Φέτος θα χόρευαν και πάλι μαζί. Για μία τελευταία φορά.

2009

Στη μουσικοχορευτική γιορτή λήξης του σχολείου των κοριτσιών, συμμετέχουν τα παιδιά που πηγαίνουν Τετάρτη, Πέμπτη και Έκτη και έτσι φέτος ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχε η Εβίτα ως τεταρτάκι και η τελευταία η Εβελίνα ως εκτάκι.

Όπως πιθανόν να γνωρίζετε όσοι διαβάζετε το Aspa Online καιρό, η συγκεκριμένη γιορτή λήξης δεν είναι μια απλή γιορτή λήξης. Είναι ο πανηγυρικός επίλογος της χρονιάς για τον οποίο τα παιδιά δουλεύουν σκληρά εδώ και μήνες, συχνά και ώρες εκτός σχολείου, υπό την καθοδήγηση της κυρίας Φάλυς, της δασκάλας τους της Φυσικής Αγωγής.

Δημοσίευση που είχα κάνει στο Facebook στις 3 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Φέτος το θέμα της εκδήλωσης ήταν «Απόψε Ονειρεύτηκα…» και καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς ξεδιπλώνονταν τα όνειρα των παιδιών που έπεσαν για ύπνο και άρχισαν να ονειρεύονται.

Παιδιά που κοιμόνταν στα κρεβατάκια τους αγκαλιά με τα κουκλάκια τους, αλλά και φτωχά παιδιά που ξάπλωναν στην άκρη του δρόμου και δεν είχαν να σκεπαστούν ούτε με ένα σεντόνι…

Και ονειρεύτηκαν… Και τι δεν ονειρεύτηκαν!

Ότι ήταν μαζί με τους φίλους τους και ζούσαν την απίστευτη περιπέτεια των πειρατών της Καραϊβικής…

Πειρατές της Καραϊβικής

Ότι ταξίδεψαν στη Βραζιλία και συνάντησαν τους αγαπημένους τους ποδοσφαιριστές…

Ότι δεν υπήρχαν φράγματα μεταξύ των ανθρώπων…

Φίλοι διαφορετικοί: Γέφυρες χτίζουμε, φράγματα γκρεμίζουμε

Ότι ζούσαν λέει σε μια χώρα που εφάρμοζε τους ίδιους της τους νόμους…

Να εφαρμοστεί ο αντικαπνιστικός νόμος

Ότι πήγαν στην Αφρική και παρακολούθησαν τα παιδιά να χορεύουν μαγικούς αφρικάνικους χορούς…

Faluma Makelele, αφρικάνικο

.. αλλά και στη Μαύρη θάλασσα όπου «τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα φέρνουνε μηνύματα για μιαν αγάπη που `χα»

Μαύρη θάλασσα

Ότι όλα τα παιδιά μαζί έκαναν κάτι για την Ελλάδα που αγαπούν τόσο…

“Δε σε φοβάμαι”

“Δε σε φοβάμαι, δε σε φοβάμαι, με την Ελλάδα εγώ ξυπνάω και κοιμάμαι.”

Ότι χόρευαν τους όμορφους Ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς όπως τον Πυργούσικο από τη Χίο.

Πυργούσικος

Ότι ανέβασαν τη μουσική στο maximum και ζούσαν τη ζωή στο maximum. Let’s get LOUD!

Let’s get loud

Ότι ταξίδεψαν στην αγκαλιά του Βόσπορου και θυμήθηκαν όσους δεν είναι πια μαζί μας…

Βόσπορος

Ότι πήγαν σε ένα πάρτυ disco και χόρεψαν Y.M.C.A.!

Y.M.C.A.

Ότι ήταν λέει σωματοφύλακες. «Ένας για όλους, όλοι για έναν».

Σωματοφύλακες

Ότι μεταμορφώθηκαν σε νεράιδες, έμαθαν να χορεύουν και να σκορπούν τη μαγική τους νεραϊδόσκονη!

Fairy ballet

Ότι ήταν “Smooth Criminals” και χόρευαν τα βήματα του moonwalk μαζί με τον Michael Jackson…

Smooth Criminal

Ότι διασκέδασαν ξέφρενα χορεύοντας Limbo!

Do the limbo dance

Limbo

Και μετά, το φινάλε…

Φινάλε; Ή μήπως νέο ξεκίνημα;

Ήταν ένα όνειρο που δεν ήθελα να τελειώσει. Ένα όνειρο που με ταξίδεψε, με ξεσήκωσε και με συγκίνησε. Καμάρωσα τόσο τα δικά μου παιδιά, όσο και τους φίλους τους, που τους γνωρίζω από τότε που ήταν προνηπιάκια.

Όπως εκείνον τον φίλο της Εβίτας που ως νήπιο απειλούσε ότι θα γίνει χαμός αν εξακολουθήσει να κάνει παρέα με τον Δημήτρη (θα έπαιρνε τους φίλους του και θα πήγαιναν όλοι μαζί να κλάψουν κάτω από το σπίτι του Δημήτρη, τέτοιος χαμός).  Όπως τους κολλητούς φίλους της Εβελίνας που είναι μαζί από το νηπιαγωγείο και τους θυμάμαι ακόμα με τα φαφούτικα χαμόγελά τους. Και τώρα θα πάνε Γυμνάσιο – και δεν το χωράει ο νους μου.

