Αυτό σημαίνει ότι όταν αδιαφορούμε για τον εαυτό μας, κάνουμε κακό όχι μόνο σε εμάς αλλά και στα παιδιά μας.

Πώς όμως μπορούμε να νιώσουμε ικανοποίηση από τη ζωή μας και τον εαυτό μας; Τι σημαίνει φροντίζω και νοιάζομαι για τον εαυτό μου;

✔ Νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει ότι αγαπώ και αποδέχομαι τον εαυτό μου ακριβώς όπως ακριβώς είναι.

✔ Νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει ότι σταματάω να επικεντρώνομαι σε αυτά που δεν έχω και αρχίζω να νιώθω ευγνωμοσύνη για αυτά που έχω.

✔ Νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει ότι αφιερώνω χρόνο στον εαυτό μου και κάνω πράγματα που με ευχαριστούν. Χρόνο για να βγω μια βόλτα, να απολαύσω τον ήλιο, να ακούσω την αγαπημένη μου μουσική, να αυτοσυγκεντρωθώ, να επαναφέρω στη μνήμη μου ευχάριστες αναμνήσεις.

✔ Νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει ότι φροντίζω το σώμα μου. Το σώμα μου είναι ένας πολύτιμος ναός και το φροντίζω με σωστή διατροφή και σωματική άσκηση.

✔ Νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει ότι απελευθερώνομαι από την έμμονη ιδέα των κιλών μου. Δίνω προτεραιότητα στο πόσο υγιής είμαι και όχι στο πώς φαίνομαι εξωτερικά.

✔ Νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει ότι καλλιεργώ το πνεύμα μου και ότι μορφώνομαι καθημερινά. Ζούμε στην εποχή του internet και έχουμε πρόσβαση στις γνώσεις όλου του κόσμου. Πόσο πιο τυχεροί θα μπορούσαμε να είμαστε;

✔ Νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει ότι κοιμάμαι αρκετά. Λίγα είναι τα πράγματα που φορτίζουν τις μπαταρίες μας και αποκαθιστούν τη συναισθηματική μας ισορροπία όσο ένας καλός ύπνος.

✔ Νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει ότι κρατώ – όσο είναι δυνατό – αποστάσεις από αρνητικούς και τοξικούς ανθρώπους.

✔ Νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει ότι σταματάω να επιδιώκω την τελειότητα. Η τέλεια ζωή δεν υπάρχει και η επιδίωξή της παραλύει.

✔ Νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει ότι χτίζω την οικονομική μου ευημερία. Εξοικονομώ, αποταμιεύω, κερδίζω, δημιουργώ.

✔ Νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει ότι μαθαίνω να απολαμβάνω τα μικρά καθημερινά πράγματα.

✔ Νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει ότι μαθαίνω να λέω όχι. Μερικές φορές όταν λες όχι στους άλλους, λες ναι στον εαυτό σου.

✔ Νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει ότι νοιάζομαι για τα παιδιά μου, αλλά και για τους άλλους, γιατί η βελτίωση της ζωής εκείνων που έχουν ανάγκη βελτιώνει τον κόσμο μέσα στον οποίο ζω.

✔ Νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει ότι δεν προσπαθώ να μιμηθώ κανένα. Είμαι ο εαυτός μου, είμαι ένα μοναδικό ον και η μοναδικότητά μου είναι προτέρημα και όχι μειονέκτημα. Ο κόσμος έχει ανάγκη από όλα αυτά που μόνο εγώ μπορώ να προσφέρω, από τη δική μου μοναδική φωνή, από το δικό μου μοναδικό αποτύπωμα.

Το post Νοιάζομαι για τον εαυτό μου σημαίνει… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ή αν είναι πραγματικά αδύνατον να αφήσετε ό,τι κάνετε αυτή τη στιγμή (γιατί είστε π.χ. στη δουλειά) κάντε το λίγο αργότερα. Ή αν ούτε αυτό είναι δυνατόν, βάλτε την αγαπημένη σας μουσική και χορέψτε μέσα στο σπίτι!

