“Ξέρεις τι θα γίνει φέτος στο τέλος της χρονιάς, έτσι δεν είναι;” με ρώτησαν.

Δεν είχα ιδέα τι εννοούσαν. Εκείνες όμως είχαν μεγαλύτερα παιδιά και γνώριζαν.

“Τι εννοείτε, αν ξέρω τι θα γίνει; Για ποιο πράγμα μιλάμε;”

Δεν μπορούσα να καταλάβω για ποιο λόγο συζητούσαμε για το τέλος της σχολικής χρονιάς από τη στιγμή που δεν είχε γίνει καν ο αγιασμός!

Μου εξήγησαν λοιπόν ότι στο σχολείο μας, τα παιδιά που πηγαίνουν Τετάρτη, Πέμπτη και Έκτη παίρνουν μέρος σε μία μουσικοχορευτική γιορτή λήξης που παρόμοιά της δεν έχω ξαναδεί. Ότι δεν μπορούν να μου περιγράψουν τι θα συνέβαινε. Ότι τα παιδιά ξεκινούν πρόβες από τα Χριστούγεννα ή ακόμα και από πιο πριν για να την ετοιμάσουν. Και ότι ο άνθρωπος πίσω από όλη αυτή την ιστορία είναι η δασκάλα τους της Φυσικής Αγωγής, η Φάλυ Παπανικολάου.

Τότε δεν γνώριζα τη Φάλυ Παπανικολάου. Και τίποτα δεν μπορούσε να με προετοιμάσει το τι θα ζούσαμε τα επόμενα χρόνια. Δεν ήταν ότι παρακολουθούσαμε ωραίες γιορτές λήξης. Ήταν ότι η διαδικασία της προετοιμασίας αυτών των γιορτών, υπό την καθοδήγηση της Φάλυς, μάθαινε στα παιδιά πράγματα που δεν μπορούσαν να μάθουν μέσα στην τάξη.

Τα παιδιά αποκτούσαν αυτοπεποίθηση, μάθαιναν να δουλεύουν σκληρά, να επιμένουν, να τολμάνε, να τεντώνονται, να οραματίζονται, να δουλεύουν ομαδικά, να αισθάνονται άνετα με το σώμα τους, να απολαμβάνουν το χορό και να διασκεδάζουν!

Έζησα λοιπόν 5 γιορτές λήξης: 3 της Εβελίνας,3 της Εβίτας, από τις οποίες η μία ήταν κοινή. Οι γιορτές αυτές ήταν από τις πιο όμορφες αναμνήσεις των παιδιών μου από το δημοτικό. Το δημοτικό δεν θα ήταν ίδιο χωρίς αυτές τις γιορτές και βέβαια χωρίς την εκπαιδευτικό που βρισκόταν πίσω από όλη αυτή την προσπάθεια.

Σήμερα λοιπόν έχω τη χαρά και την τιμή να φιλοξενώ στο blog μου, τη Φάλυ Παπανικολάου. Πλέον οι κόρες μου πηγαίνουν Γυμνάσιο και Λύκειο, παρ’ όλα αυτά η Φάλυ πάντοτε βρίσκεται στις συζητήσεις και στις σκέψεις μας. Εξάλλου η Εβίτα που φέτος τελείωσε β’ γυμνασίου εμφανίστηκε ως “guest” στη φετινή γιορτή λήξης του δημοτικού, χορεύοντας μαζί με το παλιό της πρωτάκι!

Φάλυ γνωριστήκαμε αρκετά χρόνια πριν, όταν ήσουν η γυμνάστρια των κορών μου στο δημοτικό. Εσύ το γνωρίζεις, αλλά για όσους δεν το γνωρίζουν, σπούδασα κι εγώ στο ΤΕΦΑΑ και έτσι έχω ιδιαίτερη αγάπη στο επάγγελμα, παρ’ όλο που δεν το εξάσκησα.

