Αυτό ακριβώς εξηγεί η Molly, τότε 7 ετών, στο TED Talk που ακολουθεί: οι μικρές απλές στιγμές μαζί με το παιδί είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά.

Με δυο λόγια, να τι λέει το βίντεο:

✅ Τα πρώτα 5 χρόνια της ζωής ενός παιδιού είναι καθοριστικά για την υγεία και την ανάπτυξή του, ειδικά του εγκεφάλου.

✅ Ως τα 5–6 χρόνια, ο εγκέφαλος έχει φτάσει γύρω στο 90% του ενήλικου ως προς το μέγεθος/όγκο.

✅ Το “δούναι και λαβείν” (serve and return) είναι ο μηχανισμός-κλειδί: απαντάς στα σινιάλα του παιδιού και έτσι χτίζεται υγιής ανάπτυξη.

✅ Όταν τα παιδιά αναζητούν σύνδεση και δεν τη λαμβάνουν (π.χ. γιατί ο γονέας κοιτάζει το κινητό του) αυτό τους δημιουργεί σύγχυση και άγχος.

✅ Αυτές οι μικρές και συχνές αλληλεπιδράσεις τα 5 πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού δεν επηρεάζουν μόνο την παιδική ηλικία αλλά και τη μετέπειτα ζωή του.

Και κάπως έτσι, ένα «κούκου-τσα» δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζεται η ασφάλεια, η αυτοπεποίθηση και οι δεξιότητες ζωής ενός παιδιού.

Το post Τα 5 πρώτα χρόνια του παιδιού και ένα απλό παιχνίδι που κάνει τη διαφορά δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Θέλεις να τη φτιάξεις μαζί με τα παιδιά σου και να διασκεδάσετε παρέα; Πάμε να δούμε πώς!

Τι είναι η χάρτινη αλατιέρα;

Ας ξεκινήσουμε, από τα βασικά: Η χάρτινη αλατιέρα (ή fortune teller) είναι μια χειροτεχνία origami, η οποία διακοσμείται με χρώματα, νούμερα ή σύμβολα. Αυτά τα σύμβολα χρησιμοποιούνται για να «διαβάσεις» την τύχη, τη δική σου ή κάποιου άλλου.

Υλικά που θα χρειαστείς

• 1 τετράγωνο χαρτί (ή χαρτί Α4 που θα κόψεις σε τετράγωνο)
• 1 στυλό ή μολύβι
• Μαρκαδόρους ή ξυλομπογιές (προαιρετικά)

Δες παρακάτω το βίντεο όπου δείχνω με λεπτομέρεια τα βήματα για να φτιάξεις την αλατιέρα.

Ακολουθούν και οι γραπτές οδηγίες.

Πώς να φτιάξεις τετράγωνο χαρτί από Α4

1. Δίπλωσε την μία άκρη του χαρτιού στην απέναντι πλευρά ώστε να σχηματίσεις ένα ορθογώνιο τρίγωνο.
2. Κόψε το κομμάτι που περισσεύει (δηλαδή αυτό που δεν έχει διπλωθεί).
3. Ξεδίπλωσε. Έτοιμο το τετράγωνο χαρτί!

Πώς να φτιάξεις τη χάρτινη αλατιέρα

1. Φτιάξε τις «γραμμές-οδηγούς»: Δίπλωσε το χαρτί στη μέση και μετά ξανά στη μέση από την άλλη πλευρά. Κάνε το ίδιο και διαγώνια. Με κάθε δίπλωμα δημιουργείς γραμμές που θα σε βοηθήσουν στο επόμενο βήμα της κατασκευής. Ξεδίπλωσε εντελώς.
2. Τώρα, με οδηγό τις γραμμές που σχηματίστηκαν δίπλωσε μια γωνία στο κέντρο. Κάνε το ίδιο και με τις υπόλοιπες γωνίες.
3. Αναποδογύρισε το χαρτί. Δίπλωσε μία-μία τις γωνίες προς το κέντρο, μέχρι να έχεις μπροστά σου ένα μικρό τετράγωνο.
4. Δίπλωσε το τετράγωνο στη μέση, για να «μείνει» μια πτυχή στο κέντρο. Ξεδίπλωσέ το και επανάλαβε με το άλλο μισό.
5. Και τώρα το πιο «μαγικό» βήμα: Κράτα την κατασκευή με τα ανοίγματα προς τα κάτω και βάλε τα δάχτυλά σου μέσα σε αυτά. Πίεσε απαλά προς τα πάνω και η χάρτινη αλατιέρα θα πάρει μορφή!

Αυτό ήταν! Το μόνο που μένει τώρα είναι να διακοσμήσεις την χάρτινη αλατιέρα σου όπως σου αρέσει! Παραδοσιακά (τουλάχιστον έτσι όπως το έπαιζαν τα παιδιά μου), τα τετραγωνάκια ζωγραφίζονται από ένα χρώμα το καθένα, τα τρίγωνα «μέσα» στην αλατιέρα έχουν γραμμένα νούμερα και ο χώρος κάτω από κάθε νούμερο γράφει την τύχη σου.

Πώς παίζεται η χάρτινη αλατιέρα;

Και πώς παίζεται λοιπόν η χάρτινη αλατιέρα; Θα χρησιμοποιήσω τον κλασσικό σχεδιασμό της χάρτινης αλατιέρας από πάνω ως παράδειγμα:

1. Βάζεις αντίχειρες και δείκτες μέσα στις τέσσερις θήκες της χάρτινης αλατιέρας.
2. Ζήτησε από το άτομο του οποίου θα διαβάσεις την τύχη να επιλέξει ένα από τα χρώματα στα τετραγωνάκια.
3. Ας πούμε ότι διάλεξε πράσινο. Έτσι, συλλαβίζεις: «πρα – σι – νο» ενώ ανοιγοκλείνοντας τα δάχτυλά σου.
4. Ύστερα, διαλέγει ένα από τα νούμερα στα τριγωνάκια.
5. Ας πούμε ότι διάλεξε το νούμερο δέκα. Τότε, συλλαβίζεις: «δε – κα».
6. Στη συνέχεια διαλέγει για τελευταία φορά ένα νούμερο.
7. Κάτω από το νούμερο που επέλεξε, κρύβεται η «τύχη του»!

