση) όλα τα μέλη της οικογένειας σημειώνουν σε ένα χαρτάκι ποιο ήταν το καλύτερο σημείο της ημέρας και το ρίχνουν σε ένα μεγάλο βάζο. Έτσι, μικροί και μεγάλοι μαθαίνουν να αναζητούν, να κρατούν, να αναγνωρίζουν και να εκτιμούν περισσότερο τα θετικά, ενώ στο τέλος της χρονιάς το βάζο ανοίγει και «ξεχύνονται» από μέσα οι όμορφες στιγμές ενός ολόκληρου χρόνου!

Ξεκινώντας, λοιπόν, το νέο έτος κάντε δυο ευχές, αλλά και βάλτε δυο στόχους: Από τη μία να βρίσκετε πάντα το «εκτάκι» και να είστε πάντα κι εσείς ικανοί και πρόθυμοι να γίνετε το «εκτάκι» για κάποιον. Και από την άλλη, να γεμίσετε το βάζο του 2015 με πολλές χαρούμενες αναμνήσεις, με χαρτάκια γεμάτα χαμόγελα, τρυφερότητα, αλήθεια, γέλιο και επιτυχία. Να έχετε μάτια και καρδιά ανοιχτά, ώστε να κρατήσετε και την πιο μικρή όμορφη στιγμή σας και αυτή να αρκεί για να λάμψετε ξανά όποτε το έχετε ανάγκη. Ψέματα… Άλλη μια ευχή: Υγεία για όλους! Καλή χρονιά!

——-
Αριστέα, σε ευχαριστώ για τη χαρά που μου έδωσες να με φιλοξενήσεις με αυτό τον υπέροχο τρόπο στο τεύχος του Ιανουαρίου. Να για αυτό αγαπώ το blogging και το internet, γιατί με έχει φέρει σε επαφή με υπέροχους ανθρώπους με τους οποίους έχουμε φτιάξει ένα δίκτυο υποστήριξης, έμπνευσης και ανταλλαγής ιδεών.  Το 2015 ξεκινάει με θετική ενέργεια και τις καλύτερες προϋποθέσεις. Είμαι σίγουρη ότι θα  είναι μια σπουδαία χρονιά.

Καλή χρονιά!

Το post Δυο ιδέες, δυο ευχές δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Σήμερα διάβασα ένα ακόμα εξίσου συγκινητικό τελευταίο post. Αυτή τη φορά το έγραψε η Charlotte Kitley, στο blog του Huffington Post UK. Πέθανε μόλις προχθές, από καρκίνο του εντέρου και εκείνη. Ήταν μαμά δύο μικρών παιδιών.

Όπως γνωρίζετε καλά όσοι παρακολουθείτε το blog μου, μού αρέσει να εστιάζομαι κυρίως στην όμορφη πλευρά της ζωής. Όμως πώς θα μπορούσα να προσπεράσω το post της Charlotte, χωρίς να γράψω τις σκέψεις μου για αυτό; Γιατί ο λόγος που έγραψε αυτό το post είναι για να δώσει ένα μήνυμα και να βοηθήσει εμάς να ανακαλύψουμε την όμορφη πλευρά της ζωής. Την φαντάζομαι να κάθεται στον καναπέ του σπιτιού της, μπροστά στο laptop της, γνωρίζοντας ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνει και να γράφει. Διάβασα, ή μάλλον ρούφηξα την κάθε της λέξη, συγκινήθηκα και μοιράζομαι κάποια σημεία που με άγγιξαν περισσότερο (αλλά αξίζει να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο εδώ)

“Ο καρκίνος έγινε μέρος της ζωής μας. Γιορτές, κουρέματα και μαθήματα προγραμματίζονταν όλα γύρω από καλά ή κακά Σαββατοκύριακα χημειοθεραπείας. Ο Danny και η Lu μεγάλωναν άθελά τους με αυτή την κατάσταση. Προστάτευσα όσο μπορούσα την παιδική τους ηλικία η οποία όμως επηρεαζόταν από τις διάφορες θεραπείες μου.

Μετά τα γενέθλιά μου άρχισα να μη νιώθω καλά. “Πεταχτήκαμε” μέχρι το νοσοκομείο όπου έκανα το συνηθισμένο σετ από εξετάσεις. Δυστυχώς τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Μου έδωσαν μέρες, ίσως δύο εβδομάδες ζωής. Κανονικά δε θα έπρεπε να βγω από το νοσοκομείο, αλλά κάπως τα κατάφερα και μπόρεσα να γυρίσω σπίτι για να περάσω τον λίγο χρόνο που είχα με τα αγαπημένα μου παιδιά και τον αγαπημένο μου σύζυγο.

Καθώς τα γράφω αυτά κάθομαι στον καναπέ, σε γενικές γραμμές χωρίς να πονάω, ενώ ασχολούμαι με διάφορα project που αφορούν την κηδεία μου και την πώληση του αυτοκινήτου μου. Ξυπνάμε κάθε πρωί και είμαι ευγνώμων που μπορώ να αγκαλιάσω και να φιλήσω τα μωρά μου.

Καθώς διαβάζετε αυτά τα λόγια, δε θα βρίσκομαι εδώ. Ο Rich θα προσπαθεί να βάλει το ένα πόδι πίσω από το άλλο, να ζει μια μέρα τη φορά, γνωρίζοντας ότι δε θα ξυπνήσω πλέον δίπλα του. Θα έχει την πολυτέλεια να με βλέπει στο όνειρό του, αλλά όταν θα βγαίνει ο δυνατός πρωινός ήλιος, το κρεβάτι θα είναι άδειο. Θα βγάζει δύο φλιτζάνια από το ντουλάπι, αλλά θα συνειδητοποιεί ότι έχει να φτιάξει έναν μόνο καφέ. Η Lucy θα χρειάζεται κάποιον να πιάσει το κουτί με τα κοκαλάκια, αλλά εγώ δε θα είμαι εκεί για να της πλέξω τα μαλλιά. Ο Danny θα έχει χάσει έναν από τους αστυνομικούς του Lego, αλλά κανένας δε θα ξέρει ποιος ακριβώς θα είναι ή πού να κοιτάξει. Εσείς θα ψάχνετε για νέο post στο blog. Δε θα υπάρχει, αυτό είναι το τελευταίο κεφάλαιο.

Έχω τόση ζωή που θέλω ακόμα να ζήσω, αλλά δεν θα την έχω. Θέλω  να είμαι εκεί για τους φίλους μου καθώς ζουν τη ζωή τους, να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν και να γίνω γριά και παράξενη μαζί με τον Rich. Όλα αυτά θα τα στερηθώ.

