Τις τελευταίες μέρες έγινε viral το βίντεο που δημοσιεύω στο τέλος του post. Ένας τρίχρονος αθλητής του tae kwon do, στα πλαίσια των εξετάσεών του για την άσπρη ζώνη επιχειρεί να σπάσει μία σανίδα.

Δεν τα καταφέρνει με την πρώτη και οι σκηνές που ακολουθούν θα μπορούσαν να μπουν στην κατηγορία “cuteness overload”. Έτσι τουλάχιστον σκέφτηκα όταν πρωτοείδα το βίντεο. Χαμογέλασα και έκλεισα την καρτέλα. Αλλά αμέσως την ξανα-άνοιξα (το γνωρίζετε το CTRL+SHIFT+T, σωστά;) γιατί αποφάσισα να ανεβάσω το βίντεο στο blog. Γιατί συνειδητοποίησα ότι δεν πρόκειται απλά για cuteness overload. Πρόκειται για ένα παιδί που μας δίνει μαθήματα αποφασιστικότητας. Γιατί όπως θα δείτε είναι αποφασισμένο να τη σπάσει την παλιο-σανίδα!

Από την άλλη αξίζουν συγχαρητήρια και στο δάσκαλο που συνεχίζει να παροτρύνει το παιδί μέχρι να τα καταφέρει και δεν μπαίνει στον πειρασμό να του πει «δεν πειράζει». Και δεν μπαίνει στον πειρασμό να του δώσει την άσπρη ζώνη χαριστικά (που μπορεί να μετέδιδε στο παιδί το μήνυμα ότι δεν είναι σε θέση να τα καταφέρει). Ο Ρόμπερτ Χαϊνλάιν είχε πει «Μην αποδυναμώνετε τα παιδιά σας κάνοντας τη ζωή τους εύκολη». Για αυτό ακριβώς είναι σημαντικό να επιλέξει κανείς με προσοχή τους προπονητές των παιδιών του, όπως έγραφα και στο παλαιότερο post 10 τρόποι για να ενισχύσετε την αυτοεκτίμηση των παιδιών σας. Γιατί οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να παίξουν σπουδαίο ρόλο στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους.

Έτοιμοι για υπερβολική δόση γλύκας και αποφασιστικότητας λοιπόν; Ayaaa!

via Peak Taekwondo & Fitness Center

Το post Ένας τρίχρονος δίνει μαθήματα αποφασιστικότητας. Ayaaa! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Και φυσικά στους δικούς μας Έλληνες αθλητές που θα μπουν πρώτοι στο Los Angeles Memorial Coliseum.

«Όταν είμαι στο σκάφος, η ζωή μου περνάει καλά» λέει ο Γιάννης Στρατηγόπουλος στο παραπάνω βίντεο.

Με την ευχή να καταφέρουμε να ανακαλύψουμε όλοι μας, τι είναι αυτό που δίνει χαρά και νόημα στη δική μας ζωή, στέλνουμε όλη μας την αγάπη και τη θετική ενέργεια στην Ελληνική αποστολή.

Η Ελληνική αποστολή Special Olympics 2015 (via)

Καλή δύναμη. Καλή επιτυχία. Να δώσετε ωραίους αγώνες!

Το post “Η ζωή μου περνάει καλά.” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Χθες είδα ένα απόσπασμα συνέντευξης του μεγάλου star της βραδιάς, του Russel Wilson στην εκπομπή του David Letterman στο οποίο μιλάει για τον μπαμπά του και την επίδραση που είχε στη ζωή του. Το σημείο που μου άρεσε πιο πολύ είναι στην αρχή του βίντεο. Λέει πόσο ο πατέρας πίστευε σε αυτόν και ότι τον ρώταγε συνέχεια “Why not you Russ? Why not you?”

“Γιατί όχι εσύ Russ? Γιατί όχι εσύ;”

Κι εκείνος το πίστεψε. Και έφτασε στην κορυφή.

Αναφέρει επίσης ότι στην αρχή της σεζόν είχε μαζέψει την ομάδα του και τους είχε πει την ιστορία με τον μπαμπά του και τους ρώτησε: “Γιατί όχι εμείς; Γιατί όχι εμείς;” Και εκείνοι το πίστεψαν. Και έφτασαν στην κορυφή.

