Βλέπω στο στο facebook τη φωτογραφία ενός του κοριτσιού που ανέβασε πριν από λίγες ώρες το αγαπημένο Humans of New York. Διαβάζω τι είπε το κορίτσι:

via Humans of New York

«Θα χτίσω ένα διαστημόπλοιο από έναν σκουπιδοτενεκέ και λίγο ξύλο και μία φούσκα που δε θα σκάει ποτέ, και μετά θα δοκιμάσω να δω αν θα πάει κάπου και αν πάει κάπου, θα πάω στο διάστημα και θα δω πράγματα που δεν είδαν ποτέ άλλοι άνθρωποι».

Σκηνή Δεύτερη

Αρχίζω να διαβάσω τα σχόλια. Πάντα υπάρχουν ενδιαφέροντα σχόλια κάτω από φωτογραφίες παιδιών που ονειρεύονται ότι θα αλλάξουν τον κόσμο. Και τι να δω; Υπάρχει ένα σχόλιο από τη NASA! Το σχόλιο λέει:

«Είσαι στη σωστή ηλικία για να είσαι σε μία από τις πρώτες αποστολές ανθρώπων στον Άρη».

Σταματάω να διαβάζω. Αυτή τη σκηνή την έχω ξαναζήσει. Πριν από δύο μήνες – την Πρωταπριλιά – έφτασε στο email μου ένα newsletter με τίτλο «Στείλτε τα παιδιά σας στον Άρη». Έλεγε ότι εδώ και 4 χρόνια οι επιστήμονες της NASA δουλεύουν πάνω στο project Kids for Mars με σκοπό να στείλουν τα παιδιά στον Άρη για να αναπτυχθεί η ανθρώπινη ζωή εκεί.  Ήταν πρωταπριλιάτικη φάρσα αλλά δεν το είχα καταλάβει και την είχα πατήσει.

Α όλα κι όλα. Δεν την ξαναπατάω! Κοιτάω το ημερολόγιο…. Μμμμμμ… Σήμερα είναι 29 Μαΐου. Σήμερα ΔΕΝ είναι πρώτη Απριλίου. Σήμερα ΔΕΝ είναι Πρωταπριλιά. Το μήνυμα είναι ΟΝΤΩΣ από τη NASA. Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, η NASA διάβασε το μήνυμα του παιδιού λίγες μόνο ώρες αφού ανέβηκε η φωτογραφία και απάντησε. Και είναι ένα σπουδαίο μήνυμα. Λέει λοιπόν:

Χτίζουμε το “NASA’s Space Launch System rocket” και το “NASA’s Orion Spacecraft” αυτή τη στιγμή, αλλά θα χρειαστούμε καινοτόμους ανθρώπους σαν κι εσένα που θα αναπτύξουν νέες τεχνολογίες που ούτε καν έχει σκεφτεί ο ανθρώπινος νους για να φτάσουμε εκεί. Συνέχισε να πειραματίζεσαι, συνέχισε να δοκιμάζεις, συνέχισε να ονειρεύεσαι και συνέχισε να κοιτάς ψηλά!

Σκηνή Τρίτη

Ανοίγω το blog μου και ξεκινάω να γράφω. Σε αυτό το blog μοιράζομαι τις γκάφες μου (όπως για παράδειγμα το Πρωταπριλιάτικο post για τον Άρη που προανέφερα), τα λάθη μου ως μαμά (όπως για παράδειγμα το post Δε θα ξαναψαλιδίσω ποτέ τη φαντασία των παιδιών μου) και ό,τι με εμπνέει (όπως για παράδειγμα το σημερινό post στο οποίο η NASA σίγουρα δεν ψαλιδίζει τη φαντασία των παιδιών).

O Walt Disney είπε: «Αν μπορείς να το ονειρευτείς, μπορείς να το κάνεις». Και η NASA συμφωνεί.