Αλλά δε θα τα στερηθείτε εσείς. Έτσι κατά την απουσία μου, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ απολαύστε τη ζωή. Πάρτε τη με τα δύο σας χέρια, αρπάξτε την, ταρακουνήστε την και πιστέψτε σε κάθε της στιγμή. Να λατρεύετε τα παιδιά σας. Δεν έχετε πραγματικά ιδέα πόσο τυχεροί είστε που έχετε την ευκαιρία να τους φωνάξετε το πρωί να βιαστούν και να πλύνουν τα δόντια τους.

Να αγαπάτε τον αγαπημένο σας και αν εκείνος δεν μπορεί να σας αγαπήσει πίσω, βρείτε κάποιον που θα το κάνει. Ο καθένας έχει δικαίωμα να αγαπάει και να αγαπιέται. Μην δεχτείτε τίποτα λιγότερο. Βρείτε μία δουλειά που αγαπάτε αλλά μη γίνετε σκλάβος της. Δε θα υπάρχει το μήνυμα “ελπίζω να είχα δουλέψει περισσότερο” στον τάφο σας. Χορέψτε, γελάστε και φάτε με τους φίλους σας. Οι αληθινές, ειλικρινείς, δυνατές φιλίες είναι πραγματική ευλογία και μία επιλογή που κάνουμε εμείς, δεν μας επιβάλλεται από κανέναν.

Περιτριγυρίστε τον εαυτό σας με όμορφα πράγματα. Η ζωή έχει πολύ γκρι και λύπη – εσείς ψάξτε το ουράνιο τόξο και βάλτε το σε κορνίζα. Υπάρχει ομορφιά στα πάντα, απλά μερικές φορές πρέπει να κοιτάξετε με περισσότερη προσοχή για να το βρείτε.

Παρακαλώ περάστε την αγάπη σας για μένα στον Rich, στα παιδιά μου, στην οικογένειά μου και στους φίλους μου. Και όταν θα κλείσετε τις κουρτίνες σας απόψε, ψάξτε για το αστέρι που θα είμαι εγώ, να κοιτάζει προς τα κάτω, να πίνει pina colada και να απολαμβάνει ένα κουτί (πολύ ακριβές) σοκολάτες.

Καληνύχτα, Γεια σας, Ο Θεός να σας έχει καλά.

Charley xx”

Photo by Jeremy Stanley

Το post Το τελευταίο της post. – δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Είναι ένα post του ανατρέπει όσα ξέραμε ή όσα νομίζαμε ότι ξέραμε για τον πνιγμό. Στην ουσία εξηγεί πώς ένας άνθρωπος μπορεί να πνίγεται δίπλα σου και εσύ να μην παίρνεις είδηση. Μου έκανε τόσο εντύπωση το post που επικοινώνησα μαζί του και του ζήτησα την άδεια να το μεταφράσω και να το δημοσιεύσω στο Aspa Online. Προσφέρθηκα επίσης να του στείλω ένα αντίγραφο στα ελληνικά για να το συμπεριλάβει στις μεταφράσεις που δημοσιεύει μαζί με το πρωτότυπο. Μέσα σε λιγότερο από μία ώρα μου είχε απαντήσει «ναι» και στα δύο. Ακολουθεί λοιπόν το άρθρο, με την ελπίδα ότι ως αποτέλεσμα αυτής της δημοσίευσης μπορεί κάποτε να σωθεί μια ανθρώπινη ζωή.

Ο καινούριος καπετάνιος πήδηξε από το κατάστρωμα με τα ρούχα και άρχισε να κολυμπάει με ταχύτητα. Πρώην ναυαγοσώστης, κρατούσε τα μάτια του πάνω στο θύμα καθώς κατευθυνόταν προς το ζευγάρι που κολυμπούσε μεταξύ του αγκυροβολημένου σκάφους και της παραλίας. «Νομίζω ότι νομίζει ότι πνίγεσαι» είπε ο άντρας στη σύζυγό του. Λίγο πριν κατάβρεχαν ο ένας τον άλλον και εκείνη είχε βάλει μια φωνή αλλά τώρα πια πάτωναν σε μία λωρίδα άμμου μέσα στη θάλασσα – το νερό τους έφτανε μέχρι το λαιμό. «Είμαστε εντάξει, τι στο καλό κάνει;» ρώτησε, λίγο ενοχλημένη. «Είμαστε εντάξει!» φώναξε ο σύζυγος, κάνοντάς του νόημα να φύγει αλλά ο καπετάνιος συνέχισε να κολυμπάει γρήγορα. «Κουνηθείτε!» φώναξε καθώς πέρασε μεταξύ των έκπληκτων ιδιοκτητών του σκάφους. Ακριβώς πίσω τους, ούτε καν στα τρία μέτρα, η εννιάχρονη κόρη τους πνιγόταν. Ασφαλής πάνω από την επιφάνεια του νερού, στα χέρια του καπετάνιου, ξέσπασε σε δάκρια. «Μπαμπά!»

Πώς ο καπετάνιος ήξερε – από 15 μέτρα απόσταση – αυτό που ο πατέρας δεν μπορούσε να αναγνωρίσει από τα 3 μόνο; Ο πνιγμός δεν είναι η βίαιη κραυγή βοήθειας με το χτύπημα των χεριών στο νερό, όπως νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Ο καπετάνιος ήταν εκπαιδευμένος από ειδικούς να αναγνωρίζει τον πνιγμό και είχε μακροχρόνια εμπειρία. Ο πατέρας από την άλλη, είχε μάθει πώς μοιάζει ο πνιγμός βλέποντας τηλεόραση. Αν περνάτε χρόνο στο νερό ή κοντά στο νερό (όπως όλοι μας) τότε θα πρέπει να βεβαιωθείτε ότι τόσο εσείς, όσο και το πλήρωμά σας, γνωρίζετε τι να προσέχετε όταν κάποιος μπαίνει στο νερό. Μέχρι τη στιγμή που είπε εκείνο το γεμάτο δάκρυα «μπαμπά», το κορίτσι δεν είχε κάνει κανέναν θόρυβο. Καθώς είμαι κι εγώ πρώην ναυαγοσώστης, η ιστορία αυτή δεν με εξέπληξε καθόλου. Ο πνιγμός είναι σχεδόν πάντα ένα απατηλά ήσυχο περιστατικό. Το κούνημα των χεριών, το χτύπημα του νερού, οι φωνές και οι «εντυπωσιακές» ενδείξεις που έχουμε εκπαιδευτεί μέσω τηλεόρασης να περιμένουμε, σπάνια συναντώνται στην πραγματική ζωή.