Το λάστιχο όταν τεντωθεί, δεν ξαναγυρνάει ποτέ στην αρχική του διάσταση. Και τα παιδιά τεντώθηκαν για να παρουσιάσουν αυτό το αποτέλεσμα. Τεντώθηκαν πολύ. Και έτσι μεγάλωσαν ακόμα περισσότερο.

Το 99% αυτών των παιδιών δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με το χορό. Και παρ’ όλα αυτά κατάφεραν να απογειώσουν τα χορευτικά τους και το κυριότερο να τα απολαύσουν. Πιθανόν ο χορός να μην τους φανεί ποτέ χρήσιμος στη ζωή τους (αν και είμαι σίγουρη ότι θα τους φανεί) αλλά το ζητούμενο δεν ήταν να μάθουν να χορεύουν. Το ζητούμενο ήταν να μάθουν να δουλεύουν, να καλλιεργήσουν ομαδικότητα, να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, να μάθουν να αγαπούν το σώμα τους, να μάθουν να διασκεδάζουν, να μην ντρέπονται να αφεθούν στο ρυθμό των Ελληνικών χορών, του αφρικάνικου, του disco, του μπαλέτου, του limbo.

Αν και το βίντεο της γιορτής δεν είναι ακόμα έτοιμο, βιντεοσκόπησα κι εγώ κάποια από τα χορευτικά στα οποία συμμετείχαν τα κορίτσια. Δεν ήταν εύκολο να κρατήσω την κάμερα ακίνητη (σε κάποια χορευτικά λόγω συγκίνησης, σε κάποια άλλα επειδή ο ρυθμός με ξεσήκωνε) αλλά πάρτε μια γεύση από limbo, από τα κορίτσια της Έκτης Δημοτικού, μεταξύ των οποίων και η Εβελίνα:

Όλοι θυμόμαστε τους στίχους εκείνου του τραγουδιού limbo που λέει: “How low can you go?”
Τα παιδιά, με την καθοδήγηση της δασκάλας τους ήταν σαν να χόρεψαν  “How high can you go?”

Και δεν υπάρχουν όρια στο πόσο ψηλά μπορούν να πάνε. Δεν υπάρχουν όρια σε όλα αυτά που μπορούν να πετύχουν.

Αρκεί πρώτα να το  ο ν ε ι ρ ε υ τ ο ύ ν.

Photos by: Vassilis, Philos

Το post Απόψε ονειρεύτηκα… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Δίχτυα, μέρος του σκηνικού της παράστασης

Φυσικά, υπάρχει ιθύνων νους πίσω από όλα αυτά. Πάντα υπάρχει ιθύνων νους. Πρόκειται για μία από τις εκπαιδευτικούς φυσικής αγωγής του σχολείου. Ακούραστη και με ενθουσιασμό, διδάσκει, χορογραφεί, συντονίζει. Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί βέβαια που βοηθάνε με το δικό τους τρόπο, από δασκάλους ως γονείς, αλλά το μεγαλύτερο χειροκρότημα αξίζει στη γυμνάστρια – και στα παιδιά. Όπως είχα γράψει και στο post της περσινής γιορτής, έχει μάθει στους μαθητές να δουλεύουν σκληρά (οι πρόβες έχουν αρχίσει εδώ και μήνες) και το σημαντικότερο, να το διασκεδάζουν κιόλας.

Η φετινή γιορτή ήταν αφιερωμένη στον Ελληνικό Κινηματογράφο. Τον Ελληνικό Κινηματογράφο που είναι ένας κρίκος, όπως είπε και η διευθύντρια του σχολείου, μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος και ένας τρόπος για να μάθουν τα παιδιά πώς ήταν η ζωή τα προηγούμενα χρόνια. Καθώς ένα από τα τραγούδια που θα χόρευε η Εβελίνα ήταν η Μοδίστρα, από την Παριζιάνα με τη Βλαχοπούλου, βάλαμε να δούμε την ταινία ώστε να μπουν στο κλίμα.

Καταδιασκέδασαν βλέποντας την ταινία και… ανταγωνίζονταν σε ατάκες τη Ρένα Βλαχοπούλου. Το «Τρως. Σούζη τρως. Και ψεύδεσαι και τρως.» το λέμε κάθε μέρα και γελάμε!

