Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ τις κόρες μου να αναπτύσσουν κι εκείνες μια ιδιαίτερη σχέση με την Ιαπωνία. Παρ’ όλο που δεν ασχολήθηκαν με το judo, ήρθαν σε επαφή με τις Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες μέσα από τις αγαπημένες τους σειρές, όπως τα χελωνονιντζάκια και το ninjago. Μπορεί οι συγκεκριμένες σειρές να μην είναι Ιαπωνικές, αλλά οι πρωταγωνιστές είναι ninja, οπότε άρχισε να τις συνεπαίρνει η Ιαπωνική κουλτούρα. Τα τελευταία 1-2 χρόνια δε, άρχισαν να βλέπουν Anime και να διαβάζουν Manga (ιαπωνικά κόμικ) οπότε η αγάπη για τη χώρα, έχει μεγεθυνθεί. Και μάλιστα η Εβίτα που έχει ταλέντο στο σκίτσο και έχει επηρεαστεί πολύ από τα Manga.

Έτσι έχουν εκφράσει αρκετές φορές την επιθυμία να κάνουν μαθήματα Ιαπωνικών.

Σκίτσο Εβίτας, στυλ Manga

Λίγο οι σειρές, λίγο τα Ιαπωνικά τραγούδια, λίγο το YouTube έχουν μάθει αρκετές Ιαπωνικές λέξεις, αλλά κατά τη γνώμη μου η μεγαλύτερη χαρά όταν μαθαίνεις μια ξένη γλώσσα είναι η επαφή με την κουλτούρα. Και αυτό ήθελα περισσότερο για τα κορίτσια. Όχι να μάθουν απλά τις λέξεις αλλά να έρθουν σε επαφή με τους ανθρώπους, τον πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμα της χώρας.

Τελικά όταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις. Και η τύχη τα ‘φερε έτσι που γνωρίστηκα με τους ιδιοκτήτες του κέντρου ξένων γλωσσών Siountri School. Και μία από τις 12 γλώσσες που διδάσκουν στη σχολή τους είναι…. ναι σωστά, τα Ιαπωνικά!

Στο σημερινό post που γίνεται σε συνεργασία με το Siountri School, θα καταγράψω την πρώτη γνωριμία των κοριτσιών με την Ιαπωνική γλώσσα. Γιατί μόλις πριν από λίγες μέρες έκαναν το πρώτο τους μάθημα! Η εμπειρία ήταν μαγική, τόσο για εκείνες όσο και για εμένα. Για μένα βέβαια εξ’ αποστάσεως μια και δεν κάθισα στο μάθημα. Μπήκα στην αρχή λίγο στην τάξη για να τραβήξω φωτογραφίες και μετά πήγα και τις παρέλαβα στο τέλος του μαθήματος. Αλλά ένας γονιός όταν βλέπει το παιδί του να κάνει επιτέλους κάτι το οποίο ήθελε πολύ, νιώθει σαν να το έκανε ο ίδιος!

Και το μάθημα Ιαπωνικών ξεκίνησε με τον πιο υπέροχο τρόπο: Με κατασκευή origami!

Στη συνέχεια τις άφησα στα χέρια της καθηγήτριάς τους κι έφυγα. Όταν επέστρεψα να τις πάρω 1,5 ώρα αργότερα, τις πέτυχα πάνω στη στιγμή που είχαν πάρει πινέλα κι έκαναν καλλιγραφία.

Περιττό να πω ότι από την Πέμπτη συζητάνε συνέχεια για το μάθημα, μιλάνε μεταξύ τους Ιαπωνικά και μαζεύουν απορίες για τη δασκάλα τους (για παράδειγμα πώς είναι τα Ιαπωνικά πληκτρολόγια).

Κάνουν και  εξάσκηση στην αλφαβήτα – τη μία από τρεις που υπάρχουν στην Ιαπωνία.