Η Ενστικτώδης Αντίδραση Πνιγμού (Instinctive Drowning Response) – όπως ονομάστηκε από τον Francesco A. Pia, Ph.D. είναι αυτό που κάνουν οι άνθρωποι για να αποφύγουν την πραγματική ή την εκλαμβανόμενη ως πραγματική ασφυξία μέσα στο νερό. Και δε μοιάζει με αυτή που περιμένουν οι περισσότεροι. Υπάρχει ελάχιστο πιτσίλισμα, καθόλου κούνημα χεριών ή φωνές ή κάλεσμα για βοήθεια οποιουδήποτε είδους. Για να πάρετε μια ιδέα από το πόσο ήσυχος και ήρεμος μπορεί να φαίνεται απ’ έξω ο πνιγμός, σκεφτείτε το εξής: Είναι η υπ’ αριθμόν δύο αιτία θανάτου από ατύχημα στα παιδιά 15 ετών και κάτω (αμέσως μετά από τα ατυχήματα με αυτοκίνητα). Από τα 750 παιδιά που θα πνιγούν μέσα στην επόμενη χρονιά, τα 375 από αυτά θα βρίσκονται σε απόσταση 23 μέτρων από κάποιον γονέα ή άλλον ενήλικα. Στο 10% από αυτούς τους πνιγμούς, ο ενήλικας παρακολουθεί χωρίς να έχει ιδέα τι συμβαίνει. Ο πνιγμός δε μοιάζει με πνιγμό.

Ο Dr. Pia, σε ένα άρθρο του περιοδικού  On Scene της Ακτοφυλακής, περιέγραψε την ενστικτώδη αντίδραση πνιγμού ως εξής:

1. Εκτός από σπάνιες περιπτώσεις, οι άνθρωποι που πνίγονται δεν είναι σωματικά σε θέση να φωνάξουν για βοήθεια. Το αναπνευστικό σύστημα έχει σχεδιαστεί για την αναπνοή. Η ομιλία είναι δευτερεύουσα λειτουργία. Πρέπει να επιτελείται η αναπνοή, πριν λάβει χώρα η ομιλία.
2. Το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται βουλιάζει και βγαίνει πάνω από την επιφάνεια του νερού εναλλάξ. Το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται δε μένει αρκετή ώρα πάνω από το νερό ώστε να μπορέσουν να εκπνεύσουν, να εισπνεύσουν και να φωνάξουν για βοήθεια. Όταν το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται είναι πάνω από την επιφάνεια του νερού, εκπνέουν και εισπνέουν γρήγορα ενώ το στόμα τους αρχίζει να βυθίζεται κάτω από την επιφάνεια του νερού.
3. Οι άνθρωποι που πνίγονται δεν μπορούν να κουνήσουν τα χέρια για βοήθεια. Η φύση τους αναγκάζει ενστικτωδώς να εκτείνουν τα χέρια τους πλαγίως και να πιέσουν προς τα κάτω την επιφάνεια του νερού. Πιέζοντας προς τα κάτω την επιφάνεια του νερού χρησιμοποιούν το σώμα τους ως μοχλό ώστε να μπορέσουν να βγάλουν το στόμα τους έξω από το νερό για να αναπνεύσουν.
4. Κατά τη διάρκεια της Ενστικτώδους Αντίδρασης Πνιγμού, οι άνθρωποι που πνίγονται δεν μπορούν να ελέγξουν τις κινήσεις των χεριών τους. Από άποψη φυσιολογίας οι άνθρωποι που πνίγονται και αγωνίζονται στην επιφάνεια του νερού δεν μπορούν να σταματήσουν να πνίγονται και να εκτελέσουν τις κινήσεις που θα ήθελαν, όπως να κουνήσουν τα χέρια για βοήθεια, να κινηθούν προς έναν διασώστη ή να απλώσουν τα χέρια για να πιάσουν εξοπλισμό διάσωσης.
5. Από την αρχή ως το τέλος της Ενστικτώδους Αντίδρασης Πνιγμού τα σώματα των ανθρώπων παραμένουν  σε όρθια θέση στο νερό, χωρίς κανένα ίχνος υποστηρικτικών λακτισμάτων με τα πόδια. Αν δεν διασωθούν από έναν εκπαιδευμένο ναυαγοσώστη, οι άνθρωποι που πνίγονται μπορούν να παλέψουν στην επιφάνεια του νερού μόνο από 20 ως 60 δευτερόλεπτα πριν να βουλιάξουν.

[Πηγή: On Scene Magazine: Fall 2006 (page 14)]

Αυτό δε σημαίνει ότι ένας άνθρωπος που φωνάζει για βοήθεια και κάνει απότομες και σπασμωδικές κινήσεις δεν αντιμετωπίζει σοβαρό θέμα –  βρίσκεται σε αγχώδη κατάσταση στο νερό.  Χωρίς να είναι πάντα παρούσα πριν την ενστικτώδη αντίδραση πνιγμού η αγχώδης κατάσταση στο νερό δε διαρκεί πολύ – αλλά αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στον πραγματικό πνιγμό, τα θύματα αυτά είναι ακόμα σε θέση να βοηθήσουν στη διάσωσή τους. Μπορούν να πιάσουν σκοινιά διάσωσης, σωσίβια, κ.λ.π.

Δώστε επίσης προσοχή τα εξής σημάδια πνιγμού:

• Κεφάλι χαμηλά στο νερό, στόμα στο επίπεδο της επιφάνειας του νερού
• Κεφάλι που γέρνει προς τα πίσω, στόμα ανοιχτό
• Βλέμμα παγωμένο και άδειο, που δεν μπορεί να εστιάσει
• Μάτια κλειστά
• Μαλλιά πάνω στο μέτωπο ή στα μάτια
• Δε χρησιμοποιούν πόδια – σε κάθετη θέση
• Ασθμαίνουν ή αγκομαχούν
• Προσπαθούν να κολυμπήσουν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση αλλά δεν τα καταφέρνουν
• Προσπαθούν να γυρίσουν ανάσκελα
• Φαίνεται σαν να προσπαθούν να σκαρφαλώσουν σε μία αόρατη σκάλα

Έτσι αν κάποιος από το πλήρωμα πέσει στη θάλασσα και όλα φαίνονται ΟΚ – μην είστε τόσο σίγουροι. Καμιά φορά η πιο συνηθισμένη ένδειξη ότι κάποιος πνίγεται είναι ότι δεν μοιάζει να πνίγεται. Μπορεί να φαίνεται σαν να κολυμπά όρθιος κουνώντας χέρια και πόδια κοιτάζοντας προς στο κατάστρωμα. Ένας καλός τρόπος για να σιγουρευτείτε; Ρωτήστε τον «Είσαι εντάξει;» Αν είναι σε θέση να απαντήσει, προφανώς είναι. Αν σας κοιτάξει με ένα άδειο βλέμμα, μπορεί να έχετε λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα για να τον φτάσετε. Και γονείς – τα παιδιά που παίζουν στο νερό κάνουν φασαρία. Αν τυχόν ησυχάσουν, τα πλησιάζετε για να μάθετε γιατί.

