Χαίρομαι που ο Mark Zuckerberg δημιούργησε μια αυτοκρατορία από το τίποτα (καθόλου δεν τον θεοποιώ, ίσα-ίσα τον έχω περάσει κατά καιρούς «γενεές δεκατέσσερις» για διάφορα θέματα).

Όχι απλά γιατί έχει κάνει τη ζωή μας ομορφότερη με το Facebook, αλλά γιατί όπως θα έχετε σίγουρα διαβάσει, είναι σε θέση να προσφέρει το 99% των μετοχών του (45 δις $) για να μεγαλώσει η νεογέννητη κόρη του σε έναν καλύτερο κόσμο.

Χαίρομαι που o Mark βγήκε από τον κουβά.

Δεν μπορείς να μπορείς να δώσεις αυτό που δεν έχεις.

Photo by Ben Andreas Harding

Το post Δεν μπορείς να δώσεις αυτό που δεν έχεις δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το σχολείο μας προκειμένου να ανταποκριθεί στο ρόλο του και να εμφυσήσει στους μαθητές τις αξίες της αλληλεγγύης, της προσφοράς και της αγάπης, συμμετέχει στη δράση βοήθειας για τους πρόσφυγες που πραγματοποιείται σε συνεργασία με την εθελοντική ομάδα ΜΕΤΑδραση και την εταιρεία Taxibeat.

Παρά το γεγονός ότι δίνουμε συστηματικά ρούχα και άλλα αντικείμενα σε διάφορους σκοπούς, δε δυσκολευτήκαμε να συγκεντρώσουμε 3-4 μεγάλες τσάντες για να τις πάρει η Εβίτα στο σχολείο. Τα κορίτσια έψαξαν προσεκτικά τις ντουλάπες τους και ξεχώρισαν ρούχα και παπούτσια που δεν τους κάνουν πια. Μεταξύ των αντικειμένων ήταν και οι αγαπημένες μπότες της Εβίτας. Μερικές φορές δεν είναι εύκολο για τα παιδιά να αποχωριστούν τα αγαπημένα τους αντικείμενα (ούτε για τους μεγάλους εξάλλου) αλλά το γεγονός ότι θα ζέσταιναν τα πόδια κάποιου κοριτσιού που έχει χάσει τα πάντα, τη γέμισε γλυκιά προσμονή να τις πάει την άλλη μέρα στο σχολείο.

Να οι μπότες, πέρσι στα πόδια της Εβίτας:

Και φέτος, λίγο πριν να ξεκινήσουν το νέο τους ταξίδι…

Αφού τα είχαμε όλα έτοιμα, έπρεπε κάπου να πεταχτώ. Ζήτησα όμως από την Εβίτα να ξανακοιτάξει τη λίστα με τα είδη πρώτης ανάγκης, μήπως θα μπορούσαμε να βρούμε κι άλλα πράγματα εκτός από αυτά που είχαμε συλλέξει ήδη. Θυμόμουν ότι ζητούσαν και γραφική ύλη και πάντα έχουμε περίσσεια από είδη ζωγραφικής, ξυλομπογιές, τετράδια κλπ.

Όταν επέστρεψα, μου έδειξε με μεγάλη χαρά την επιπλέον δουλειά που είχε κάνει. Είχε μαζέψει μπλοκ ζωγραφικής και τετράδια, και είχε μπει στον κόπο να φτιάξει σετ από ξυλομπογιές και μαρκαδόρους τοποθετώντας το κάθε σετ σε ξεχωριστό κουτάκι.

Αλλά εκεί που πραγματικά συγκινήθηκα ήταν όταν είδα ένα ροζ κουτί παπουτσιών και το περιεχόμενό του.

Καθώς στη λίστα με τα είδη πρώτης ανάγκης έγραφε ότι χρειάζονταν και χαρτί υγείας, είχε πάρει ένα χαρτί από τα δικά μας και το είχε τοποθετήσει σε ένα ροζ κουτί για να το στείλουμε.

Παρά τις τσάντες που είχαμε ήδη συγκεντρώσει, εκείνη προσπαθούσε να βρει κι άλλα να προσφέρει. Ένα χαρτί τουαλέτας, δεν της φάνηκε λίγο. Λίγο ο ένας, λίγο ο άλλος, το λίγο-λίγο γίνεται πολύ.

