Τα παιδιά γράφουν γράμμα στους «Τρεις μάγους» (το αντίστοιχο του Άγιου Βασίλη) για να τους ζητήσουν το δώρο που θα ήθελαν. Το γράμμα μπαίνει σε ένα κουτί για να ταχυδρομηθεί.

Στη συνέχεια τα παιδιά καλούνται να γράψουν ένα ακόμα γράμμα.

«Τι δώρο θα ήθελες από τους γονείς σου φέτος τα Χριστούγεννα;»

Και τα παιδιά κάθονται και γράφουν. Και στη συνέχεια οι γονείς παίρνουν τα γράμματα και τα διαβάζουν…

«Αγαπητοί γονείς. Θα ήθελα να περνάτε περισσότερο χρόνο μαζί μου.  Να κάνουμε πιο πολλά πειράματα στο σπίτι.»

«Θα ήθελα να ασχολείστε μαζί μας περισσότερο…»

«Θα ήθελα να τρώμε βραδινό πιο συχνά μαζί…»

«Θέλω να με γαργαλάτε…»

«Και να μας διαβάζετε παραμύθια…»

«Θέλω να περάσουμε μία ολόκληρη μέρα μαζί…»

«Θέλω να παίξουμε μαμά…. Θέλω να παίξουμε καουμπόηδες μαζί…»

«Θέλει να παίξουμε ποδόσφαιρο μαζί…»

Και το καλύτερο για το τέλος. Αφού τα παιδιά έχουν γράψει και τα δύο γράμματα, καλούνται να απαντήσουν στην εξής ερώτηση: «Αν θα μπορούσες να στείλεις μόνο ένα από τα δύο γράμματα, ποιο θα επέλεγες να στείλεις; Το γράμμα στους τρεις μάγους ή το γράμμα στους γονείς σου;»

Και τα παιδιά απαντούν… Δείτε το βίντεο…

Έχω λάβει κι εγώ  τέτοια γράμματα από τις κόρες μου. Να ένα που είχα δημοσιεύσει στο παλαιότερο post Το μυστικό της ζωής. Το χαρακτήριζα τότε ως γράμμα «κόμπος στο λαιμό».

Το post αυτό δεν έχει σκοπό να μας γεμίσει τύψεις. Έχουμε ήδη αρκετές τύψεις, όχι άλλες τύψεις… Ας κάνουμε όμως μια προσπάθεια να καταλάβουμε τα παιδιά μας και να τους προσφέρουμε τη νέα χρονιά το δώρο που τους αξίζει… Το θέλουν περισσότερο ακόμα και από το δώρο του Άγιου Βασίλη…

Φαντάσου! Θέλεις να τους προσφέρεις το καλύτερο. Και το καλύτερο είναι ο εαυτός σου…
(Μία μαμά στο βίντεο)

Image credits: IKEA
via ohdeedoh, translated & subtitled by Mcommunicators.com

Το post Τι δώρο θα ήθελες από τους γονείς σου; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Και εκείνο απαντάει το εξής απλό: «Μερικές φορές όταν είμαι πιεσμένη και μιλάω στη μαμά μου για αυτό, δε θέλω να αρχίζει να μου δίνει λύσεις για το πώς να διορθώσω τα πράγματα. Καμιά φορά το μόνο που χρειάζομαι είναι μια αγκαλιά ή υποστήριξη.  Ή να πει ότι ‘όλα καλά’. Ξέρω ότι έκανες ένα μικρό λάθος και δεν πειράζει. Αυτό θέλω να ακούσω, αντί να ακούσω κήρυγμα στο αυτοκίνητο για το πώς δεν τα κατάφερα.»

Αναρωτήθηκα τι θα μου έλεγαν οι κόρες μου αν τους έδινα τη δυνατότητα να μου πουν πώς να γίνω καλύτερη μητέρα. Οπότε σήμερα το πρωί τις ρώτησα.

«Τι μπορώ να κάνω για να γίνω καλύτερη μαμά για σένα;»

Απάντησαν ταυτόχρονα συμπληρώνοντας η μία την άλλη σαν να ήταν συνεννοημένες, ότι εκείνο που θα ήθελαν περισσότερο θα ήταν να βρίσκω χρόνο για να διοργανώνουμε περισσότερες βραδιές γυναικών ή βραδιές επιτραπέζιων. Από τη μία ένιωσα ανακούφιση που δεν μου είπαν ότι τις πιέζω ή ότι είμαι αυστηρή ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Από την άλλη, ένιωσα ένα «τσίμπημα» τύψεων που αισθάνονται ότι δεν τους προσφέρω αρκετό χρόνο για διασκέδαση.