Τετράδιο Ιαπωνικών της Εβίτας

Αλφαβήτα Hiragana

Το γράμμα “α” γραμμένο από την Εβίτα

Φυσικά τις ηχογράφησα να λένε την αλφαβήτα, για να πάρετε κι εσείς μια μικρή γεύση:

Τι ενθουσίασε τις κόρες μου στο πρώτο μάθημα:

✔️ Ότι όλοι στη σχολή ήταν ευγενικοί και χαμογελούσαν.

✔️ Ότι ο χώρος ήταν όμορφος και φιλόξενος και ο εξοπλισμός της αίθουσας υπερσύγχρονος.

✔️ Και βέβαια η καθηγήτρια, η οποία  τους έκλεψε την καρδιά. Μου είπαν ότι χαμογέλαγε όλη την ώρα, ότι ήταν ευγενική και ότι είχε μια αύρα που σε έκανε να νιώθεις υπέροχα όταν βρισκόσουν δίπλα της. Αργότερα μέσα από το site της σχολής έμαθα ότι η καθηγήτριά τους η Kaori Moriyama, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ιαπωνία, σπούδασε στο Τόκιο και στη Μεγάλη Βρετανία κι έχει ζήσει και στο Νεπάλ (οπότε εκτός από Ιαπωνικά, Αγγλικά και Ελληνικά και μιλάει και Νεπαλέζικα).

Και κάπως έτσι ένα νέο υπέροχο ταξίδι ξεκίνησε τόσο για τα κορίτσια, όσο και για μένα που – όλα κι όλα – δε θα τις αφήνω να πηγαίνουν μόνες τους στην Ιαπωνία. Θα ακολουθώ!

Ευχαριστούμε Siountri School, ευχαριστούμε Kaori sensei για τη πρώτη συναρπαστική γνωριμία με τα Ιαπωνικά. Arigatou gozaimasu!

Γνωρίστε κι εσείς το μαγικό κόσμο του Siountri School στο www.siountri.gr ή επισκεφτείτε τις εγκαταστάσεις στη Νέα Σμύρνη ή στον Χολαργό. Εμείς θα επιστρέψουμε σύντομα. Μετράμε ήδη αντίστροφα για το δεύτερο μάθημα!

Το post Πρώτο μάθημα Ιαπωνικών: Ένα νέο, συναρπαστικό ταξίδι μόλις ξεκίνησε δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η δασκάλα της Εβίτας τους είπε ότι θα έκαναν έναν διαγωνισμό απαγγελίας και το κάθε παιδί θα μπορούσε να διαβάσει όποιο από τα ποιήματα ήθελε με το δικό του τρόπο.

Η Εβίτα αρχικά επέλεξε το «Κοίτα με στα μάτια» και άρχισε να κάνει πρόβες στο σπίτι, για να… κατέβει στο διαγωνισμό με αξιώσεις. Η Εβελίνα ως πιο έμπειρη, έδινε οδηγίες. Ώσπου η Εβίτα ξαφνικά είπε: «Ξέρετε τι; Έτσι μου ‘ρχεται να το πω στυλ ραπ.» «Τι στυλ ραπ;» λέω εγώ η ανίδεη. «Στυλ ραπ μαμά!»

Αν και τελικά εγκατέλειψε την ιδέα να το πει έτσι, με άφησε να την ηχογραφήσω και να το μοιραστώ στο blog. Τα φωνητικά είναι της Εβελίνας, που με χαρά συμμετείχε στην σκανδαλιά της διασκευής.

Δεν ξέρω τι θα έλεγε Ο Νίκος Γκάτσος αν μπορούσε να το ακούσει. Όμως δεν είναι και λίγο το ότι την ενέπνευσε να κάνει το ποίημα του δικό της!