Πες μας δυο λόγια για σένα και πώς αποφάσισες να γίνεις εκπαιδευτικός φυσικής αγωγής.

Σε όλη μου την παιδικό-εφηβική ηλικία, η μοναδική σχεδόν εξωσχολική απασχόληση μου, ήταν ο αθλητισμός και ο χορός. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου κάθε μέρα από το τέλος του σχολικού ωραρίου μέχρι το βράδυ και στη διάρκεια των σχολικών διακοπών, ήμουν σε κάποιο κολυμβητήριο, σε κάποια σχολή χορού ή σε κάποιο γήπεδο.

Το έκανα πάντα με ενθουσιασμό, αγάπη και πάθος. Ο κύβος ερρίφθη όταν γνώρισα τον κλασικό αθλητισμό. Χρωστάω πολλά στον αείμνηστο γυμναστή μου Μάναρη, που μου έδωσε το κίνητρο για να αποφασίσω το επάγγελμα, το οποίο με έκανε ευτυχισμένη επειδή έκανα το χόμπι μου δουλειά.

Όταν διορίστηκα σαν εκπαιδευτικός, θέσεις καθηγητών Φυσικής Αγωγής υπήρχαν μόνο στη Μέση Εκπαίδευση και έτσι βρέθηκα, αφού για κάποιο χρονικό διάστημα υπηρέτησα την Ιδιωτική Εκπαίδευση, στο Γυμνάσιο Κορωπίου. Όταν το 1992 αποφασίστηκε η ένταξη καθηγητών φυσικής αγωγής στη Δημοτική Εκπαίδευση, αμέσως αποφάσισα τη μετάταξή μου, πιστεύοντας ότι στα παιδιά του Δημοτικού έχω να προσφέρω πολύ περισσότερα, αν και αυτό θα μου στοίχιζε μερικές ώρες παραπάνω εβδομαδιαίας διδασκαλίας και σίγουρα μεγαλύτερη προσπάθεια και κόπο. Έτσι βρέθηκα στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Παπάγου.

Οι αναγνώστες του Aspa Online έχουν διαβάσει πολλά για τις γιορτές και σένα όλα αυτά τα χρόνια. Κάθε χρόνο περιέγραφα με λεπτομέρειες τις γιορτές λήξης στις οποίες συμμετείχαν οι κόρες μου.

Πρέπει να πω, ότι όλοι έμεναν με το στόμα ανοιχτό με το τι γινόταν σε αυτές τις γιορτές και φυσικά όλοι νόμιζαν ότι τα παιδιά μου πήγαιναν σε ιδιωτικό. Κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι υπάρχει περίπτωση να γίνεται τέτοιο επίπεδο δουλειάς σε ένα δημόσιο σχολείο.

Πώς σου ήρθες η ιδέα να αρχίσεις να διοργανώνεις αυτές τις γιορτές;

Παραδοσιακά οι γιορτές για τη λήξη του σχολικού έτους σε ότι αφορά στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής ήταν αυτό που αποκαλούσαμε Γυμναστικές Επιδείξεις και ως επί το πλείστον ήταν επιδείξεις που αφορούσαν στην αθλητική και σωματική προετοιμασία των παιδιών.

Αργότερα εξελίχθηκαν σε αθλητικές δραστηριότητες με εμπλουτισμό δημοτικών χορών.
Αναζητώντας τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει πιο διασκεδαστικό το μάθημα και πώς η Φυσική Αγωγή θα παίξει το ρόλο της στη παιδαγωγική διαδικασία, πέρα από τα καθαρά αθλητικά αντικείμενα και τους δημοτικούς χορούς, σκέφτηκα να τα συνδυάσουμε σε μια γιορτή η οποία θα έχει διδακτικά μηνύματα, θα εμπλέκει τις αθλητικές δραστηριότητες με χορό και διασκέδαση.