Photo by Scarleth Marie

Το post Ο πνιγμός δε μοιάζει με πνιγμό δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Όταν μεγάλωσε αρκετά ώστε να μη χρειάζεται πια κανονικό καρεκλάκι αυτοκινήτου, της πήραμε ένα booster seat. Ένα καρεκλάκι αυτοκινήτου για μεγάλα παιδιά. Στην ουσία δεν είναι “κανονικό καρεκλάκι”, απλά βοηθάει το παιδί να κάθεται ψηλότερα έτσι ώστε η ζώνη του αυτοκινήτου να εφαρμόζει καλύτερα.

Πριν από 2-3 χρόνια είχε ψηλώσει τόσο ώστε να μη χρειάζεται booster seat, αλλά αρνιόταν να το αποχωριστεί. «Τι σε πειράζει βρε μαμά αν κάθομαι ψηλά;» έλεγε. «Μου αρέσει!» Η Εβίτα, που είναι 2 χρόνια μικρότερη, είχε στο μεταξύ ήδη σταματήσει να χρησιμοποιεί το δικό της. Η Εβελίνα όμως τίποτα. Δεν ήταν έτοιμη να αποχωριστεί το καρεκλάκι της.

Καμιά φορά όταν πήγαινα να την πάρω από το σχολείο ή τα Αγγλικά, τα άλλα παιδιά το έβλεπαν και τη ρώταγαν με έκπληξη «έχεις ακόμα καρεκλάκι;» (σαν να την ψιλοκορόιδευαν), αλλά εκείνη δεν επηρεαζόταν με τίποτα.  Και για να είμαι ειλικρινής χαιρόμουν που είχε τέτοια αυτοπεποίθηση ώστε να μη νοιάζεται για το τι λένε οι άλλοι. Απαντούσε με χιούμορ και σταματούσε την κουβέντα εκεί.

Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα μια μέρα να την πάρω από το σχολείο και στη διαδρομή προς το σπίτι άρχισε να φωνάζει «Άουτς, άουτς, άουτς».
«Μα τι έπαθες Εβελίνα;» τη ρώτησα.
«Οι λακκούβες μαμά!» μου απάντησε.
«Μμμμ… Θες τουαλέτα ε; Και επειδή ανεβοκατεβαίνει το αυτοκίνητο δεν κρατιέσαι;»
«Όχι μαμά!» μου απάντησε. «Επειδή ανεβοκατεβαίνει το αυτοκίνητο, χτυπάει το κεφάλι μου στην οροφή!»

Φτάσαμε σπίτι. Σκέφτηκα ότι αυτό ήταν, αφού είχε ψηλώσει τόσο που το κεφάλι της χτυπούσε, θα το έπαιρνε πια απόφαση και θα έλεγε «τέρμα το καρεκλάκι». Δεν είπε τίποτα, δεν είπα τίποτα. Ήταν Παρασκευή.

Εκείνο το Σαββατοκύριακο δεν μετακινηθήκαμε με το αυτοκίνητο και το περιστατικό ξεχάστηκε. Έφτασε Δευτέρα μεσημέρι και  πήγα και πάλι να την πάρω από το σχολείο. Προφανώς στην επιστροφή άρχισε να χτυπάει πάλι το κεφάλι της στην οροφή. Φτάσαμε στο σπίτι, πάρκαρα και τότε την είδα να παίρνει μια βαθιά ανάσα και να βγάζει επιτέλους το καρεκλάκι από το πίσω κάθισμα. Το έσφιξε στην αγκαλιά της. Ήταν λυπημένη.

Με κοίταξε που την κοιτούσα. Την πλησίασα. Την έσφιξα κι εγώ στην αγκαλιά μου.

Μείναμε εκεί αγκαλιασμένες για λίγα δευτερόλεπτα και λες και ο κόσμος στάθηκε για λίγο ακίνητος. Ήταν ένα όμορφο, ηλιόλουστο φθινοπωρινό μεσημέρι. Είχαμε θεατές μια γάτα της γειτονιάς και έναν εργάτη που ανακάτευε ασβέστη λίγο πιο πάνω στην άκρη του πεζοδρομίου, αλλά δε μας ένοιαζε.

«Δε θέλω να αποχωριστώ το καρεκλάκι μου», μου είπε. «Θα ήθελα να μείνω για λίγο ακόμα μικρό παιδί.»
«Δε θέλω να αποχωριστώ το κοριτσάκι μου», της είπα. «Θα ήθελα να μείνεις για λίγο ακόμα μικρό παιδί.»

Εδώ και λίγες μέρες οδηγώ ένα αυτοκίνητο που δεν έχει πια καρεκλάκι στο πίσω κάθισμα. Τίποτα δεν υπάρχει πια στο αυτοκίνητο που να φανερώνει ότι είμαι μαμά…
Και τι δε θα ‘δινα να έβλεπα για λίγο ακόμα στο πίσω κάθισμα το αγαπημένο πορτοκαλί καρεκλάκι που με τόση αγάπη είχα διαλέξει μερικά χρόνια πριν.
Και τι δε θα ‘δινα να είχα για λίγο ακόμα ένα μικρό παιδί.

photo by Thomas

Το post Για λίγο ακόμα παιδί δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

✔ Ο Vincent Van Gogh πούλησε μόνο έναν πίνακα όσο ζούσε, για 400 φράγκα. Αυτό δεν τον σταμάτησε από το να ολοκληρώσει 900 έργα τα οποία σήμερα αξίζουν εκατομμύρια.