Κοίτα με στα μάτια στυλ ραπ:

Το post Διαγωνισμός απαγγελίας ποιήματος; Το ‘χουμε! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Κουβεντιάσαμε για τη γιορτή της μητέρας και τη χαρά που παίρνουμε εμείς οι μαμάδες από αυτή τη γιορτή, για τη γιορτή του πατέρα που περνάει συνήθως στα ψιλά γράμματα, για τους γονείς  που συναναστρέφονται online  μέσω των blogs και των social media,  για τις κόρες μου, το Aspa Online, αλλά και για τα υπόλοιπα διαδικτυακά μας παιδιά: Το αγαπημένο Μαμά…δες, Μπαμπά…δες, το φρέσκο και δυναμικό Μικροί Μεγάλοι και το νεογέννητο λίγων ημερών Ατάκες Παιδιών παιδεύουσι γονείς!

Ευχαριστώ τη Δώρα για την πρόσκληση και την απολαυστική βουτιά στα #socialmedia. Καλή σας ακρόαση!

Το post Προσκεκλημένη στην εκπομπή Βουτιά στα #socialmedia δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ανέβαινα μετά στο σπίτι και τα έβαζα στο βάζο. Καμιά φορά περιμένοντας να ξυπνήσει, έπεφτα και πάλι στο κρεβάτι. Δε θυμάμαι τι έλεγε όταν τα έβλεπε, θυμάμαι όμως – σαν να ήταν χθες – το πρόσωπό της όταν αργότερα μέσα στην ημέρα της έλεγα τα ποιηματάκια που είχαμε μάθει στο σχολείο. Τα δάκρυά της έτρεχαν σαν ποτάμι. Εγώ έλεγα κι εκείνη έκλαιγε. Ήταν απέναντί μου, με έβλεπε και έκλαιγε από συγκίνηση και αγάπη.

30 χρόνια μετά
Οι κόρες μου ξύπνησαν πρωί, πολύ πρωί για να προλάβουν να εκτελέσουν το σχέδιό τους, πριν να ξυπνήσω. Έκριναν ότι η μέρα ήταν ιδιαίτερα σημαντική κι έτσι φόρεσαν τα καινούργια τους φορέματα. Για πρώτη φορά φέτος η Εβελίνα έφτανε να ανοίξει μόνη της το ντουλάπι της κουζίνας που βάζουμε τους καφέδες κι έτσι βάλθηκαν οι δυο τους να μου ετοιμάζουν τον πρωινό φραπέ. Στην αρχή πρόσθεσαν καφέ φίλτρου μέσα στο ποτήρι αλλά όταν είδαν ότι δεν γινόταν αφρός, κατάλαβαν το λάθος τους και τον έχυσαν γλυτώνοντάς με από βέβαιο θάνατο σοκ. Έφτιαξαν μία έξτρα μυστική συνταγή: Έβαλαν μέσα δύο φακελάκια γλυκαντικό για να μου αρέσει περισσότερο. (τον πίνω σκέτο.) Στόλισαν με σημειωματάκι, ομπρελίτσα και πλουμιστό καλαμάκι (έμοιαζε κάπως έτσι) και μου τον έφεραν στο κρεβάτι στις 7.30 το πρωί!

Με πλημμύρισαν με καρτούλες και ζωγραφιές και κατασκευές και ζωγραφιές. Γιατί δεν αρκεί μία. Όχι, όχι. Μία ίσον καμία. Όσο πιο μεγάλη η αγάπη, τόσο πιο πολλές οι κάρτες.

Κι έτσι ξύπνησα με τον πιο γλυκό τρόπο.  Αλλά χωρίς δάκρυα. Τι στο καλό; Καθόλου συγκίνηση για μένα; Ούτε μισό δακρυάκι; Τίποτα; «Δεν πειράζει» σκέφτηκα, «τα κορίτσια με κάνουν να γελάω, ποιος τα θέλει τα δάκρυα;»

Και έφτασε το απόγευμα. Και άρχισαν να ετοιμάζουν την τσάντα τους για το σχολείο. Και ανοίγοντας το ντοσιέ βρήκαν τις φωτοτυπίες με τα ποιήματα που είχαν κάνει στην τάξη. «Α μαμά! Κάναμε κάποια ποιήματα για τη γιορτή της μητέρας. Να στα διαβάσουμε;»

(Ηχογράφηση που έκανα εκ των υστέρων)

Η αγκαλιά της μαμάς, του Αντώνη Λαμπρινίδη (διαβάζει η Εβίτα, 7 χρονών)

Αγκαλιά όταν με παίρνεις,
μητερούλα μου γλυκιά,
νιώθω μέσα στην καρδιά μου
μιαν αλλιώτικη χαρά.

