Τις τελευταίες μέρες συνέβησαν «κοσμοϊστορικά γεγονότα» στο κόσμο των παιχνιδιών. Το πιθανότερο είναι ότι έχετε ενημερωθεί ήδη: Η Lego παρουσίασε στην έκθεση παιχνιδιών της Νυρεμβέργης τη νέα της φιγούρα σε αναπηρικό καροτσάκι που θα κυκλοφορήσει στην αγορά τον Ιούνιο.
Photograph: Daniel Karmann/AFP/Getty Images
Η κίνηση αυτή προκάλεσε χιλιάδες θετικά σχόλια, καθώς τα 150 εκατομμύρια παιδιά με αναπηρίες από όλο τον κόσμο θα μπορούν πλέον να αισθάνονται ότι εκπροσωπούνται στο χώρο των παιχνιδιών. Εξάλλου η online καμπάνια “Toy Like Me” που ξεκίνησε από τη δημοσιογράφο Rebecca Atkinson τον Απρίλιο του 2015 είχε σκοπό να πιέσει τις εταιρείες να δημιουργήσουν φιγούρες με αναπηρίες και πολλές εταιρείες όπως και η Playmobil δεσμεύτηκαν ότι θα ανταποκριθούν στο κάλεσμα μέσα στο 2016.
Παράλληλα η Barbie λανσάρει στην αγορά νέες κούκλες “curvy, petite and tall” αντιπροσωπεύοντας με αυτό τον τρόπο περισσότερα σώματα.
twitter.com/Mattel
Όλοι εμείς που έχουμε κορίτσια έχουμε προβληματιστεί κατά καιρούς με το πρότυπο του τέλειου σώματος που πρόβαλε μέχρι τώρα η Barbie. Ήμουν κι εγώ ένα από τα κορίτσια που μεγάλωσαν με αυτό το πρότυπο. Την λάτρευα την Barbie μου, ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα όταν την απέκτησα, αλλά ως μαμά άρχισα να τη βλέπω με κριτικό μάτι. Υπήρχε μία περίοδος που ξεχειλίζαμε από Barbie στο σπίτι (είχα γράψει σχετικά εδώ). Δεν απέτρεπα τις κόρες μου από το να παίζουν με Barbie (τους είχα μάλιστα δώσει και την original δική μου που την είχα κρατήσει) και μου άρεσε που η Barbie έκανε πλέον κι άλλα επαγγέλματα όπως Μηχανικός Υπολογιστών. Αλλά δεν έχανα ποτέ την ευκαιρία να τους λέω ότι το τέλειο σώμα της Barbie ήταν λάθος. Όταν μεγαλώνοντας άρχισαν να παίζουν με πιο δυναμικά παιχνίδια (χελωνονιντζάκια, νιντζάκο κλπ) χάρηκα ιδιαίτερα.
Και μιλώντας για δυναμικά παιχνίδια, φτάνω στο θέμα του ροζ και του γαλάζιου και στο τι συνέβη όταν μπήκαμε πριν από λίγο καιρό σε ένα κατάστημα παιχνιδιών για να αγοράσουμε φιγούρες Νίντζα. Ήθελα καιρό να γράψω κάτι για το θέμα του ροζ και του γαλάζιου, αλλά είναι τόσο ευρύ που δεν ήξερα από πού να ξεκινήσω.
Όταν έμαθα ότι θα αποκτούσα κορίτσι, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα αποφύγω όσο μπορώ το στερεότυπο του ροζ. Βάψαμε το δωμάτιο κίτρινο και οτιδήποτε αγοράζαμε για το δωμάτιο, ήταν μη-ροζ. Τα ρούχα; Μη-ροζ κι αυτά! Το ίδιο έκανα αργότερα και με την Εβίτα. Παρ’ όλα αυτά το ροζ υπάρχει παντού εκεί έξω στην αγορά και όταν άρχισαν να καταφθάνουν δώρα στο σπίτι, το ροζ μπήκε αναγκαστικά στη ζωή μας.
Το αστείο είναι ότι αν δει κανείς παλιές φωτογραφίες (όπως αυτή εδώ που είμαι με την την Εβίτα) θα νομίζει ότι ως μαμά ήμουν κολλημένη με τα ροζ!
Δεν ήμουν. Το απέφευγα – αλλά από ό,τι φαίνεται δεν έκανα καλή δουλειά. Ούτε τα κορίτσια το αγαπούσαν ιδιαίτερα, αλλά καμιά φορά δυσκολευόμουν να βρω αξεσουάρ ή ρούχα σε άλλο χρώμα και έτσι αναγκαστικά υπέκυπτα.