Σε αυτό βοήθησε πολύ η εισαγωγή της μουσικοκινητικής αγωγής στο αναλυτικό πρόγραμμα του μαθήματος της Φυσικής Αγωγής. Έτσι στηριχθήκαμε στο χορό, που σαν διαδικασία προσιτή και ευχάριστη στα παιδιά αποτελεί την υποδομή για τη στροφή που επιχειρήσαμε.

Κομμάτια της γιορτής μας είναι χορευτικές δράσεις με μπάλες, σκοινάκια και άλλα όπου τα παιδιά γυμνάζονται, καλλιεργούν το ρυθμό και προπαντός το χαίρονται. Όπως κάθε συλλογική προσπάθεια, έτσι και αυτή θα χρειαζόταν ένα στόχο και ένα σημείο όπου τα παιδιά θα μπορούσαν να παρουσιάσουν τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας. Στόχος μας, η γιορτή του τέλους.

Η επιτυχία που σημείωνε η εκδήλωση χρόνο με το χρόνο και η εμπειρία που αποκομίζαμε, μας οδηγούσε συνεχώς να τη βελτιώνουμε και να την εμπλουτίζουμε άλλες φορές με οπτικοακουστικά και άλλες φορές με θεατρικά.

Όλα αυτά βέβαια υλοποιήθηκαν, γιατί η ιδέα βρήκε, από το ξεκίνημα της, υποστήριξη από τους διευθυντές, τους συναδέλφους και κυρίως από τους γονείς. Εδώ θέλω να σημειώσω ότι αυτή η προσπάθεια ξεκίνησε από την εποχή που ήμουν καθηγήτρια στο Γυμνάσιο Κορωπίου, όπου επίσης αυτή η νέα προσπάθεια, και αρκετά πιο νεωτεριστική τότε, έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής και θα θυμάμαι πάντα με αγάπη και νοσταλγία εκείνη την προσπάθεια που μου έδωσε και το κίνητρο για να συνεχίσω.

Όπως προανέφερα οι γιορτές λήξης ήταν από τις πιο έντονες αναμνήσεις των παιδιών μου από το δημοτικό. Και αυτό από μόνο του έχει τεράστια αξία. Πιστεύω ότι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας είναι σπουδαίες αναμνήσεις.

Πέρα όμως από τις αναμνήσεις, οι γιορτές αυτές έχουν και παιδαγωγική αξία. Πες μας γιατί.

Το σχολείο, ιδιαίτερα το δημοτικό, έχει να υπηρετήσει δύο αξίες. Τη μόρφωση, δηλαδή το γνωστικό αντικείμενο και τη διαμόρφωση και διάπλαση υγειών και σωστών χαρακτήρων, δηλαδή την παιδαγωγική αξία. Μετά από τόσα χρόνια που υπηρετώ αυτή τη διαδικασία των εορτών, είμαι απόλυτα πεπεισμένη και για την παιδαγωγική τους αξία.

Κάθε χρόνο επιλέγουμε ένα θέμα γύρω από το οποίο χτίζουμε τη γιορτή μας. Τις περισσότερες φορές αυτό είναι κίνητρο για τα παιδιά, να αναζητήσουν πληροφορίες και να ασχοληθούν με το θέμα μας. Πολλές φορές η γιορτή ήταν μέρος προγραμμάτων που υλοποιούσαν τα σχολεία μας.

Όπως είπες Άσπα, αυτές οι γιορτές δημιουργούν όμορφες παιδικές αναμνήσεις και οι όμορφες παιδικές αναμνήσεις ασφαλώς συντελούν στη διαμόρφωση ισορροπημένων χαρακτήρων. Η διαδικασία που προηγείται, για να έρθει το αποτέλεσμα που τόσος κόσμος αναγνωρίζει σαν καταπληκτικό, κρατάει μήνες, και κλιμακώνεται μεθοδικά μέσα στη χρονιά.

