Κι εσύ συμφωνείς. Και ελπίζεις μια μέρα να τον δεις διάσημο μουσικό και να πηγαίνεις να τον βλέπεις -ξέρω γω- στην όπερα της Βιέννης.

Και γίνεται πράγματι διάσημος μουσικός. Αλλά παίζει τσέλο με το δικό του τρόπο. Παίζει τη «δική του μουσική» που είναι καλύτερη από αυτή που φανταζόσουν γιατί έχει τη δική του μοναδική σφραγίδα.

Ο Wayne Dyer είπε «Μην πεθάνεις με τη μουσική ακόμα μέσα σου. Άκου την ενστικτώδη εσωτερική σου φωνή και βρες ποιο είναι το πάθος που συνταράσσει την ψυχή σου.»

Τον Ιούλιο είχαν έρθει στην Αθήνα οι 2Cellos και πήγαμε να τους δούμε. Έπαιξαν μουσική με το δικό τους τρόπο. Μουσική έντονη, μοναδική, που «συντάρασσε τη δική τους ψυχή» αλλά και του κοινού.

Επέλεξα να ενσωματώσω εδώ το πιο «ανατρεπτικό» από τα βιντεάκια που τράβηξα. Ίσως να μην μπορέσετε να το δείτε όλο εξαιτίας της χαμηλής ποιότητας του βίντεο που είναι από το κινητό μου, αλλά το επίσημο κανάλι τους στο YouTube θα σας αποζημιώσει.Έπαιξαν φυσικά κι άλλα κομμάτια πιο χαμηλών τόνων. Αλλά ήθελα να μεταδώσω ένα μήνυμα και να το ακούσω κι εγώ η ίδια:

Έχεις έρθει σε αυτή τη γη με ένα μοναδικό χάρισμα. Υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις εσύ, που κανένας άλλος στον κόσμο δεν μπορεί να το κάνει. Βρες το. Κάν’ το. Μην πεθάνεις με τη μουσική ακόμα μέσα σου.

Το post Μην πεθάνεις με τη μουσική ακόμα μέσα σου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το παραπάνω δίλεπτο βίντεο είναι μία μικρή περίληψη που δείχνει τις αντιδράσεις του κόσμου καθώς περνούσαν από δίπλα του. Ή μάλλον, τις ανύπαρκτες αντιδράσεις του κόσμου καθώς περνούσαν από δίπλα του. Όλοι βιάζονταν να πάνε στη δουλειά τους και κανείς δεν πρόσεχε τη μουσική.

Φωτεινή εξαίρεση μία κοπέλα στο τέλος που τον αναγνώρισε. «Ο Joshua Bell ήταν εκεί κι έπαιζε μουσική και οι άνθρωποι δεν σταματούσαν, ούτε καν κοίταζαν!» είπε αργότερα. «Μερικοί έριχναν pennies! Σκεφτόμουν: πω πω Θεέ μου σε τι πόλη ζω που συμβαίνει κάτι τέτοιο;» Η ίδια έριξε ένα 20δόλαρο και μαζί με τα υπόλοιπα 32,17 που είχαν μαζευτεί,  η συνολική “σοδειά” του Joshua Bell ήταν 52,17 δολάρια.

Τρεις μέρες πριν είχε παίξει σε συναυλία, σε ένα κατάμεστο Symphony Hall στη Βοστώνη, με εισιτήρια που κόστιζαν 100 δολάρια το ένα.

Άραγε κατά πόσο συμβαίνει το ίδιο και σε εμάς; Κατά πόσο μέσα στους τρελούς ρυθμούς ζωής, χάνουμε τις στιγμές; Και κατά πόσο αφήνουμε να συμβαίνουν δίπλα μας πράγματα που ούτε καν προσέχουμε;

[via, photo by katiew]

Το post Σταμάτα και άκου τη μουσική δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Τι ιστορία… Η Alice ήταν μία πετυχημένη πιανίστα, της οποίας η ζωή άλλαξε για πάντα όταν το 1942 οδηγήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μαζί της και ο γιος της ηλικίας 5,5 χρονών… Λόγω του εξαιρετικού της ταλέντου στο πιάνο, επέζησε. Οι Ναζί την χρειάζονταν για να τους ψυχαγωγεί παίζοντας πιάνο, αλλά και να συμμετάσχει σε φιλμ-προπαγάνδα που γύριζαν για τα μάτια του κόσμου.