✔ Η J.K Rowling πήρε διαζύγιο τον πρώτο χρόνο του γάμου της και μετακόμισε με το μωρό της στο Εδιμβούργο. Επέζησε με τη βοήθεια της πρόνοιας, μένοντας σε ένα διαμέρισμα που είχε ποντίκια και πήγαινε και έγραφε σε καφετέριες. Το μυθιστόρημά της  “Harry Potter”  απορρίφθηκε από 12 εκδοτικούς οίκους.

✔ O Albert Einstein άρχισε να μιλάει όταν ήταν 3-4 και έμαθε να διαβάζει στα 7. Οι δάσκαλοι και οι γονείς του νόμιζαν ότι είχε πρόβλημα. Αποβλήθηκε από το σχολείο και αργότερα απέτυχε στις εξετάσεις να μπει στο Swiss Polytechnic Institute στη Ζυρίχη. (Τελικά τα κατάφερε, αλλά όταν αποφοίτησε δεν μπορούσε να βρει δουλειά γιατί κανείς από τους καθηγητές του δεν τον συμπαθούσε αρκετά ώστε να του γράψει συστατική επιστολή.)

✔ Στον Sidney Poitier είπαν κατά τη διάρκεια μίας ακρόασης να “σταματήσει να ξοδεύει το χρόνο των ανθρώπων και να πάει να γίνει λαντζέρης ή κάτι τέτοιο”.  Αργότερα στην καριέρα του κέρδισε Oscar και έγινε ένας από τους πιο αξιοσέβαστους ηθοποιούς.

✔ To Angry Birds, το τόσο δημοφιλές αυτό παιχνίδι, ήταν η 52η προσπάθεια της Rovio, της εταιρίας που το έφτιαξε. Ξόδεψαν 8 χρόνια και κόντεψαν να πτωχεύσουν πριν τελικά να τα καταφέρουν να εκτοξευθούν.

✔ Ο Walt Disney απολύθηκε από εφημερίδα γιατί “δεν είχε φαντασία ούτε καλές ιδέες.” Επίσης χρεοκόπησε αρκετές φορές στη ζωή του.

✔ Το WD-40, ένα λιπαντικό που βρίσκεται σε όλα τα kit εργαλείων, πήρε το όνομά του επειδή τα πρώτα 39 πειράματα απέτυχαν. WD-40 σημαίνει “Water Displacement–40th Attempt.” Ευτυχώς που συνέχισαν να προσπαθούν. (Το WD-40 εκτός των χιλιάδων άλλων χρήσεών του βγάζει δοκιμασμένα  κηρομπογιά από τοίχο!)

✔ Τα γνωστά χαρτάκια post-it που βρίσκονται πάνω σε κάθε γραφείο ήταν ένα λάθος. Αναζητώντας μία πανίσχυρη φόρμουλα κόλλας, επιστήμονες της 3M απέτυχαν παταγωδώς αλλά κατέληξαν με τα post-it. [Όλη η ιστορία στο παλαιότερο post μου Το λάθος που κόλλησε.]

✔ Το Όσα παίρνει ο άνεμος απορρίφθηκε 38 φορές.

✔ O Αλχημιστής πούλησε μόνο 800 αντίτυπα στην πρώτη του έκδοση και ο εκδότης αποφάσισε να το αποσύρει. Σήμερα αποτελεί ένα από τα best-seller όλων των εποχών.

✔ H Whoopi Goldberg παράτησε το σχολείο και επιζούσε για κάποιο χρονικό διάστημα μέσω της πρόνοιας. Αργότερα δούλεψε ως οικοδόμος, ταμίας και μακιγιέζ πτωμάτων σε γραφείο τελετών.

✔ Οι δάσκαλοι του Thomas Edison είπαν ότι ήταν “πολύ χαζός για να μάθει οτιδήποτε”. Απολύθηκε από τις δύο πρώτες του δουλειές επειδή δεν ήταν αρκετά παραγωγικός. “Χαζός”, “μη παραγωγικός”, αλλά 2.000 προσπάθειες αργότερα, κατασκεύασε τον ηλεκτρικό λαμπτήρα.

✔ Ο Colonel Sanders, ιδρυτής των Kentucky Fried Chicken πήρε την πρώτη του επιταγή σύνταξης ύψους 99 δολαρίων σε ηλικία 65 ετών. Είχε ένα μικρό σπίτι, ένα παμπάλαιο αυτοκίνητο και ήταν φτωχός. Αλλά αυτό δεν τον σταμάτησε από το να αρχίσει να πλησιάζει ιδιοκτήτες εστιατορίων, προσφέροντας τη συνταγή του δωρεάν με αντάλλαγμα ένα ποσοστό από τα κέρδη.  1.009 ιδιοκτήτες εστιατορίων τον απέρριψαν μέχρι που πήρε το πρώτο του ναι.

✔ Ο Sylvester Stallone αποβλήθηκε από 14 σχολεία σε 11 χρόνια. Οι καθηγητές του τον αποθάρρυναν από το να ακολουθήσει καριέρα στην ηθοποιία και το σενάριό του για το “Rocky” απορρίφθηκε από όλες τις εταιρίες εκτός από μία που η μόνη της προϋπόθεση ήταν να μην παίξει εκείνος.

✔ Στον Tom Cruise αρνήθηκαν ρόλο στην τηλεοπτική σειρά “Fame” γιατί δεν ήταν “αρκετά όμορφος”.

✔ Οι ατζέντηδες του modeling της Marilyn Monroe θεωρούσαν ότι έπρεπε να ακολουθήσει καριέρα ως γραμματέας.

✔ Ο δάσκαλος του Elvis Presley στο Λύκειο του έβαλε “Γ” και του είπε ότι δεν μπορούσε να τραγουδήσει.

✔ Οι δάσκαλοι του Beethoven θεωρούσαν ότι είναι ανεπίδεκτος στο βιολί και ότι ποτέ δε θα μπορούσε να τα καταφέρει ως συνθέτης. Όπως φυσικά ξέρουμε, συνέθεσε κάποιες από τις καλύτερες συμφωνίες στον κόσμο, παρόλο που ήταν κωφός.

✔ Ο Mahatma Gandhi φοβόταν να μιλήσει δημόσια και κατά τη διάρκεια του πρώτης του υπόθεσης, εγκατέλειψε την αίθουσα του δικαστηρίου.

✔O Michael Jordan απορρίφθηκε από την ομάδα μπάσκετ του σχολείου του. Σήμερα μας θυμίζει ότι το μυστικό της επιτυχίας του είναι ότι έχει αποτύχει 9000 φορές. Και αποτυχαίνει ξανά και ξανά και ξανά. [Δείτε το σύντομο βίντεο εδώ]

✔ Η Oprah Winfrey υποβιβάστηκε από τη θέση της ως παρουσιάστρια δελτίου ειδήσεων. Της είπαν ότι δεν ήταν κατάλληλη για την τηλεόραση.