Η Μαρία Μοντεσσόρι είχε πει: “Η στάση μας απέναντι σε ένα νεογέννητο θα πρέπει να είναι γεμάτη σεβασμό που ένα πνευματικό ον περιορίστηκε μέσα σε όρια αντιληπτά σε μας.”  Τα παιδιά μου, τα παιδιά όλων μας, μπορεί να μην είναι πλέον νεογέννητα, αλλά μας δίνουν καθημερινά μια καλή γεύση πνευματικότητας. Μακάρι να μην τη χάσουν ποτέ – όπως και την παιδικότητα, την αθωότητα, και τη μεγαλόπνοη σκέψη τους.

Η Εβίτα κοιτάζει τα πράγματα που μάζεψαν τελικά στο σχολείο. Στη φωτογραφία φαίνεται ένα μόνο μικρό μέρος. Το λίγο-λίγο γίνεται πολύ.

Το post Το λίγο-λίγο γίνεται πολύ δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ε λοιπόν, έγιναν! Δεν είναι από τα κεράσια που μπορείς να τα φας κατευθείαν από το δέντρο. Είναι σαν βύσσινα, επομένως χρειάζεται να τα φτιάξεις γλυκό, μαρμελάδα, κλπ κλπ. Έφτιαξε κάποιες τάρτες τις οποίες έβαλε στην κατάψυξη και κατέψυξε κάποια από αυτά για να τα αξιοποιήσει αργότερα μέσα στη χρονιά. Έδωσε και στη γειτόνισσά της στην οποία δίνει κάθε χρόνο αλλά και πάλι έμεναν άφθονα. Τι να τα έκανε λοιπόν τα υπόλοιπα;

Αποφάσισε να βάλει μία πινακίδα στον κήπο της για τους περαστικούς και να τους ενθαρρύνει να μπουν μέσα και να μαζέψουν όσα ήθελαν. Τοποθέτησε μάλιστα δίπλα στην πινακίδια και ένα ρολό από σακούλες. Και έζησε τη χαρά να βλέπει τους περαστικούς να αξιοποιούν την πρότασή της και να φεύγουν χαρούμενοι και φορτωμένοι με κεράσια.

Άραγε εμείς τι πράξη καλοσύνης μπορούμε να κάνουμε σήμερα για να φτιάξουμε τη μέρα κάποιου;

Περισσότερα σχετικά άρθρα: 

✱ Πότε ήταν η τελευταία φορά που βοήθησες κάποιον;
✱ Το “Μπορούμε” άνοιξε το σπίτι του: Όσα δε θα διαβάσετε σε ένα δελτίο τύπου
✱ Το φιλοδώρημα των 500 δολαρίων

Το post Ας φτιάξουμε τη μέρα κάποιου! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Μετά από λίγες μέρες έλαβα ταχυδρομικά την πιο πρωτότυπη θήκη για σκουλαρίκια που έχω δει ποτέ: Ένα δισκάκι βινυλίου, γεμάτο… τρύπες για να υπηρετήσει το νέο του ρόλο ως θήκη σκουλαρικιών. Με κάνει κάθε μέρα και χαμογελάω!

Συνεχίσαμε να έχουμε διαδικτυακή επικοινωνία με τη Saigon – με την οποία μένουμε σε διαφορετικές πόλεις – και κάποια στιγμή με ρώτησε τι χρώμα είναι το αγαπημένο μου παλτό και τι χρώμα αξεσουάρ θα μου άρεσε να φοράω με αυτό…  Ήθελε να μου φτιάξει ένα σάλι… Έτσι κι έγινε! Δεν μου το έστειλε αμέσως όταν το τελείωσε, γιατί τα κορίτσια της παρέας που έχει δημιουργηθεί μέσω Ravelry ήθελαν να το δουν από κοντά, αλλά μου έστειλε αμέσως τις φωτογραφίες και στη συνέχεια το link του project, για να το δω πρώτη!

Το σάλι online! Από το site της κοινότητας του Ravelry όπου δημοσιεύτηκε.

Τελικά αυτή την εβδομάδα έλαβα ειδοποίηση από το ταχυδρομείο ότι είχα ένα πακέτο. Οι μικρές πάντα ενθουσιάζονται όταν βλέπουν δέμα να μπαίνει σπίτι, αλλά αυτή τη φορά ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Η Εβελίνα μόλις είδε το τετράγωνο κουτί στα χέρια μου είπε επί λέξει: “Και τι είναι αυτό μαμά; Μπας και είναι κανένας μεταροπέας ψευτοεικόνας;” Όταν είδε την έκπληξη και την απορία στα μάτια μου πρόσθεσε: “Μπας και έχει και wi-fi?” (Μα καλά τι λένε και πώς τους βγαίνουν?)

