Χαίρομαι που το post βοήθησε! Μακάρι να μπορούσα να δώσω απάντηση για το θέμα της ηλικίας της δεύτερης γλώσσας, αλλά υπάρχουν τόσες διαφορετικές παράμετροι που θα ήταν άστοχο. Θα πρέπει να το κάνει ο κάθε γονέας από μόνος του ανάλογα με τις συνθήκες που μόνο εκείνος γνωρίζει.

Ούτε για την επιλογή της γλώσσας θα μπορούσα να απαντήσω… Στη δική μας περίπτωση η πρώτη γλώσσα ήταν τα Αγγλικά και όταν ήρθε η στιγμή να επιλέξουν γλώσσα στο σχολείο, τις άφησα να επιλέξουν μόνες τους.

Είχα γράψει τότε σχετικά εδώ: https://www.aspaonline.gr/oh-mon-dieu-ta-gallika-den-exoun-elpida/

(Τελικά επέλεξαν Γαλλικά!)

Πολύ χρήσιμες οι πληροφορίες που μοιράζεσαι Σοφία σχετικά με τα πολλά “Lower” και “Proficiency”. Ευχαριστούμε!

Οι native speakers που κάνουν Pre-Junior τάξεις (υπάρχουν κάποιοι, όχι πολλοί) δεν χρειάζεται να ξέρουν συντακτικό και γραμματική (ή μάλλον δεν χρειάζεται να μπορούν να το εξηγήσουν) αφού η διδασκαλία στις προπαρασκευαστικές τάξεις δεν περιλαμβάνει γραμματικούς κανόνες. Σε μεγαλύτερες τάξεις οι native speakers μπορούν να δουλέψουν συμπληρωματικά, προσφέροντας εξάσκηση στα προφορικά και στο listening. Οι native speakers είτε έχουν πτυχίο διδασκαλίας είτε όχι αποτελούν μια παρακινδυνευμένη επιλογή διδασκάλου για όλα τα επίπεδα στα οποία διδάσκεται γραμματική γιατί ακόμα κι αν μπορούν να διδάξουν αγγλική γραμματική δεν μπορούν να τη συσχετίσουν με την ελληνική γραμματική, κάτι που είναι απαραίτητο για την πλήρη κατανόησή της, Τα αποτελέσματα όμως όταν δουλεύουν μαζί με Έλληνες καθηγητές, μπορούν να είναι θεαματικά.

Τα Πανεπιστήμια ζητάνε συγκεκριμένα πτυχία (π.χ. IELTS) τα οποία δεν μπορείς να δώσεις στην ηλικία των 15-16 χρονών που δίνουν τα περισσότερα παιδιά Proficiency, ούτε και έχει νόημα να τα δώσεις τότε αφού δεν θα τα χρειαστείς πριν λήξουν. Οπότε η λύση είναι ή να μην δώσεις για Proficiency και να περιμένεις πότε και αν θα χρειαστείς κάποιο άλλο πιστοποιητικό για να κάνεις σπουδές στο εξωτερικό ή να δώσεις ώστε να έχεις ένα πιστοποιητικό γνώσεων “γενικής χρήσης” και αν χρειαστείς κάτι παραπάνω στο μέλλον, να το δώσεις τότε. Άλλωστε τα παιδιά τα στέλνουμε να δώσουν εξετάσεις όχι μόνο για το χαρτί αλλά και για το φορτσάρισμα – αλλιώς διαβάζουν τα παιδιά που βρίσκονται αντιμέτωπα με μια εξεταστική κι αλλιώς αυτά που απλά διαβάζουν.

Αυτό που πρέπει να προσέξουμε είναι ότι πλέον υπάρχουν πολλά “Lower” και πολλά “Proficiency” τα οποία αναγνωρίζονται μεν από τον ΑΣΕΠ ως ισότιμα, δεν είναι όμως πραγματικά ισότιμα, δεν έχουν την ίδια αξία στην αγορά εργασίας και δεν αναγνωρίζονται ακόμα και από ελληνικά ιδρύματα (π.χ. για μεταπτυχιακά). Εννοείται στο εξωτερικό δεν τα ξέρουν ούτε στις χώρες από τις οποίες προέρχονται. Κυρίως πρόκειται για πιστοποιητικά με πολύ χαμηλές βάσεις, που δίνουν στους γονείς και στο παιδί την ψευδαίσθηση ότι ξέρει αγγλικά – το πόσα ΔΕΝ ξέρει θα αποδειχθεί όταν χρειαστεί να τα χρησιμοποιήσει στο μέλλον.

Αυτό που ίσχυε παλιότερα, ότι με ένα Proficiency είχες ένα πιστοποιητικό γλωσσομάθειας που είχε αντίκρισμα σε όλο τον κόσμο, ισχύει ακόμα για το Proficiency του πανεπιστημίου Cambridge (CPE). Δυστυχώς αυτό είναι το Proficiency με το μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας και οι Έλληνες μαθητές σε μεγάλο βαθμό το αποφεύγουν για χάρη άλλων, πιο εύκολων πτυχίων.

Το προβλημα δυστυχως με τους νεητιβ ειναι οτι συνηθως δεν ειναι καταλληλα καταρτισμενοι και ενω τα παιδια αποκτουν σχετικα καλη προφορα δεν αποκτουν καμια βαση σε γραμματικη και συντακτικο και το οικοδομημα γκρεμιζεται. Παντα φυσικα μιλαω για τους νεητιβ χωρις πτυχιο διδασκαλιας. Εχω πολλα να σου πω. Αυριο απο τον σταθερο υπολογιστη γιατι απο ταμπλετ δεν μπορω.

Έχω κι εγώ διάφορες εμπειρίες από την εκμάθηση Γαλλικών σε σχέση με εκμάθηση Αγγλικών. Ωραίο θέμα για συζήτηση…

Η επαφή με άλλους πολιτισμούς είναι σπουδαίο “δώρο” για τα παιδιά και πόσο μάλλον όταν κατά καιρούς συνδυάζεται με ταξίδια στο εξωτερικό. Που για εμάς είναι χωρίς καμία αμφιβολία ο επόμενος στόχος!

Να ένα ακόμα χρήσιμο tip για τους γονείς που προκύπτει από αυτά που έγραψες: Να προσπαθούν να φέρουν σε επαφή τα παιδιά με native speakers! Μακάρι να είναι ο άνθρωπος που θα τα διδάξει την ξένη γλώσσα native speaker, αλλά καμιά φορά δεν γίνεται. Μπορεί όμως να υπάρχουν γείτονες, συμμαθητές των παιδιών κλπ κλπ από ξένη χώρα. Τι ωραία ευκαιρία για τα παιδιά!
Επίσης κάποιοι φίλοι που αναζητούσαν παλαιότερα baby-sitter επέλεξαν Αγγλίδα για αυτόν ακριβώς το λόγο.
Thanks!

Καλή αρχή Μαρία! Θα τα λέμε!

Κι εμένα η μεγάλη κόρη ξεκίνησε στην Τρίτη δημοτικού. Η μικρή τελικά στην Πρώτη.
Το πώς και με ποιον είναι πολύ σημαντικό, συμφωνώ!