Πάρτε μια φωτογραφική γεύση από το τι έγινε:

Του αγοριού απέναντι (Ταινία: Μια κυρία στα μπουζούκια)

Στον ήλιο του μεσημεριού (Ταινία: Η αρχόντισσα και ο αλήτης)

Πάνω στην τρέλα μου (Ταινία: Σειρήνες στο Αιγαίο)

Ο γλάρος (Ταινία: Η Αλίκη στο ναυτικό)

Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας (Ταινία: Ευδοκία)

Τράβα μπρος (Ταινία: Η Αλίκη στο ναυτικό)

Μάμπο Μπραζιλέρο (Ταινία: Η ωραία των Αθηνών)

Κάτι να καίει  (Ταινία: Κάτι να καίει)

Η μοδίστρα (Ταινία: Η Παριζιάνα)

Στα λιμάνια ανάψανε φωτιές (Ταινία: Πολίτικη κουζίνα)

Γκρίζο γατί / Νιάου βρε Γατούλα (Ταινία: Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο)

Δε χορταίνω να βλέπω τις φωτογραφίες και ανυπομονώ να πάρουμε στα χέρια μας το βίντεο της γιορτής, για να το βλέπουμε και να το ξαναβλέπουμε. Εντωμεταξύ φαντάζομαι ήδη τη γιορτή που θα γίνει του χρόνου τέτοια εποχή. Η Εβελίνα θα είναι Εκτάκι και θα έχει «την τιμητική της» και η Εβίτα Τεταρτάκι και θα είναι η πρώτη της εμφάνιση. Φέτος καλά τα πήγα, αλλά του χρόνου τη συγκίνηση δεν τη γλιτώνω!

Και για να κλείσω το σημερινό post, επανέρχομαι στην πρώτη φωτογραφία με το λουλουδάτο φόρεμα από τη Μοδίστρα. Αυτό που μόλις είδε η κόρη μου είπε ότι μοιάζει με τραπεζομάντιλο. Χαμογέλασα όταν μου το είπε και της είπα ότι υπερβάλει. Και ότι είναι αεράτο και χαρούμενο και δε μοιάζει καθόλου με τραπεζομάντιλο. Την επόμενη μέρα μπήκα στο Pinterest και τι να δω;

 Το ύφασμα του φορέματος της Εβελίνας (περίπου) σε τραπεζομάντιλο.

Ε δεν παίζεται. Είχε πάλι δίκιο. Παραιτούμαι από το επάγγελμα… της μαμάς!

♫ Δεν είναι επάγγελμα αυτό είναι μαρτύριο
Είναι μια κόλαση σωστό βασανιστήριο
Μη γίνετε μοδίστρες (ή μαμάδες?) ποτέ
Καφετζούδες κυρίες μου!

Photos by: vassilis, philos, Cooking Light

Το post Τρως. Σούζη τρως. Και ψεύδεσαι και τρως. δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η γιορτή έγινε στο προαύλιο του σχολείου. Πολλή συγκίνηση και πάλι. Ό,τι και να έκαναν τα παιδιά άγγιζε μια ευαίσθητη χορδή. Από το “Ήταν ένα μικρό καράβι” (“Και ο κλήρος πέφτει στα αγόρια, και ο κλήρος πέφτει στα αγόρια, που ήταν σαν σαν σαν σκυλόψαρα, που ήταν σαν σαν σαν σκυλόψαρα, οε οε οε οε”) ως τους Ελληνικούς χορούς, τα σκετσάκια, τα τραγούδια. Η Εβίτα το διασκέδασε και το χάρηκε. Μου άρεσε που την έβλεπα τόσο χαρούμενη.

Για τελευταία μέρα Δευτεράκια

Top στιγμές:

Τα Πρωτάκια αποχαιρετούν τα παιδιά της Έκτης: Όσοι διαβάζετε καιρό το blog μπορεί να θυμάστε ότι στο σχολείο μας υπάρχει ένας καταπληκτικός θεσμός: Το κάθε Πρωτάκι που έρχεται στο σχολείο, “υιοθετείται” από ένα Εκτάκι. Και έτσι περνάνε όλη τη χρονιά μαζί. Οτιδήποτε κι αν συμβεί, το Πρωτάκι έχει έναν σύμμαχο, κάποιο μεγαλύτερο παιδί στο οποίο μπορεί να απευθυνθεί. Και το Εκτάκι έχει κάποιον να προσέχει και να φροντίζει. Πέρσι που η Εβίτα ήταν Πρωτάκι, είχε κι εκείνη το ζευγαράκι της από την Έκτη και ο αποχαιρετισμός στο τέλος ήταν ιδιαίτερα συγκινητικός. Φέτος μπορεί ο αποχαιρετισμός να μην αφορούσε εμάς άμεσα αλλά και πάλι, όπως τα έβλεπες στη γιορτή να χορεύουν, να τραγουδάνε και να αγκαλιάζονται σου ερχόταν ένας κόμπος στο λαιμό.

Παζάρι ανταλλαγής βιβλίων: Τα παιδιά είχαν παραδώσει από την προηγούμενη εβδομάδα στο σχολείο δικά τους βιβλία που δεν ήθελαν πια και είχαν πάρει κουπόνια ανάλογα με το πόσα βιβλία είχαν δώσει. Μετά το τέλος της γιορτής υπήρχαν συγκεντρωμένα εκατοντάδες βιβλία και κάθε παιδί μπορούσε να διαλέξει όποια βιβλία ήθελε, εξαργυρώνοντας τα κουπόνια. Τα κορίτσια ήταν τρισευτυχισμένα με όλη τη διαδικασία και περιττό να πω ότι όταν γυρίσαμε στο σπίτι, τα διάβασαν ΟΛΑ μέσα σε 1-2 ώρες.