Το post NASA: Συνέχισε να κοιτάς ψηλά δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Όλα ξεκίνησαν πριν λίγες μέρες όταν ο Brandon τράβηξε τη φωτογραφία αυτού εδώ του 13χρονου νεαρού, του Vidal. Η φωτογραφία όχι απλώς έγινε viral αλλά βοήθησε τον Brandon να συγκεντρώσει πάνω από 1.000.000 δολάρια για το σχολείο Mott Hall Bridges Academy στο οποίο πηγαίνει το αγόρι. Το σχολείο βρίσκεται στη γειτονιά Brownsville στο Brooklyn, την περιοχή με  τα υψηλότερα επίπεδα εγκληματικότητας της Νέας Υόρκης.

“Ποιος σε έχει επηρεάσει περισσότερο στη ζωή σου;”
“Η διευθύντριά μου η κυρία Lopez.”
“Πώς σε έχει επηρεάσει;”
“Όταν μπλέκουμε δε μας αποβάλει. Μας καλεί στο γραφείο της και μας εξηγεί πώς η κοινωνία μας έχει υποβαθμιστεί. Και μας λέει ότι κάθε φορά που κάποιος από εμάς παρατάει το σχολείο, ένα κελί φυλακής χτίζεται. Και μια φορά έβαλε τον κάθε μαθητή να σταθεί όρθιος και είπε στον καθέναν ξεχωριστά ότι αξίζει.”

O Brandon ένιωσε την ανάγκη να πάει στο σχολείο και να γνωρίσει τη διευθύντρια.  Μετά τη συνάντησή τους αποφάσισε να συμβάλει στην προσπάθεια που είχε ξεκινήσει να μαζέψει χρήματα για να χρηματοδοτήσει ταξίδι για τους μαθητές της στο Harvard.

Πιο συγκεκριμένα ο στόχος της κυρίας Lopez ήταν να ταξιδεύει κάθε χρόνο στο Harvard με τους μαθητές της που πρωτομπαίνουν στο γυμνάσιο.  Μια και οι περισσότεροι δεν έχουν βγει ποτέ εκτός Νέας Υόρκης, ήθελε να νιώσουν τι σημαίνει να βρίσκονται μέσα σε ένα από τα καλύτερα σχολεία του κόσμου και να μπορέσουν να εισπράξουν το συναίσθημα ότι ανήκουν εκεί.

$700.000 μαζεύτηκαν μέσα σε 4 μέρες και το τελικό ποσό ξεπέρασε το $1.000.000. Έτσι οι μαθητές θα μπορούν να επισκέπτονται το Harvard για τα επόμενα 10 χρόνια, ενώ μέρος του ποσού θα διατεθεί στο καλοκαιρινό πρόγραμμα του σχολείου. Ένας από τους πρώτους αποδέκτες της υποτροφίας The Vidal Scholarship Fund, όπως ονομάστηκε, θα είναι ο Vidal. Το αγόρι που με τη φωτογραφία του τα ξεκίνησε όλα.

Harvard

“Θέλω οι μαθητές μου να ξέρουν ότι δεν υπάρχει κανένα μέρος στον κόσμο στο οποίο δεν ανήκουν.”
~ Κυρία Λόπεζ

via CNN, Business Insider
photos Humans of New York

Το post “Δεν υπάρχει κανένα μέρος στον κόσμο στο οποίο ΔΕΝ ανήκεις” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

10 χρόνια μετά όταν επέστρεψα και πάλι, έχοντας πλέον ταξιδέψει σε δεκάδες μέρη σε όλο τον κόσμο και βλέποντας πια τα πράγματα με άλλο μάτι, κατέληξα στο ίδιο συμπέρασμα. Δεν επρόκειτο απλά για μια άλλη πόλη, αλλά για έναν άλλον πλανήτη.

Αυτό τον «άλλον πλανήτη» τον αγάπησα από την πρώτη φορά. Μου προκαλούσε δέος και θαυμασμό. Φόβο και λατρεία. Αποστροφή και έλξη. Ειλικρινά δεν μπορώ να βάλω σε λόγια τις αντιθέσεις αυτής της πόλης και τα συγκρουόμενα συναισθήματα που μου προκαλούσε. Και είμαι σίγουρη ότι το ίδιο εύκολα που λέω εγώ «αγάπησα αυτή την πόλη» κάποιος άλλος θα πει «δε θα ζούσα με τίποτα εκεί» ή «δε θέλω να ξαναπάω». Και ειλικρινά δε μου φαίνεται περίεργο.