Η προσπάθεια έχει πολλές ώρες προετοιμασίας εκτός διδακτικού ωραρίου πάντα με την εθελοντική συμμετοχή πολλών παιδιών. Μέσα από το κίνητρο της επιτυχίας της γιορτής τα παιδιά μαθαίνουν να συνεργάζονται, να προσπαθούν μεθοδικά, να βελτιώνονται, και να βγάζει το καθένα τον καλύτερο εαυτό του.

Limbo, χορεύει και η Εβελίνα

Οι κυριότερες ενδείξεις της σπουδαιότητας και της παιδαγωγικής χρησιμότητας αυτής της διαδικασίας που ξεχωρίζω είναι: Η συμμετοχή των παιδιών στη διαμόρφωση των χορογραφιών. O ενθουσιασμός που δείχνει το κάθε παιδί όταν κάνει το παραπάνω βήμα στην εκτέλεση. O τρόπος με τον οποίο τα πιο ικανά παιδιά στηρίζουν, βοηθούν και παροτρύνουν τα υπόλοιπα στην κοινή κατεύθυνση του αποτελέσματος. Και τέλος η σταδιακή, εντελώς εκούσια, συμμετοχή παιδιών, τα οποία στην αρχή αντιμετώπιζαν αρνητικά τη συμμετοχή τους, μερικά από ντροπή και άλλα από χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Ελάχιστοι, που κυρίως δεν έχουν παρακολουθήσει ή δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία της προετοιμασίας που προανέφερα, ισχυρίζονται ότι είναι μια προσπάθεια εντυπωσιασμού. Είναι άλλο πράγμα το αποτέλεσμα της προσπάθειάς σου να είναι εντυπωσιακό, και άλλο το να κάνεις κινήσεις προς εντυπωσιασμό. Άλλο αποτέλεσμα επιδιώκεις όταν επιλέγεις και ετοιμάζεις μια ομάδα από τα ικανότερα παιδιά και άλλο όταν η προσπάθεια απευθύνεται και περιλαμβάνει όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά.

Όταν δεν εξαιρείται κανένα παιδί και για κανένα λόγο, όταν προσπαθούν για το αποτέλεσμα πάνω από 200 παιδιά, με τη συμπαράσταση όλων των εκπαιδευτικών όλων των ειδικοτήτων και των γονέων και καταφέρνουν κάτι τόσο εντυπωσιακό τότε είσαι διπλά υπερήφανη. Και για την προσπάθεια και για το αποτέλεσμα.

Φάλυ Παπανικολάου

Τέλος η βοήθεια κατά καιρούς από το Λύκειο Ελληνίδων, από τις θεατρικές ομάδες, από τους αθλητικούς συλλόγους και κυρίως η συμμετοχή ομάδων γονέων στη πολύμηνη προετοιμασία, με κατασκευές, ενδυμασίες, προμήθειες και υποστήριξη στην παράσταση συντελεί στη πραγμάτωση του ανοιχτού σχολείου που τόσο έχει ανάγκη η ολοένα και περισσότερο εσωστρεφής κοινωνία μας.

Πιστεύω ακράδαντα ότι ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει τη διαφορά και μπορεί να αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων γύρω του. Ήσουν ένας από τους ανθρώπους που έχουν κάνει τη διαφορά στη ζωή των παιδιών μου και σου είμαι ευγνώμων για αυτό.