Ο “τίτλος αποφοίτησης” συνοδευόταν από πολλή αγάπη: Η Εβίτα είχε την ίδια δασκάλα και πέρσι και φέτος. Ήταν η πρώτη της δασκάλα και ειλικρινά δε θα μπορούσε να έχει καλύτερη. Είχε υπομονή, είχε χιούμορ, ήταν πάντα θετική και χαμογελαστή. Ένιωθα μεγάλη ασφάλεια που η Εβίτα ήταν στα χέρια της. Όταν χθες πήγαμε μετά το τέλος της γιορτής να πάρουμε τον τίτλο αποφοίτησης, έδωσε στην Εβίτα (όπως και σε όλα τα παιδιά) μία κάρτα-καρδιά που είχε φτιάξει η ίδια και έγραφε μπρος και πίσω προσωπικές ευχές.

Τι πολύτιμο δώρο… Το πολυτιμότερο! Αυτό το “Σ’ αγαπώ” θα τη συντροφεύει για πάντα… Ελπίζω να χάρηκε κι εκείνη εξίσου με το δώρο που της κάναμε εμείς σαν τάξη. Και δε μιλάω για αυτό που της αγοράσαμε, αλλά για το βιβλίο με τις ζωγραφιές των παιδιών, που είχαν φτιάξει ειδικά για εκείνη…

Καλό καλοκαίρι!

Το post Για τελευταία μέρα Δευτεράκια δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

«Τα καλύτερα και τα πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο δεν μπορεί να τα δει ούτε καν να τ’ αγγίξει κανείς. Πρέπει να τα νιώσει με την καρδιά του…»
~ Έλεν Κέλερ

Πήγαμε προχθές στη σχολική γιορτή και νιώσαμε… και τι δε νιώσαμε! Ήταν μια γιορτή αφιερωμένη στο χορό και στο μιούζικαλ κι έγινε σε ανοιχτό αμφιθέατρο της περιοχής. Στο σχολείο των κοριτσιών οι μεγάλες τάξεις του δημοτικού (Τετάρτη, Πέμπτη, Έκτη) παρουσιάζουν κάθε χρόνο πολύ καλά οργανωμένες γιορτές, που τις σχεδιάζει ακούραστα τα τελευταία χρόνια μία από τις γυμνάστριες του σχολείου. Φέτος η Εβελίνα θα συμμετείχε για πρώτη φορά ως Τεταρτάκι και μας το είχαν πει από την αρχή της χρονιάς ότι οι γιορτές των μεγάλων παιδιών είναι υπερπαραγωγές. Και όταν λέω υπερπαραγωγές δεν εννοώ ότι έχουν ξοδευτεί χρήματα. Αλλά ότι έχει επενδυθεί προσπάθεια, χρόνος, ιδρώτας από όλα τα παιδιά και από τη γυμνάστρια φυσικά.

“I am singing in the rain”

Μεταξύ αστείου και σοβαρού, λίγο πριν να φύγω για τη γιορτή έγραψα στο Facebook: «Ετοιμαζόμαστε για τη γιορτή λήξης. Να πάρω χαρτομάντιλα ή θα τα καταφέρω;» Δεν είναι ότι είμαι υπερβολικά ευαίσθητη, αλλά να εκεί στις γιορτές των παιδιών, καθώς τα βλέπω να παρουσιάζουν τη δουλειά τους, με κατακλύζουν πάντα όλες οι σκέψεις μαζεμένες. Και τελικά τα χαρτομάντιλα πάντα χρειάζονται.

Τρία ήταν τα πιο έντονα σημεία της όλης βραδιάς:

Το πρώτο ήταν όταν ανακοίνωσαν ότι «το επόμενο τραγούδι είναι αφιερωμένο στις μαμάδες που δεν είναι πια μαζί μας». Φέτος ένας συμμαθητής της Εβελίνας από άλλο τμήμα έχασε τη μαμά του. Δεν τη γνωρίζαμε αλλά όπως καταλαβαίνετε είχαμε στεναχωρηθεί πολύ. Δεν το είχαμε όμως στο μυαλό μας την Τετάρτη πηγαίνοντας στη γιορτή. Η συνειδητοποίηση εκείνη τη στιγμή ότι μία μαμά δεν μπορούσε να καμαρώσει το παιδί της να αποφοιτά από την τάξη του, έφερε το πρώτο μεγάλο κύμα συγκίνησης. Το τραγούδι ήταν το “Mamma Mia» που είναι τόσο εύθυμο και χαρούμενο, αλλά και πάλι η συγκίνηση μεγάλη.

Το δεύτερο σημείο ήταν όταν είδα την Εβελίνα στη σκηνή. Χόρεψαν «Το χρυσόψαρο» από το κοροϊδάκι της Δεσποινίδος, «A spoonful of Sugar» από τη Mary Poppins και «Crazy Girl» από τις θαλασσιές τις χάντρες. Να ξαναγράψω τα τετριμμένα; Ότι μοιάζει σαν να ‘ναι χθες που γεννήθηκε; Ε δεν τα γράφω. Αλλά φέτος μεγάλωσε τόσο πολύ… Περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά. Και τώρα με τις συμμαθήτριές της, τα έδιναν όλα στη σκηνή. Τα τρελοκόριτσα! (Συγκίνηση).