✔ Το πρώτο βιβλίο του Stephen King απορρίφθηκε 30 φορές. Πέταξε το χειρόγραφο στα σκουπίδια και σχεδόν τα παράτησε. Η γυναίκα του το περιμάζεψε και τον ενθάρρυνε να το ξαναστείλει αλλού.

Υπάρχουν εκατοντάδες ακόμα τέτοιες ιστορίες επιτυχίας. Και μία ακόμα θα είναι η δική σου. Μην τα παρατάς, συνέχισε. 

► Για ακόμα περισσότερη έμπνευση συνεχίστε την ανάγνωση στο σχετικό post Το «όχι τώρα» δε σημαίνει «όχι για πάντα»

via 1, 2, 3, photo by Janellie

Το post Μην τα παρατάς, συνέχισε δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ο Άγιος Βασίλης, φυσικά δεν πηγαίνει μόνος του. Πηγαίνει πακέτο και με τη νεραϊδοπαρέα – και περισσότερο αναφέρομαι στη νεράιδα των δοντιών, η οποία είναι τακτική επισκέπτρια στο σπίτι μας. Παίρνει το δοντάκι που έχει πέσει και αφήνει δωράκια ή νομίσματα και στις δύο αδελφές την κάθε φορά. Έτσι, όταν θα καταρριφθεί ο μύθος του Άγιου Βασίλη θα καταρρριφθεί και ο μύθος της νεράιδας. Και αντίστροφα.

Τα κορίτσια έχουν ήδη μεγαλώσει αρκετά. Ακούνε συνέχεια από τους φίλους τους ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης αλλά πιστεύουν ακόμα, απλά γιατί θέλουν να πιστεύουν. Αλλά για πόσο;

Τον τελευταίο καιρό κουνιόταν πολύ το πάνω δόντι της Εβίτας. Ως καλή νεράιδα είχα ήδη προμηθευτεί τα δωράκια και περίμενα να έρθει η μέρα που θα βγει. Και προχθές επιτέλους βγήκε!

Λίγο που η Εβίτα είναι το μικρότερο παιδί της οικογένειας, λίγο που τα πάνω δόντια έχουν ξεχωριστή σημασία (γιατί τα νέα πάνω δόντια είναι τεράστια και το παιδικό χαμόγελο αλλάζει για πάντα) και λίγο που η αντίστροφη μέτρηση του μύθου της νεράιδας έχει αρχίσει, μου ήρθε μια τρελή ιδέα. Εκτός από τα δωράκια αυτή τη φορά η νεράιδα να ραντίσει ραντίσω τα παιδικά δωμάτια νεραϊδόσκονη (=χρυσόσκονη)! Ως μια απόδειξη ότι η νεράιδα πέρασε από κει!

Από το update που είχα γράψει στο Facebook

Έτσι κι έγινε: Το βράδυ που κοιμήθηκαν μπήκα στις μύτες των ποδιών στα παιδικά δωμάτια, πήρα το δόντι, άφησα δωράκια και άρχισα να ραντίζω χρυσόσκονη. Έριχνα μέσα στο μισοσκόταδο, έριχνα, έριχνα. Δεν έβλεπα πόση είχα ρίξει. Δεν ήθελα να το παρακάνω, αλλά ήθελα να έχει αποτέλεσμα! Να το δουν και να τους κάνει εντύπωση!

Δε θα είχατε άδικο αν υποθέτατε ότι άθελά μου το παράκανα!

Το πρωί που ξύπνησαν ξεφώνισαν βέβαια από τη χαρά τους. Καλά και τα δωράκια, αλλά η νεραϊδόσκονη έσκισε. Έκαναν σαν παλαβές! Άρχισαν να κυλιούνται πάνω της, την έβαλαν στα μαλλιά τους (ω ναι) και ήλπιζαν μπας και βγάλουν τίποτα φτερά!

Αντιστάθηκα στον πειρασμό να βάλω σκούπα αμέσως κι έτσι όλη μέρα το χάρηκαν. Αλλά το απόγευμα έπιασα δουλειά. Αμ δε… Καθόλου εύκολο δεν είναι να ρουφηχθεί η χρυσόσκονη. Εντωμεταξύ καθώς σκούπιζα, άρχισα να πανικοβάλλομαι: Σε λίγες μέρες θα ακολουθήσει και το άλλο δοντάκι. Τι πήγα και έκανα; Εντάξει για μια φορά, ΟΚ, αλλά εγώ δημιούργησα δεδικασμένο! Και αν περιμένουν κάθε φορά να βλέπουν νεραϊδόσκονη; Την πατήσαμε!

Οπότε άρχισα να μονολογώ: “Βρε κορίτσια, σας παρακαλώ. Άλλη φορά να μην ξαναφήσει η νεράιδα νεραϊδόσκονη. (Λες κι εκείνες φταίγανε.) Δεν είναι δυνατόν αυτό το πράγμα!”
– Μα μαμά. Αν η νεραϊδόσκονη βγήκε όπως χτυπούσε τα φτερά της;
– Ναι αλλά πρώτη φορά αφήνει τόση. Δεν γίνεται όμως, δε σκουπίζεται. Πρέπει να της πείτε να μην ξαναρίξει!

Η Εβίτα αποφάσισε να αναλάβει δράση. Άρχισε να της μιλάει:
– Νεραϊδούλα, μην ξαναφήσεις σε παρακαλώ νεραϊδόσκονη. Μόνο δώρα άλλη φορά.

Και η Εβελίνα πρόσθεσε:
– Νεράιδα να έρθεις πριν από τα γενέθλιά μας και να ραντίσεις όλο το σπίτι. Θέλω να λαμπυρίζει!

“Εβελίνα! Τι πας και της λες της νεράιδας! Σου λέω ότι δεν υποφέρεται αυτή η κατάσταση!”

Με κοιτάξε πονηρά: “Μαμά, όλο αυτό αποδεικνύει ότι υπάρχει νεράιδα και δεν είσαι εσύ εκείνη που αφήνεις τα δώρα. Γιατί εσύ δε θα το έκανες αυτό στον εαυτό σου!”