Το βίντεο της συνέντευξης μπορείτε να το παρακολουθήσετε στο blog του Anthony Robbins αλλά και στο τέλος του post. Τα αγαπημένα μου σημεία:

✔  Το εκπληκτικό πιάνο που ακούγεται σε όλη τη διάρκεια του βίντεο αλλά ιδιαίτερα ο Chopin στο ξεκίνημα. Είναι ίσως το πιο αγαπημένο μου κομμάτι κλασσικής μουσικής κι έτσι όταν πάτησα play και το άκουσα, ήξερα ότι έπρεπε να παρακολουθήσω το βίντεο με προσοχή.

✔ Σε ηλικία 104 ετών έγραψε βιβλίο με τίτλο A garden of Eden in hell (Ο κήπος της Εδέμ στην Κόλαση) με τα απομνημονεύματά της και τις εμπειρίες της από το στρατόπεδο συγκέντρωσης. Όχι απλά επέζησε. ΕΖΗΣΕ και ακόμα ζει.

✔ “Κοιτάζω τα καλά. Ξέρω τα άσχημα αλλά κοιτάζω τα καλά.”

✔ “Ποτέ δε μίσησα τους ανθρώπους που μου το έκαναν αυτό (στρατόπεδο συγκέντρωσης). Όλοι μας, μερικές φορές είμαστε καλοί, μερικές φορές κακοί.”

✔ “Ήμουν ευγνώμων και ευτυχισμένη.” (στο στρατόπεδο συγκέντρωσης)

✔ “Η μουσική ήταν το φαγητό μας. Η μουσική μας κράτησε ζωντανούς.”

✔ “Πάντα γελούσα. Καθόμουν στο έδαφος με το γιο μου και με έβλεπε να γελάω. Πώς μπορεί ένα παιδί να μη γελάει όταν γελάει η μαμά του;”

✔ “Όταν ένα παιδί είναι κοντά στη μαμά του, δε φοβάται. Νιώθει ασφάλεια. Και πάντα γελούσα!”

✔ “Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Beethoven, τον Schubert, τον Schumann, τον Brahms. Μας έδωσαν ομορφιά. Απερίγραπτη ομορφιά. Μας έκαναν χαρούμενους.”

✔ “Το χειρότερο στη ζωή κατά τη γνώμη μου είναι η βαρεμάρα. Οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι να κάνουν είναι πολύ πολύ φτωχοί.”

✔ “Γεννήθηκα αισιόδοξη. Δε το έκανα εγώ αυτό! Η μαμά μου έσπρωξε, γεννήθηκα και βγήκα αισιόδοξη! Και γελούσα από την αρχή της ζωής μου. Η δίδυμη αδελφή μου ήταν απαισιόδοξη. Περίμενε την καταστροφή. Και μερικές φορές ερχόταν!”

✔”Νόσησα από καρκίνο! Στα 83. Δεν αισθανόμουν καλά, πήγα στο γιατρό και εκείνος με έβαλε αμέσως στο χειρουργείο. Και είμαι ακόμα ζωντανή!”

✔ “Η μαμά μου με έμαθε να μαθαίνω, να μαθαίνω να μαθαίνω. Κάθε μέρα να βάζω κάτι στο μυαλό μου. Και μου έμαθε να είμαι ευγνώμων. Όλα είναι ένα δώρο. Αυτό έμαθα. Να είμαι ευγνώμων για τα πάντα.”

✔ “Το μυστικό της ευτυχίας καθώς μεγαλώνω είναι να σκέφτομαι προς τα πίσω. ‘Εκείνο ήταν υπέροχο… Το άλλο ήταν υπέροχο…’ Αντί να ζω προς τα μπροστά, ζω τώρα προς τα πίσω.”

✔ “Το μίσος τρώει την ψυχή αυτού που μισεί, όχι αυτού που μισείται.”

Σήμερα η Alice στα 108 της, ζει σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Λονδίνο, χωρίς βοήθεια. Εξασκείται στο πιάνο, 3 ώρες την ημέρα.

—————–
UPDATE: Η Alice Herz Sommer πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου του 2014 σε ηλικία 110 χρονών.