Ιδέες για προβλέψεις τύχης

Να μερικές ιδέες που μπορείς να γράψεις στη χάρτινη αλατιέρα σου αν θέλεις να παίξεις το παιχνίδι με τον παραδοσιακό τρόπο:

• Θα πάρεις καλό βαθμό στο σχολείο.
• Θα έχεις καλή τύχη.
• Θα έχεις πολλούς φίλους.
• Κάνε μια καλή πράξη σήμερα.
• Κάποιος θα σε καλέσει σήμερα.
• Θα πας σε ένα πάρτι σύντομα.
• Προσοχή την Τρίτη!

Άλλες ιδέες και θέματα

Όπως είπαμε και πριν, μπορείς να διακοσμήσεις τη χάρτινη αλατιέρα σου με όποιον τρόπο θέλεις! Για παράδειγμα, αντί για χρώματα, μπορεί να θέλεις να γράψεις ονόματα φανταστικών χαρακτήρων (π.χ. Μίκυ, Μίνι, Ντόναλντ, κλπ.), αντί για νούμερα λέξεις, κ.α.

Έτσι, ανοίγουν οι πόρτες για να φτιάξεις τις δικές σου «θεματικές» χάρτινες αλατιέρες. Για παράδειγμα, σε ένα παιδικό πάρτι με θέμα δεινόσαυρους, μπορείς να γράφεις ονόματα δεινοσαύρων. Η «τύχη» του καθενός απαντάει στην ερώτηση, «Ποιος δεινόσαυρος είσαι;»

Μπορείς επίσης να αξιοποιήσεις την χάρτινη αλατιέρα για καθημερινά θέματα, όπως το φαγητό του σπιτιού. Παίξε με τα παιδιά σου για να αποφασίσετε τι θα φάτε σήμερα ή πού θα πάτε βόλτα!

Μια ακόμη ιδέα, την οποία βρήκα στο κανάλι Ellison Education Equipment, είναι να χρησιμοποιήσεις την χάρτινη αλατιέρα για τα μαθηματικά. Βάλε μαθηματικές πράξεις στα τριγωνάκια με την απάντηση από κάτω. Ειδικά για την προπαίδεια μπορείτε να φτιάξετε ένα για τον κάθε αριθμό και να κάνεις τα μαθηματικά διασκεδαστικά.

Τελικά γιατί να την φτιάξεις;

Οι προβλέψεις που θα σου αποκαλύψει η χάρτινη αλατιέρα μπορεί να βγουν αληθινές — μπορεί και να μη βγουν. Όμως, τα χαμόγελα στα πρόσωπα των παιδιών θα είναι πέρα για πέρα αληθινά!

Τα παιδιά παίζουν, διασκεδάζουν, δημιουργούν. Και το πιο όμορφο; Μαθαίνουν να φτιάχνουν κάτι με τα χέρια τους και μετά να το χαρίζουν!

Εξάλλου, όπως έμαθα από έμπιστες πηγές (που μπορεί να είναι ή και να μην είναι τα παιδιά μου), το πιο διασκεδαστικό κομμάτι της χάρτινης αλατιέρας δεν είναι το να μάθεις την τύχη σου… αλλά να φτιάχνεις 3-4 στη σειρά και να δείχνεις και στους άλλους πώς να φτιάξουν τη δική τους!

Καλή επιτυχία!

Το post Χάρτινη Αλατιέρα: Το παιχνίδι των παιδικών μας χρόνων που σου λέει την τύχη! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η Carol Dweck μέσα από την ομιλία της εξηγεί πώς μια απλή λέξη – η λέξη ακόμη – μπορεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης μας, την αυτοεκτίμησή μας ακόμη και τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

Στο σημερινό post θα ενσωματώσω το βίντεο της ομιλίας και θα συνοψίσω τα σημεία που μου έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση. Ελπίζω να έχει την ίδια επίδραση και στη δική σας ζωή, όπως είχε και στη δική μου.

Η ομιλία ξεκινά με μια δυνατή ιστορία για ένα λύκειο στο Σικάγο. Το σχολείο αντί να βάζει βαθμό κάτω από τη βάση στους μαθητές που δεν πέρασαν ένα μάθημα έβαζε «όχι ακόμη». Βαθμός: Όχι ακόμη. Not Yet. Αυτές οι δύο μικρές λέξεις έδιναν στους μαθητές την ελπίδα ότι θα μπορούσαν να περάσουν αν προσπαθούσαν ξανά, παρακινώντας τους να συνεχίσουν να προσπαθούν. Είναι πολύ διαφορετικό το “απέτυχες” από το “δεν πέτυχες ακόμη”.

Όταν η Carol Dweck ήταν ερευνήτρια, είχε την ευκαιρία να εξετάσει διάφορες ομάδες παιδιών και να μελετήσει τη συμπεριφορά τους. Σε μία από αυτές τις έρευνες έδωσε σε 10χρονα παιδιά γρίφους που ήταν δύσκολοι για την ηλικία τους. Κάποια από αυτά τα παιδιά, παρ’ όλο που δεν μπόρεσαν να λύσουν τους γρίφους αντέδρασαν με ανέλπιστα θετικό τρόπο ενώ κάποια άλλα κάποια με αρνητικό. Ένα παιδί της πρώτης ομάδας παιδιών είπε “Μου αρέσουν οι προκλήσεις!” ή “ήλπιζα ότι θα μάθω κάτι καινούργιο!”

Τα παιδιά που ανήκαν στη δεύτερη ομάδα ένιωθαν ότι συνέβη κάτι τραγικό, κάτι καταστροφικό, γιατί η εξυπνάδα τους είχε αμφισβητηθεί. Μετέπειτα παραδέχθηκαν ότι σε επόμενο αντίστοιχο τεστ θα προσπαθούσαν να αντιγράψουν. Για να αισθανθούν καλύτερα για τον εαυτό τους, προσπαθούσαν να βρουν παιδιά που τα πήγαν χειρότερα από τα ίδια.

Η Carol Dweck αναφέρει επίσης τους όρους fixed mindset και growth mindset (παγιωμένη ή στατική νοοτροπία και νοοτροπία ανάπτυξης) που σήμερα είναι πλέον αρκετά διαδεδομένοι. Τα άτομα που ανήκουν στην πρώτη κατηγορία πιστεύουν ότι η εξυπνάδα είναι στατική και δεν μπορεί να βελτιωθεί.