Τι συμβουλή θα έδινες σε άλλους εκπαιδευτικούς ή σε άλλους γονείς για να τους εμπνεύσεις να κάνουν κι εκείνοι τη διαφορά;

Η ολοένα εντατικοποίηση και αυξανόμενη απαίτηση σε ότι αφορά στο γνωστικό κομμάτι της εκπαίδευσης, δημιουργούν μια ολοένα αυξανόμενη πίεση, συρρικνώνουν τον δημιουργικό ελεύθερο χρόνο και θέτουν προτεραιότητες στα παιδιά, που δεν συνάδουν με την ηλικία και την παιδική τους ψυχοσύνθεση. Γι αυτό όλο και περισσότερο σημασία έχει να εκμεταλλευόμαστε οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί κάθε ευκαιρία και κάθε δυνατότητα για να κάνουμε τη ζωή των παιδιών πιο ενδιαφέρουσα και κυρίως να τα κάνουμε να αγαπήσουν και να εμπιστευτούν τον εαυτό τους, γι αυτό που είναι και γι αυτό που μπορούν να καταφέρουν.

Διάφοροι χοροί, χορεύει και η Εβίτα

Και μόνο αυτό αν έχω καταφέρει για κάποια παιδιά, τότε είμαι ευτυχισμένη, περήφανη και θεωρώ τον εαυτό μου πετυχημένη δασκάλα.

Σε κάθε καλή ιστορία, σε κάθε καλή ταινία, σε κάθε καλή σειρά στην τηλεόραση, υπάρχει πάντα το στοιχείο της δυσκολίας. Δε θα είχε ενδιαφέρον εξάλλου αν ο ήρωας εμφανιζόταν και πετύχαινε το στόχο του μέσα στα πρώτα 10 λεπτά της ταινίας!

Δεν ξέρω τι γίνεται τα τελευταία χρόνια αλλά θυμάμαι ότι τότε που η Εβίτα πήγαινε έκτη είχαν προκύψει κάποιες δυσκολίες. Είχαν εμφανιστεί κάποιοι γονείς που είχαν εναντιωθεί στη γιορτή. Αυτό για μένα ήταν ανεξήγητο!

Πώς ήταν δυνατόν κάποιοι να εναντιώνονταν σε κάτι που εμένα μου φαινόταν τέλειο; Πώς αντιμετωπίζεις αυτές τις δυσκολίες και τι συμβουλή έχεις να δώσεις σε όσους αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις στη δική τους ζωή;

Όπως λες, τίποτα δεν είναι εύκολο και σπάνια κάτι είναι απόλυτα αποδεκτό. Πράγματι κατά καιρούς υπήρξαν ενστάσεις. Κάποια φορά βρεθήκαμε πολύ κοντά ακόμα και στη ματαίωση. Κάθε φορά όμως, επειδή η συντριπτική πλειοψηφία το επιθυμούσε και κυρίως γιατί τα παιδιά το ήθελαν πολύ και το προσπάθησαν, το αποτέλεσμα δικαίωσε τη δική μας επιλογή.

Τελευταία οι συνθήκες λειτουργίας στο σχολικό μας συγκρότημα άλλαξαν. Το μοντέλο λειτουργίας 27 χρόνων, όπου όλα τα παιδιά και των δύο σχολειών στην ίδια αυλή, κάνουν το ίδιο μάθημα και τις ίδιες δράσεις, δεν είναι πλέον επιθυμητό από το ένα σχολείο. Στεναχωριέσαι όταν κάτι που είναι κομμάτι της ζωής σου σταματά. Όταν όμως έχεις εξαντλήσει όλες τις προσπάθειες που μπορούσες να κάνεις για να μην συμβεί αυτό, προχωράς παρακάτω. Η φετινή προετοιμασία λοιπόν έγινε κάτω από αντίξοες συνθήκες και πολλούς περιορισμούς. Ευτυχώς η μεγάλη συμπαράσταση και βοήθεια της διευθύντριας κας Κωστόγιαννη και των συναδέλφων μου βοήθησαν εμένα και τα παιδιά να ολοκληρώσουμε την προσπάθεια. Είμαι ενθουσιασμένη γιατί το αποτέλεσμα και η επιτυχία της γιορτής δικαίωσε τους υποστηρικτές της ιδέας και πάνω από όλα την τεράστια προσπάθεια των παιδιών.

