Θα ήθελα λοιπόν να σταθώ στην αντίδραση κάποιου που δεν τα κατάφερε να είναι υποψήφιος για Όσκαρ. Μιλάω για τον Philip Lord, τον δημιουργό του Lego Movie. Καθώς στο σπίτι τα κορίτσια λατρεύουν τα lego, είχαμε φυσικά πάει να δούμε την ταινία. Ενθουσιάστηκαν. Ήταν λέει από τις καλύτερες ταινίες που έχουν δει. (Για μένα πρώτη παραμένει το Ψηλά στον Ουρανό. Δεν ξέρω αν θα βρεθεί ποτέ παιδική ταινία που θα με συνεπάρει περισσότερο)

Όταν ανακοινώθηκαν λοιπόν τα αποτελέσματα και διαπιστώθηκε ότι ο Philip Lord δεν ήταν υποψήφιος, δημιουργήθηκε πανικός στα social media, καθώς θεωρήθηκε άδικο.

Η αντίδραση του Philip Lord όμως, με εντυπωσίασε. Ανέβασε στο Twitter τη φωτογραφία ενός Όσκαρ από lego, γράφοντας:

“Όλα καλά. Έφτιαξα το δικό μου!”

Αυτό θα πει νοοτροπία νικητή. Αυτό θα πει χιούμορ.

Στη ζωή δε θα αρέσουμε σε όλους.  Μπορεί να είσαι το πιο ώριμο, πιο ζουμερό ροδάκινο στον κόσμο και πάλι θα βρεθεί κάποιος που δε θα του αρέσουν τα ροδάκινα. Είναι επίσης πολύ πιθανόν κάποια στιγμή να αδικηθούμε.

Ας πούμε “Όλα καλά” και ας προχωρήσουμε. Ας συνεχίσουμε χωρίς να αφήσουμε την απογοήτευση να μας καταβάλει.  Και ας γίνουμε τελικά – όπως λέει και ο Steve Martin – τόσο καλοί που κανείς δε θα μπορεί να μας αγνοήσει.

Το post Αυτό θα πει νοοτροπία νικητή δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το ζητούμενο. Η συνταγή που ήθελα να φτιάξω!

Παίρνεις μπισκότα Oreo, τα στερεώνεις σε ξυλάκι, τα βουτάς στη λιωμένη άσπρη σοκολάτα, τα πασπαλίζεις με ζαχαρωτά και έτοιμα. Σωστά; ΛΑΘΟΣ.

Μετά από μία μικρή καθυστέρηση να βρω και να αγοράσω ξυλάκια, τα κατάφερα. Αγόρασα και τα υπόλοιπα υλικά και ξεκίνησα. Στην κουζίνα μαζί και οι κόρες μου, οι οποίες έμελλε να διασκεδάσουν αφάνταστα με την… παταγώδη αποτυχία της μαμάς! Πήρα και τη φωτογραφική μου, και άρχισα να καταγράφω τη διαδικασία βήμα βήμα.

Τα υλικά μας

Οδηγίες αποτυχίας βήμα-βήμα

Η γραμμή παραγωγής, έτοιμη. Ξεκινάμε την εκτέλεση!

1. Το ήξερα ότι κάτι δε θα πήγαινε καλά όταν άνοιξα το πρώτο μπισκότο στα δύο και έσπασε. ΟΚ, ήμουν απρόσεκτη δεν πειράζει. Οι κόρες μου έσπασαν κι εκείνες από ένα αλλά μετά αρχίσαμε να είμαστε πιο προσεκτικές.

2. Στο μεταξύ άρχισα να λιώνω τη σοκολάτα/κουβερτούρα σε μπεν-μαρί. Έβγαινε πολύ πηχτή! Αποκλείεται να μπορούσες να βουτήξεις μπισκότο και να επικαλυφθεί με λεπτή στρώση.

Κανένα πρόβλημα. Στο Google βρίσκει κανείς τη λύση για τα πάντα. (Πώς μαγείρευαν οι άνθρωποι πριν το Google?) Όλα καλά, πάμε στο επόμενο βήμα.