Αντιθέτως, τα άτομα που έχουν νοοτροπία ανάπτυξης πιστεύουν πως η εξυπνάδα μπορεί να αναπτυχθεί και ότι επιτυχία είναι αποτέλεσμα προσπάθειας και σκληρής δουλειάς. Πιστεύουν δηλαδή στη δύναμη του ΑΚΟΜΗ.

Πώς λοιπόν μπορούμε να βοηθήσουμε κι εμείς τα παιδιά μας να πιστέψουν στη δύναμη του ακόμη;

Κατ’ αρχάς θα πρέπει να πιστέψουμε ΕΜΕΙΣ. Γιατί είτε θα υιοθετήσουμε νοοτροπία ανάπτυξης είτε όχι και η επιλογή είναι δική μας. Αυτό το post, η ομιλία, το βιβλίο της Carol Dweck με τίτλο Άλλαξε τον τρόπο που σκέπτεσαι θα μας βοηθήσει να κάνουμε τα πρώτα βήματα ως προς αυτή την κατεύθυνση.

Θα πρέπει να ενημερωθούμε για τις πρόσφατες έρευνες στη νευροεπιστήμη που δείχνουν ότι ο εγκέφαλος είναι πολύ πιο εύπλαστος από όσο πιστεύαμε. Έχει την ικανότητα να αναπλάθεται, να κάνει νέες συνάψεις, ακόμη και να δημιουργεί νέους νευρώνες καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας.

Επομένως, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η κάθε αποτυχία είναι ευκαιρία μάθησης και ανάπτυξης.

Θα πρέπει να επαινούμε τα παιδιά μας με σοφία. Να μην επαινούμε την εξυπνάδα ή το ταλέντο. Αλλά την προσπάθεια, την επιμονή, την πρόοδο, τη βελτίωση. Όταν λες μπράβο στην προσπάθεια, δημιουργείς παιδιά που γίνονται πιο ανθεκτικά, πιο δυνατά.

[Δείτε και το σχετικό post 50 θετικές φράσεις για να λέμε στα παιδιά μας]

Θα πρέπει να χρησιμοποιούμε συχνότερα τη λέξη ΑΚΟΜΗ. Όταν τα παιδιά μας απογοητεύονται γιατί δεν μπορούν να κάνουν κάτι και λένε “δεν μπορώ να το κάνω” να τους θυμίζουμε: Δεν το έκανες ΑΚΟΜΗ.

Όταν λένε “δεν το καταλαβαίνω”, να τους λέμε “δεν το κατάλαβες ΑΚΟΜΗ”.

Όταν λένε δεν είμαι καλός σε αυτό (στα μαθηματικά, στο μπάσκετ, στην έκθεση) να απαντάμε “δεν είσαι καλός ΑΚΟΜΗ”.

Με άλλα λόγια δεν είναι ότι είτε το ‘χεις είτε δεν το ‘χεις. Συνέχισε την προσπάθεια. Η προσπάθεια και η επιμονή σε κάνουν εξυπνότερο και δυνατότερο.

Θα πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας ότι κάθε φορά που βγαίνουν από τη ζώνη άνεσής τους για να μάθουν κάτι καινούργιο και δύσκολο, οι νευρώνες στον εγκέφαλό τους κάνουν νέες, δυνατότερες συνάψεις. Και αυτό τα κάνει εξυπνότερα.

Η δυσκολία και η προσπάθεια είναι ευπρόσδεκτες όταν ξέρεις ότι σε κάνουν εξυπνότερο και σε φέρνουν πιο κοντά στην επιτυχία.

Η Dweck μοιράζεται επίσης μια ιστορία ενός γράμματος που έλαβε από ένα 13χρονο αγόρι, το οποίο της έγραφε ότι ακολούθησε τις συμβουλές της και είδε μεγάλη βελτίωση στο σχολείο, στις φιλίες και στις οικογενειακές σχέσεις. Το παιδί υπέγραφε το γράμμα, «Τώρα συνειδητοποιώ ότι έχω σπαταλήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου».

Μπορεί η νεανική ειλικρίνεια του παιδιού να είναι συγκινητική, όμως όσοι πιστεύουν ότι δεν είναι αρκετά ικανοί ή έξυπνοι, τα παρατάνε και οδηγούνται πράγματι στο να σπαταλήσουν τη ζωή τους.

Το να αλλάξουμε από παγιωμένη νοοτροπία σε νοοτροπία ανάπτυξης μπορεί να μην είναι εύκολο, αλλά είναι απαραίτητο. Το κλειδί είναι να θυμόμαστε ότι οι ικανότητές μας αναπτύσσονται και ότι αν επιλέξουμε νοοτροπία ανάπτυξης, τα πάντα μπορούν να συμβούν. Είτε πρόκειται για ένα νέο χόμπυ, είτε για μία πρόκληση στη δουλειά κάθε αποτυχία είναι ευκαιρία για μάθηση και ανάπτυξη.

Ας κάνουμε τη λέξη ΑΚΟΜΗ τη νέα μας αγαπημένη λέξη και ας δούμε τη ζωή μας να αλλάζει!

Αν το συγκεκριμένο post σας άρεσε, τότε η ενότητα “Ενίσχυση της Αυτοεκτίμησης των παιδιών” του club μελών μου για μαμάδες Love, mom θα σας ενθουσιάσει. Η δύναμη του ακόμη, είναι ένας μόνο από τους 10 βασικούς τρόπους που αναλύονται στην ενότητα.

Γίνετε μέλη εδώ σήμερα για να αποκτήσετε πρόσβαση και να μελετήσετε τους υπόλοιπους 9 τρόπους.

Το post Γιατί η λέξη ΑΚΟΜΗ θα πρέπει να γίνει η νέα σας αγαπημένη λέξη δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Μου άρεσε που άρχισα να τις βάζω στον κόσμο μου, να τους μιλάω για τα παιχνίδια των παιδικών μου χρόνων, να τους φτιάχνω τα αγαπημένα μου φαγητά ή γλυκά και να βλέπουμε τις δικές μου αγαπημένες παιδικές ταινίες.

Αυτό το τελευταίο το κάνουμε ακόμα που έχουν μεγαλώσει! Πριν από κανένα μήνα για παράδειγμα είδαμε τον κύκλο των χαμένων ποιητών που δεν τον είχαν δει.