Η συμβουλή μου προς όλους, όπως είπα και στα παιδιά στο τέλος της γιορτής: “Να μην εχθρεύεστε αυτούς που σας βάζουν εμπόδια και δυσκολίες. Σας δίνουν την ευκαιρία να προσπαθείτε περισσότερο και έτσι να γίνεστε πιο δυνατοί και πιο καλοί”

Αφρικάνικος, χορεύει και η Εβελίνα

Όταν η Εβίτα πήγαινε έκτη δημοτικού είχαμε κάνει και κάτι ακόμα μαζί: Κάποιοι γονείς είχαμε μαζευτεί και είχαμε κάνει πρόβες στη χορογραφία του YMCA, που ήταν μία από τις χορογραφίες που χόρεψαν τα παιδιά. Και στη γιορτή της αποφοίτησης της έκτης που έγινε στο προαύλιο του σχολείου, ξαφνικά τα φώτα έκλεισαν, η μουσική άρχισε να παίζει δυνατά και εμείς οι γονείς βγήκαμε ντυμένοι με ρούχα ντίσκο και αρχίσαμε να χορεύουμε κάνοντας έκπληξη στα παιδιά.

Ήταν μία ακόμα από τις ανεπανάληπτες αναμνήσεις εκείνης της περιόδου την οποία συντόνισες εσύ. Πώς σου ήρθε η ιδέα να μας προτείνεις αυτή τη “συνωμοσία” και πώς είχες την ενέργεια και την υπομονή μέσα σε όλα που είχες να κάνεις, να μάθεις σε εμάς τους μεγάλους τη χορογραφία;

Από παλιά οι γονείς συμμετείχαν με διάφορες δράσεις στη γιορτή αποφοίτησης. Μοιραζόμενοι τη δουλειά και την αγωνία κάπου ήρθε η ανάγκη και η επιθυμία να γιορτάζουν και αυτοί με τον ίδιο τρόπο όπως τα παιδιά τους την αποφοίτηση. Ίσως λίγο κάπου στο βάθος και η σκέψη “Και εμείς μπορούμε ακόμα”. Έτσι λοιπόν μου προτάθηκε να χορογραφώ γι αυτούς ένα από τα κομμάτια της γιορτής. Οι πρώτες φορές ήταν πραγματικά μεγάλη έκπληξη για τα παιδιά. Τώρα πια, το περιμένουν.

YMCA, χορεύει και η Εβίτα

YMCA, Surprise, χορεύουν οι γονείς! Video του Γιάννη Στάππα

Ποτέ δεν μου στέρεψε η ενέργεια, η διάθεση και η υπομονή να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να γίνεται η σχολική κοινότητα πιο δεμένη και η σχολική ζωή πιο όμορφη. Και επί πλέον δεν θα μπορούσα ποτέ να αρνηθώ βοήθεια και υποστήριξη στους ανθρώπους που αναγνωρίζουν, στηρίζουν και αγαπούν ό,τι και εγώ.

Φάλυ σε ευχαριστώ για το χρόνο σου και την τιμή που μου έκανες να μου δώσεις αυτή τη συνέντευξη. Υπάρχει κάτι άλλο που θα ήθελες να προσθέσεις;

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία και δικαίωση, γι αυτή την προσπάθεια, από την παρουσία αποφοίτων κάθε χρόνο στη γιορτή, ακόμα και μέσα στις εξετάσεις τους, από τη συμμετοχή τους μερικές φορές σαν guest stars, από τα σχόλια παιδιών και γονιών για όμορφες αναμνήσεις και νοσταλγία. Αισθάνομαι ευλογημένη για την επιλογή μου.

Άσπα σ’ ευχαριστώ με όλη μου τη καρδιά για την υποστήριξη σου όλα αυτά τα χρόνια. Να μου φιλήσεις τα κορίτσια σου. Η ανοικτή επιστολή της Εβελίνας είναι για μένα παράσημο για τη δουλειά μου.