Ανοίξαμε το δέμα και οι τρεις μαζί και νιώσαμε σαν να ανοίγουμε δώρο του Αη-Βασίλη. Το σάλι είναι χωρίς καμία αμφιβολία το πιο εκλεκτό πλεκτό που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Το συναίσθημα καθώς το έβγαζα από το πακέτο, δεν περιγράφεται. Πλημμύρισα από εικόνες… Έβλεπα στο μυαλό μου τη Saigon να διαλέγει το σχέδιο, να επιλέγει το νήμα (που είναι μαλλί και μετάξι και το έβαψε η φίλη της η Angelika) και φανταζόμουν τον κόπο που έκανε για να το πλέξει…

Και δεν ήταν μόνο το σάλι. Το πακέτο είχε μέσα ένα σωρό άλλα μικρά δωράκια για τις μικρές οι οποίες είχαν εκστασιαστεί. Κουμπαράδες, πορτοφολάκια, βραχιολάκια, χριστουγεννιάτικα στολίδια…

Οι μικρές παίζουν με τα νέα τους τρελοβραχιόλια

Συν το πρόσφατο απόκομμα από το ΒΗΜagazino που είχε αναφορά στο Aspa Online και το είχα μόνο ηλεκτρονικά.
Συν μια κάρτα με τις ομορφότερες ευχές, που καθώς τις διάβαζα δυνατά οι μικρές είπαν:

“Είναι πολύ καλή σου φίλη μαμά ε;”
“Ναι είναι πολύ καλή μου φίλη!”

Συν ένα σημειωματάκι στα Αγγλικά που μου άρεσε τόσο μα τόσο πολύ που το μεταφράζω και το βάζω εδώ. Αναφέρεται στο πλέξιμο αλλά το νόημα του είναι ευρύτερο και αφορά τα πάντα. Λέει λοιπόν το εξής:

“… περιέχει ώρες από τη ζωή μου.”

“Το πλέξιμο είναι μαγεία. Το πλέξιμο είναι μια μορφή δημιουργίας και μία απλή μεταμόρφωση – κάθε φορά. Κάθε πλεκτό δώρο περιέχει ώρες από τη ζωή μου. Το ξέρω ότι μοιάζει σαν ένα καπέλο, αλλά στην πραγματικότητα είναι τέσσερις ώρες στο νοσοκομείο, έξι ώρες στο λεωφορείο, δύο ώρες στις τέσσερις το πρωί που δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί τείνω να ανησυχώ. Είναι όλες αυτές οι ώρες που επιλέγω να ξοδέψω χρόνο για να ζεστάνω κάποιον άλλον άνθρωπο. Είναι που τους δίνω το χρόνο μου – χρόνο που θα μπορούσα να έχω ξοδέψει πάνω σε οτιδήποτε άλλο ή σε οποιονδήποτε άλλο. Το πλέξιμο είναι αγάπη, πλεκτή και ζεστή.”

~The Yarn Harlot

Χίλια ευχαριστώ Λαυρεντία! Και για να το επεκτείνω, ευχαριστώ – όλοι ευχαριστούμε – εσάς που προσφέρετε την ενεργητικότητά σας, τη δουλειά σας και το χρόνο σας για να βοηθήσετε φίλους, συνανθρώπους ή ιδέες χωρίς να περιμένετε άμεσα αντάλλαγμα. Και μιλάω για τη μαμά που φτιάχνει κουλουράκια για να προσφέρει στη γιορτή του σχολείου… Και για τη δασκάλα που δουλεύει εκτός ωρών εργασίας για να ετοιμάσει κάτι για την τάξη της… Και για τον designer ή τον developer που φτιάχνει ένα site χωρίς αμοιβή… Και για τον ενεργό πολίτη που συμμετέχει σε δράσεις για να βοηθήσει την πόλη του… Και για τον επαγγελματία που προσφέρει τις υπηρεσίες του για ένα σκοπό που αξίζει. Και για τον blogger που αφιερώνει ώρες να γράφει χωρίς να περιμένει ότι θα βγάλει κάτι από αυτό…  Και, και, και…

… Και για τη φίλη που θα μπορούσε να ξοδέψει το χρόνο της οπουδήποτε αλλού και όμως τον ξόδεψε για να πλέξει κάτι για σένα. Αγάπη, πλεκτή και ζεστή.

Το post Αγάπη, πλεκτή και ζεστή δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.