Δε θα ξεχάσω όμως τη φορά που είχαμε δει τον Ε.Τ. Είχα μάλιστα γράψει για αυτό στο blog! (11 χρόνια το έχω το blog. Αυτό το blog τα έχει δει και τα έχει ακούσει όλα! )

“Τι εννοείς γλυκό πλασματάκι;” μου έλεγαν. “Είναι ασχημομούρης!” “Ιπτάμενα ποδήλατα; Αυτό δεν γίνεται” .

Αμέσως μόλις είδαμε την ταινία κατάλαβα ότι είχα βιαστεί να τους τη δείξω. Πλάνταξαν στο κλάμα και ήταν από τις πρώτες φορές που τις έβλεπα να κλαίνε σε ταινία! Μάλλον ήταν λίγο μικρές για τέτοιες συγκινήσεις…

Ο Ε.Τ. όμως ήταν για μένα ταινία σταθμός και δεν φαντάστηκα ότι μπορεί να ήταν λίγο νωρίς για εκείνες.

Όπως το 2010 δεν κρατιόμουν να δείξω την ταινία στις κόρες μου, έτσι και σήμερα δεν κρατιέμαι να μοιραστώ μαζί σας το νέο διαφημιστικό με τον Ε.Τ. που επιστρέφει.

Ο Ε.Τ. λοιπόν επιστρέφει στη γη 37 χρόνια μετά, για να βρει τον αγαπημένο του Έλιοτ.

Πολλά έχουν αλλάξει.

Πολλά έχουν παραμείνει τα ίδια.

Το ερώτημα είναι θα επαναληφθεί και πάλι η ιστορία;

Δείτε το βίντεο!

Καλές γιορτές!

Το post Ο Ε.Τ. επιστρέφει δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Δεν έγραψα όμως γιατί διαλέξαμε Αγγλία.

Γωνιακή pub στο Λονδίνο

Ο πρώτος λόγος ήταν ο προφανής: Να εξασκήσουν τα παιδιά τη γλώσσα που μαθαίνουν τα τελευταία 6-7 χρόνια. Ο δεύτερος όμως και σημαντικότερος ήταν άλλος:

Για να γνωρίσουμε τη Νίνα, τη διαδικτυακή κολλητή της Εβίτας.

Φιλίες πέρα από τα σύνορα

Όταν ήμουν στην ηλικία των παιδιών μου αλληλογραφούσα με ένα κορίτσι από τη Γαλλία. Η γνωριμία μας δεν έμεινε στην αλληλογραφία όμως. Μια χρονιά πήγα και τη βρήκα εγώ στη Γαλλία και μία ήρθε και με βρήκε εκείνη. Στη συνέχεια με τις σπουδές, δουλειά, οικογένεια χαθήκαμε, αλλά o Μαρκ Zuckeberg μας ένωσε και πάλι αφού ξαναβρεθήκαμε στο Facebook.

Τα παιδιά της σημερινής εποχής όμως έχουν πολλαπλάσιες ευκαιρίες να γνωριστούν με παιδιά από το εξωτερικό.

Οι δικές μου κόρες γράφουν και δημοσιεύουν ιστορίες στα Αγγλικά. Στις διάφορες πλατφόρμες δημοσίευσης αυτών των ιστοριών έχουν γνωρίσει δεκάδες συνομήλικους απ’ όλο τον κόσμο. Με κάποιους από αυτούς έχουν δεθεί περισσότερο. Και είναι λογικό να δένονται. Μιλάνε κάθε μέρα, σε αντίθεση με εμάς που ανταλλάσσαμε νέα με τους penpal μας 1 ή 2 φορές το μήνα.

Και κάπως έτσι η Εβίτα κόλλησε με τη 14χρονη Νίνα. Που – ω τη σύμπτωση – ζει στην Αγγλία.

Τα τελευταία 2 χρόνια η Νίνα είχε γίνει το τρίτο παιδί της οικογένειας. Κάθε πρωί έλεγα: “καλημέρα Εβελίνα, καλημέρα Εβίτα και καλημέρα Νίνα”! (Ακόμα το λέω όταν τη βλέπω την Εβίτα να στέλνει μήνυμα σε κάποιον το πρωί. Είμαι σίγουρη ότι είναι η Νίνα!)

Μαθαίνω καθημερινά τα νέα της. Τι έφαγε, πώς έγραψε στο διαγώνισμα, αν κοιμήθηκε καλά, αν κάνει κρύο, αν τσακώθηκε με την αδελφή της. Η Νίνα ζει στο σπίτι μας, ας μένει στην άλλη άκρη της Ευρώπης.

Λογικό λοιπόν που η Εβίτα ήθελε να πάμε Αγγλία… Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι η Νίνα ζει 350 χιλιόμετρα μακριά από το Λονδίνο που θα πηγαίναμε εμείς… Και είναι παιδί! Θα έπρεπε λοιπόν να έρθει Λονδίνο με τη μαμά της! Τι θα έλεγε άραγε η μαμά;

Προσπαθούσα να προετοιμάσω την Εβίτα για παν ενδεχόμενο γιατί δεν ήθελα να απογοητευτεί.  Τελικά η μαμά της Νίνας είπε ότι θα έρχονταν αλλά και πάλι, δεν το είχα δέσει. Αν παρουσιαζόταν κάποιο θέμα υγείας ή επαγγελματικό ή οικονομικό; Που να ξέρω εγώ τι προκλήσεις έχουν στην οικογένεια; Δεν τους ήξερα και δεν ήξερα τι θα συνέβαινε… Της έλεγα λοιπόν της Εβίτας τον τελευταίο καιρό:

“Εβίτα αν κάποια διαδικτυακή σου φίλη ερχόταν για διακοπές σε μια πόλη που είναι 350 χιλιόμετρα από την Αθήνα, δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρναμε να πάμε. Το ξέρω ότι το έχουν σχεδιάσει αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Αν δεν τα καταφέρουμε αυτή τη φορά, θα τα καταφέρουμε την επόμενη. Δε θέλω να στεναχωρηθείς για κάτι που δεν εξαρτάται από εσένα. Εντάξει;”

Λίγο πριν να φύγουμε κανονίστηκαν οι τελευταίες λεπτομέρειες. Εμείς θα φτάναμε Λονδίνο το Σάββατο. Εκείνες κανόνισαν να έρθουν Λονδίνο τη Δευτέρα πρωί για να περάσουμε τη μέρα μαζί. Το βράδυ της Δευτέρας έκλεισαν να μείνουν Λονδίνο και την επόμενη το μεσημέρι θα επέστρεφαν.