“Just a spoonful of sugar helps the medicine go down”

Το τρίτο σημείο ήταν όταν μπήκε το «Baby remember my name» του Fame. Ένα απίστευτα αγαπημένο κομμάτι, που ήταν και το μουσικό θέμα της τηλεοπτικής σειράς Fame που παρακολουθούσα ανελλιπώς. Πριν από λίγες μέρες η Εβελίνα μου είχε ζητήσει να της το γράψω στο mp3 player της, και έτσι το ξανάκουσα πρόσφατα. Αλλά εκεί στη γιορτή πρόσεξα και πάλι τα λόγια της της Miss Grant, της δασκάλας του χορού,  και ήταν σαν να διακτινίστικα στο παρελθόν και τα άκουγα και πάλι όπως τότε: “You’ve got big dreams? You want fame? Well, fame costs. And right here is where you start paying … in sweat.” (Έχεις μεγάλα όνειρα; Θέλεις φήμη; Ε λοιπόν η φήμη κοστίζει. Και εδώ είναι που αρχίζεις να πληρώνεις… με ιδρώτα.)

Για να είμαι ειλικρινής η φήμη ή η δόξα δεν μου κάνουν καθόλου κλικ, όμως μου κάνει κλικ όλη η υπόλοιπη φράση – και μου έκανε από τότε που έβλεπα τη σειρά. Αν έχεις μεγάλα όνειρα και θες να πραγματοποιήσεις πρέπει να αρχίσεις να πληρώνεις από τώρα, σε ιδρώτα.

Με άλλα λόγια τίποτα δε σου χαρίζεται, αν θες να πετύχεις, πρέπει να δουλέψεις σκληρά. Κάποιοι μιλάνε για τύχη – και ΟΚ μερικοί άνθρωποι είναι τυχεροί στη ζωή τους, μακάρι να συμβεί και σε εμάς, ευπρόσδεκτη η τύχη. Όμως από την άλλη όσο πιο πολύ δουλεύεις, τόσο πιο τυχερός γίνεσαι. 

Όπως είπε και η γυμνάστρια στο τέλος που μίλησε για λίγα λεπτά, «το λίγο-λίγο γίνεται πολύ». Μπράβο της, μπράβο σε όλους όσους βοήθησαν και μπράβο κυρίως στα παιδιά για μία εξαιρετική παράσταση υψηλού επιπέδου. Τα κορίτσια μας ξετρέλαναν, το ίδιο και τα αγόρια. Να βλέπεις τα συνήθως άχαρα αγόρια να χορεύουν το «Staying Alive» και να είναι απελευθερωμένα, να το διασκεδάζουν και να παίζουν με το κοινό… Απίστευτο! Χίλια μπράβο!

“Staying alive”

Και γράφω κάτι τελευταίο για την περίπτωση που κάποτε η γυμνάστρια της Εβελίνας ανακαλύψει το blog μου. Αν δεν είχα ακολουθήσει το δρόμο που τελικά ακολουθώ και είχα επιλέξει να εξασκήσω κι εγώ το επάγγελμα της γυμνάστριας το οποίο σπούδασα, και παρουσίαζα ένα τέτοιο αποτέλεσμα στο τέλος της χρονιάς, θα ήμουν πολύ περήφανη για τον εαυτό μου.

Σας ευχαριστούμε που διδάξατε και εσείς με τον τρόπο σας τα παιδιά μας ότι «Το λίγο-λίγο γίνεται πολύ» και ότι τα όνειρα – μέσα από σκληρή δουλειά – γίνονται πραγματικότητα.

Το post Well, fame costs δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Έτσι ξεκίνησε η γιορτή λήξης του σχολείου! Ένα πρωτάκι πήρε το μικρόφωνο και είπε αυτή τη φράση που μας γέμισε χαμόγελα. Αναφερόταν φυσικά στα 24 γράμματα του αλφάβητου που τώρα πια ξέρουν.

‘Σχολείο τέλος, είναι καλοκαιράκι!’ είπε ένα κοκοράκι στη γιορτή!

Πάει και η φετινή χρονιά… Οι τελευταίες μέρες ήταν απίστευτα κουραστικές και γεμάτες συναισθήματα και συγκινήσεις. Τη Δευτέρα έγινε η γιορτή λήξης του σχολείου και χθες πήγαμε για τα ενδεικτικά.  Δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερα ευσυγκίνητη, αλλά τώρα έχω γίνει. Οι σχολικές γιορτές δε “συνηθίζονται”. Είναι αδύνατον να μη νιώσω τον κόμπο στο λαιμό ή να μη με πιάσει συγκίνηση για τα χρόνια που περνάνε ή ακόμα και τύψεις για όλα όσα δεν έχω προλάβει να κάνω με τα παιδιά. Όλα αυτά εμένα μου βγαίνουν στις γιορτές.  Ευτυχώς, για τα δάκρυα υπάρχουν τα μαύρα γυαλιά και η φωτογραφική μηχανή που είναι πάντα εκεί για να μπορώ να κρύβομαι από πίσω…

Τα πρωτάκια, που φέτος πέρασαν από την άλλη πλευρά του φράχτη, μας παρουσίασαν μεταξύ άλλων ένα ξεκαρδιστικό παιχνίδι με γράμματα, όπου μας απέδειξαν ότι όντως τα ξέρουν τα 24! Συνδύαζαν το πρώτο γράμμα του ονόματος ενός φίλου ή μιας φίλης τους, με άλλες λέξεις που ξεκινούν από το ίδιο γράμμα.