Την κοίταξα. Είχε ένα αινιγματικό χαμόγελο. Προσπαθούσα να καταλάβω αν το εννοούσε αυτό που έλεγε ή με δούλευε. Αλλά αμέσως μετά διέκοψε τις σκέψεις μου λέγοντας: “Περίμενε! Μη σκουπίσεις ακόμα εδώ! ” Πήγε και έφερε έναν φάκελο και έσκυψε στο πάτωμα ως δεινή εγκληματολόγος. Πήρε προσεκτικά όση χρυσόσκονη μπορούσε και την έβαλε μέσα στο φάκελο. Μετά τον έκλεισε και τον έβαλε σε μία μία διάφανη θήκη ντοσιέ.

“Τώρα το μόνο που μου χρειάζεται είναι μία μηχανή ανάλυσης μαγείας. Για να αναλύσω τη νεραϊδόσκονη και να βγάλω τα συμπεράσματά μου!”

Αργότερα όταν πέρασα από το δωμάτιό της να την καληνυχτίσω μου είπε:

“Μαμά κανείς δεν πρέπει να πειράξει τη διάφανη θήκη. Ό,τι στοιχεία βρίσκω για τις νεράιδες θα τα βάζω εκεί μέσα. Και όλα αυτά θα τα αναλύσω κάποια στιγμή στο μέλλον όταν θα έχει ανακαλυφθεί η μηχανή ανάλυσης. Αν τυχόν έχω γεράσει και δεν έχει ανακαλυφθεί, θα πάω σε ένα παγόβουνο να με παγώσω και θα ξεπαγώσω αργότερα, όταν θα έχει ανακαλυφθεί.
Αλλά τώρα δε θέλω να παγώσω. Είμαι παιδί και θέλω να το ζήσω. Μου αρέσει που είμαι παιδί.”

Τι είπε πάλι… “Είμαι παιδί και θέλω να το ζήσω”… Κι εγώ αυτό θέλω. Θέλω να το ζήσει. Θέλω να το ζήσουν. Μεθαύριο το χαμόγελό τους θα γεμίσει τεράστια δόντια. Και θα σταματήσουν να πιστεύουν στη νεράιδα. Περνάει τόσο γρήγορα ο χρόνος. Τον Ιανουάριο γίνεται εννιά. Εννιά! Πέρασαν χωρίς να τα καταλάβω. Μου μένουν μόνο άλλα εννιά χρόνια μαζί της στο σπίτι, που θα περάσουν κι αυτά χωρίς να το καταλάβω.

Κι εγώ χθες το απόγευμα την μάλωσα που έριξε πολύ αλάτι στη σούπα… Για ποιο λόγο;

Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας είναι χαρούμενες παιδικές αναμνήσεις. Η καθημερινότητα και η ζωή επιφυλάσσουν δυστυχώς και αρνητικές στιγμές – άστοχους καυγάδες για το αλάτι στη σούπα, αλλά και πολύ σημαντικότερες προκλήσεις. Ας μεγιστοποιήσουμε λοιπόν τις θετικές στιγμές όσο περισσότερο μπορούμε. Χαλάλι η χρυσόσκονη. Ας το ζήσουνε που είναι παιδιά. Και ας το ζήσουμε κι εμείς μαζί τους.

Μετά από 5 λεπτά με ξαναφώναξε: “Τώρα που το σκέφτομαι, σιγά μην περιμένω να ανακαλυφθεί η μηχανή ανάλυσης. Θα την εφεύρω μόνη μου.”

Το post “Είμαι παιδί και θέλω να το ζήσω.” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Μεταξύ δακρύβρεχτης αρχής και θριαμβευτικού τέλους όμως, μία σημαντικότατη “μέση”: Αποφάσισα για να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου από την πλευρά μου, για να αλλάξω τα θλιβερά στοιχεία που παρέθεσε ο Ηλίας Παπαϊωάννου στην πρόσφατη ομιλία του στο TEDxAcademy με τα οποία εξηγούσε τι διδάσκουν οι Έλληνες γονείς στα παιδιά τους για την επιχειρηματικότητα και τους θεσμούς που σχετίζονται με αυτήν (σύντομη απάντηση: τίποτα).

Ο Ηλίας Παπαιωνάννου, οικονομολόγος και Assistant Professor στο Darmouth College και στο Harvard, έδειξε ένα γράφημα το οποίο χαρακτήρισε ως το πιο λυπηρό γράφημα που έχει δείξει ποτέ στη ζωή του.

Αρχές που διδάσκονται στο σπίτι και έλλειψη εμπιστοσύνης

Στον κάθετο άξονα βλέπουμε έναν δείκτη έλειψης εμπιστοσύνης και στον οριζόντιο, έναν δείκτη που μετράει κατά πόσο οι γονείς θεωρούν ότι είναι σημαντικές οι λέξεις ανοχή και σεβασμός στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Φαίνεται λοιπόν ότι οι Έλληνες γονείς δεν διδάσκουμε στα παιδιά μας τι σημαίνει ανοχή και σεβασμός (αξίες που θεωρούνται απαραίτητες στην οικονομική δραστηριότητα και την επιχειρηματικότητα) και μάλιστα ερχόμαστε στην τελευταία θέση μεταξύ 64 χωρών. Χώρες όπως το Πακιστάν, η Κίνα, και το Βιετνάμ μας έχουν ξεπεράσει. Το γράφημα είναι βασισμένο σε ερωτηματολόγια που έγιναν από διεθνή οργανισμό σε γονείς με παιδιά 6-12 χρονών. Στην ίδια έρευνα φαίνεται ότι οι Έλληνες γονείς δεν διδάσκουμε καθόλου στα παιδιά μας τις λέξεις καινοτομία και επιχειρηματικότητα. Τα διδάσκουμε όμως ότι πρέπει να γίνουν πλούσια και να πάνε καλά στη ζωή τους.

Θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό να διδάξω στα παιδιά μου πώς να σκέφτονται επιχειρηματικά και πώς να δημιουργήσουν κάτι δικό τους, ό,τι κι αν επιλέξουν να κάνουν τελικά στη ζωή τους. Για αυτό ενθουσιάζομαι όταν ανοίγουν “παιδικό σταθμό” στα δωμάτιά τους και μιλάνε στο τηλέφωνο με “μαμάδες” και ταΐζουν και αλλάζουν και κοιμίζουν μωρά (όλες οι κούκλες και τα σεντόνια στο πάτωμα). Και τις υποστηρίζω όταν θέλουν να μου πουλήσουν τις ελιές που μάζεψαν στην Καλαμάτα και τις “τσάκισαν” και τις ξεπίκρισαν γιατί είναι κι αυτό μία μικρή επιχειρηματική προσπάθεια.

