Και το άκουγα, αλλά το καταχωρούσα στην ίδια κατηγορία με τα υπόλοιπα πολλά και διάφορα “θέλω”: Θέλω να αρχίσω taekwondo, θέλω να αρχίσω Γερμανικά, θέλω να αρχίσω Ιαπωνικά, θέλω να αρχίσω σχέδιο…

Όπως όλοι οι γονείς έτσι κι εγώ προσπαθώ να ικανοποιώ τις επιθυμίες και τα όνειρα των παιδιών μου και να τους παρέχω όσα περισσότερα γίνεται. Παράλληλα όμως πιστεύω ότι το “επάγγελμα” των παιδιών είναι το παιχνίδι και ότι πρέπει να έχουν χρόνο να παίζουν και να χαλαρώσουν κι έτσι δε θέλω να παραφορτώνω το πρόγραμμά τους! Βάζω λοιπόν εγώ το όριο στα “θέλω”.

Έτσι λοιπόν της απαντούσα “καλά θα δούμε”. Και περίμενα να δω αν θα επιμείνει.

Το λάθος φίλτρο

Για να είμαι όμως απόλυτα ειλικρινής έβλεπα την επιθυμία της να μάθει πιάνο μέσα από λάθος φίλτρο.

Πήγαινα κι εγώ πιάνο όταν ήμουν μικρή. Χρόνια ολόκληρα! Για κάποιον λόγο όμως δεν το αγάπησα ποτέ.  Ίσως έπεσα σε λάθος δασκάλες – δεν ξέρω.  Δεν θυμάμαι καμία τους, ούτε όνομα, ούτε πώς έμοιαζαν, ούτε τίποτα. Λες και σβήστηκαν από τη μνήμη μου. Δεν συμβαίνει αυτό με καμιά άλλη δασκάλα μου, παρά μόνο με τις δασκάλες του πιάνου.

Δεν ήταν δική μου επιθυμία να μάθω πιάνο. Ήταν της μαμάς μου. Οι γονείς μου προσπαθούσαν να μου παρέχουν όλα όσα δεν είχαν εκείνοι στα δικά τους παιδικά χρόνια – μαζί και το πιάνο. Το πιάνο όμως δεν με κέρδισε. Την ώρα που γύριζα από το σχολείο (και γύριζα αργά) είχα ένα σωρό πράγματα να κάνω. Και άλλες πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες. Οπότε η μελέτη του πιάνου μου φαινόταν αγγαρία. Η μαμά μου το έβλεπε ότι ήμουν απρόθυμη και ενώ σε όλα τα άλλα μαθήματα δεν επενέβαινε ποτέ, στο πιάνο με πίεζε. Καθόταν δίπλα μου με την καρέκλα να με “βοηθήσει” να μελετήσω. Και εγώ αυτό το μισούσα!

Ώσπου μια μέρα έγινε το μπαμ. Και μου είπε “Δε θέλεις πιάνο; Δεν έχει πιάνο!” Και τότε, αυτός ο υπομονετικός και καλοσυνάτος άνθρωπος (η μαμά μου) που δεν μου έχει φωνάξει ποτέ, δε με έχει πιέσει ποτέ, δε μου έχει χαλάσει χατήρι ποτέ, έπιασε εκείνη την ημέρα του το βιβλίο του πιάνου και το έσκισε. ΧΡΑΤΣ!

ΧΡΑΤΣ! Μάλλον την είχα σκάσει, δεν μπορεί! Γιατί όταν λέω ότι είναι υπομονετικός και καλοσυνάτος άνθρωπος το εννοώ. Δεν υπάρχει άλλος άνθρωπος με το χαρακτήρα της μαμάς μου, τελεία και παύλα.

Αλλά χρατς και τέλος. Και κάπως έτσι απαλλάχτηκα από το μαρτύριο. Πιάνο ΤΕΛΟΣ!

Ε λοιπόν να, μέσα από αυτό το φίλτρο άκουγα την κόρη μου να μου λέει “θέλω να αρχίσω πιάνο”.

Καλά θα δούμε Εβίτα. της έλεγα. Καλά θα δούμε.