Ένα μήνυμα – που δεν ισχύει φυσικά μόνο για τον αθλητισμό – για να πούμε κι εμείς στα παιδιά μας, στην ομάδα μας και στον εαυτό μας: “Γιατί όχι εσύ;”

Photo by Toby Charlton-Taylor

Το post Γιατί όχι εσύ; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Τώρα που οι χειμερινοί Ολυμπιακοί πλησιάζουν, η P&G επανέρχεται με ένα ακόμα υπέροχο βίντεο. Είναι ένα βίντεο που συγκινεί όλους εμάς τους γονείς γιατί βλέποντάς το αναγνωρίζουμε σκηνές από τη ζωή μας.

Στο βίντεο αναγνωρίζω κι εγώ σκηνές της ζωής μου – τώρα που είμαι μαμά, αλλά και τότε που ήμουν νεαρή αθλήτρια. Και βλέπω επίσης σκηνές που ελπίζω να ζήσω μια μέρα στο μέλλον.

Αναγνωρίζω σκηνές απλές και καθημερινές που έχω ζήσει με τα παιδιά μου όταν ήταν μωρά και έκαναν τα πρώτα τους βήματα.

Αναγνωρίζω την επίπονη στιγμή του 1.11 που μου φέρνει και πάλι δάκρυα στα μάτια.

Αναγνωρίζω τη χαρά και τους πανηγυρισμούς του 1.43.

Και βλέπω με συγκίνηση τη σκηνή του 1.30, όταν ένα παιδί (που δεν είναι πια παιδί) κάνει νόημα στη μαμά του από μακριά: “Ευχαριστώ μαμά…”

Δεν ξέρω αν οι κόρες μου θα ακολουθήσουν αθλητική καριέρα. Όποιον δρόμο κι αν ακολουθήσουν όμως, θέλω να μάθουν να αγωνίζονται. Θέλω να ξέρουν ότι αν πέσουν – που θα πέσουν – πρέπει απλά να ξανασηκωθούν. Στην αρχή θα τις σηκώνω εγώ και μετά θέλω να τις βλέπω να σηκώνονται με τις δικές τους δυνάμεις.

Και θέλω να ξέρουν ότι το πέσιμο τις κάνει απλά δυνατότερες.

Thank you Katerina V. 

Το post Το πέσιμο μας κάνει δυνατότερους δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Στο τέλος λέει: Το boxing σε κάνει μεγαλύτερο.
Εγώ το γενικεύω: Ο αθλητισμός σε κάνει μεγαλύτερο. Σε μυς αλλά και σε ψυχή.

Ως παλιά αθλήτρια είμαι προκατειλημμένη βέβαια, αλλά το πιστεύω με όλες μου τις δυνάμεις. Και ως μαμά κοριτσιών που ασχολούνται με τον αθλητισμό, χαίρομαι που τις βλέπω να παίζουν ολοένα και πιο ωραίους αγώνες κάθε μέρα, στο γήπεδο αλλά και στη ζωή.

Μια μικρή επιλογή από παλαιότερα σχετικά posts:

• Τι θα έκανες αν είχες 5 ακόμα χρόνια να ζήσεις;
• Η δύναμή σου
• Αν με αφήσεις να ασχοληθώ με τον αθλητισμό
• Πάντα υπάρχει τρόπος 

Το post Το μεγαλείο είναι μέσα σου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

http://youtu.be/cvm7Fqbpqcg

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που η γενιά των σημερινών παιδιών αναμένεται να πεθάνει 5 χρόνια πριν από την ηλικία που θα πεθάνουν οι γονείς τους (εμείς), εξ’ αιτίας της ακινησίας.

Η περίοδος εγγραφών σε αθλητικούς συλλόγους, δήμους, σωματεία ξεκινάει σε λίγες μέρες. Ας κλείσουμε ραντεβού με το γιατρό για τις απαραίτητες εξετάσεις και ας ενθαρρύνουμε τα παιδιά  να ασχοληθούν με τον αθλητισμό ή να ανακαλύψουν μία άλλη φυσική δραστηριότητα που θα αγαπήσουν και θα κάνουν συστηματικά. Το ίδιο ας κάνουμε και οι μεγάλοι.