Το post Κάνοντας τη διαφορά: Συνέντευξη με τη Φάλυ Παπανικολάου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Αν μάθουμε στα παιδιά να αναπνέουν, να δονούνται και να γίνονται ένα με την γενικότερη αρμονία και την κίνηση της φύσης, παράγουμε ένα πανέμορφο, ανθρώπινο πλάσμα, ένα παιδί που χορεύει.
~ Ισιδώρα Ντάνκαν

Τα λόγια αυτά είναι γραμμένα πάνω στο πρόγραμμα της μουσικοχορευτικής γιορτής λήξης του σχολείου της Εβίτας. Το πρόγραμμα βρίσκεται πάνω στο γραφείο μου εδώ και 2-3 εβδομάδες και “περιμένει υπομονετικά” να έρθει η στιγμή που θα το πιάσω στα χέρια μου για να γράψω εδώ στο blog για τη γιορτή.

Kάθε χρόνο τέτοια εποχή, ανεβάζω ένα post με σκέψεις, συναισθήματα, φωτογραφίες από τη μουσικοχορευτική γιορτή της λήξης του σχολείου.  Μία γιορτή λήξης στην οποία θαυμάζουμε τα δικά μας “πανέμορφα ανθρώπινα πλάσματα”. Τα δικά μας παιδιά που χορεύουν.

Για τελευταία φορά

Η γιορτή λήξης στο δημοτικό που πήγαιναν τα κορίτσια (προσέξτε το “πήγαιναν”) είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Δεν είναι μια απλή γιορτή. Η προετοιμασία της ξεκινάει από τα Χριστούγεννα. Κάνουν δεκάδες πρόβες, εντός και εκτός ωρών του σχολείου.

Η γιορτή με τον τρόπο που υλοποιείται είναι “πνευματικό παιδί” της κυρίας Φάλυς Παπανικολάου, που είναι η εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής των μεγάλων τάξεων του σχολείου. Κατά τη γνώμη μου είναι σημαντικότερη από πολλά από τα μαθήματα του επίσημου προγράμματος του υπουργείου. Είναι ένα μάθημα ζωής, που διδάσκει στα παιδιά ότι με προσπάθεια, μεθοδικότητα, ομαδικότητα, θέληση και φυσικά… ιδρώτα, μπορούν να γίνουν θαύματα. Γιατί είναι ένα πραγματικό θαύμα όταν παιδιά που δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με το χορό, ανεβάζουν μια παράσταση τέτοιου επιπέδου. Και όχι απλά την ανεβάζουν, αλλά την απογειώνουν. Στην πορεία αποκτούν κάποιες από τις καλύτερες αναμνήσεις της ζωής τους.

Μου φαίνεται λοιπόν απίστευτο που σήμερα κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου για να γράψω ένα τέτοιο post για τελευταία φορά. 

Η Εβίτα μόλις τελείωσε την Έκτη δημοτικού, επομένως πήρε μέρος φέτος στην τελευταία της γιορτή λήξης.  Στο γυμνάσιο δεν υπάρχουν αυτά, το είδα κι από την Εβελίνα που είναι μεγαλύτερη. Λες και τραβάει κάποιος μια γραμμή στη ζωή τους και τους λέει, τώρα τέλος οι χοροί και τα πανηγύρια. Τώρα ξεκινάει μια νέα πιο σοβαρή περίοδος.

Χορευτικές διαδρομές του χθες και του σήμερα

Η γιορτή λήξης έχει κάθε χρόνο ένα θέμα και το φετινό ήταν “Χορευτικές διαδρομές του χθες και του σήμερα”.  Ήταν στην ουσία ένα μεγάλο πάρτυ.  Ήταν ο καλύτερος τρόπος για να γιορτάσουν τα εκτάκια μας το τέλος αυτής της όμορφης και ξέγνοιαστης περιόδου της ζωής τους.