Το όνειρο της Εβίτας

Φτάνει λοιπόν ο Δεκέμβριος του 2016 και της ζητάω να σχεδιάσει το καθιερωμένο εκτυπώσιμο για παιδιά. Αυτό είναι ένα αρχείο που σχεδιάζει η Εβίτα κάθε τέλος της χρονιάς ώστε τα παιδιά να μπορούν να καταγράψουν τις αναμνήσεις της χρονιάς που πέρασε. Της ζήτησα επίσης να το συμπληρώσει, για να το ανεβάσω ως δείγμα στο post.

Εκεί λοιπόν που έγραφε “Του χρόνου θέλω να…” Εκείνη συμπλήρωσε “Του χρόνου θέλω ΝΑ ΜΑΘΩ ΠΙΑΝΟ”.

Και πάλι το προσπέρασα και δεν του έδωσα σημασία. Έλα όμως που η μαμά μου διαβάζει το blog μου… Και εκείνη την Παρασκευή που μπήκε στο blog και διάβασε ότι η εγγονή της θέλει να μάθει πιάνο… τρελάθηκε!

Ήταν μία το μεσημέρι όταν χτύπησε το κουδούνι. Δεν το συνηθίζει να έρχεται τέτοια ώρα. Της άνοιξα μπήκε μέσα και με κοίταξε σαν να θέλει να μου πει κάτι πολύ σημαντικό. Σαν να κρατούσε το μέλλον της ανθρωπότητας στα χέρια της και είχε έρθει να μου το πει.

– Τι έγινε μαμά;
– Διάβασα το blog σου.
– OK.
– Το παιδί.
– Το παιδί;
– Το παιδί. Η Εβίτα θέλει να μάθει πιάνο.
– Αααα.. ναι.
– Μόλις γύρισα από το ωδείο που βρίσκεται κοντά στην πλατεία. Ανέβηκα και συνεννοήθηκα. Την περιμένουν στις 3.50 να την γνωρίσουν.
– Τι έκανες λέει;
– Την περιμένουν στις 3.50.
– Τι έκανες βρε μαμά;
– Το παιδί θέλει να μάθει πιάνο! Θα πάει να μάθει πιάνο! Συνεννοήθηκα. Και να ξέρεις ότι τα έξοδα αυτά, είναι της γιαγιάς!
– Γιατί βρε μαμά το έκανες αυτό; Κατ’ αρχήν η Εβίτα κέρδισε στη Χριστουγεννιάτικη λαχειοφόρο του σχολείου ένα μήνα πιάνο σε ένα ωδείο που δεν ξέρω ποιο είναι! (τελικά ήταν το ίδιο) Ας πάει να κάνει τα μαθήματα και αν της αρέσει το ξανασυζητάμε!
– Το παιδί θέλει να μάθει πιάνο. Συνεννοήθηκα και την περιμένουν.

Και κάπως έτσι η Εβίτα τον Δεκέμβριο του 2016 ξεκίνησε το πιάνο.

Το όνειρο της γιαγιάς

Την 1η Απριλίου, λίγους μόνο μήνες μετά, η Εβίτα έπαιξε στην πρώτη της συναυλία που διοργάνωσε το ωδείο της.  Είμασταν όλοι εκεί ενθουσιασμένοι, συγκινημένοι και πεπεισμένοι ότι τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα (αν τα γράψεις σε χαρτί και τα δημοσιεύσεις στο blog της μαμάς σου βεβαίως βεβαίως).

Μόνο που αυτό το όνειρο δεν ήταν μόνο της εγγονής. Ήταν και της γιαγιάς.

Η Εβίτα στη σκηνή.

Η γιαγιά και ο παππούς εκεί φυσικά. Συγκινημένοι να την παρακολουθούν και να την καμαρώνουν.

Το όνειρο (?) της μαμάς

Ανήμερα Πάσχα το πρωί, έκανα πλάκα στην Εβίτα ότι καλύτερα να με φροντίζει στα γεράματά μου για να μου ανταποδώσει το γεγονός ότι με ξύπνησε εκείνη την ημέρα στις 7 το πρωί.

Και εκείνη μου απάντησε ότι δυστυχώς  ΔΕΝ θα μπορεί γιατί θα μένει Αμερική. Αλλά ότι με την πρόοοδο της τεχνολογίας, ίσως να μπορεί να μπορεί να με φροντίζει μέσω Skype. Διαφορετικά θα μου πάρει ένα ρομπότ που να μου κάνει δουλειές. Το ρομπότ θα μου λέει: “Καλημέρα. Είμαι ο Kevin. Ο αντικαταστάτης της Εβίτας.”