Κάποια ακόμα από τα θετικά μηνύματα που ακούγονται στο βίντεο:

“Θα είναι η καλύτερη χρονιά μου.”
“Κάνε νέους φίλους. Η χαρά που μπορείς να φέρεις στη ζωή κάποιου άλλου είναι ανεκτίμητη.”
“Η ζωή είναι ένα ξεχωριστό δώρο.”
“Ο κόσμος είναι γεμάτος ευκαιρίες.”
“Τίποτα δεν είναι εκτός ορίων. Μπορείς να κάνεις τα πάντα. Ό,τι κι αν βάλεις στο μυαλό σου μπορείς να το πετύχεις.”
“Έχουμε μία ζωή να ζήσουμε. Ας τη ζήσουμε υγιείς.”

Photo by Lotus Carroll 

Το post Έχουμε μία ζωή να ζήσουμε. Ας τη ζήσουμε υγιείς. δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Εξάλλου τα στοιχεία σήμερα είναι πιο ανησυχητικά από ποτέ. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που η σημερινή γενιά αναμένεται να πεθάνει 5 χρόνια πριν από την ηλικία που θα πεθάνει η προηγούμενη. Και αυτό, λόγω της καθιστικής ζωής. Το σώμα μας και είναι σχεδιασμένο για να κινείται και εμείς (και χειρότερα τα παιδιά μας) καθηλωνόμαστε μπροστά στην τηλεόραση, στους υπολογιστές και στα video games.

Η κίνηση και η φυσική δραστηριότητα πρέπει να μπει και πάλι στη ζωή μας και στη ζωή των παιδιών. Σε συζήτηση που είχα πρόσφατα με τον κύριο Ηλία Λιάρο που είναι διευθυντής του αθλητικού τμήματος των εκπαιδευτηρίων Ο Πλάτων κάναμε μία εκτενή συζήτηση για το θέμα της άσκησης, τους τρόπους που ένα σχολείο μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να γυμνάζονται και τη στάση των σημερινών γονέων απέναντι στον αθλητισμό.

Δυστυχώς τα παιδιά των πόλεων είναι κλεισμένα σε τέσσερις τοίχους κυριολεκτικά. Δεν υπάρχουν χώροι, δεν υπάρχουν αλάνες, δεν υπάρχουν αυλές κι έτσι τα παιδιά καθηλώνονται στο σπίτι.

Το μάθημα της Φυσικής Αγωγής στα σχολεία βοηθάει, αλλά το υπουργείο προβλέπει δύο ώρες μόνο μάθημα την εβδομάδα για το δημοτικό που στο Λύκειο γίνεται μία ώρα. Είναι ελάχιστες!

Το περπάτημα, οι βόλτες, το ποδήλατο, οι εκδρομές είναι εξαιρετικές δραστηριότητες, αλλά συνήθως γίνονται μόνο Σαββατοκύριακο – και αν.

Έτσι μία καλή διέξοδος είναι η ενασχόληση των παιδιών με κάποιο άθλημα. Οι γονείς σήμερα, όπως μου είπε ο κύριος Λιάρος, φαίνεται ότι είναι αρκετά συνειδητοποιημένοι για το πόσο σημαντικό είναι τα παιδιά να ασχολούνται με κάποιο άθλημα και αυτό είναι ιδιαίτερα αισιόδοξο.

Είναι ιδανικό βέβαια το ίδιο το σχολείο να παρέχει στα παιδιά τη δυνατότητα να αθλούνται μέσα στους χώρους του, μετά το πέρας των μαθημάτων. Για παράδειγμα Ο Πλάτων, δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να κάνουν απογευματινές δραστηριότητες σε διάφορα αθλήματα, ενώ υπάρχει και ο αθλητικός όμιλος του σχολείου που έχει αγωνιστικές ομάδες. Γνωρίζουμε όμως ότι αυτή η δυνατότητα δεν παρέχεται δυστυχώς στα περισσότερα σχολεία, οπότε οι γονείς χρειάζεται να μπαίνουν στη διαδικασία να πηγαίνουν τα παιδιά τους οι ίδιοι σε συλλόγους και γυμναστήρια κατά τις απογευματινές ώρες.