Ευωδιάζουν τα λουλούδια,
τραγουδάνε τα πουλιά
κι όλα γύρω μου γελάνε
σαν τα μάτια σου μαμά!

Η μανούλα μου (διαβάζει η Εβελίνα, 9 χρονών)

Έχω μια γλυκιά μανούλα,
που πολύ με αγαπά,
νύχτα μέρα με φροντίζει
και για με καρδιοχτυπά.

Σαν γλιστρήσω και χτυπήσω,
θε να τρέξω στο λεπτό,
στην αγκάλη της να πέσω
με λαχτάρα και καημό.

Με ένα της γλυκό φιλάκι,
κάθε πόνος πάει μακριά
κι είν’ η πιο ζεστή φωλίτσα
η γλυκιά της αγκαλιά.

Μάνα, του Π. Αντωνόπουλου (διαβάζουν Εβελίνα+Εβίτα)

Μάνα γλυκιά,
μάνα του κόσμου
λουλούδι όμορφο
βασιλικού και δυόσμου.

Μάνα λατρεία μου,
μάνα στοργή μου,
είσαι το είναι μου,
είσαι η ζωή μου.

Ποιήματα για τη μαμά. Guaranteed to make you cry. Πάει το μακιγιάζ!

Status update του Σαββάτου στο Facebook. Mε είχαν προειδοποιήσει!

Photo by Thomas Hawk 

Το post Nα κλάψεις αλλά να μη δακρύσεις δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

“Έχουν διαβάσει τόσα οι άνθρωποι για τις κόρες μου”, σκέφτηκα, “που κάτσε να δώσω καμιά συμβουλή για να σιγουρευτώ ότι θα δείξουν τον καλύτερό τους εαυτό”…

Photo by Pink Sherbet Photography

Εγώ: Κορίτσια, τώρα που θα συναντήσουμε τους φίλους μας, θέλω να δείξετε τον καλύτερό σας εαυτό εντάξει;
Κορίτσια: Ναι μαμά!
Εγώ: Θέλω να είστε πολύ ήσυχες, εντάξει;
Κορίτσια: Ναι μαμά!
Εγώ: Ποια θα είναι τα καλύτερα παιδιά;
Εβίτα: Ο Γιώργος και ο Παναγιώτης!
Εγώ: Όχι! Εννοώ από όλους σας!
Εβίτα: Ο Γιώργος και ο Παναγιώτης!
Εγώ: Και εσείς όμως! Αυτό εννοώ… Εντάξει;
Κορίτσια: Εντάξει μαμά!
Εγώ: Δεν πιστεύω να σας πιάσει να κάνετε τίποτα τρέλες… Εντάξει;
Εβελίνα: Εντάξει μαμά. Κάτσε τότε να κάνω την κότα τώρα, για να μην την κάνω μετά.

Και άρχισε εκεί επί τόπου να κάνει την κότα! Κο κο κο κο…
Και συμπαρέσυρε και την αδελφή της! Κο κο κο κο…

Ακολουθεί εγγραφή που έκανα στο κινητό εκείνη τη στιγμή. Πρόλαβα, γιατί παρίσταναν τις κότες σε όλη την υπόλοιπη διαδρομή. Εννοείται ότι ποτέ δε συνηθίζουν να κάνουν τις κότες. Θα έλεγα ότι το “κάτσε να κάνω τώρα την κότα για να μην τη κάνω μετά” είχε ένα βαθύτερο νόημα: “Όχι πια στις ανόητες συμβουλές, μαμά!”

