Ξεκινάμε λοιπόν: Παίρνουμε δυο φέτες ψωμί τοστ, μία κανονική και μία ολικής άλεσης κι ένα μικρό κουπ πατ της επιλογής μας. Εγώ χρησιμοποίησα καρδούλα αλλά εσείς μπορείτε να χρησιμοποιήσετε οτιδήποτε άλλο αρέσει στα δικά σας παιδιά.

Κόβουμε με το κουπ-πατ την καρδούλα και από τις δύο φέτες ψωμί.

Βάζουμε τη λευκή καρδούλα στο μαύρο ψωμί και τη μαύρη καρδούλα στο λευκό ψωμί.

Γεμίζουμε το σάντουιτς με τα υλικά της αρεσκείας μας. Θα γίνει ανάρπαστο. Καλή όρεξη!

Το post Ένα σάντουιτς που ξετρελαίνει τα παιδιά δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η Εβίτα αγαπούσε το τυρί, μέχρι που μεγάλωσε αρκετά ώστε να αντιληφθεί ότι η Εβελίνα είχε σταματήσει να το τρώει. Βλέπετε, ό,τι βλέπει και ακούει από τη μεγάλη της την αδελφή είναι νόμος. Δεν τρώει η Εβελίνα τυρί; «Δεν μ’ αλέσει το τυλί μαμά» και η Εβίτα. Τι να κάνουμε; Κάναμε υπομονή, χωρίς να τις πιέζουμε (δύσκολο, βασανιστικά δύσκολο) ελπίζοντας ότι η προσέγγιση αυτή θα βοηθούσε στο να αλλάξουν γνώμη.

Είχαμε όμως κάνει μία απλή συμφωνία. Κάθε 100 μέρες, θα αγοράζαμε ένα διαφορετικό είδος τυριού. Θα το δοκίμαζαν κι αν δεν τους άρεσε, κανένα πρόβλημα. Σε 100 μέρες, νέα προσπάθεια. Έτσι είχαν δοκιμάσει ένταμ (υποτίθεται ότι αυτό αρέσει στον Ρατατούη), γραβιέρα, παρμεζάνα, διάφορα. Συνήθως πλησιάζανε τη μύτη τους (ή αν είχαν μεγάλα κέφια και τη γλώσσα τους) μέχρι το τυρί και αυτό ήταν, το απέρριπταν.

Ξαφνικά την προηγούμενη εβδομάδα, συνέβη το αδιανόητο. Καθώς ετοιμαζόντουσαν να πέσουν στα κρεβάτια τους, η Εβελίνα με είδε να ανοίγω μια συσκευασία φέτας και είπε: «μαμά θέλω να δοκιμάσω φέτα…» Σχεδόν αμέσως ακούστηκε και η Εβίτα: «Κι εγώ θέλω φέτα, κι εγώ!»

Αφού συνήλθα από το πρώτο σοκ, επανέκτησα την ισορροπία μου από το παραπάτημα και έσφιξα γερά το μαχαίρι στο χέρι μου για να μη μου πέσει στο πάτωμα, πήρα βαθιά ανάσα και… το έπαιξα αδιάφορη λέγοντας: «Σίγουρα θέλετε να δοκιμάσετε σήμερα; Είναι λίγο αργά τώρα, δε χρειάζεται…»
Εβελίνα: «Σίγουρα, σου λέω σίγουρα! Θέλω φέτα.»
Εβίτα: «Κι εγώ. Θέλουμε φέτα.»
«Καλά, ελάτε.»

Τους έκοψα από ένα τόσο δα μικρό κομματάκι. Πρώτη η Εβελίνα, πλησίασε, το έβαλε στο στόμα της, ξύνισε τη μουρίτσα της αλλά συνέχισε να μασάει. Τελικά μετά από μερικά δευτερόλεπτα – που μου φάνηκαν αιωνιότητα – είπε: «Μμμ, μου αρέσει…»
Στη συνέχεια ήταν η σειρά της Εβίτας. Τι να σας πω τώρα, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Άρεσε στην Εβελίνα, δεν άρεσε στην Εβελίνα; Δοκίμασε και η Εβίτα και είπε: «Μιαμ, νόστιμη!»
(Προσπαθώντας να το παίξω άνετη χωρίς να αρχίσω τα χοροπηδητά) «Πόσο χαίρομαι που σας άρεσε η φέτα! Θα γίνετε τόσο δυνατές τώρα! Θα δυναμώσουν τα κοκαλάκια σας!»

Η Εβελίνα με κοίταξε χαρούμενη, πήρε βαθιά ανάσα και είπε:
«Μαμά, ήταν η πιο γενναία απόφαση που έχω πάρει στη ζωή μου;»
«Μα ναι! Νομίζω πως ναι!»
Μετά, μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα, έπλυναν τα δόντια τους και φόρεσαν τις πυτζάμες τους. Η Εβελίνα όμως είχε μία ακόμα ιδέα:
«Μαμά, για να το γιορτάσουμε, μήπως μπορούμε να φάμε ένα κομματάκι ακόμα;»
«Μα, τώρα που πλύνατε τα δόντια σας; Γίνονται αυτά τα πράγματα;»
«Έλα μαμά μόνο για σήμερα, μόνο για να το γιορτάσουμε!»
Δεν μπορούσα να αφήσω την ευκαιρία να πάει χαμένη και συμφώνησα.
«Καλά μόνο για σήμερα.»
Έκοψα δυο μεγαλούτσικα κομματάκια για την καθεμία και τους τα πήγα. Τα έφαγαν με μεγάλη ευχαρίστηση.
Στη συνέχεια με το Βασίλη τους διαβάσαμε τα βραδινά τους παραμυθάκια, δώσαμε αγκαλίτσες και φιλάκια και βγήκαμε από τα δωμάτια.

Βασίλης: (Ψιθυριστά) «Σκύβεις να τα φιλήσεις και σου έρχεται η μυρωδιά της φέτας…»
Άσπα: (Γελώντας) «Σςςςς! Θα μας ακούσουν. Δε λες καλά που γίνονται και θαύματα;»

Κι έτσι χαρούμενα και χορτασμένα, με τη γεύση της νόστιμης φέτας στο στόμα αποκοιμήθηκαν. Αλλά η γεύση της νόστιμης φέτας, δε συγκρίνεται ούτε στο ελάχιστο με τη γεύση της νίκης που νιώσαμε σαν γονείς! Όχι ότι ήταν και καμία τεράστια νίκη, μια τόσο δα μικρή νίκη ήταν, αλλά πόσο γευστική! Πιο γευστική και από τη φέτα!Photo by meaduva

Το post Φέτα, η νόστιμη δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.