Σε σχέση λοιπόν με τα παλαιότερα χρόνια, τα παιδιά μπαίνουν σήμερα από νωρίς στον οργανωμένο αθλητισμό. Αυτό δεν είναι απαραίτητα ό,τι καλύτερο, αλλά καθώς η έλλειψη χώρων για παιχνίδι είναι δεδομένη, ο οργανωμένος αθλητισμός είναι μία καλή εναλλακτική. Παρ’ όλα αυτά το κύριο μέλημά μας, όπως είπε ο κύριος Λιάρος, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες, θα πρέπει να είναι το παιδί να αγαπήσει την άθληση. Οι νίκες και η αγωνιστική εξέλιξη θα πρέπει να περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Ο κύριος Λιάρος πρότεινε επίσης μία ιδέα που μου άρεσε πολύ: Τα σχολεία τα απογεύματα θα μπορούσαν να ανοίγουν κάποιες ώρες τα προαύλιά τους ώστε τα παιδιά να μπορούν να μπαίνουν και να χρησιμοποιούν τα γήπεδα. Θα μπορούσαν να υπάρχουν εκεί γυμναστές, ώστε να δίνουν τις μπάλες και να επιβλέπουν. Αυτό γίνεται ήδη σε κάποια ιδιωτικά σχολεία για τους μαθητές τους και είναι μία ιδέα που θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε όλα τα σχολεία.

Συζητήσαμε επίσης για το πόσο σημαντικό είναι να αφήσουμε τα παιδιά να κατασταλάξουν από μόνα τους για το ποιο άθλημα να ακολουθήσουν. Όταν τα παιδιά είναι μικρά δεν ξέρουν τι θέλουν και αυτό είναι φυσιολογικό. Μπορούμε να τα αφήσουμε να δοκιμάσουν διάφορα αθλήματα για να δουν τι τους ταιριάζει. Τελικά όμως οφείλουμε να σεβαστούμε τις επιλογές και τις επιθυμίες τους. Γιατί εμείς μπορεί να βλέπουμε ότι το παιδί μας ταιριάζει στο καράτε, αλλά το παιδί μπορεί να μην περνάει καλά στο καράτε! Δεν μπορείς να κάνεις τον αθλητισμό καταναγκαστικό έργο σε αυτή την ηλικία!

Τέλος ρώτησα τον κύριο Λιάρο την προσωπική του άποψη για ένα ερώτημα που απασχολεί αρκετά εμάς τους γονείς: Ατομικό ή ομαδικό άθλημα για το παιδί μου; Μου είπε ότι αν του έβαζαν ένα μαχαίρι στο λαιμό για να διαλέξει ή το ένα ή το άλλο, θα διάλεγε το ομαδικό άθλημα. Το παιδί μαθαίνει να συνεργάζεται με τους συμπαίκτες του και να πειθαρχεί ως μέλος μίας ομάδας. Τα αποτελέσματα έρχονται μέσα από ομαδική δουλειά και αυτό είναι σημαντικό. Εκθείασε όμως τη θετική επίδραση που μπορεί να έχει στα παιδιά η ενασχόληση με συγκεκριμένα ατομικά αθλήματα, όπως π.χ. οι πολεμικές τέχνες. Τόνισε όμως ότι κάθε παιδί είναι διαφορετικό, ότι οφείλουμε να σεβαστούμε τις κλίσεις και τα ταλέντα του κι ας μην ξεχνάμε βέβαια ότι κανείς δεν εμποδίζει ένα παιδί που ασχολείται με ένα ατομικό άθλημα να κάνει παράλληλα και ένα ομαδικό.

Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον κύριο Λιάρο για το χρόνο του και τις χρήσιμες πληροφορίες που μοιράστηκε μαζί μου. Ο στόχος όλων μας, γονέων, εκπαιδευτικών, σχολείων, πολιτείας πρέπει να είναι κοινός. Να δημιουργούμε από νωρίς θετικές εμπειρίες άσκησης στα παιδιά και να ενσωματώσουμε τη γυμναστική στην καθημερινή τους ζωή.