Στόχος μας θα πρέπει να είναι να κάνουμε τρία εικοσάλεπτα περπατήματος ή άλλης “άσκησης που γυμνάζει την καρδιά” μέσα στην εβδομάδα. Ασκήσεις όπως το περπάτημα, το κολύμπι, το ποδήλατο, το τρέξιμο κλπ. Το περπάτημα είναι κατά τη γνώμη μου ιδανικό. Μπορούν να το κάνουν όλοι, όπου κι αν μένουν, ό,τι ηλικία κι αν έχουν, σε όποια φυσική κατάσταση κι αν βρίσκονται!

Βγείτε έξω λοιπόν έξω και περπατήστε για 20 λεπτά. Αν λαχανιάσετε ελαφρά ή ιδρώσετε είστε σε καλό δρόμο.

Καλό περπάτημα! 

Αντέχετε μερικές περισσότερες πληροφορίες;  

Έγραψα παραπάνω “αν λαχανιάσετε ελαφρά ή ιδρώσετε είστε σε καλό δρόμο”. Ας δώσω όμως λίγες περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ένταση της άσκησης προκειμένου η εκγύμναση της καρδιάς να είναι η καλύτερη δυνατή. Στόχος είναι  οι σφυγμοί της καρδιάς μας κατά τη διάρκεια της άσκησης, να αυξηθούν τόσο ώστε να πιάσουν ένα συγκεκριμένο επίπεδο. Προσοχή επαναλαμβάνω ότι δε χρειάζεται να διαβάσετε αυτές τις πληροφορίες προκειμένου να βγείτε για ένα 20λεπτο περπάτημα! Ανοίγω απλά ένα παράθυρο πληροφοριών στην επιστήμη του αθλητισμού, που μπορεί να σας ενδιαφέρει μπορεί και όχι.  

Ας δούμε όμως κατ’ αρχήν πώς μπορούμε να βρούμε το ανώτατο όριο στο οποίο μπορούν να φτάσουν οι σφυγμοί της καρδιάς μας. Το νούμερο αυτό προκύπτει αν αφαιρέσουμε από τον αριθμό 220 την ηλικία μας. Αν για παράδειγμα είμαστε 40, κάνουμε την αφαίρεση 220-40=180. Το μέγιστο που μπορούν να φτάσουν οι σφυγμοί μας λοιπόν αν είμαστε 40, είναι 180. Τώρα ανάλογα με το αν είμαστε αρχάριοι ή προχωρημένοι και ανάλογα με τους στόχους της άσκησης, μπορούμε να υπολογίσουμε την επιθυμητή “ζώνη” στην οποία θέλουμε να φτάνουν οι σφυγμοί μας,  Αν τώρα ξεκινάμε, στοχεύουμε στο 65-75% του ανώτατου ορίου για την ηλικία μας , ενώ αν είμαστε προχωρημένοι, στο  80%  ή και παραπάνω.  

• 65% του 180=117 σφυγμοί για κάποιον 40άρη
• 80% του 180=144 σφυγμοί για κάποιον 40άρη 

Κάποια στιγμή λοιπόν κατά τη διάρκεια του περπατήματός σας, μπορείτε να σταματήσετε και να πάρετε τους σφυγμούς σας και να τσεκάρετε πού βρίσκεστε με βάση τα παραπάνω στοιχεία. 

Οι παραπάνω πληροφορίες είναι ενδεικτικές, περιγράφουν μία μόνο από τις μεθόδους υπολογισμού που υπάρχουν και σίγουρα δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη συμβουλή του γιατρού σας ή του γυμναστή σας, ο οποίος θα σας καθοδηγήσει καλύτερα.

 Photo by Bart Busschots 

Το post Απροειδοποίητο τεστ: Βγείτε για περπάτημα! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

http://youtu.be/cvm7Fqbpqcg

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που η γενιά των σημερινών παιδιών αναμένεται να πεθάνει 5 χρόνια πριν από την ηλικία που θα πεθάνουν οι γονείς τους (εμείς), εξ’ αιτίας της ακινησίας.