3. Τοποθετούμε το ξυλάκι. Χρησιμοποιούμε το ίδιο το ξυλάκι για να σκάψουμε ένα “δρομάκι” στο μπισκότο, ώστε να χωθεί μέσα στη γέμιση.

Στις οδηγίες της αρχικής συνταγής είχα δει ότι ρίχνουμε και λίγη από τη λιωμένη άσπρη σοκολάτα πάνω στο ξυλάκι, ώστε τοποθετώντας το καπάκι από πάνω, να σταθεροποιηθεί. Έξυπνο! Το έκανα.

Δε δούλεψε. Το ξυλάκι ήταν αρκετά πιο παχύ από τη γέμιση και η λιωμένη άσπρη σοκολάτα δεν ήταν αρκετή για να βοηθήσει ώστε να κολλήσει το καπάκι. Όταν έβαζες από πάνω το καπάκι για να κάνεις το σάντουιτς δεν κόλλαγε με τίποτα. Χρειαζόταν κι άλλη “κόλλα”.

Είχα τίποτα στο ντουλάπι; Είχα πραλίνα φουντουκιού! Τη χρησιμοποίησα για κόλλα. Θα γινόταν και νοστιμότερο. Θετική σκέψη πάνω από όλα.

Δε δούλεψε. Δηλαδή πιθανόν να δούλευε αν άφηνα το μπισκότο πολλή ώρα να κολλήσει. Αν το άφηνα 1-2 ώρες, τι στο καλό δε θα κόλλαγε; Θα κόλλαγε! Στο μεταξύ όμως εγώ είχα την σοκολάτα στη φωτιά. Την οποία μόλις και μετά βίας είχα καταφέρει να “λεπτύνω” ώστε να μπορώ να βουτήξω τα μπισκότα.

Η τελευταία φορά που τα είδαμε ζωντανά

4. Τα περισσότερα μπισκότα διαλύθηκαν με τη βουτιά στη σοκολάτα. Η θερμότητα της σοκολάτας τα έκανε να ανοίγουν και να πέφτουν από το ξυλάκι τους. Κάποια που δεν άνοιξαν, διαλύθηκαν όταν ήρθε η ώρα για τη βουτιά στα καραμελάκια. Απλά δε γινόταν.

Σε αυτό το σημείο μου έφυγε κάθε επιθυμία να συνεχίζω να βγάζω φωτογραφίες. Αλλά σε κάποια στιγμή μου ήρθε φλας. Θα έβγαζα φωτογραφία της “μάζας” και θα ανέβαζα στο blog την ιστορία της αποτυχίας!

Η μάζα

Εντάξει δε θα τα πετάγαμε κιόλας, μια χαρά νόστιμα ήταν, ακόμα και διαλυμένα. Αλλά σταματήσαμε τις βουτιές αυτοκτονίας των υπόλοιπων μπισκότων. Δεν υπήρχε λόγος.

Think Aspa. Think.

Αλλά πώς θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε την υπόλοιπη λιωμένη σοκολάτα, τα ζαχαρωτά και την τρούφα που είχαν περισσέψει για να μην πάνε χαμένα; Άνοιξα πάλι το ντουλάπι. Είχαμε πουράκια! Αυτό ήταν!  Βουτιά της μιας άκρης του πούρου στη σοκολάτα και μετά βουτιά στα ζαχαρωτά ή την τρούφα.

Τα ταν!
Μία ιστορία παταγώδους αποτυχίας, μία νέα επιτυχημένη συνταγή και ένα μάθημα για τις κόρες μου: Ακόμα και η αποτυχία έχει την αξία της!

Καλή… επιτυχία!

“Δεν απέτυχα. Βρήκα απλά 10.000 τρόπους που δεν δούλεψαν.”
– Thomas A. Edison

Το post Πώς να αποτύχετε παταγωδώς να φτιάξετε Oreo Pops. Οδηγίες βήμα-βήμα. δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.