Παρ’ όλα αυτά, το αποκορύφωμα στον παραλογισμό του ροζ/γαλάζιου το είδαμε σε ένα κατάστημα παιχνιδιών (παρ’ όλο που το αγαπάμε το συγκεκριμένο κατάστημα την αλήθεια θα την πω) όταν διαπιστώσαμε ότι στο ασανσέρ είχαν αυτήν εδώ τη σήμανση.
Έβγαλα το κινητό μου και τράβηξα φωτογραφία. Αντιστάθηκα στον πειρασμό να την ανεβάσω εκείνη τη στιγμή στα social media και την κράτησα για να ανεβάσω δυο λόγια παραπάνω κάποια στιγμή στο blog. Και να που σήμερα με αφορμή τις ανακοινώσεις για τα νέα παιχνίδια γράφω αυτά τα «δυο λόγια παραπάνω».
Καταλαβαίνω την ανάγκη ενός καταστήματος να προσπαθήσει να κατηγοριοποιήσει κάπως τα παιχνίδια για ευκολία των πελατών. Αλλά είναι λάθος να υπάρχουν παιχνίδια που χαρακτηρίζονται «για αγόρια» ή «για κορίτσια». Είναι λάθος που πατήσαμε το κουμπί του τρίτου ορόφου για να βρούμε εκεί τις φιγούρες Νίντζα. Οι φιγούρες Νίντζα δεν είναι «παιχνίδια για αγόρια» είναι παιχνίδια – τελεία. Είναι παιχνίδια για παιδιά. Αυτή η νοοτροπία του διαχωρισμού σε αγορίστικα και κοριτσίστικα πρέπει να αρχίσει να αλλάζει.
Κλείνοντας, έχω διαβάσει δεκάδες απόψεις σχετικά με τις αλλαγές που έγιναν την τελευταία εβδομάδα στον κόσμο των παιχνιδιών. Με άλλες συμφωνώ, με άλλες όχι. Κάποιοι λένε ότι οι εταιρείες παιχνιδιών το κάνουν για διαφήμιση. Κάποιοι άλλοι, για τον ανταγωνισμό ή για να μη χάσουν χρήματα. Κάποιοι άλλοι ότι αν οι νέοι κωδικοί δεν πουλήσουν θα αποσυρθούν και μικρό το κακό. Κάποιοι γονείς προβληματίζονται για το αν θα πρέπει να αγοράσουν μια πιο παχουλή Barbie για να την πάνε δώρο σε ένα πιο γεμάτο παιδί ή μήπως αυτή η κίνηση δώσει λάθος μήνυμα. Σε ένα άλλο άρθρο διάβαζα ότι η κυκλοφορία αυτών των παιχνιδιών δε θα σταματήσει τις διακρίσεις της πραγματικής ζωής, οπότε ποιο το νόημα.
Δε συμφωνώ με όλα, δεν έχω απαντήσεις για όλα, αλλά οι αλλαγές πάντα μου αρέσουν. Το ότι υπάρχουν εταιρείες παιχνιδιών που ακούνε και ανταποκρίνονται μου αρέσει. Όπως μου αρέσει και όλος αυτός ο διάλογος που έχει ξεκινήσει. Διαβάζω σκέψεις που με προβληματίζουν και που με βοηθάνε να δω τα πράγματα από μία άλλη οπτική γωνία.
Στο TEDxKids@Ilissos ο τίτλος της ομιλίας μου ήταν «Έχεις κι εσύ φωνή» γιατί πιστεύω ότι την εποχή του internet ο καθένας από εμάς έχει φωνή. Δεν είναι λίγο ότι η φωνή της Rebecca Atkinson ακούστηκε. Ας εξακολουθούμε να μιλάμε, να προβληματιζόμαστε και να καταθέτουμε τις απόψεις μας. Η φωνή μας έχει δύναμη και μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Των παιχνιδιών και όχι μόνο.