Μετά την ανακούφιση και τις τύψεις, ήρθε και το γέλιο: Προσθέτει η Εβελίνα: «Αρκεί να μη μας πεις ότι αυτό θα είναι το δώρο μας για τα Χριστούγεννα!»

Photo by Amanda Tipton

Το post Όταν τα παιδιά λένε στους γονείς τους πώς να γίνουν καλύτεροι γονείς δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

– Μαμά… Ο Διονύσης δεν έχει πια τον μπαμπά του…
– Ο Διονύσης; Δεν το ήξερα…
– Ναι… Τον έχει όμως φωτογραφία σε μια κορνίζα.
– …
– Στο σχολείο, όταν καμιά φορά τον σκέφτεται, παίρνει μια έκφραση να κάπως έτσι…
– …
– Αλλά μετά γυρνάει στο σπίτι και τον βλέπει στη φωτογραφία στην κορνίζα και αισθάνεται καλύτερα. Γιατί θυμάται που παίζανε…

Μου σφίχτηκε η καρδιά. Για τον μπαμπά του Διονύση που δε ζει πια. Για το Διονύση που βλέπει τον μπαμπά του στην κορνίζα. Και για το ότι ο Διονύσης όταν βλέπει τη φωτογραφία θυμάται που παίζανε. Θυμάται που παίζανε.

Δεν έχω διάθεση να γεμίσω με φόβο και τύψεις κανέναν. Ούτε τον εαυτό μου κανέναν από τους υπόλοιπους γονείς που μπορεί να διαβάζουν. Από τύψεις είμαστε ήδη γεμάτοι. Τύψεις ότι δεν προσφέρουμε αρκετά, ότι δε βγάζουμε αρκετά, ότι δε βλέπουμε τα παιδιά μας αρκετά. Πανεύκολο να νιώσεις τύψεις! Να εγώ χθες είδα τα κορίτσια μόνο 45 λεπτά όλη μέρα. Συμβαίνει σπάνια, αλλά χθες συνέβη. Και έπεσε κάπως βαρύ σε συνδυασμό με το «θυμάται που παίζανε». Αλλά είπαμε όχι τύψεις. Εγώ εκείνο που θέλω είναι την ώρα που είμαι με τις μικρές να είμαι παρούσα. 45 λεπτά είναι; 45 λεπτά. Να είμαι εκεί. Το σώμα μου να είναι εκεί, το μυαλό μου να είναι εκεί, η προσοχή μου να είναι εκεί. Είτε παίζουμε, είτε διαβάζουμε, είτε πηγαίνουμε βόλτα – να είμαι εκεί.

Κι ελπίζω μετά από πολλά – πολλά – πολλά χρόνια (είπα αρκετές φορές πολλά;) που θα είμαι κι εγώ στην κορνίζα, τα παιδιά να έχουν να θυμόνται όμορφες στιγμές. Όπως τη βόλτα του Σαββάτου που ήταν special γιατί ήταν μόνο για κορίτσια! Που με είχαν βάλει στη μέση και με κρατούσαν χέρι-χέρι. Κι εγώ το απολάμβανα, γιατί πόσο καιρό έχω άραγε μέχρι να αρχίσουν να αποφεύγουν να κυκλοφορούν δίπλα στη μαμά, για να μην τους δει κανένας φίλος;

Και που πήγαμε για μαγιώ και καπέλα και σαγιονάρες, και μπήκαμε και οι τρεις στο δοκιμαστήριο και κάναμε ένα σωρό τρέλες! Και τελικά ψωνίσαμε. Από τώρα! Μπας και σφίξουν οι ζέστες κι εκτεθούμε γιατί δε θα έχουμε μαγιώ, αρχές Απριλίου…

Και που στην επιστροφή μέσα στο αυτοκίνητο ο Galaxy έβαλε το Another one bites the dust και το βάλαμε στο full και το τραγουδούσαμε δυνατά – κι ας μην ξέρουμε ακόμα όλες Αγγλικά! «Αυτά ακούγατε μαμά στην εποχή σου;» «Ναι αυτά!» «Μας αρέσει, βάλτο πιο δυνατά!»

Όχι τύψεις. Μόνο αναμνήσεις…

«Κάθε μέρα της ζωής μας καταθέτουμε στην τράπεζα των αναμνήσεων των παιδιών μας.»
~ Charles R. Swindoll

Photo by Horia Varlan

Το post Ο μπαμπάς στην κορνίζα δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.