Το post Πώς μπορεί ένα παιδί να μη γελάει όταν γελάει η μαμά του; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Και τότε ο μουσικός, ο Lukáš Kmit, δεν αντέδρασε. Ανταποκρίθηκε. Και έλαμψε!

Θυμηθείτε επίσης  Το Βιολί με τις Τρεις Χορδές, ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε στην Houston Chronicle και περιγράφει τι συνέβη όταν κατά τη διάρκεια συναυλίας έσπασε μία από τις χορδές του βιολιού του γνωστού βιολιστή Itzhak Perlman.

Χαμογέλασε, σκούπισε τον ιδρώτα από το φρύδι του, σήκωσε το δοξάρι του για να μας ησυχάσει και μετά είπε – όχι κομπάζοντας, αλλά με ένα ήσυχο, σκεπτικό, ταπεινό ύφος “Ξέρετε, μερικές φορές η δουλειά του καλλιτέχνη είναι να διαπιστώσει πόση μουσική μπορεί να παίξει με όσα του έχουν απομείνει.”

[via]

Το post Και τότε το κινητό Nokia χτύπησε… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Την κατέβασα λοιπόν από το ράφι και της την παρέδωσα με μεγάλη χαρά. Υπολόγιζα όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Την άλλη μέρα όταν επέστρεψε από το σχολείο…

– Μαμά δεν κάνει.
– Τι εννοείς δεν κάνει;
– Η κυρία είπε ότι δεν κάνει.
– Γιατί;
– Είναι ξύλινη και δεν κάνει, οι φλογέρες που χρησιμοποιούμε στο μάθημα είναι πλαστικές.
– Δηλαδή ποια ακριβώς φλογέρα πρέπει να πάρουμε; Μην πάμε και πάρουμε καμιά λάθος και δεν κάνει ούτε αυτή. Φέρε μου μάρκα για να πάμε να τη βρούμε.

Την άλλη μέρα έρχεται από το σχολείο με χαρτάκι που έγραφε μάρκα και τύπο φλογέρας.

Τι να κάνω κι εγώ; Επίσκεψη στο Mall που έχει Νάκα. Αγορά φλογέρας, επιστροφή στο σπίτι. Χαρούμενη η Εβελίνα!
Έρχεται την άλλη μέρα από το σχολείο.

– Όλα καλά με τη φλογέρα;
– Ναι όλα καλά!
– Μπράβο!
– Μαμά να σου πω κάτι;
– Για πες!
– Τα περισσότερα παιδιά, έχουμε καταφέρει τους γονείς μας να μας πάρουν φλογέρα!
– Τι εννοείς “έχετε καταφέρει τους γονείς σας”; Δεν ήταν υποχρεωτικό;
– Όχι μαμά! Όποιος ήθελε! Έχουν φέρει τα μισά παιδιά της τάξης μέχρι τώρα.
– Εβελίνα! Νόμιζα ότι η κυρία σάς είπε να πάρετε φλογέρα υποχρεωτικά!
– Όχι μαμά, δε σου είπα ότι ήταν υποχρεωτικό! (Σωστό.) Αλλά πάμε καλά! Ένας ένας πήζουμε (=πείθουμε) τους γονείς και μας παίρνουν.
– Εβελίνα!
– Και εγώ τα κατάφερα μαμά! Ήταν δύσκολο γιατί εσύ δεν πήζεσαι εύκολα. Για την ακρίβεια εσύ δεν πήζεσαι καθόλου εύκολα μαμά, αλλά τα κατάφερα! Και μαμά είσαι καλή και ευγενική και σε αγαπάω. Έλα, φιλάκι!
– Εβελίνα άλλη φορά θέλω να μου λες πότε κάτι είναι υποχρεωτικό και πότε δεν είναι. Και πάλι θα στην είχα πάρει, αλλά θέλω να ξέρω, εντάξει;
– Εντάξει μαμά, σου το υπόσχομαι!

Μετά από 2-3 μέρες χτυπάει το κινητό μου. Ήταν η μαμά μιας φίλης της Εβελίνας να ρωτήσει ποια είναι η μάρκα της φλογέρας που πρέπει να πάρουν τα παιδιά για το μάθημα.

Την είχε «πήξει». Μας πήζουν όλους έναν έναν! Δε θα μείνει κανείς άπηχτος. Πήξιμο.