Η αγωνία κορυφωνόταν!

Η μεγάλη μέρα

Τη Δευτέρα το πρωί ξυπνήσαμε, πήγαμε για πρωινό και περιμέναμε την άφιξη της Νίνας και της μαμάς της. Όσο ταξίδευαν προς Λονδίνο η Νίνα έστελνε μηνύματα στην Εβίτα και της έλεγε πόσο κοντά είχαν πλησιάσει. Θα έφταναν σε πέντε ώρες… Σε τρεις… Σε μία… Μπήκαν Λονδίνο… Η Νίνα φωτογράφιζε και ανέβαζε στο instagram κόκκινα λεωφορεία και δρόμους του Λονδίνου. Είχαν φτάσει… Το ραντεβού κανονίστηκε. Θα συναντιόμασταν έξω από το σταθμό του μετρό Earls Court.

Μέναμε εκεί κοντά και ξεκινήσαμε να πάμε προς τα εκεί με τα πόδια. Εγώ κρατούσα τη φωτογραφική, η Εβελίνα το κινητό (απ’ όπου και το παρακάτω βίντεο) και ήμασταν έτοιμες να απαθανατίσουμε τη μεγάλη συνάντηση της Εβίτας με τη Νίνα.

Ήμασταν στα 200 μέτρα από το σταθμό όταν η Εβίτα εντόπισε από μακριά τη Νίνα. Και τότε είδα μία σκηνή που δε θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Με την άδεια της Εβίτας και της Νίνας, δείτε την κι εσείς στο ενσωματωμένο βίντεο:

Κάποιες σκέψεις για τις online φιλίες

Οι online γνωριμίες μπορεί να εξελιχθούν σε υπέροχες φιλίες. Κι εγώ έχω γνωρίσει εκατοντάδες αξιόλογους ανθρώπους μέσω διαδικτύου. Ένα μεγάλο ποσοστό φίλων, συνεργατών, μαθητών μου είναι άνθρωποι που δεν γνώριζα πριν να φτιάξω το blog. Όμως οι online γνωριμίες των παιδιών μας θέλουν μια ιδιαίτερη προσοχή. Καμιά φορά νομίζουμε ότι οι κίνδυνοι του διαδικτύου είναι να πέσουν τα παιδιά πάνω σε κάποιον παιδόφιλο.

Και βέβαια υπάρχει και αυτός ο κίνδυνος, αλλά υπάρχουν κι άλλοι λιγότερο προφανείς. Στο διαδίκτυο τα παιδιά μπορούν να γνωρίσουν κάθε λογής παιδιά: Παιδιά με προβλήματα. Παιδιά που περνάνε δύσκολη περίοδο ή έχουν τάσεις αυτοκτονίας. Παιδιά που ξαφνικά εξαφανίζονται και οι διαδικτυακοί φίλοι δεν ξέρουν τι έχει συμβεί. Για όλους αυτούς τους λόγους χρειάζεται να είμαστε συνέχεια δίπλα στα παιδιά να συζητάμε, να τα συμβουλεύουμε και να τα μαθαίνουμε πώς να σκέφτονται (όχι τι να σκέφτονται).

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί το γεγονός ότι η γνωριμία της Εβίτας με τη Νίνα εξελίχθηκε σε μία υπέροχη φιλία δεν πρέπει να μας κάνει να επαναπαυόμαστε. Οι διαδικτυακές συναναστροφές των παιδιών μας χρειάζονται την ίδια προσοχή με τις υπόλοιπες συναναστροφές, για να μην πω μεγαλύτερη.

Η ίδια φωτογραφία σε μεγέθυνση: Ο κόσμος παρακολουθεί με απορία!

Με τις πιτζάμες στην Oxford Street

Και για να αλλάξουμε κλίμα, θα σας αποκαλύψω – όπως είχα υποσχεθεί – το λόγο για τον οποίο άφησα την κόρη μου να κυκλοφορεί με τις πιτζάμες στους δρόμους του Λονδίνου.

Ένα από τα πράγματα που θέλανε να κάνουν οι δυο φίλες ήταν να αγοράσουν ίδιες ολόσωμες πιτζάμες (τύπου onesie) για να τις  φοράνε το χειμώνα.

Και πράγματι πήγαμε σε ένα πολυκατάστημα και διάλεξαν δυο ίδιες ολόσωμες πιτζάμες. Στο μέρος που καθίσαμε στη συνέχεια για φαγητό τους μπήκε η ιδέα να φορέσουν τις πιτζάμες για να βγάλουν μία αναμνηστική φωτογραφία. Δε μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο οπότε δεν υπήρχε άλλη λύση από το να τις φορέσουν κάπου εκεί που ήμασταν.  Δεν είχαμε αντίρρηση να φορέσουν τη πιτζάμα για μια γρήγορη φωτογραφία για να έχουν κάτι να θυμόνται αλλά πού; Πώς;

Σκέφτηκαν να πάνε στην τουαλέτα να τις φορέσουν πάνω από τα ρούχα – όχι ό,τι καλύτερο αλλά δεν υπήρχε άλλη λύση – αλλά τελικά για διάφορους λόγους το σχέδιο ναυάγησε και επέστρεψαν στο τραπέζι απογοητευμένες.

Και τότε μπήκε σε εφαρμογή το πλάνο B: Θα τις φορούσαν πάνω από τα ρούχα εκεί στο τραπέζι.

Με συνοπτικές διαδικασίες φόρεσαν τις πιτζάμες! Τώρα έμενε να βγάλουμε τη φωτογραφία. Το μαγαζί ήταν ασφυκτικά γεμάτο και τελικά δεν ήταν και τόσο εύκολο να βγάλουμε τη φωτογραφία ανάμεσα στους ανθρώπους που έτρωγαν. Κοιταχτήκαμε με τη μαμά της Νίνας και συνεννοηθήκαμε με τα μάτια.