Έχω πολλά ακόμα να μάθω ως μαμά, αλλά θα στρώσω, που θα πάει… Όσο ζω μαθαίνω. Ποτέ πια ανόητες συμβουλές!

Το post “Δε θα ξαναδώσω ανόητες συμβουλές!” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Photo by Melissa Speelman

Πάρτε μια ηχητική ιδέα του τι γίνεται σήμερα εδώ, πρώτη μέρα διακοπών!

Το τραγούδι είναι από το παιχνίδι Angry Birds το οποίο παίζουν μόνο Σαββατοκύριακα, αλλά για να είναι σε επαφή με το άθλημα το τραγουδάνε από Δευτέρα ως Παρασκευή…

Κατά τα άλλα από το πρωί δεν περπατούν μέσα στο σπίτι, τρέχουν, δε μιλούν, ξεφωνίζουν χαρούμενα και γενικά τα περνάνε/περνάμε όμορφα, όμορφα, όμορφα…

Καλές διακοπές!

Το post Angry birds, happy kids! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Εκτός αυτού είναι λίγο πιο ώριμα και συγκεντρωμένα που σημαίνει ότι δε βλέπεις πια τόσες πολλές αθώες στιγμές όπως οι χθεσινές.

Να παρακολουθείς μια μικρή Σουλιώτισσα να αρνείται να πάει να πέσει στον γκρεμό. Να πείθει και μια φίλη της να της κάνει παρέα. Κι έτσι οι δυο τους να γλιτώνουν το θάνατο για να δουν τις μαμάδες τους να τραβούν τα μαλλιά τους μέσα στην απελπισία.

Να βλέπεις το λόρδο Μπάιρον και τη Μπουμπουλίνα και να απαγγέλουν τα ποιήματά τους και τις μύξες τους να τρέχουν.

Να ακούς 40 παιδικές φωνούλες να τραγουδούν όλες μαζί Να ‘τανε το ’21

Να πολεμάω τις μέρες στα κάστρα
και το σπαθί μου να βγάζει φωτιά
και να κρατάω τις νύχτες με τ’ άστρα
μια ομορφούλα αγκαλιά….

Να λένε όλα μαζί τον εθνικό ύμνο ο οποίος ξαφνικά να παίρνει άλλο νόημα για σένα. Γιατί τον ακούς πλέον από το στόμα του παιδιού σου. Που προχθές ήταν νεογέννητο και σήμερα είναι περήφανο Ελληνόπουλο. Και να συγκινείσαι σαν να ακούς δεν ξέρω κι εγώ τι.

Να βλέπεις την κόρη σου ντυμένη Ελλάδα, να παίρνει μέρος στο θεατρικό της και να λέει το ατελείωτο ποίημα της σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Τα σύμφωνα να ακούγονται αστεία λόγω της βουλωμένης μύτης και δοντιών που λείπουν. Και μετά να σε κοιτάζει στα μάτια για να πάρει από σένα ένα βλέμμα επιδοκιμασίας. Μετά το τέλος της γιορτής να την αγκαλιάζεις και να της λες «Ήσουν υπέροχη και το ξέρεις. Εγώ θα στο λέω συνέχεια αλλά να το λες και από μόνη σου στον εαυτό σου.» Γιατί δε θέλεις να μάθει να εξαρτάται από σένα ή από κάποιον άλλον για να επιβεβαιώνει την αξία της. Θέλεις να έχει την αυτοεκτίμηση να το κάνει από μόνη της.

Ανεπανάληπτες στιγμές, που δε θα τις ξαναζήσω, αλλά τις έχω καταγράψει εδώ για να τις θυμάμαι για πάντα. Χρόνια πολλά και του χρόνου!

Και βέβαια πρέπει να σημειώσω ότι όταν το βράδυ «η Ελλάδα» αναζητώντας τη φωτοτυπία του ποιήματός της διαπίστωσε ότι την έχω βάλει δίπλα στο γραφείο μου για να το περάσω στον υπολογιστή μου είπε: «Κατάλαβα. Θα το μάθουν όλοι στο Twitter!»