Δεν έχω ξεκάθαρη γνώμη για το θέμα, γιατί μεγαλώνοντας με αδερφό, το ροζ δεν ήταν ποτέ η πρώτη επιλογή των γονιών μου. Το ίδιο κάνω σήμερα κι εγώ προσπαθώ τα ρούχα που τους αγοράζω να μπορούν να φορεθούν και από τους δύο. Οπότε μου έχει μείνει ένα απωθημένο με το ροζ και πολύ άνετα θα τα αγόραζα σήμερα όλα ροζ στην κόρη μου, κάτι που θα της άρεσε κι εκείνης πάρα πολύ. Όπως επίσης μου έχει μείνει απωθημένο με τα φουστάνια, γιατί η μαμά μου ποτέ δε μου τα έπαιρνε αφού δε μπορούσαν να φορεθούν μετά από τον αδερφό μου. Έτσι κι εγώ έχω περάσει περιόδους να φοράω μόνο φορέματα και φούστες και αφήνω την κόρη να φοράει κι εκείνη συχνά στο σχολείο, ενώ δεν είναι το καταλληλότερο ρούχο. Έτσι έχω βγάλει το συμπέρασμα πως είναι ίσως καλύτερα να αφήνουμε – όσο αντέχει η τσέπη μας τις διπλές γκαρνταρόμπες μεταξύ αδερφών διαφορετικού φύλου – τα παιδιά να επιλέγουν μόνα τους αυτό που τους αρέσει κι ας θέλουν να ντυθούν ροζ κουφετάκια από πάνω μέχρι κάτω. Εμένα το αγαπημένο μου χρώμα είναι το γαλάζιο και όλες οι αποχρώσεις του μπλε, αλλά αν μου δώσεις να διαλέξω μπλούζα θα διαλέξω σχεδόν πάντα μια ροζ. Της κόρης το αγαπημένο χρώμα είναι το κόκκινο, αλλά αν της δώσεις να διαλέξει κάτι θα το διαλέξει σε ροζ. Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται αυτό. Σε εμάς ίσως να παίζει και το στερητικό σύνδρομο 🙂
Εννοείται ότι συμφωνώ να αφήνουμε το παιδί να ντυθεί ροζ αν είναι το αγαπημένο του χρώμα. Αλλά το πιο σημαντικό, να τα αφήνουμε να παίζουν με τα παιχνίδια της επιλογής τους. Κι εμένα το αγαπημένο μου το κόκκινο! 🙂
Είδες? Ο καθένας με το δικό του πόνο. Ούτε που μου πέρασε από το μυαλό ότι μερικά παιδιά αποθαρρύνονται από το να παίζουν με ορισμένα παιχνίδια, γιατί αν έχεις παιδιά διαφορετικού φύλου τα παιχνίδια τα παίζουν μαζί χωρίς να γίνονται διαχωρισμοί ανάλογα με το φύλο. Είναι κρίμα να γίνονται διαχωρισμοί γιατί υπάρχουν κάποια παιχνίδια, όπως το κουκλόσπιτο και τα κουζινικά, που βοηθάνε πάρα πολύ τα μικρά παιδάκια να αναπτύξουν την ομιλία τους. Φαντάζομαι ότι δύσκολα τέτοια παιχίδια μπαίνουν μέσα σε σπίτι που υπάρχουν μόνο αγόρια. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει αυτό μέχρι τώρα.
Σωστό! Έχουν πολλά οφέλη τα αδέλφια διαφορετικού φύλου.
Άσπα μου με αυτό σου το ποστ άγγιξες μια από τις πιο ευαίσθητες χορδές μου. Εμάς αυτός ο διαχωρισμός ανάμεσα σε “κοριτσίστικα” και “αγορίστικα” παιχνίδια κατέληξε να προκαλέσει μεγάλο στρες στη μεγάλη μου κόρη το οποίο αντιμετωπίζουμε αυτή τη στιγμή…καιρό θέλω να γράψω κι εγώ για αυτό το θέμα. Σε ευχαριστώ για την έμπνευση…είσαι μέσα στο μυαλό μου!
Ειρήνη κι εγώ σε ευχαριστώ και περιμένω με ανυπομονησία να διαβάσω τα νεώτερα!
Άσπα διαβάζω το blog σου τους τελευταίους μήνες και πραγματικά το βρίσκω πρότυπο blog και παραδειγματικό! Είμαι έγκυος τώρα 6 μηνών και περιμένω κοριτσάκι (το πρώτο μου). Ως μέλλουσα μαμά λοιπόν άρχισα κι εγώ να ανησυχίες για το ροζ! Κι εγώ μεγάλωσα με Barbie και ΒιΒιΒο αν θυμάστε οι πιο μεγάλες αλλά τότε ήταν και πιο απλοποιημένα τα πράγματα νομίζω! Έχω υποσχεθεί ότι Barbie πριγκήπισσα δεν θα της πάρω και ροζ το δωμάτιο δεν θα το κάνω! Ουδέτερα χρώματα όσο είναι δυνατόν, ροζ τόσο όσο γιατί σίγουρα δεν μπορείς να το αποφύγεις και εαν θέλει Barbie τότε να είναι αστροναύτης, εθελόντρια, κτηνίατρος ή ότι αλλο υπάρχει (αν υπάρχει) που να δηλώνει κάτι.
Καλησπέρα Βίκη. Με το καλό! Είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος και ελπίζω να παραμείνουμε σε επικοινωνία και να ανταλλάσσουμε εμπειρίες για τις δυναμικές μας κόρες!