Η “μικρή τρέλα” της απλής φωτογραφίας, επρόκειτο να εξελιχθεί σε μεγάλη. Θα τις αφήναμε να βγουν στο δρόμο με τις πιτζάμες. Και κάπως έτσι ανοίξαμε την πόρτα του μαγαζιού και ξεχυθήκαμε στην Oxford Street, έναν από τους πιο κεντρικούς και πολυσύχναστους δρόμους του Λονδίνου, 2 μαμάδες, 3 παιδιά, τα 2 με πιτζάμες.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Περιττό να πω ότι γελάγαμε όλοι ακατάπαυστα. Όσο για εκείνες; Είχαν παλαβώσει. Ξεκαρδίζονταν, χόρευαν, έλεγαν αστεία. Παραλίγο να αρχίσουν να κάνουν show στους δρόμους! Το καλό είναι ότι στο Λονδίνο τα βλέπεις όλα. Δεν υπάρχει τίποτα που ΔΕΝ θα δεις στους δρόμους του Λονδίνου. Ακόμα και δυο έφηβα παιδιά που περπατάνε με τις πιτζάμες ενώ οι μαμάδες τους και η μεγάλη αδελφή φωτογραφίζουν και βιντεοσκοπούν. Κάτι ξέρω που το λέω… Κάτι ξέρω…

Στην επιστροφή στο μετρό το πήγαμε πολύ μακριά. Είχαμε αρχίσει να φανταζόμαστε τι θα λένε  μια μέρα στα εγγόνια τους. Θα ρωτάνε τα εγγόνια: “Εσύ τι έκανες γιαγιά όταν ήσουν 13-14;” Κι εκείνες θα απαντάνε: “Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι τρέλες κάναμε εμείς στα νιάτα μας.  Δεν μπορείτε να φανταστείτε… Ωραία χρόνια…”

Ήταν ένα 24ωρο γεμάτο συγκινήσεις, χαρές και γέλια. Ήταν ένα 24ωρο γεμάτο αναμνήσεις. Αναμνήσεις που θα θυμόνται μέχρι το τελευταίο λεπτό της ζωής τους. Αισθάνομαι ευγνώμων και πολύ τυχερή που έβαλα κι εγώ ένα μικρό πετραδάκι ώστε να γίνουν αυτές οι αναμνήσεις πραγματικότητα. Πάμε για τις επόμενες!

Διαβάστε τα υπόλοιπα posts της σειράς “Διακοπές στο Λονδίνο” εδώ:

• Ταξίδι στο εξωτερικό με παιδιά: 6 οφέλη (+ εντυπώσεις από το ταξίδι μας στο Λονδίνο)
• London Story #1 (Αυτό εδώ το post)
• London Story #2: Πώς να μη χάσεις το παιδί σου στο Λονδίνο (ή αλλού!)
• London Story #3: Να τι έπαθα όταν είδα το Αλαντίν το μιούζικαλ

Το post London Story #1: Ο πραγματικός λόγος που πήγαμε διακοπές στην Αγγλία δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Θυμάμαι ότι το είχα δει όταν πρωτοβγήκε (στην προ παιδιών εποχή) και να που χρόνια αργότερα το είδα και το ξαναείδα μαζί μαζί με τις κόρες μου και γελάσαμε μαζί.

Φέτος όμως βγήκε το… Home Alone για μαμάδες. Ειλικρινά, είχα καιρό να γελάσω τόσο!

Οι αγαπημένες youtubers του WhatsUpMoms, που από καιρό σε καιρό φιλοξενώ εδώ στο blog, έβγαλαν την δική τους έκδοση (παρωδία) του Home Alone. Είναι το όνειρο που γίνεται πραγματικότητα για κάθε μαμά: Να μείνει ΕΚΕΙΝΗ Μόνη στο σπίτι. Να την ξεχάσουν ΕΚΕΙΝΗ Home Alone για λίγες μέρες.

Και κοίταξε να δεις που τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα. Να ‘το λοιπον: Home Alone για μαμάδες!

Διασκεδάσατε; Μοιραστείτε το post. Και στα δικά μας!

Το post Home Alone για μαμάδες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Θα χρειαστείτε ένα μικρό κουπ-πατ και τα αγαπημένα σας υλικά για σάντουιτς – με τη διαφορά ότι θα χρησιμοποιήσετε μία φέτα λευκό ψωμί και μία φέτα ψωμί ολικής άλεσης.

Δείτε το βίντεο:

Για περισσότερες ιδέες και μυστικά για την Επιστροφή στα Σχολεία θα χαρώ να σας στείλω ένα απόσπασμα του νέου μου e-book. Κάντε κλικ ΕΔΩ ή στο παρακάτω κουμπί και θα το λάβετε στη στιγμή!

Το post Πώς να φτιάξετε ένα σάντουιτς δύο χρωμάτων για παιδιά δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Τα άλλοτε τρυφερά και αγαπησιάρικα παιδιά σου, που δεν ξεκολλούσαν από την αγκαλιά σου, φτάνουν στην εφηβεία και η υπόθεση “πώς να ξεκλέψεις αγκαλιές” γίνεται σπαζοκεφαλιά.

Το μόνο που έχω να προσθέσω στα tips του βίντεο, είναι ένα δικό μου που δοκίμασα σήμερα:  Αφήστε το έφηβο παιδί σας να συνδεθεί στο super-γρήγορο wi-fi του σπιτιού σας μετά από λίγες μέρες αποχή (γιατί στο μέρος που πήγε διακοπές η σύνδεση είχε ταχύτητα χελώνας). Όσο τα μάτια του είναι κολλημένα στην οθόνη, αγκαλιάστε το σαν να μην υπάρχει αύριο!

«Όπως καταλαβαίνεις, είναι πολύ σημαντική αυτή η στιγμή για μένα και το κινητό μου» μού είπε η Εβελίνα καθώς το κινητό της συνδεόταν και πάλι στο δίκτυο του σπιτιού μας. Το ίδιο σημαντική ήταν η στιγμή για την Εβίτα, που μπορεί να μην έχει ακόμα δικό της κινητό, αλλά πανηγύριζε που το iPad συνδέθηκε με το wi-fi του σπιτιού.

Βρε πως αλλάζουν οι εποχές. Κάποτε έγραφα post για να παραπονεθώ που δεν μπορούσα να μείνω μόνη μου στο μπάνιο και τώρα γράφω tips αγκαλιάσματος εφήβων παιδιών.