Το post Να ‘τανε το ’21 δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Παίρνει το χαρτί και αρχίζει να γράφει. Αφήνει τη λίστα στον πάγκο της κουζίνας. Απομακρύνεται. Στο δρόμο κάτι θυμάται και σταματάει. Επιστρέφει και σημειώνει κάτι ακόμα.

Μετά από λίγο πηγαίνω να δω. Έχει γράψει:

✔ Μπισκότα Πινόκιο (Μπησκότα πηνόκηο)

αλλά και

✔ Το DVD Μπάρμπι η Βασίλισσα της μόδας (Το ντηβηντή μπάρμπη η βασήλησα της μόδας). Το έχει κυκλώσει κιόλας!

Ε βέβαια! Εγώ δεν ήμουν που της είπα: «να πηγαίνεις να προσθέτεις ό,τι χρειάζεσαι στη λίστα για να το αγοράζουμε το Σάββατο»; Αυτό έκανε!

Όσο για τα ορθογραφικά, δε βιάστηκα να της τα διορθώσω παρόλο που βγάζουν μάτι. Ήταν ώρα επιβράβευσης για κάτι καινούργιο που είχε αρχίσει να κάνει, όχι ώρα τελειομανίας!

Εκτός αυτού, ακούστε την να τραγουδάει ένα από τα τελευταία αγαπημένα της τραγούδια:

Κείνο που με τρώει, 7 χρονών παιδάκι
είναι που δε συγχωρείς ούτε ένα λαθάκι
Κόκκινο στυλό στην ορθογραφία
«πάλι λάθος έκανες», φωνάζει η κυρία

Κυρία μη φωνάζεις, δεν είμαι σοφός
είμαι μια σταλιά μικρό παιδάκι
ποιος μεγάλος είναι αναμάρτητος;
ποιος μες στη ζωή δεν έχει κάνει ούτε ένα λάθος;

♫ Λα, λα, λα… ♫

Το post Ποιος μες στη ζωή δεν έχει κάνει ούτε ένα λάθος; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Πόλεμος – Απελπισία – Μουσολίνι – Στρατιώτες – Πίνδος – Πείνα – Θλίψη – Θάρρος – Καρδιά – Αέρα! – ΟΧΙ – Αίμα – Ελλάδα – Ιταλία – Γερμανία – Εχθροί – Βουνά – Πέφτουνε – Σκοτώνονται – Πολεμάνε – Όπλα – Ελπίδα – Νεκροί – Καυγάς – Επίθεση – Πόνος – Μωρά που κλαίνε – Λίτσα (Η γιαγιά, επειδή έζησε στον πόλεμο)  – Λούλα (Η προγιαγιά επειδή έζησε στον πόλεμο) – Ανακατωσούρα – Ξηρασία – Καταστροφή – Άρρωστη η φύση. Πολύ-πολύ άρρωστη η φύση μας…

✔ Η Εβίτα, 5,5 χρονών, περιγράφει τον πόλεμο με προτάσεις…

– Μερικά παιδιά χάνουν τη μαμά τους και τον μπαμπά τους.
– Τα χέρια μας ή τα πόδια μας κόβονται.
– Δε μου αρέσει. Οι άνθρωποι σκοτώνονται και τρέχουν αίματα.