Τι να πω δε, για τους ανθρώπους της Νέας Υόρκης; Τους παρατηρούσα αχόρταγα, προσπαθώντας να τους καταλάβω.  Ξετρελάθηκα μαζί τους.  Αυτή βέβαια είναι μια πολύ γενική δήλωση. Γιατί δεν μπορείς να εντάξεις τους ανθρώπους της Νέας Υόρκης σε μία συγκεκριμένη κατηγορία στα συρτάρια του μυαλού σου. Όπως ας πούμε λες για κάποιον, «αυτός είναι Γάλλος» ή «αυτός Παριζιάνος» και δημιουργείς στο μυαλό σου μια εικόνα, μια αίσθηση για το πώς είναι. Για τους Νεοϋορκέζους δεν μπορείς να το κάνεις. Υποθέτω ότι το «ξετρελάθηκα με τους ανθρώπους της Νέας Υόρκης» είναι σαν να λες «ξετρελάθηκα με τους ανθρώπους» τελεία. Γιατί υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί Νεοϋορκέζοι, όσοι και άνθρωποι.

2-3 χρόνια πριν έμαθα για το Humans of New York. O Brandon Stanton, ένας ερασιτέχνης τότε φωτογράφος που ζούσε στη Νέα Υόρκη, περπατούσε στους δρόμους της πόλης και φωτογράφιζε ανθρώπους. Με την άδειά τους, ανέβαζε τις φωτογραφίες τους στο site του αλλά και στο facebook γράφοντας μαζί με τη φωτογραφία, κάτι για αυτούς. Κάτι που είπαν, κάτι που έγινε κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης, μία μικρή ιστορία, μία φράση.

“Όταν ο άντρας μου πέθαινε, του είπα: ‘Moe, πώς υποτίθεται ότι θα ζήσω χωρίς εσένα; Μου είπε ‘Πάρε την αγάπη που έχεις για μένα και σκόρπισέ τη τριγύρω.'”

“Ποιο είναι το αγαπημένο σου πάνω της;”
“Το γέλιο της. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτή τη λιακάδα.”

Παρακολουθώντας τις φωτογραφίες του, άρχισα να αγαπάω τους Νεοϋορκέζους ακόμα περισσότερο. Όπως ανέφερα και προηγουμένως, αυτό είναι ακριβώς σαν να λέω «άρχισα να αγαπάω τους ανθρώπους ακόμα περισσότερο». Στην ουσία εκείνο που καταλάβαινα κάθε φορά που έβλεπα μια καινούργια φωτογραφία είναι πόσο διαφορετικοί είμαστε, αλλά και πόσο ίδιοι.

Άνθρωποι από την άλλη άκρη της γης, με εντελώς διαφορετικά βιώματα, που τυχαία περπατούσαν στον δρόμο, είχαν τις ίδιες σκέψεις, τα ίδια συναισθήματα, τους ίδιους φόβους, τις ίδιες ελπίδες με εμένα. Ακόμα όμως και οι φωτογραφίες που δεν μου θύμιζαν σε τίποτε τον εαυτό μου, με έκαναν να σκεφτώ.

Φωτογράφιζα τον νεαρό στα αριστερά γιατί κουβαλούσε το βιολί. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο μικρός του αδελφός πεταγόταν συνέχεια με τις δικές του απαντήσεις. Ήταν ξεκάθαρο ότι ήθελε να είναι κι εκείνος μέρος της διαδικασίας. Μετά από λίγο ο μεγάλος αδελφός φώναξε τον μικρό: “Έλα να μπεις κι εσύ στη φωτογραφία μου, Riley.”