Αλλά το υπέρτατο tip απευθύνεται σε εσάς που έχετε ακόμα μικρότερα παιδιά: Μην καθυστερείτε ούτε λεπτό. Αγκαλιάστε τα, φιλήστε τα, ζουπήξτε τα, καθήστε στο πάτωμα και παίξτε μαζί τους. Τα χρόνια θα περάσουν αστραπή, αλλά η σχέση που θα αναπτύξετε μαζί τους θα παραμείνει μια ζωή.

Και όσο για την περίοδο της εφηβείας; Φροντίστε το σπίτι σας να έχει γρήγορο internet. Δε θα ξεκολλάνε λέμε. Internet, sweet internet.

Photo by Viktor Hertz

Το post Πώς να αγκαλιάσεις το έφηβο παιδί σου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το γεγονός όμως ότι μία μαμά έχει αποφασίσει – είτε συνειδητά είτε λόγω συνθηκών – να μείνει σπίτι και να μεγαλώσει τα παιδιά, δεν μειώνει την αξία της.

Έπεσα πριν από λίγο καιρό πάνω σε ένα Facebook live βίντεο του Jon Acuff. Ο Jon είναι συγγραφέας 5 βιβλίων best-seller, ομιλητής, blogger και με πολλή δυνατή παρουσία στα social media. Έχει δυο κόρες στην ηλικία των δικών μου και έτσι συσχετίζομαι πολύ με αυτά που κατά καιρούς μοιράζεται για την οικογένειά του. Ζουν στο Tennessee και η σύζυγός του δεν εργάζεται. Νιώθει καλά που είναι «μόνο μαμά» και εκνευρίζεται όταν οι άλλοι υπονοούν ότι αυτό δεν είναι αρκετό.

Ο Jon μοιράζεται τις σκέψεις του για το θέμα στο πολύ δυνατό βίντεο που που έχω ενσωματώσει πιο κάτω.

Δείτε το.

Τα αγαπημένα μου σημεία:

✔ Μία από τις πιο εκνευριστικές ερωτήσεις που δέχεται η σύζυγός μου από άλλους είναι τι άλλο κάνει εκτός από το να είναι μαμά. Και όταν εκείνη τους απαντάει με ενθουσιασμό ότι κάνει αυτό που πάντα ήθελε να κάνει, η έκφρασή τους είναι σαν να υποδηλώνει ότι αυτό δεν είναι αρκετό. Κι έτσι σήμερα θέλω να σας πω ότι αν είστε μαμά και αυτό είναι το όνειρό σας, είναι αρκετό. Έχετε ήδη αρκετή αξία.

✔ Καμιά φορά πέφτουμε στην παγίδα ότι αυτό που κάνουμε δεν είναι αρκετό γιατί συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους. Το σκεπτικό ότι «το γρασίδι είναι πιο πράσινο από την άλλη πλευρά του φράχτη» υπήρχε πάντα. Τώρα όμως εξ’ αιτίας των social media βλέπουμε πέρα από το φράχτη εκατομμυρίων άλλων αυλών. Αυτό μας κάνει να σκεφτόμαστε: Η ζωή τους είναι τέλεια ενώ η δική μου όχι.

✔ Με τη λογική μας ξέρουμε ότι βλέπουμε ένα μόνο στιγμιότυπο από τη ζωή τους αλλά όταν σκρολάρουμε στο Facebook ή στο Instagram πέφτουμε πάνω σε τέλειους γονείς.  Και αρχίζουμε χωρίς να το θέλουμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας μαζί τους. Να θυμάστε ότι αυτό είναι μόνο ένα στιγμιότυπο. Και συχνά από την άλλη πλευρά υπάρχει μεγάλη ακαταστασία που δε βλέπουμε. Βλέπουμε την επεξεργασμένη εκδοχή της ζωής κάποιου.

✔ Αν είσαι μαμά, κάνεις ήδη αρκετά. Αλλά ίσως και να υπάρχουν και άλλα πράγματα που θέλεις να κάνεις. Μπορεί να θέλεις να είσαι μαμά και να χτίσεις μια επιχείρηση. Να είσαι μαμά και να γράψεις και ένα βιβλίο. Να είσαι μαμά και να γίνεις fitness coach. Καμιά φορά ξεχνάμε ότι η ένταση με την οποία κυνηγάμε τους στόχους μας αλλάζει ανάλογα με τις περιόδους της ζωής. Αν έχεις μικρά παιδιά αυτό αποτελεί μία κρίση. Είναι μια υπέροχη κρίση… Το να κάνεις παιδιά είναι μία κρίση που σε αποδιοργανώνει από κάθε τι άλλο στη ζωή σου.  Έχεις φτιάξει τη ζωή σου όπως θέλεις και νομίζεις ότι ξέρεις πώς θα προχωρήσει και μετά αποκτάς παιδί και αρχίζει να επικρατεί μια τρέλα. Και έτσι πρέπει. Πρόκειται για κρίση. Είναι μια υπέροχη κρίση όμως. Και πρέπει να ξέρεις ότι αργότερα θα αλλάξουν τα πράγματα.

✔  Ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα. Νόμιζα ότι ότι αυτή η έκφραση ήταν κλισέ κι όμως περνάει τόσο γρήγορα. Έχω μία μόνο ευκαιρία να ζήσω την παιδική τους ηλικία. Επιχειρηματικές ευκαιρίες; Βιβλία; Ομιλίες; Έχω κι άλλες ευκαιρίες. Αλλά έχω μία μόνο ευκαιρία να ζήσω την παιδική τους ηλικία.

✔ Αν είστε νέες μαμάδες και σκέφτεστε «Έχω τόσα πράγματα να κάνω και δεν μπορώ να τα κάνω» μην ανησυχείτε. Είναι μια προσωρινή περίοδος. Τώρα έχετε άλλα πράγματα για τα οποία να τρέξετε, την οικογένειά σας. Αν είστε μαμάδες, έχετε ήδη αρκετή αξία. Αν είστε μαμάδες και μεγαλώνετε μόνες τα παιδιά σας, είστε σούπερ-ηρωίδες. Οι μαμάδες που γνωρίζω που μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους είναι απίστευτες. Έχετε αρκετή αξία. Θέλω να το θυμάστε αυτό.

✔ Αν γνωρίζετε κάποια μαμά που νομίζετε ότι χρειάζεται να ακούσει αυτά τα λόγια, μοιραστείτε το. Γιατί αυτό είναι το όμορφο κομμάτι των social media. Ότι μπορούμε να μοιραστούμε πράγματα. Μπορούμε να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον με ένα βίντεο ή ένα post ή ένα tweet.