Η περίοδος εγγραφών σε αθλητικούς συλλόγους, δήμους, σωματεία ξεκινάει σε λίγες μέρες. Ας κλείσουμε ραντεβού με το γιατρό για τις απαραίτητες εξετάσεις και ας ενθαρρύνουμε τα παιδιά  να ασχοληθούν με τον αθλητισμό ή να ανακαλύψουν μία άλλη φυσική δραστηριότητα που θα αγαπήσουν και θα κάνουν συστηματικά. Το ίδιο ας κάνουμε και οι μεγάλοι.

Κάποια ακόμα από τα θετικά μηνύματα που ακούγονται στο βίντεο:

“Θα είναι η καλύτερη χρονιά μου.”
“Κάνε νέους φίλους. Η χαρά που μπορείς να φέρεις στη ζωή κάποιου άλλου είναι ανεκτίμητη.”
“Η ζωή είναι ένα ξεχωριστό δώρο.”
“Ο κόσμος είναι γεμάτος ευκαιρίες.”
“Τίποτα δεν είναι εκτός ορίων. Μπορείς να κάνεις τα πάντα. Ό,τι κι αν βάλεις στο μυαλό σου μπορείς να το πετύχεις.”
“Έχουμε μία ζωή να ζήσουμε. Ας τη ζήσουμε υγιείς.”

Photo by Lotus Carroll 

Το post Έχουμε μία ζωή να ζήσουμε. Ας τη ζήσουμε υγιείς. δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Εξάλλου τα στοιχεία σήμερα είναι πιο ανησυχητικά από ποτέ. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που η σημερινή γενιά αναμένεται να πεθάνει 5 χρόνια πριν από την ηλικία που θα πεθάνει η προηγούμενη. Και αυτό, λόγω της καθιστικής ζωής. Το σώμα μας και είναι σχεδιασμένο για να κινείται και εμείς (και χειρότερα τα παιδιά μας) καθηλωνόμαστε μπροστά στην τηλεόραση, στους υπολογιστές και στα video games.

Η κίνηση και η φυσική δραστηριότητα πρέπει να μπει και πάλι στη ζωή μας και στη ζωή των παιδιών. Σε συζήτηση που είχα πρόσφατα με τον κύριο Ηλία Λιάρο που είναι διευθυντής του αθλητικού τμήματος των εκπαιδευτηρίων Ο Πλάτων κάναμε μία εκτενή συζήτηση για το θέμα της άσκησης, τους τρόπους που ένα σχολείο μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να γυμνάζονται και τη στάση των σημερινών γονέων απέναντι στον αθλητισμό.

Δυστυχώς τα παιδιά των πόλεων είναι κλεισμένα σε τέσσερις τοίχους κυριολεκτικά. Δεν υπάρχουν χώροι, δεν υπάρχουν αλάνες, δεν υπάρχουν αυλές κι έτσι τα παιδιά καθηλώνονται στο σπίτι.

Το μάθημα της Φυσικής Αγωγής στα σχολεία βοηθάει, αλλά το υπουργείο προβλέπει δύο ώρες μόνο μάθημα την εβδομάδα για το δημοτικό που στο Λύκειο γίνεται μία ώρα. Είναι ελάχιστες!

Το περπάτημα, οι βόλτες, το ποδήλατο, οι εκδρομές είναι εξαιρετικές δραστηριότητες, αλλά συνήθως γίνονται μόνο Σαββατοκύριακο – και αν.

Έτσι μία καλή διέξοδος είναι η ενασχόληση των παιδιών με κάποιο άθλημα. Οι γονείς σήμερα, όπως μου είπε ο κύριος Λιάρος, φαίνεται ότι είναι αρκετά συνειδητοποιημένοι για το πόσο σημαντικό είναι τα παιδιά να ασχολούνται με κάποιο άθλημα και αυτό είναι ιδιαίτερα αισιόδοξο.