Επανέρχομαι λοιπόν στην ιστορία με το χαμένο πορτοφόλι. Ήθελε να το αντικαταστήσει και της υποσχέθηκα ότι όταν θα μαζέψει τα χρήματα, θα την πάω στο κατάστημα να το αγοράσει. Τελικά έκανε το εξής: Άρχισε να ψάχνει μέσα στο σπίτι για να βρει διάφορες δουλειές (δικές μου όχι δικές της), τις οποίες προσφερόταν να κάνει αντί για μένα με αντάλλαγμα μία αμοιβή που διαπραγματευόμασταν. Έτσι λοιπόν μάζεψε τελικά το πολυπόθητο ποσό των 7,90 ευρώ! Πήγαμε στο κατάστημα, πήρε το πορτοφόλι, το πλήρωσε η ίδια και βγήκε θριαμβεύτρια! Εντωμεταξύ η μεγάλη αδελφή παραλίγο να περάσει τη διδασκαλία σε άλλο επίπεδο και να εισάγει έννοιες όπως  ο “δανεισμός” γιατί κάποια στιγμή πήγε και της έδωσε δυο ευρώ που της έλειπαν! Αλλά τελικά μου εξήγησε ότι δεν της τα δάνεισε αλλά της τα χάρισε. Οπότε τι να πω; Άλλοι ψάχνουν για επενδυτή και η νεαρή “business woman” κατάφερε να βρει κάποιον που της έδωσε ποσό χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα. (Θέλω κι εγώ να μάθω το μυστικό!) Η αρχή έγινε λοιπόν. Ένα μικρό πρώτο μάθημα ξεκίνησε και πολλά περισσότερα πρόκειται να ακολουθήσουν.

Δείτε και ένα site που μόλις ανακάλυψα και ασχολείται με την οικονομική εκπαίδευση των παιδιών: Είναι το Secret Millionaires Club στο οποίο ο Warren Buffet διδάσκει στα παιδιά για τα χρήματα μέσα από κινούμενα σχέδια, έξυπνους διαλόγους και μουσική. Τα επεισόδια είναι βέβαια στα Αγγλικά οπότε πολλά από τα παιδιά μας ίσως δεν είναι σε θέση να τα καταλάβουν ακόμα. Ας τα δούμε όμως εμείς, μπορεί και να τα χρειαζόμαστε! Να και μερικά απλά μαθήματα που διδάχτηκαν στα 2-3 επεισόδια που παρακολούθησα:

• Ο σωστός συνεργάτης κάνει τη δουλειά ευκολότερη
• Μάθε από τα λάθη σου ή ακόμα καλύτερα μάθε από τα λάθη των άλλων
• Το να ακολουθείς το πάθος σου είναι το κλειδί της επιτυχίας
• Ο καλύτερος τρόπος για να ξεπληρώσεις ένα χρέος είναι να μην το αποκτήσεις ποτέ!
• Η καλύτερη επένδυση είναι η επένδυση στον εαυτό σου. The more you learn, the more you ‘ll earn.

Και για το τέλος, ολόκληρο το βίντεο της ομιλίας του Ηλία Παπαϊωάννου. Το σημείο που ανέφερα και αφορά τους γονείς ξεκινάει στο 14:47. Υπάρχουν κι άλλα εξαιρετικά χρήσιμα στοιχεία στην ομιλία που δεν έχω γράψει πιο πάνω. Ας δούμε λοιπόν το βίντεο και ας προβληματιστούμε. Και ας σιγουρευτούμε ότι στην επόμενη έρευνα δε θα ξαναβρισκόμαστε στην 64η θέση.

Το post Τι διδάσκουμε στα παιδιά για την επιχειρηματικότητα και τα χρήματα; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ποδόσφαιρο σε ένα χωριό που επιπλέει?

Το όνειρό τους ήταν να παίζουν ποδόσφαιρο. Που είναι λίγο δύσκολο όταν μένεις στη μέση της θάλασσας σε ένα πλεούμενο χωριό που δεν έχει ίχνος εδάφους. Η αληθινή ιστορία μίας ομάδας παιδιών από το χωριό Κοh Panyee της Ταϊλάνδης, που σκέφτηκαν διαφορετικά, κατάφεραν να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους κι έγιναν πηγή έμπνευσης για τους συγχωριανούς τους αλλά και όλους εμάς.

«Όποιες προκλήσεις κι αν αντιμετωπίζετε στη ζωή, αν νομίζετε ότι μπορείτε να κάνετε τη διαφορά, σας λέμε ότι μπορείτε.»

[photo by Heavybm]

Το post Πάντα υπάρχει τρόπος δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Γράφουμε την απάντηση σε χαρτάκι και τη βάζουμε σε ένα βάζο. Ανοίγουμε το βάζο το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς, δίπλα στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο και πλημμυρίζουμε με αναμνήσεις από τις καλύτερες στιγμές της χρονιάς. Δε γράφουμε κάθε μέρα απάντηση υποχρεωτικά, γιατί δε θέλουμε να μας γίνει καταναγκαστικό έργο, μας έχει γίνει όμως μια γλυκιά συνήθεια και περιμένουμε πώς και πώς το άνοιγμα!

Το βάζο των αναμνήσεων

Την ιδέα την πήρα από την Shana Connell Noyes, συγγραφέα του βιβλίου Get To Know Your Kid στο οποίο εξηγεί ότι η ανάκληση στη μνήμη μας των καλών στιγμών της ημέρας και η κουβέντα γύρω από αυτές, τις κάνει να εντυπώνονται καλύτερα και μας κάνει πιο χαρούμενους γενικότερα. Και τι πολύτιμη συνήθεια, να μπορείς στο τέλος της ημέρας να εστιάζεσαι στα θετικά αντί να ζεις και να ξαναζείς τα αρνητικά βασανίζοντας το μυαλό σου με αυτά…

Παραμονή πρωτοχρονιάς, λίγο πριν να ανοίξουμε το βάζο

Ακόμα μία όμορφη ιδέα διάβασα στο blog Inchmark. Η Brook άρχισε να γεμίζει ένα παρόμοιο βάζο, με τα αστεία λογάκια που λένε καθημερινά τα παιδιά της. Αν καμιά φορά η μέρα της είναι “κάτω του μέσου όρου”, τραβάει ένα χαρτάκι, το διαβάζει και αμέσως αισθάνεται καλύτερα! 🙂

Ας γεμίσουμε την υπόλοιπη χρονιά με όμορφες αναμνήσεις!

Το post Το βάζο των αναμνήσεων δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.