✔ Έχεις ήδη αρκετή αξία.

Photo by Mateus Lunardi Dutra

Το post Ένα μήνυμα στη μαμά που είναι «μόνο μαμά» δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Θυμάμαι για παράδειγμα τότε που οι κόρες μου ήταν μικρές και έκαναν τα πρώτα τους βήματα. Δεν είχαν ακόμα αποκτήσει απόλυτο έλεγχο του σώματός τους και έπεφταν συνέχεια. Ακόμα ένα μικρό υψωματάκι στο δρόμο, τις έκανε να χάσουν την ισορροπία τους και να σωριαστούν. Και όταν έπεφταν, γύριζαν πάντα να με κοιτάξουν. Λες και αναζητούσαν στα μάτια μου ανατροφοδότηση για το αν είχαν χτυπήσει ή όχι. Από τη στάση μου εξαρτιόταν αν θα έβαζαν τα κλάματα ή αν θα σηκώνονταν και θα συνέχιζαν σαν να μην τρέχει τίποτα.

Όλα τα παιδιά γυρνάνε να κοιτάξουν τη μαμά τους όταν πέφτουν. Αν δουν τη μαμά ήρεμη, ηρεμούν. Αν δουν τη μαμά πανικόβλητη, ταράζονται και βάζουν τα κλάματα.

Κι έτσι χαμογελούσα. Ήμουν δίπλα τους, αλλά έκρυβα την ανησυχία μου για να μην τις αναστατώσω. Όπως εγώ, έτσι κι ένα σωρό άλλες μαμάδες κάνουν καθημερινά το ίδιο. Και δε μιλάω μόνο για το πέσιμο σε αυτά τα πρώτα βήματα. Μιλάω για το πέσιμο και τα παραπατήματα σε κάθε τι νέο, τρομακτικό ή δύσκολο στη ζωή. Τα λόγια μας τους δίνουν δύναμη. Η στάση μας είτε τα ενδυναμώνει, είτε τα αποδυναμώνει.

Με αφορμή τη γιορτή της μητέρας αλλά και τους Ολυμπιακούς που πλησιάζουν μοιράζομαι σήμερα μαζί σας το βίντεο της καμπάνιας «Σ’ Ευχαριστώ, Μαμά» της P&G, που βρίσκεται πίσω από προϊόντα όπως Pampers, Ariel, Always. Παρακολουθώ την καμπάνια «Σ’ Eυχαριστώ, Μαμά» από τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 2010. Θυμάμαι ότι είχα αναφερθεί σε αυτήν στο 3o Συνέδριο Social Media, πολύ πριν να βγει το εκπληκτικό βιντεάκι Best Job των Ολυμπιακών του 2012, που έγινε viral και πραγματικά την εκτόξευσε.

Όπως κάθε φορά, έτσι και φέτος, το βίντεο με άγγιξε πολύ. Με άγγιξε τόσο ως πρώην αθλήτρια, όσο και ως μαμά.

Ο φόβος του κοριτσιού στην αρχή του βίντεο που βλέπει τον τυφώνα να πλησιάζει, εξανεμίζεται καθώς αντιλαμβάνεται ότι η μαμά της έχει τον έλεγχο και ξέρει τι κάνει. Λίγα χρόνια αργότερα αγωνίζεται στους Ολυμπιακούς στην Ενόργανη Γυμναστική. Νιώθει την ίδια αναστάτωση, αλλά έχει μάθει να τιθασεύει το φόβο της.

Μια αθλήτρια του beach-volley θυμάται το τρακάρισμα που είχε όταν ήταν μικρή. «Είσαι καλά, είσαι καλά» της λέει η μαμά της μέσα στο αυτοκίνητο για να την ηρεμήσει. Η καθησυχαστική φωνή της μαμάς της, δεν έχει φύγει από το μυαλό της. Είναι πλέον μαζί της στους αγώνες.

Ένας αθλητής καταδύσεων θυμάται τότε που ήταν παιδί και κλείστηκε στο ασανσέρ μαζί με τη μαμά του. «Πάρε μια βαθιά ανάσα» του λέει εκείνη. Και εκείνος παίρνει μια βαθιά ανάσα και κάνει το άλμα που του χαρίζει το χρυσό. Κορυφαία στιγμή όταν βγαίνει από την πισίνα και κάνει μπροστά στην κάμερα το σήμα ευχαριστώ. Η μαμά του τον παρακολουθεί από την τηλεόραση. Είναι σαν να της λέει  «Ευχαριστώ Μαμά».

Είναι δύσκολο να είσαι μαμά. Είναι ό,τι πιο δύσκολο – αλλά και πιο αξιόλογο – θα κάνουμε ποτέ στη ζωή μας. Γιατί μεγαλώνουμε ανθρώπους. Κι αν αυτό δεν είναι δύσκολο και αξιόλογο τότε τι είναι;

Δεν είμαι όμως η μόνη που πιστεύει ότι η μητρότητα είναι δύσκολη.  Στην παγκόσμια έρευνα που διεξήγαγε η P&G το Νοέμβριο του 2015, το 64% των μαμάδων συμφωνεί ότι η μητρότητα σήμερα είναι πιο σύνθετο ζήτημα απ’ ότι στο παρελθόν. Όλες σχεδόν οι μαμάδες (97%) παραδέχονται ότι δεν μπορούσαν να προβλέψουν εκ των προτέρων τις απαιτήσεις της μητρότητας. Και αφού έγιναν μαμάδες εκτίμησαν ακόμα περισσότερο τις δικές τους μαμάδες, αναγνωρίζοντας την υπομονή τους, την κατανόησή τους και τη συναισθηματική τους δύναμη.

Είναι η σειρά μας να οπλιστούμε με συναισθηματική δύναμη. Είναι η σειρά μας να την μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας.

Ο Garisson Keillor είπε «Τίποτα από αυτά που κάνεις για τα παιδιά σου δεν πηγαίνει ποτέ χαμένο». Και το νέο βίντεο Thank you Mom, μας το υπενθυμίζει με τον καλύτερο τρόπο.

Το post Τίποτα από αυτά που κάνεις για τα παιδιά σου δεν πηγαίνει ποτέ χαμένο #ThankYouMom δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.