Καλέ τι ιστορίες είναι αυτές; Τι ανάγκη θα έχω; Θα έχω τις εγγονές μου! (Εγώ δε θα ‘χω εγγονές;) Γιατί μπορεί το όνειρο να αργεί λίγα χρόνια αλλά αν δεν το βρεις από την κόρη σου, θα το βρεις από την εγγονή σου.

Αχρείαστος να είσαι Kevin. Αχρείαστος.

Και μια φωτογραφία bonus:

Εγώ και η Εβίτα μόλις τελείωσε η συναυλία κι έφυγαν όλοι. Θυμόμουν ένα και μοναδικό κομμάτι και το παίξαμε μαζί!

Το post Τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα (αν τα γράψεις σε χαρτί) και να η απόδειξη δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

“We’re looking for the best, the brighest and the hungriest for change” γράφει το site τους. Ψάχνουμε για τους καλύτερους, τους ευφυέστερους και τους πιο πεινασμένους για αλλαγή.

Φανταστείτε την έκπληξη της επιτροπής, όταν μεταξύ των αιτήσεων βρήκαν την αίτηση ενός 10χρονου κοριτσιού. Έγραφε το κορίτσι:  «Οι δρόμοι του Παρισιού είναι λυπημένοι. Θέλω να φτιάξω ένα ρομπότ που θα τους κάνει και πάλι χαρούμενους. Έχω ήδη αρχίσει να μαθαίνω πώς να προγραμματίζω Thymio robots, αλλά δυσκολεύομαι να τα καταφέρω. Θέλω να μπω στο πρόγραμμα ώστε να με βοηθήσουν οι μέντορες».

Η Kat Borlongan, συνιδρύτρια της εταιρείας που διοργανώνει το πρόγραμμα δημοσίευσε πρόσφατα στο Facebook την απάντησή της προς την Εύα:

Αγαπητή Εύα,

Η απάντηση είναι ναι. Έχεις επιλεγεί για το πρόγραμμα, μεταξύ μιας εντυπωσιακής ομάδας υποψηφίων από όλο τον κόσμο: Επιτυχημένων πολεοδόμων,  επιστημόνων δεδομένων και ειδικών στο hardware. Μου αρέσει το project σου και συμφωνώ ότι περισσότερα μπορούν να γίνουν – μέσω της ρομποτικής ή με άλλους τρόπους – για να βελτιωθούν οι δρόμοι του Παρισιού και να χαμογελάσουν και πάλι.

Σου γράφω προσωπικά γιατί η αίτησή σου με ενέπνευσε. Δεν υπήρχε πουθενά στο website ο όρος ότι το πρόγραμμα ήταν ανοιχτό σε 10χρονα παιδιά αλλά και πάλι – όπως θα πρόσεξες – δεν υπήρχε πουθενά το αντίθετο. Μας είπες ανοιχτά ότι είχες πρόβλημα να κάνεις το ρομπότ να δουλέψει μόνη σου και ότι χρειαζόσουν βοήθεια.

Η ταπεινότητα και η επιθυμία να μάθεις για να ξεπερνάς τα όριά σου, είναι η καρδιά και η ψυχή της καινοτομίας. Ελπίζω ότι η δουλειά σου στη ρομποτική, θα εμπνεύσει κι άλλα νέα κορίτσια σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο να μάθουν να προγραμματίζουν, αλλά και να είναι τόσο γενναία όσο εσύ, να ζητάνε βοήθεια και να αναζητούν διαφορετικούς τρόπους να μάθουν και να αναπτυχθούν.

Ακόμα καλύτερα νέα: Έγραψα στην Thymio, την εταιρεία ρομποτικής της οποίας την τεχνολογία χρησιμοποιείς και τους ρώτησα αν μπορούσαν να διαθέσουν έναν ειδικό, για να σε βοηθήσει προσωπικά. Αποφάσισαν ότι αυτός ο άνθρωπος θα είναι ο ίδιος ο Πρόεδρος της εταιρείας. Επίσης θα σου διαθέσουν το τελευταίο τους ρομπότ.

Καλώς ήρθες στο διαστημόπλοιό μας Εύα. Ανυπομονούμε να σε γνωρίσουμε από κοντά.

