Όταν η ντουλάπα είναι ανακατεμένη ίσως και η ζωή είναι ανακατεμένη. Όταν η ντουλάπα είναι γεμάτη με ρούχα που δεν αγαπάς αλλά αρνείσαι να αποχωριστείς, ίσως και στη ζωή υπάρχουν καταστάσεις που αρνείσαι να αποχωριστείς. Και κατά κάποιον περίεργο τρόπο όταν βάζεις σε τάξη την ντουλάπα σου, νιώθεις ότι αρχίζεις να βάζεις τάξη και στη ζωή σου.

Όπως έγραφα και στο Όταν η μαμά είναι χαρούμενη όλοι είναι χαρούμενοι η ενασχόληση με την καθαριότητα του σπιτιού και το ξεκαθάρισμα της ντουλάπας σε κάνει πάντα να νιώθεις καλύτερα. Νιώθεις ότι παίρνεις τον έλεγχο των πραγμάτων στα χέρια σου.

Τώρα αν αναρωτιέστε αν έχουν «επιστημονική υπόσταση» αυτά που λέω, μπορεί και να μην έχουν. Απλά εγώ έτσι πιστεύω ή τουλάχιστον έτσι συμβαίνει στη δική μου την περίπτωση.

Ενώ λοιπόν συνήθως κρατάω σε καλή κατάσταση τα ρούχα που κρεμιούνται σε κρεμάστρες, εκείνο που είχα καιρό να αγγίξω ήταν τα συρτάρια και τα ράφια. Ήξερα ότι στο πίσω μέρος των ραφιών και των συρταριών υπάρχουν καταχωνιασμένα ρούχα και ήθελα να τα βγάλω όλα έξω και να κάνω ένα καλό ξεκαθάρισμα.

Και ξαφνικά άρχισα να ανακαλύπτω ότι έχω πολλά μπλουζάκια με ραντάκια, από αυτά που τα φοράς μέσα από το σακάκι και είναι ελαστικά, ένα μέγεθος. Επειδή φοράω συχνά σακάκι, έχω αρκετά τέτοια. Όμως δεν ήξερα πόσα πολλά είχα, γιατί κάθε φορά που ψάχνω να βρω ένα τέτοιο μπλουζάκι δυσκολεύομαι να βρω. Έτσι νόμιζα ότι δεν είχα αρκετά. Αν δηλαδή το Σάββατο το πρωί αντί να φτιάξω την ντουλάπα πήγαινα για ψώνια και τύχαινε να τα συναντήσω μπροστά μου σε κανένα κατάστημα, μπορεί να έπαιρνα 1-2.

Ε λοιπόν μετά από το γενικό ξεκαθάρισμα της ντουλάπας (έψαξα κάθε γωνιά, δεν άφησα τίποτα) ανακάλυψα ότι είχα – πόσα λέτε; – 24 τέτοια μπλουζάκια. 24! Κι εγώ νόμιζα ότι δεν είχα αρκετά! Με έπιασαν κάτι γέλια. Όχι επειδή είχα πολλά μπλουζάκια, αλλά επειδή άρχισε να ενδυναμώνεται ακόμα περισσότερο η θεωρία μου περί σύγκρισης ντουλάπας και ζωής.

Άραγε τι υπάρχει στη ζωή που νομίζουμε ότι δεν έχουμε – κι όμως έχουμε; Πόσα σχέδια, πόσες ελπίδες, πόσα όνειρα υπάρχουν καταχωνιασμένα στο πίσω μέρος του μυαλού μας, ξεχασμένα και σκονισμένα, που αγωνιούν να βγουν έξω; Τι άλλο έχουμε κρυμμένο εκεί μέσα και εμείς έχουμε την εντύπωση ότι δεν το διαθέτουμε; Θάρρος; Δύναμη; Χιούμορ; Ταλέντο; Δημιουργικότητα; Καλοσύνη; Αγάπη για τον εαυτό μας;

Είναι εκεί. Είναι όλα εκεί. Κρυμμένα κάτω από σωρούς. Το μόνο που χρειάζεται να είναι να αναζητήσουμε και να τα βγάλουμε στην επιφάνεια.

Το post Τι νομίζεις ότι δεν έχεις (κι όμως έχεις); δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Για άλλους τα ρούχα της καμιά φοράς μπορεί να περιλαμβάνουν και ρούχα που σταμάτησαν να τους κάνουν. Εγώ καλώς ή κακώς δεν το έχω αυτό το θέμα γιατί είμαι πάνω κάτω στο ίδιο νούμερο εδώ και πολλά – πολλά χρόνια.

Το πρόβλημα με τα ρούχα της “καμιάς φοράς” είναι πρώτον ότι πιάνουν πολύτιμο χώρο στη ντουλάπα και δεύτερον ότι σου μιλάνε. Κάθε φορά που ανοίγεις τη ντουλάπα και τα αντικρύζεις σου λένε “Ει εσύ! Τι θα γίνει με εμάς; Είμαστε εδώ με το καρτελάκι. Πόσο λάθος είχες κάνει εκείνη την ημέρα στο κατάστημα… Πόσο λάθος…”. Σου μιλάνε και σου σπάνε τα νεύρα! Κι εσύ κάθεσαι εκεί αντικρύζοντας ένα ρούχο και αρχίζεις με τη σειρά σου να μιλάς άσχημα στον εαυτό σου! (εεε… κάθε σύγκριση με πρόσωπα και καταστάσεις της επικαιρότητας είναι εντελώς συμπτωματική…)

Αν μάλιστα, κρατάς ρούχα για τότε που θα αδυνατίσεις, δεν μπορείς παρά να νιώθεις άσχημα κάθε φορά που τα βλέπεις ή ένα συναίσθημα αποτυχίας. Δεν είναι βέβαια όλοι οι άνθρωποι οι ίδιοι και μπορεί για κάποιους τα ρούχα σε μικρότερο μέγεθος να αποτελούν κίνητρο και να τους εμπνέουν. Εκεί αλλάζει φυσικά.

Εγώ πάντως την Κυριακή άνοιξα την ντουλάπα μου και τα σάρωσα όλα! Τα ρούχα της καμιάς φοράς θα φορεθούν από κάποιον που τα έχει ανάγκη και εγώ επιτέλους έχω ελεύθερο χώρο στη ντουλάπα μου – και δε βιάζομαι να τον γεμίσω. Σας ενθαρρύνω να το κάνετε κι εσείς. Καλό ξεκαθάρισμα!

“Οργάνωση δε σημαίνει τελειότητα. Σημαίνει αποτελεσματικότητα, ελαχιστοποίηση του στρες και των περιττών πραγμάτων, εξοικονόμηση χρόνου και χρήματος και βελτίωση της γενικότερης ποιότητας ζωής.”

~ Christina Scalise

Το post Τα ρούχα της καμιάς φοράς δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.