Στην αρχή του μήνα ο Brandon, ανακοίνωσε ότι θα συμμετείχε με τα Ηνωμένα Έθνη σε ταξίδι ταξίδι 50 ημερών σε 10 διαφορετικές χώρες του κόσμου. Και ο ρόλος του σε αυτή την αποστολή θα ήταν να κάνει αυτό που ξέρει τόσο καλά να κάνει. Να συναντάει ανθρώπους, να τους φωτογραφίζει και να μοιράζεται τις σκέψεις τους με όλους εμάς. Σκέφτηκα ότι δε θα μπορούσαν να έχουν διαλέξει καταλληλότερο άνθρωπο για αυτό το ταξίδι και ανυπομονούσα να δω τις πρώτες φωτογραφίες να ανεβαίνουν. Έτσι κι έγινε. Οι πρώτες φωτογραφίες ανθρώπων από την Ιορδανία, το Ιράκ, το Κονγκό έχουν ήδη ανέβει.

“Σπουδάζω Νομική. Το όνειρό μου είναι να γίνω δικαστής μια μέρα. Πολλοί άνθρωποι σε αυτή τη χώρα είναι φυλακή απλά επειδή δεν είχαν τα χρήματα να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Όταν θα είμαι δικαστής, θα κοιτάζω μόνο τα στοιχεία και όχι το άτομο.” (Kinshasa, Δημοκρατία του Κογκό)

Το ταξίδι είναι σε εξέλιξη και περιμένουμε να δούμε φωτογραφίες και από τις υπόλοιπες χώρες που θα επισκεφτούν. Και πάλι βλέποντας τις φωτογραφίες σκέφτομαι το ίδιο. Πρόκειται για ανθρώπους από την άλλη άκρη της γης, με εντελώς διαφορετικά βιώματα και όμως… μοιάζουμε τόσο. Κάποιοι δε από αυτούς, αν και λιγότερο τυχεροί από εμάς που ζούμε εδώ, είναι πιο σοφοί κι έχουν πιο θετικό τρόπο σκέψης.

Θαυμάζω τον Brandon που έχει καταφέρει με τη δουλειά του να αγγίξει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο – μεταξύ των οποίων είμαι και εγώ. Όλοι θέλουμε η δουλειά μας να αγγίζει άλλους. Ίσως οι περισσότεροι από εμάς ποτέ να μην τα καταφέρουμε να αφήσουμε ένα τόσο μεγάλο «αποτύπωμα» σε αυτό τον πλανήτη. Δε χρειάζεται όμως να είναι τόσο μεγάλο, ας είναι μικρό. Αρκεί να υπάρχει.  Αρκεί το πέρασμά μας από εδώ να αλλάξει τη ζωή κάποιου άλλου – έστω και ενός – προς το καλύτερο.

Γιατί όμως έγραψα HOPE στον τίτλο του post; Μήπως για τη γενικότερη αίσθηση ελπίδας που νιώθει κανείς βλέποντας τις φωτογραφίες του Humans of New York; Θα μπορούσε να είναι και αυτό. Αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για το σχόλιο που άφησε μια fan της σελίδας των Humans of New York στο Facebook (που για συντομία ονομάζεται και HONY), όταν ο Brandon ανακοίνωσε ότι θα φύγει για το ταξίδι με τα Ηνωμένα Έθνη.

Μετονόμασε στην ουσία το Humans of New York σε Humans of Planet Earth. Τα αρχικά του οποίου, σχηματίζουν τη λέξη HOPE.
Από τον πλανήτη της Νέας Υόρκης λοιπόν, στον πλανήτη γη, με την ελπίδα και το δικό μας αποτύπωμά σε αυτόν πλανήτη να αγγίξει ανθρώπους.

Και κλείνω το post με το σχόλιο μιας άλλης Human of New Υork, που του άφησε το εξής σχόλιο κάτω από την ανακοίνωση για το ταξίδι: «Αυτό που διάβασα εγώ είναι ότι έχω 50 μέρες να σταματήσω να αγχώνομαι για το πώς είναι τα μαλλιά μου σε περίπτωση που πέσω τυχαία πάνω σου στο δρόμο.»

Ανεπανάληπτοι Humans of New York!

Αν δεν ακολουθείτε ήδη το Humans of New York στο Facebook, κάντε το τώρα. Η ζωή σας θα γίνεται λίγο ομορφότερη κάθε μέρα, μια φωτογραφία τη φορά.

photos and interviews by Humans of New York 

Το post Humans Of New York: HONY ή μήπως HOPE; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.