Τα παιδιά θα είναι πιο υγιή, θα αποδίδουν καλύτερα, θα συγκεντρώνονται περισσότερο και θα είναι πιο χαρούμενα!

“Οποιοδήποτε δεκάχρονο παιδί μπορεί να σας πει
ότι τίποτα καλό δεν συμβαίνει όταν στέκεσαι ακίνητος.”

Photo by Jonas Seaman 

Το post Ας κινηθούμε! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Της το είπα χθες, της το είπα και σήμερα το πρωί: «Θα πας να το χαρείς και να το διασκεδάσεις. Είναι οι πρώτοι σου αγώνες, δεν έχει σημασία η νίκη, έχει η συμμετοχή. Εντάξει Εβίτα;» «Εντάξει μαμά.»

Και πήγε. Και το χάρηκε. Και το διασκέδασε. Και τελικά έπαιξε έξι αγώνες και κέρδισε και τους έξι! Μου άρεσε όπως έδινε το χέρι στο τέλος του αγώνα στους συμπαίκτες της και τους έλεγε «Μπράβο, ωραίος αγώνας.» Και μετά έβγαινε έξω από το γήπεδο και ερχόταν σε εμένα και χτυπούσαμε τα χέρια και της έλεγα «Μπράβο, Εβίτα! Τον χάρηκες τον αγώνα;» Κι εκείνη έλαμπε και κουνούσε το χαμογελαστό της προσωπάκι και έλεγε «ναι»! Και τελικά έναν έναν, τους κέρδισε όλους τους συμπαίκτες της. Κορίτσια και αγόρια!

Ωραίος αγώνας!

Στο τέλος όλα τα παιδάκια μαζεύτηκαν στη μέση του γηπέδου και όλα πήραν μετάλλιο για τη συμμετοχή τους. Επιβραβεύτηκε – και πολύ σωστά – η προσπάθεια. Αλλά νομίζω ότι το χαμόγελο της Εβίτας ήταν λίγο πιο λαμπερό από τα υπόλοιπα.

Είμαι πολύ περήφανη για τη συμμετοχή της και την πρωτιά της, αφού τελικά ήρθε. Αλλά κυρίως είμαι περήφανη γιατί και τα δύο μου κορίτσια έχουν ανακαλύψει τη χαρά του αθλητισμού. Δεν με ενδιαφέρει να ασχοληθούν με τον πρωταθλητισμό (αν το θελήσουν βέβαια, θα τις υποστηρίξω). Το σημαντικό είναι να γυμνάζονται, να το διασκεδάζουν και να μάθουν να παίζουν ωραίους αγώνες. Στον αθλητισμό και στη ζωή.

Το post Ωραίος αγώνας δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το ερώτημα τέθηκε σε παιδιά. Οι απαντήσεις τους, ό,τι ακριβώς θα περίμενε κανείς από παιδιά:

• Θα έφτιαχνα μία μηχανή του χρόνου
• Θα έφτιαχνα φάρμακα για τους αρρώστους
• Θα έψαχνα για εξωγήινους
• Θα πήγαινα να δω το φεγγάρι
• Θα μάθαινα στην αδελφή μου να μη μισεί τον τόνο

Στο τέλος ένα αγοράκι ρωτάει: “Γιατί μου την κάνετε αυτή την ερώτηση;”

Γιατί λοιπόν;

Γιατί είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που αυτή η γενιά αναμένεται να πεθάνει 5 χρόνια πριν από την ηλικία που θα πεθάνουν οι γονείς τους.

Είμαστε σχεδιασμένοι για να κινούμαστε.  Παλαιότερα, η κίνηση ήταν μέρος της καθημερινής μας ζωής. Τα τελευταία όμως χρόνια η καθιστική ζωή είναι το “φυσιολογικό”. Μόνο που αυτού του είδους  το “φυσιολογικό” έχει και τις επιπτώσεις του.