Photo by Carlos Aguilera

Το post Η φλογέρα. Και το πήξιμο. δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ταυτόχρονα διασκεδάσαμε, ακούσαμε μουσική και κάναμε και τη γυμναστική μας, αφού οι χτύποι της καρδιάς ανέβηκαν ψηλά! Όπως και το κέφι!

Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι οι εξής:

♫ Το κάθε παιδί επιλέγει από ένα αγαπημένο του τραγούδι. Το βάζουμε στον player να παίξει, το ένα μετά το άλλο.
♫ Κατά τη διάρκεια της μουσικής δε σταματάμε καθόλου. Τα δίνουμε όλα σαρώνοντας όσο πιο γρήγορα μπορούμε τα επιλεγμένα δωμάτια και βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους.
♫ Στο τέλος των δύο τραγουδιών επιστρέφουμε στις δραστηριότητες της επιλογής μας. Ό,τι προλάβαμε, προλάβαμε! Το συμμάζεμα έχει τελειώσει.

Η Εβελίνα επέλεξε το Δυνατά-δυνατά (4.06 στην εκτέλεση που το έχουμε στον υπολογιστή) και η Εβίτα το Φωτεινή πλευρά της ζωής (4.02).

Μέσα σε 8.08 μόνο λεπτά το σπίτι μεταμορφώθηκε, μέσα σε ατμόσφαιρα ενθουσιασμού και χωρίς ίχνος γκρίνιας και βαρεμάρας.

Άκουσα και ατάκα-bonus στο τέλος από την Εβελίνα. Εκεί που στη Φωτεινή πλευρά της ζωής ακούγεται η γνωστή φράση  που τις κάνει να χασκογελούν «Όλα στη ζωή είναι σκ*τ*», εκείνη είπε: «Άμα ο δήμαρχος ακούσει τον τραγουδιστή να λέει τέτοια λόγια θα τον εξορίσει!» Υπογράφω ότι είδε πρόσφατα παιδικό στο οποίο να πρωταγωνιστεί κακός δήμαρχος που εξόριζε αβέρτα δημότες!

Δοκιμάστε το, ακόμα και αν δεν έχετε παιδιά! Ποιος είπε ότι μόνο τα παιδιά μπορούν να μετατρέπουν τη δουλειά σε παιχνίδι; Let the music play και καλή διασκέδαση!

Το post 8.08 και let the music play δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Αν ποτέ έχετε βρεθεί σε συναυλία του Perlman, θα ξέρετε ότι το να ανέβει στη σκηνή, αποτελεί για αυτόν ένα μικρό επίτευγμα. Όταν ήταν παιδί χτυπήθηκε από πολιομυελίτιδα κι έτσι χρειάζεται να φοράει ειδικά στηρίγματα και στα δύο του πόδια και να περπατάει με πατερίτσες. Είναι μεγαλειώδες να τον βλέπει κανείς να περπατά στη σκηνή, βήμα-βήμα, με επώδυνο και αργό τρόπο.

Περπατάει επώδυνα, όμως μαγευτικά, μέχρι που φτάνει στην καρέκλα του. Στη συνέχεια κάθεται, ακουμπάει σιγά-σιγά τις πατερίτσες του στο πάτωμα, βγάζει τα στηρίγματα, διπλώνει το ένα πόδι πίσω και απλώνει το άλλο μπροστά. Στη συνέχεια σκύβει και σηκώνει το βιολί, το τοποθετεί κάτω από το πηγούνι του, γνέφει στο μαέστρο και αρχίζει να παίζει.

Οι άνθρωποι στο ακροατήριο είναι συνηθισμένοι σε αυτό τελετουργικό. Κάθονται ήσυχα καθώς προχωράει προς την καρέκλα. Παραμένουν σιωπηλοί καθώς βγάζει τα στηρίγματα. Περιμένουν μέχρι να ετοιμαστεί να παίξει.

Αυτή τη φορά όμως, κάτι πήγε στραβά. Μόλις άρχισε να παίζει, μία από τις χορδές του βιολιού του έσπασε. Ο θόρυβος που έκανε η χορδή καθώς έσπαγε ακούστηκε σαν πυροβολισμός μέσα στην αίθουσα. Δεν υπήρχε αμφιβολία για το τι σήμαινε ο κρότος αυτός. Δεν υπήρχε αμφιβολία για το τι έπρεπε να κάνει.