Είναι ιδανικό βέβαια το ίδιο το σχολείο να παρέχει στα παιδιά τη δυνατότητα να αθλούνται μέσα στους χώρους του, μετά το πέρας των μαθημάτων. Για παράδειγμα Ο Πλάτων, δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να κάνουν απογευματινές δραστηριότητες σε διάφορα αθλήματα, ενώ υπάρχει και ο αθλητικός όμιλος του σχολείου που έχει αγωνιστικές ομάδες. Γνωρίζουμε όμως ότι αυτή η δυνατότητα δεν παρέχεται δυστυχώς στα περισσότερα σχολεία, οπότε οι γονείς χρειάζεται να μπαίνουν στη διαδικασία να πηγαίνουν τα παιδιά τους οι ίδιοι σε συλλόγους και γυμναστήρια κατά τις απογευματινές ώρες.

Σε σχέση λοιπόν με τα παλαιότερα χρόνια, τα παιδιά μπαίνουν σήμερα από νωρίς στον οργανωμένο αθλητισμό. Αυτό δεν είναι απαραίτητα ό,τι καλύτερο, αλλά καθώς η έλλειψη χώρων για παιχνίδι είναι δεδομένη, ο οργανωμένος αθλητισμός είναι μία καλή εναλλακτική. Παρ’ όλα αυτά το κύριο μέλημά μας, όπως είπε ο κύριος Λιάρος, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες, θα πρέπει να είναι το παιδί να αγαπήσει την άθληση. Οι νίκες και η αγωνιστική εξέλιξη θα πρέπει να περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Ο κύριος Λιάρος πρότεινε επίσης μία ιδέα που μου άρεσε πολύ: Τα σχολεία τα απογεύματα θα μπορούσαν να ανοίγουν κάποιες ώρες τα προαύλιά τους ώστε τα παιδιά να μπορούν να μπαίνουν και να χρησιμοποιούν τα γήπεδα. Θα μπορούσαν να υπάρχουν εκεί γυμναστές, ώστε να δίνουν τις μπάλες και να επιβλέπουν. Αυτό γίνεται ήδη σε κάποια ιδιωτικά σχολεία για τους μαθητές τους και είναι μία ιδέα που θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε όλα τα σχολεία.

Συζητήσαμε επίσης για το πόσο σημαντικό είναι να αφήσουμε τα παιδιά να κατασταλάξουν από μόνα τους για το ποιο άθλημα να ακολουθήσουν. Όταν τα παιδιά είναι μικρά δεν ξέρουν τι θέλουν και αυτό είναι φυσιολογικό. Μπορούμε να τα αφήσουμε να δοκιμάσουν διάφορα αθλήματα για να δουν τι τους ταιριάζει. Τελικά όμως οφείλουμε να σεβαστούμε τις επιλογές και τις επιθυμίες τους. Γιατί εμείς μπορεί να βλέπουμε ότι το παιδί μας ταιριάζει στο καράτε, αλλά το παιδί μπορεί να μην περνάει καλά στο καράτε! Δεν μπορείς να κάνεις τον αθλητισμό καταναγκαστικό έργο σε αυτή την ηλικία!

Τέλος ρώτησα τον κύριο Λιάρο την προσωπική του άποψη για ένα ερώτημα που απασχολεί αρκετά εμάς τους γονείς: Ατομικό ή ομαδικό άθλημα για το παιδί μου; Μου είπε ότι αν του έβαζαν ένα μαχαίρι στο λαιμό για να διαλέξει ή το ένα ή το άλλο, θα διάλεγε το ομαδικό άθλημα. Το παιδί μαθαίνει να συνεργάζεται με τους συμπαίκτες του και να πειθαρχεί ως μέλος μίας ομάδας. Τα αποτελέσματα έρχονται μέσα από ομαδική δουλειά και αυτό είναι σημαντικό. Εκθείασε όμως τη θετική επίδραση που μπορεί να έχει στα παιδιά η ενασχόληση με συγκεκριμένα ατομικά αθλήματα, όπως π.χ. οι πολεμικές τέχνες. Τόνισε όμως ότι κάθε παιδί είναι διαφορετικό, ότι οφείλουμε να σεβαστούμε τις κλίσεις και τα ταλέντα του κι ας μην ξεχνάμε βέβαια ότι κανείς δεν εμποδίζει ένα παιδί που ασχολείται με ένα ατομικό άθλημα να κάνει παράλληλα και ένα ομαδικό.

Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον κύριο Λιάρο για το χρόνο του και τις χρήσιμες πληροφορίες που μοιράστηκε μαζί μου. Ο στόχος όλων μας, γονέων, εκπαιδευτικών, σχολείων, πολιτείας πρέπει να είναι κοινός. Να δημιουργούμε από νωρίς θετικές εμπειρίες άσκησης στα παιδιά και να ενσωματώσουμε τη γυμναστική στην καθημερινή τους ζωή.

Τα παιδιά θα είναι πιο υγιή, θα αποδίδουν καλύτερα, θα συγκεντρώνονται περισσότερο και θα είναι πιο χαρούμενα!

“Οποιοδήποτε δεκάχρονο παιδί μπορεί να σας πει
ότι τίποτα καλό δεν συμβαίνει όταν στέκεσαι ακίνητος.”

Photo by Jonas Seaman 

Το post Ας κινηθούμε! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Δυνατά κουτάλια

Την πρώτη φορά που μπήκαν τα κορίτσια στην κουζίνα και με είδαν να κάνω βάρη (ενώ ταυτόχρονα παρακολουθούσα το φαγητό στην κατσαρόλα), η Εβίτα είπε: «Μαμά, με φρικάρεις.»

Η Εβελίνα αντέδρασε διαφορετικά: έτρεξε και πήρε δύο τηλεκοντρόλ και άρχισε να κάνει ό,τι κάνω. (Και αργότερα δοκιμάζοντας το φαγητό, μού είπε: «Επιτυχία γυναίκα.»)

Χθες είχα και πάλι ένα 5λεπτο κενό και βρήκα την ευκαιρία να κάνω και πάλι βάρη. Μπήκαν μέσα και με είδαν. Η Εβίτα αυτή τη φορά ενθουσιάστηκε και καθώς είχα κάνει το λάθος να μην έχω βάλει μουσική έτρεξε και έφερε το iPhone κι έδωσε φωνητική εντολή για μουσική. Μετά πήγε μέχρι το συρτάρι της κουζίνας και πήρε δύο κουτάλια και αρχίζει και κάνει ό,τι κάνω.
Μετά από ένα λεπτό μπήκε και η Εβελίνα μέσα. Μη χάσει, έτρεξε κι εκείνη και πήρε δύο κουτάλια και μπήκε στην παρέα. Οι τρεις μας κάναμε βάρη με αλτηράκια και κουτάλια υπό τους ήχους αγαπημένης μουσικής που ακουγόταν από το ηχείo του iPhone. Μεγάλες στιγμές.

Μετά από λίγο η Εβελίνα συνεχίζοντας να κάνει «κουτάλια» είπε: «Πω πω μετά από αυτό θα μπορούμε να ψαρεύουμε στη σούπα πολύ εύκολα».
Δεν κατάλαβα τι εννοούσε. «Γιατί;» τη ρώτησα.
«Γινόμαστε δυνατές στα κουτάλια μαμά!»

Δυνατές στα κουτάλια.  Γερά, δυνατά κουτάλια.  Τρέμε σούπα.

photo by birgit

Το post Δυνατά κουτάλια δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το ερώτημα τέθηκε σε παιδιά. Οι απαντήσεις τους, ό,τι ακριβώς θα περίμενε κανείς από παιδιά:

• Θα έφτιαχνα μία μηχανή του χρόνου
• Θα έφτιαχνα φάρμακα για τους αρρώστους
• Θα έψαχνα για εξωγήινους
• Θα πήγαινα να δω το φεγγάρι
• Θα μάθαινα στην αδελφή μου να μη μισεί τον τόνο

Στο τέλος ένα αγοράκι ρωτάει: “Γιατί μου την κάνετε αυτή την ερώτηση;”

Γιατί λοιπόν;

Γιατί είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που αυτή η γενιά αναμένεται να πεθάνει 5 χρόνια πριν από την ηλικία που θα πεθάνουν οι γονείς τους.