Αν και όπως έχω ξαναγράψει πιστεύω ότι η γυμναστική θα πρέπει να γίνεται κατ’ αρχήν μέσα στα σχολεία, εμείς ως γονείς ας μην παύουμε να αναρωτιόμαστε:  Τι μπορούμε να κάνουμε για να δώσουμε πίσω σε αυτή τη γενιά τα πέντε τους επιπλέον χρόνια; Όχι απλά να τα αφήσουμε να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, αλλά να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να ανακαλύψουν ένα άθλημα ή μία φυσική δραστηριότητα που να αγαπήσουν.

Όσο σοβαρά παίρνουμε το θέμα της διατροφής τους, άλλο τόσο σοβαρά πρέπει να πάρουμε το θέμα της άσκησής τους. Ας ξεπεράσουμε τις δικαιολογίες που έχουμε στο μυαλό μας ότι όποιος ασχολείται με τον αθλητισμό μπλέκει με αναβολικά.  Δε λέω ότι αναβολικά δεν υπάρχουν. Αλλά ακόμα  το παιδί δεν άρχισε να γυμνάζεται, εμείς φτάσαμε με το μυαλό μας στο σημείο να ασχολείται με τον πρωταθλητισμό και να οδηγείται στα αναβολικά; Είναι σαν το ανέκδοτο με το γρύλο. Ή εκείνο το μωρουδιακό φορμάκι που πάνω γράφει “Δεν επιτρέπεται να βγω ραντεβού. Ποτέ.”

Ας δώσουμε πίσω στα παιδιά τα 5 επιπλέον τους χρόνια. Και όπως άλλωστε αναφέρεται και στην τελευταία σελίδα του report Designed to Move που συνοδεύει το παραπάνω βίντεο:

“Οποιοδήποτε δεκάχρονο παιδί μπορεί να σας πει ότι τίποτα καλό δεν συμβαίνει όταν στέκεσαι ακίνητος.”   

Το post Τι θα έκανες αν είχες 5 ακόμα χρόνια να ζήσεις; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ο “αδικημένος” Leonardo Chacón Corrales επισκέφτηκε τη σελίδα του Καναδού συναθλητή του στο Facebook και έγραψε το παρακάτω μήνυμα στο timeline του:

(μετά το screenshot ακολουθεί μετάφραση)

Αγαπητέ Simon,

Είμαι ο Leonardo Chacón Corrales, ο αθλητής που έπεσε από πίσω σου στον αγώνα της Τρίτης.

Απλά θέλω να πω ότι είσαι έμπνευση για εκατομμύρια αθλητές του τριάθλου όπως εγώ, που ονειρεύονται να πάνε στους Ολυμπιακούς.

Όταν ήμουν 15, θυμάμαι που σε έβλεπα να κερδίζεις το χρυσό στο Σίντνεϊ. Λίγα χρόνια αργότερα το ασημένιο στο Πεκίνο. Τώρα στα 27 μου, αυτοί ήταν οι πρώτοι μου Ολυμπιακοί και ήταν τιμή μου που συναγωνίστηκα δίπλα σου.

Επίσης θα ήθελα να σε ευχαριστήσω που είσαι παράδειγμα αντοχής και πειθαρχίας τα οποία σου έχουν επιτρέψει να συναγωνίζεσαι στο υψηλότερο επίπεδο σε 4 Ολυμπιακούς αγώνες.

Ελπίζω να αναρρώσεις γρήγορα από τη χθεσινή πτώση.

Ελπίζω να σε δω το 2016 στη Βραζιλία και αυτή τη φορά να συναγωνιστούμε ως το τέλος για μια θέση στο βάθρο.

Τέλος θα ήθελα να σε προσκαλέσω στην Κόστα Ρίκα, νομίζω ότι θα σου αρέσει. Εγώ έχω έρθει στον Καναδά και ήταν υπέροχος.

11. 703 likes, 546 σχόλια και συνεχώς αυξάνονται. Ο ορισμός του Αθλητικού Πνεύματος μέσω Facebook.

[photo by Roebot]

Το post Ο ορισμός του Αθλητικού Πνεύματος μέσω Facebook δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.