π.χ. “Αγαπώ τη φίλη μου Νίνα, γιατί Νιαουρίζει σαν γάτα και Νοιάζεται για όλους μας.

ή

“Αγαπώ τον φίλο μου τον Ορέστη, γιατί του αρέσουν τα Ορτύκια και Ονειρεύεται ότι θα γίνει Οδοντίατρος.” ΄

ή

“Αγαπώ τον φίλο μου τον Φώτη γιατί φτιάχνει Φανταστική Φασολάδα και τρομάζει εύκολα με τα Φίδια.”

Πρωτάκια για τελευταία φορά

Στα τριτάκια, κορυφαίο ήταν το Άσπρα θα φορέσω που μας χόρεψαν. Ούτε μπορώ να φανταστώ πόσες πρόβες πρέπει να είχαν κάνει για να τα καταφέρουν τόσο καλά.

Άσπρα θα φορέσω
ρούχα γιορτινά,
όλες μου οι αγάπες
έχουν γίνει μια.

Τριτάκια για τελευταία φορά

Αλλά και οι παραδοσιακοί χοροί ήταν εξαιρετικοί, τα παιχνίδια, τα τραγούδια, τα θεατρικά… Μία γιορτή, απόλαυση!

Χθες πήγαμε για τα ενδεικτικά. Και ναι! Προάγονται! Η Εβίτα βγαίνοντας από την τάξη και διαβάζοντας το ενδεικτικό της, διαπίστωσε ότι δεν είχε γραμμένο πάνω βαθμό και ήθελε ντε και καλά να γυρίσουμε πίσω να ρωτήσουμε την δασκάλα με τι το πήρε (βρε τι πάθαμε). Πράγματι επιστρέψαμε γιατί αλλιώς θα το συζητούσαμε όλο το καλοκαίρι. “Με τι το πήρα;” τη ρώτησε. “Το πήρα με άλφα;” “Με άλφα; Μόνο με άλφα;” απάντησε η δασκάλα. “Άλφα με 10 τόνους!”

Στην τάξη της Εβελίνας έκαναν μία μικρή τελετή παράδοσης ενδεικτικών που δυστυχώς έχασα γιατί ήμουν με την Εβίτα. Τα τριτάκια παίρνουν και έλεγχο οπότε η Εβελίνα δεν είχε αμφιβολία για το πώς τα πήγε. Πήγα και τη συνάντησα μετά στο προαύλιο. Ήταν με τις φίλες της και αντάλλαζαν αυτοκόλλητα, για τελευταία φορά φέτος…

24 λοιπόν ξέρουν και οι άλλοι, 24 κι εμείς. Και επίσης… 24 ώρες έχουν και οι άλλοι, 24 κι εμείς. Οι 24 ώρες των παιδιών για φέτος το καλοκαίρι, ελπίζω να είναι γεμάτες παιχνίδι, βουτιές και ξεγνοιασιά. Γιατί τη ξεγνοιασιά αυτή της παιδικής ηλικίας δε θα την ξαναζήσουν.

Οι 24 ώρες οι δικές μας ας είναι γεμάτες με ό,τι πιστεύουμε εμείς ότι είναι καλύτερο για εμάς. Κι ας μην ξεχνάμε ότι και για εμάς δε θα ξανάρθουν ποτέ οι στιγμές που περνάνε. Ας τις ζήσουμε στο έπακρο, ας τις αξιοποιήσουμε, ας τις κάνουμε να αξίζουν.

Καλό καλοκαίρι! 🙂

Το post 24 δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Για τα παιδιά όμως, όλα είναι διαφορετικά. Η Τσικνοπέμπτη, δεν είναι μία ακόμα γιορτή. Είναι κάτι μαγικό. Τα πάντα είναι μαγικά για τα παιδιά! Βλέπουν τον κόσμο μέσα από άλλα μάτια. Και αν τον δούμε κι εμείς μέσα από τα δικά τους, μάλλον έχουμε να μάθουμε πολλά.

Χθες τα κορίτσια βγήκαν εκστασιασμένα από το σχολείο, ανακοινώνοντάς μου ότι “είναι Τσικνοπέμπτη“!

Στη διαδρομή για το σπίτι, άνοιγαν συνέχεια το παράθυρο για να μυρίσουν την υποτιθέμενη τσίκνα.

Η συζήτηση; Για τι άλλο; Για την Τσικνοπέμπτη:

“Τις Τσικνοπέμπτες συνήθως βρέχει ε μαμά; Από την τσίκνα μαζεύονται μαύρα σύννεφα στον ουρανό και μετά βρέχει, έτσι δεν είναι;”

ή

– Μαμά πώς τη λένε την Τσικνοπέμπτη στα Αγγλικά;
– Δεν υπάρχει στα Αγγλικά αυτή η λέξη.
– Μα γιατί;
– Έτσι. Είναι Ελληνική γιορτή.
– Καλά πώς τη λένε την τσίκνα;
– Sizzle.
– Και την Πέμπτη;
– Thursday.
– SizzleThrusday τότε. Καλή SizzleThrusday μαμά!