✔ …αλλά και την ειρήνη…

– Ζωή
– Έχουμε τα χέρια μας και τα πόδια μας
– Πηγαίνουμε σχολείο
– Τα σπίτια είναι μια χαρά
– Δεν αρρωσταίνουμε!
– Πηγαίνουμε σε λιβάδια
– Κάνουμε γυμναστική
– Κάνουμε ταξίδια κι εκδρομές
– Κολυμπάμε στη θάλασσα
– Ζωγραφίζουμε
– Πηγαίνουμε σε μουσεία
– Πηγαίνουμε στη νονά μας και στο νονό μας
– Κοιμόμαστε ασφαλείς

✔… και απαγγέλλει το ποίημα της

Στους ήρωες του ’40

Δυο λόγια θα ‘θελα να πω
σε σας που βρίσκεστε στο χώμα
που στους πολέμους δώσατε
τα νιάτα σας, ψυχή και σώμα
Με αίμα γράψατε εσείς
λαμπρές του Έθνους μας σελίδες
τη λευτεριά χαρίσατε
σε Έλληνες και Ελληνίδες
Δεχτείτε το στεφάνι αυτό
που η γαλανόλευκη το δένει
Το χώμα που σας σκέπασε
αιώνια ελαφρό να μένει.

Το post Δυο μικρές Ελληνίδες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η Παρασκευή ήταν η μέρα του αποχωρισμού. Γύρισε από το σχολείο πολύ φορτισμένη. Στο σπίτι όποτε το θυμόταν έκλαιγε απαρηγόρητα.

Το Σάββατο το απόγευμα ήταν καλεσμένη σε πάρτι, στο οποίο θα βρισκόταν και η αδελφή της φίλης της. Το πρωί κάθισε και έφτιαξε αποχαιρετιστήρια κάρτα που απευθυνόταν και στις δύο αδελφές, για να την παραδώσει το απόγευμα.

Μέσα στην κάρτα έγραψε τους στίχους του τραγουδιού «Δεμένες» από την ταινία η Barbie και το Διαμαντένιο κάστρο.

Κρατώ σφιχτά σαν φυλαχτό
στα αυτιά μου τη δική σου φωνή,
γλυκιά φωνή με πλημμυρίζει σιγουριά
Νιώθω δεμένη (δεμένη)
με σένα (με σένα)
σαν με κρατάς σφιχτά
μες την αγκαλιά
Σ’ ακούω (σ’ακούω)
σε βλέπω (σε βλέπω)
και κάθε στιγμή είναι πια χαρά
μα τίποτα τώρα δεν μας χωρίζει θα ‘μαστε μια ζωή
δεμένες

Ήρθε και μου έδειξε την κάρτα. Τη ρώτησα τι είχε γράψει κι εκείνη αντί απλά να μου διαβάσει τα λόγια, άρχισε να τα τραγουδά. Μόλις άκουσα τη φωνούλα της, δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ. Τα δάκρια άρχισαν να τρέχουν ασταμάτητα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη λύπη από το να βλέπεις το παιδί σου να λυπάται. Και να μην μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό…

Προσπάθησα βέβαια να της απαλύνω τον πόνο με όποιον τρόπο μπορούσα. Αλλά ταυτόχρονα αναρωτιόμουν: Αν μπορούσα να κουνήσω ένα μαγικό ραβδί και να απομακρύνω τη λύπη, θα έπρεπε να το κάνω;  Μήπως πρέπει ως γονείς να επιτρέπουμε στα παιδιά να βιώνουν τις στεναχώριες και τις απογοητεύσεις της ζωής, ώστε να αναπτύξουν τις αντιστάσεις τους και να γίνουν δυνατότερα; Ο Peter Marshall είχε πει: «Όταν ποθούμε ζωή χωρίς δυσκολίες, να μας θυμίζεις ότι οι βελανιδιές γίνονται δυνατές με αντίθετους ανέμους και τα διαμάντια δημιουργούνται υπό πίεση.» Είναι σημαντικό να γνωρίζουν ότι είμαστε πάντα δίπλα τους, αλλά δε θέλουμε παράλληλα να μεγαλώσουμε ανεξάρτητα παιδιά; Παιδιά που να πατάνε καλά στα πόδια τους και να μη μας έχουν ανάγκη;

Λίγο αργότερα το ξανατραγούδησε και την ηχογράφησα.

… μα τίποτα τώρα δεν μας χωρίζει θα ‘μαστε μια ζωή
δεμένες…

Photo by Gunna

Το post Δεμένες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.