Ελπίζω η ιστορία να σας έφτιαξε τη μέρα, όπως την έφτιαξε και σε μένα. Όχι μόνο γιατί η νέα γενιά, η γενιά των παιδιών μας, τολμάει και δεν κολλάει πουθενά, αλλά και γιατί ο κόσμος μας είναι όπως αποδεικνύεται γεμάτος ευκαιρίες. Αρκεί να επιλέξεις να τις αναζητήσεις και να τις κυνηγήσεις.

Εύα, επιθυμία σου είναι να κάνεις τους δρόμους του Παρισιού να χαμογελάσουν και ξεκίνησες με τον καλύτερο τρόπο: με το να κάνεις εμάς να χαμογελάσουμε. Καλή επιτυχία!

Το post Μια ιστορία για πολλά χαμόγελα δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Έβλεπα τις προάλλες στο Papo’s log το απόσπασμα από το ντοκυμαντέρ της ζωής της 98χρονης Keiko Fukuda, η οποία είναι η μοναδική γυναίκα κάτοχος του ένατου Dan Kodokan στο Judo και πριν από λίγες μέρες πήρε και το δέκατο Dan USA Judo.

Ίσως λόγω της ιδιαίτερης σχέσης μου με το άθλημα, το βίντεο – που δεν το είχα ξαναδεί – με συνεπήρε. Μαγεύτηκα, από τα πρώτα δευτερόλεπτα που άκουσα την Ιαπωνική γλώσσα ως και την τελευταία σκηνή στο αεροδρόμιο. Και συγκινήθηκα. Κάποια στιγμή η κόρη μου μπήκε στο γραφείο, με είδε με δάκρυα και με ρώτησε αν κλαίω επειδή η γυναίκα πέθανε.

Αλλά δεν έκλαιγα επειδή πέθανε. Έκλαιγα επειδή έζησε. Έκλαιγα επειδή έβλεπα έναν άνθρωπο που ακολούθησε το όνειρό του, το πάθος του. Για την Keiko Fukuda το όνειρο ήταν το Judo. Και η θυσία που χρειάστηκε να κάνει, που ήταν να μην παντρευτεί και να μην κάνει οικογένεια, φαίνεται ότι ήταν μεγάλη, αν κρίνει κανείς από τη συγκίνησή της. Παντρεύτηκε όμως το judo και το υπηρέτησε με όλη της την ψυχή και εξακολουθεί να το κάνει. «Γενναία και σοφή η απόφαση να περπατήσεις στο δικό σου αληθινό δρόμο» της λέει η βοηθός της στο 7:18. Κορυφαία στιγμή όπως αναφέρει και ο Πάρις. Αυτή είναι η ουσία. Να περπατήσεις στο δικό σου δρόμο, να φτιάξεις τη δική σου ιστορία, να ξεφύγεις από την πεπατημένη και να το κάνεις με θάρρος και πάθος.

Αν και δεν έγραψα αυτό το post για να μιλήσω για το Judo, ας εκμεταλλευτώ αυτή την ευκαιρία για να γράψω κάτι παραπάνω και για αυτό. Και πιο συγκεκριμένα για τη φιλοσοφία του Judo που στα Ιαπωνικά σημαίνει «δρόμος της ευγένειας» ή «δρόμος της ηπιότητας». Όλοι μπορούμε να μάθουμε κάτι από τη φιλοσοφία αυτή, οποιοσδήποτε κι αν είναι ο δικός μας δρόμος.

«Αν αντισταθώ όταν ένας δυνατότερος άντρας με σπρώχνει με όλη του τη δύναμη απλά θα νικηθώ. Αν αντί να αντισταθώ οπισθοχωρήσω, τότε αυτός θα χάσει την ισορροπία του και φυσιολογικά θα σκύψει μπροστά, στην κατεύθυνση προς την οποία σπρώχνει. Αν εγώ χρησιμοποιώντας τη δύναμη της ώθησής του και καθώς χάνει την ισορροπία του εφαρμόσω μια τεχνική είναι αρκετά πιθανό να τον ανατρέψω. Να ένα παράδειγμα, πολύ απλό, για το πώς ένας αγωνιζόμενος μπορεί να νικήσει υποχωρώντας στη δύναμη του αντιπάλου του. Σε αυτό έγκειται και η αρχή της ευγένειας».

~ Jigoro Kano, πατέρας του Judo

Το post Ο δικός σου δρόμος δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.