Το απόγευμα, κάθε μία ώρα, έβγαιναν στο μπαλκόνι για να μυρίσουν την ατμόσφαιρα. Γιατί υποτίθεται ότι όσο πέρναγαν οι ώρες και πλησίαζε η ώρα του βραδινού, τόσο η ποσότητα της συσωρρευμένης τσίκνας έφτανε στο αποκορύφωμά της!

Αυτή η “τσικνή” μυρωδιά πολύ της άρεσε της Εβίτας, όπως έλεγε κάθε λίγο.

Αλλά δεν σταμάτησε να σκέφτεται τους λιγότερο τυχερούς: “Μαμά, πάμε αύριο στο ταχυδρομείο να στείλουμε νερό και φαγητό στους Αιγύπτιους;” (στους Αιγύπτιους λόγω ερήμου. Εκεί νομίζει ότι υπάρχει ανάγκη για βοήθεια…)

Αφού λοιπόν φάγαμε τα σουβλάκια μας και για επιδόρπιο το ζελέ που είχαν φτιάξει μόνα τους τα κορίτσια (θα ακολουθήσει νέο post) ήρθε η ώρα του ύπνου.

Οι τελευταίες σκέψεις της ημέρας αφορούσαν, τι άλλο; Την Τσικνοπέμπτη. Μετά από όλη αυτή την πυκνή τσίκνα που είχε δίχως καμία αμφιβολία καλύψει όoooλη την Ελλάδα, η Εβελίνα έδωσε στην αδελφή της σαφείς οδηγίες για το τι έπρεπε να κάνει:

“Όλα τα ρούχα για πλύσιμο Εβίτα. Όλα. Μυρίζουμε από πάνω ως κάτω τσίκνα.”

Photo via Alpha

Το post Η Τσικνοπέμπτη μέσα από τα μάτια των παιδιών δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το απόγευμα η Εβελίνα αποχαιρετά τη Δευτέρα Δημοτικού με τη γιορτή στο προαύλιο του σχολείου. Και βάζει κι εμάς με τις σκέψεις και τα λόγια της σε απόλυτα καλοκαιρινή διάθεση.

Από την περσινή γιορτή

☼ Μετά το πρώτο της μπάνιο
Εβελίνα: Μου αρέσει που μυρίζω τη θάλασσα πάνω στο δέρμα μου.
Εγώ: Ναι…
Εβελίνα: Ξέρεις μαμά, το θαλασσινό νερό είναι αλατόνερο!
Εγώ: Σωστά.
Εβελίνα: Το καλό είναι ότι αν σου βγει δόντι στην παραλία, έχεις όλο το αλατόνερο που χρειάζεσαι!

☼ Οι δύο αδελφές συζητούν για έναν φίλο της Εβίτας
Εβίτα: Μου αρέσει γιατί έχει γλυκούλι πρόσωπο…
Εβελίνα: Εβίτα το σημαντικό είναι να έχει γλυκιά καρδιά. Και το χαμόγελό του να λάμπει!

☼ Στο παρκάκι δίπλα στο σχολείο
Εγώ: Πάμε τώρα κορίτσια. Έχει ήλιο κι εσύ Εβίτα δεν έχεις καπέλο.
Εβελίνα: Μαμά ας πάρει το δικό μου δε με νοιάζει! Προτιμώ να το πάθω εγώ το κακό παρά η Εβίτα.

☼ Εβελίνα: Κοίτα μαμά; Τι λέει εκεί πάνω;
Εγώ: Δεν ξέρω Εβελίνα, δε βλέπω τόσο μακριά
Εβελίνα: Τότε κάνε ζουμ με το κινητό σου!

☼ Μαμά πριν να με φωνάξεις για το ντους, παίζαμε πόλεμο και ήμουν αρχηγός. Και όταν με φώναξες είπα στο Γιώργο: «Σε αφήνω στη θέση μου γιατί πάω για μπάνιο. Δεν μπορώ να πάω στον πόλεμο και να βρωμάω!»

Από το τετράδιο της Εβελίνας

☼ Βράδυ, πριν τον ύπνο. Τους διαβάζω τον Πρίγκηπα και Φτωχό που βρέθηκε στα χέρια μας μέσω του Bookcrossing και της Saigon (thank you!)
Εβίτα: Μα μαμά! Δεν έχει φωτογραφίες!
Εβελίνα: Μα Εβίτα! Είναι λογοτεχνία!

☼ Συζητούν για το διάβασμα
Εβίτα: Είναι καλύτερη η τηλεόραση γιατί βλέπουμε τις εικόνες να κινούνται. Ενώ στο βιβλίο είναι ακίνητες.
Εβελίνα: Όχι Εβίτα είναι καλύτερο το βιβλίο γιατί φανταζόμαστε εμείς τις εικόνες. Βάζουμε τη φαντασία μας να δουλέψει.