Έπρεπε να σηκωθεί, να ξαναφορέσει τα στηρίγματα, να σηκώσει τις πατερίτσες και να απομακρυνθεί κουτσαίνοντας από τη σκηνή – είτε για να βρει ένα καινούργιο βιολί είτε να βρει μια νέα χορδή για το δικό του. Αλλά δεν το έκανε. Αντί για αυτό, περίμενε για ένα λεπτό, έκλεισε τα μάτια του και έκανε νεύμα στο μαέστρο να ξαναξεκινήσει.

Η ορχήστρα ξεκίνησε κι εκείνος άρχισε να παίζει από κει που είχε μείνει. Και έπαιξε με τέτοιο πάθος, δύναμη και διαύγεια όσο ποτέ άλλοτε.

Φυσικά, όλοι γνωρίζουμε ότι είναι αδύνατο να παίξει κανείς ένα κοντσέρτο με τρεις μόνο χορδές. Εγώ το ξέρω, εσείς το ξέρετε αλλά εκείνη τη βραδιά ο Itzhak Perlman αρνήθηκε να το λάβει υπ’ όψη του.

Μπορούσες να τον δεις να χρωματίζει, να αλλάζει, να επανα-συνθέτει το κομμάτι στο μυαλό του. Κάποια στιγμή φάνηκε σαν να ξεκούρδιζε τις χορδές ώστε να ακουστούν νέοι ήχοι που δεν είχαν ποτέ ξαναπαιχτεί.

Όταν τελείωσε, επικράτησε μία απίστευτη ησυχία. Αλλά αμέσως μετά, όλοι σηκώθηκαν και άρχισαν να ζητωκραυγάζουν. Το ξέσπασμα χειροκροτημάτων ήταν απίθανο και προερχόταν από κάθε γωνία της αίθουσας. Σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι, φωνάζαμε, ζητωκραυγάζαμε, κάνοντας ό,τι μπορούσαμε, για να του δείξουμε πόσο πολύ εκτιμούσαμε αυτό που είχε κάνει.

Χαμογέλασε, σκούπισε τον ιδρώτα από το φρύδι του, σήκωσε το δοξάρι του για να μας ησυχάσει και μετά είπε – όχι κομπάζοντας, αλλά με ένα ήσυχο, σκεπτικό, ταπεινό ύφος – “Ξέρετε, μερικές φορές η δουλειά του καλλιτέχνη είναι να διαπιστώσει πόση μουσική μπορεί να παίξει με όσα του έχουν απομείνει.”

Τι δύναμη που είχε αυτή η δήλωση. Από τότε που την άκουσα, έχει παραμείνει στο μυαλό μου. Και ποιος ξέρει; Ίσως αυτός να είναι ο ορισμός της ζωής – όχι μόνο για τους καλλιτέχνες αλλά για όλους μας.

Να ένας άνθρωπος που σε όλη τη του ζωή εξασκείται για να παίζει μουσική με ένα βιολί με τέσσερις χορδές και ξαφνικά, στη μέση της συναυλίας βρέθηκε μόνο με τρεις. Άρχισε λοιπόν να παίζει με τις τρεις αυτές χορδές και η νέα μουσική ήταν πιο όμορφη, πιο ιερή, πιο αξιομνημόνευτη από ποτέ άλλοτε.

Έτσι λοιπόν ίσως είναι καθήκον όλων μας, στον τρεμάμενο, ταραγμένο, γεμάτο αλλαγές κόσμο στον οποίο ζούμε, να παίξουμε μουσική πρώτα με όλες μας τις δυνάμεις και μετά όταν δεν μπορούμε πλέον να το κάνουμε, να αρχίσουμε να παίζουμε με ό,τι μας έχει απομείνει.

—–
Το άρθρο αυτό του Jack Riemer δημοσιεύτηκε στην Houston Chronicle, στις 10 Φεβρουαρίου του 2001.
Κάποιοι λένε ότι το περιστατικό που περιγράφεται είναι ένας αστικός μύθος.
Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είναι έτσι, αξίζει να επικεντρωθούμε στο βαθύτερο νόημα της εμψυχωτικής αυτής ιστορίας.

Photo by: serge…

Το post Το Βιολί με τις Τρεις Χορδές δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.