Είμαστε σχεδιασμένοι για να κινούμαστε.  Παλαιότερα, η κίνηση ήταν μέρος της καθημερινής μας ζωής. Τα τελευταία όμως χρόνια η καθιστική ζωή είναι το “φυσιολογικό”. Μόνο που αυτού του είδους  το “φυσιολογικό” έχει και τις επιπτώσεις του.

Αν και όπως έχω ξαναγράψει πιστεύω ότι η γυμναστική θα πρέπει να γίνεται κατ’ αρχήν μέσα στα σχολεία, εμείς ως γονείς ας μην παύουμε να αναρωτιόμαστε:  Τι μπορούμε να κάνουμε για να δώσουμε πίσω σε αυτή τη γενιά τα πέντε τους επιπλέον χρόνια; Όχι απλά να τα αφήσουμε να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, αλλά να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να ανακαλύψουν ένα άθλημα ή μία φυσική δραστηριότητα που να αγαπήσουν.

Όσο σοβαρά παίρνουμε το θέμα της διατροφής τους, άλλο τόσο σοβαρά πρέπει να πάρουμε το θέμα της άσκησής τους. Ας ξεπεράσουμε τις δικαιολογίες που έχουμε στο μυαλό μας ότι όποιος ασχολείται με τον αθλητισμό μπλέκει με αναβολικά.  Δε λέω ότι αναβολικά δεν υπάρχουν. Αλλά ακόμα  το παιδί δεν άρχισε να γυμνάζεται, εμείς φτάσαμε με το μυαλό μας στο σημείο να ασχολείται με τον πρωταθλητισμό και να οδηγείται στα αναβολικά; Είναι σαν το ανέκδοτο με το γρύλο. Ή εκείνο το μωρουδιακό φορμάκι που πάνω γράφει “Δεν επιτρέπεται να βγω ραντεβού. Ποτέ.”

Ας δώσουμε πίσω στα παιδιά τα 5 επιπλέον τους χρόνια. Και όπως άλλωστε αναφέρεται και στην τελευταία σελίδα του report Designed to Move που συνοδεύει το παραπάνω βίντεο:

“Οποιοδήποτε δεκάχρονο παιδί μπορεί να σας πει ότι τίποτα καλό δεν συμβαίνει όταν στέκεσαι ακίνητος.”   

Το post Τι θα έκανες αν είχες 5 ακόμα χρόνια να ζήσεις; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το βίντεο της 108χρονης Alice Herz Sommer που μπορείτε να δείτε στο παλαιότερο post μου Πώς μπορεί ένα παιδί να μη γελάει όταν γελάει η μαμά του;  μού δίνει πάντα δύναμη και ενέργεια όταν τη χρειάζομαι.

Ο μεγαλύτερος αθλητής των Ολυμπιακών του Λονδίνου αγώνων ήταν  71.

Ο Colonel Sanders, ίδρυσε τα Kentucky Fried Chicken, αφού βγήκε στη σύνταξη.

O George Burns, κέρδισε oscar στα 80 του. Σε ηλικία ενενήντα έξι ετών, υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με το ξενοδοχείο Riviera στο Las Vegas αντί για δεκαετές, γιατί δεν ήταν σίγουρος ότι το μέρος θα εξακολουθούσε να υπάρχει για τα επόμενα δέκα ολόκληρα χρόνια.

Και η 86χρονη γυμνάστρια Johanna Quaas, βάζει τα γυαλιά σε ανθρώπους που έχουν τα μισά της χρόνια – για να μην πω και σε 20χρονους. Σταμάτησε να παίρνει μέρος σε αγώνες για seniors γιατί “δεν έχει πλέον πλάκα να ανταγωνίζεσαι με 70χρονους” και γυμνάζεται πλέον “μόνο για διασκέδαση”.

Η ηλικία είναι απλά ένα νούμερο.

“Τι ηλικία θα είχατε, αν δεν ξέρατε ποια είναι η ηλικία σας; ” 
~Satchel Paige

Το post Τι ηλικία θα είχατε; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.