☼ Στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Η Εβελίνα λέει στην αδελφή της:
– Εβίτα πρέπει να πας! Γιατί όλοι θα σε δουν και θα θαμπωθούν από την ομορφιά σου. Τα αγόρια θα λένε: «Τι όμορφη κοπέλα, μακάρι να την παντευόμουν.» Και τα κορίτσια θα λένε: «Τι όμορφη κοπέλα, μακάρι να ήταν αδελφή μου!»

☼ Το πιο αηδιαστικό από το να φιλήσεις κάποιον στο στόμα είναι να φιλήσεις σαλούφα!

☼ Οι δυο αδελφές μαλώνουν. Η Εβελίνα λέει με επιτακτική φωνή:
– Έχασες μια ζωή από τις τρεις. Σου μένουν άλλες δύο!

☼ Ετοιμάζεται για ύπνο και τραγουδάει:
«Μήλο μου κόκκινο ρόιδο βαμμένο
Μήλο μου κόκκινο ρόιδο βαμμένο
γιατί με μάρανες το πικραμένο
γιατί με μάρανες το πικραμένο
παραπάπ, παραραραρα…»

☼ Περνάμε από τα διόδια και ρωτάει:
– Γιατί εκεί γράφει “περάστε 60”;

Το φωτογράφησα. Έγραφε: Περάστε, GO.

☼ Μαμά έχω μια ιδέα: Να φτιάξουμε βασιλόπιτα και αντί για φλουρί να βάλουμε μέσα ένα κοχύλι τυλιγμένο με αλουμινόχαρτο. Έτσι θα έχουμε μια καλοκαιρόπιτα!

Τέλεια ιδέα. Θα φτιάξουμε. Φτιάξτε κι εσείς καλοκαιρόπιτα! Καλή επιτυχία στις γιορτές των παιδιών. Καλό καλοκαίρι!

Το post Καλοκαιρόπιτα! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Photo by Anne Hornyak

Παρ’ όλα αυτά στα μάτια της Εβίτας ο φράχτης είναι θεόρατος. Δεν είναι το ύψος του, είναι αυτό που αντιπροσωπεύει. Από την άλλη πλευρά του φράχτη βρίσκονται τα μεγάλα παιδιά. Τα παιδιά του Δημοτικού. Εκείνη για μια ολόκληρη χρονιά βρισκόταν από την πλευρά των μικρών. Στα διαλείμματα, δίνανε ραντεβού με την αδελφή της στον φράχτη και λέγανε τα νέα τους. Όταν πήγαινα το μεσημέρι να τις πάρω, ήταν πλήρως ενημερωμένες η μία για τη μέρα της άλλης. Η Εβελίνα, της έφερνε καμιά φορά προμήθειες από το κυλικείο (που είναι ακόμα ένα αποκλειστικό προνόμιο των μεγάλων παιδιών). Συνήθως οι προμήθειες ήταν… μια τσίχλα ή κάτι τέτοιο, μια και τους δίνω πάντα φαγητό από το σπίτι.

Ο φράχτης αντιπροσωπεύει όμως για την Εβίτα μια νέα ζωή. Μία ζωή την οποία ετοιμάζεται να ζήσει από Σεπτέμβριο. Αλλά  αντιπροσωπεύει και για εμένα μια νέα ζωή. Θα έχω πια δυο παιδιά από την άλλη πλευρά του φράχτη. Πότε ήταν που πήγα την Εβίτα για πρώτη φορά σχολείο; Και καθόμουν και έγραφα τις σκέψεις μου σε αυτό το blog; Και δάκρια κυλούσαν από τα μάτια μου;

Αύριο είναι η αποχαιρετιστήρια γιορτή του Νηπιαγωγείου. Τα παιδιά θα παρουσιάσουν τις Όρνιθες του Αριστοφάνη σε διασκευή για παιδικό θέατρο. Η Εβίτα θα κάνει την αφήγηση, φορώντας ένα λευκό αέρινο φόρεμα. Θα την απολαύσουμε, θα γελάσουμε, θα κλάψουμε. Και μετά θα πάμε να τη φωτογραφίσουμε στο φράχτη.

Ένα κεφάλαιο κλείνει, ένα νέο κεφάλαιο ανοίγει.
Η πόρτα του φράχτη ανοίγει, η πόρτα του φράχτη κλείνει.
Και θα έχω πια δυο κόρες, από την άλλη πλευρά του φράχτη.

Το post Από την άλλη πλευρά του φράχτη δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Κρατάει το χαρτί με τα λόγια – κι ας μην ξέρει να διαβάζει – και απαγγέλλει:

Είπαμε δα για την κερά, ας πούμε για τη Βάγια.

Άψε βαγίτσα το κερί, άψε και το λυχνάρι

και κάτσε και νουχιούντηζε ήντα θα μας εβγάλεις.

Γι απάκι, για λουκάνικο, για χοιρινό κομμάτι

κι από τον πύρο του βουτσού να πιούμε μια γιομάτη

κι από τη μαύρη όρνιθα κανένα αυγουλάκι

κι από το πιθαράκι σου ένα κουρούπι λάδι

κι αν είναι κι ακροπλιάτερο, βαστούμε και τ’ ασκάκι.

Μετά με κοιτάει και αναφωνεί: “Το ‘πα το σκασμένο!”

Το post Το ‘πα! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.