Και να λοιπόν που ήρθε η στιγμή να γράψω το φετινό post και να σας περιγράψω τι ζήσαμε μέσω κειμένου, φωτογραφιών και βίντεο. Δεν μπορώ να τα συμπεριλάβω φωτογραφίες και αποσπάσματα από όλα, μια και τα χορευτικά ήταν 33! Παρ’ όλο που υπήρχε επαγγελματική βιντεοσκόπηση, ανεβάζω κάποια βιντεάκια που τράβηξα με το κινητό μου. Δεν είναι τέλεια, αλλά με αυτό τον τρόπο βλέπετε την παράσταση μέσα από τα δικά μου μάτια, από τη θέση στην οποία καθόμουν εγώ!

Παρ’ όλο που είναι γιορτή των τριών μεγάλων τάξεων του δημοτικού (Τετάρτης, Πέμπτης, Έκτης) είχαμε φέτος guest stars τα πρωτάκια του σχολείου, τα οποία χόρεψαν με τα εκτάκια τους. Υπέροχα τα συναισθήματα καθώς έβλεπα την Εβίτα να χορεύει με το Πρωτάκι της.

[Σε περίπτωση που δεν έχετε ξαναδιαβάσει για το θεσμό “εκτάκια υιοθετούν πρωτάκια” τον περιγράφω αναλυτικά εδώ]

Ακολουθούν φωτογραφίες και βίντεο από το κύριο μέρος της γιορτής.

Ινδιάνικος χορός βροχής (για αυτό έβρεχε τόσο τις τελευταίες μέρες!)

Αφρικάνικος

Χαβανέζικος

Συρτάκι

Τσάρλεστον

Περσικός

Ο Περσικός ήταν από τα αγαπημένα μου χορευτικά (είμαι βέβαια προκατειλημμένη γιατί χόρευε και η Εβίτα) οπότε… δείτε και το βίντεο:

Πόλκα

We will rock you

Girls just want to have fun

Conga

Conga! Άλλος αγαπημένος χορός που… (το μαντέψατε) χόρευε η Εβίτα. Να το βίντεο!

Can can

Ιρλανδικός

YMCA

To YMCA όχι απλά είναι ένα από τα αγαπημένα μου χορευτικά (και βεβαίως ακολουθεί και βίντεο) αλλά έχει και ιστορία. Η ιστορία είναι  ότι 10 μέρες μετά, στην γιορτή αποφοίτησης της έκτης οι γονείς κάναμε έκπληξη στα παιδιά και βγήκαμε ντυμένοι ντίσκο και το χορέψαμε κι εμείς! Δεν είχαν πάρει είδηση, κάναμε κρυφά πρόβες!

Το internet δε θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο αν αποφασίσω να ανεβάσω το δικό μας, αλλά απολαύστε το YMCA των παιδιών!

Να και μια μικρή επιλογή από μερικά αγαπημένα χορευτικά:

Το φινάλε

Ήταν όλα υπέροχα, όπως πάντα. Απολαύσαμε τα παιδιά, χαρήκαμε και διασκεδάσαμε.  Ήταν ένα μεγάλο χαρούμενο πάρτι κι έτσι παρ’ όλο που υπήρχε ένα μικρό τσίμπημα στην καρδιά που όλα τελείωναν, τα κυρίαρχα συναισθήματα ήταν της χαράς και της διασκέδασης.

Όλα τα παιδιά στη σκηνή για το φινάλε

Ώσπου τα φώτα άνοιξαν και πήρε το λόγο η μεγάλη πρωταγωνίστρια της βραδιάς, η κυρία Φάλυ Παπανικολάου. Τα λόγια της και η αφιέρωσή της ήταν σαν να έδωσαν το σύνθημα να ξεκινήσουν τα δάκρια. Από ό,τι μου είπε και η Εβίτα αργότερα, μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν καλά. Μόλις άκουσε την αφιέρωση της κυρίας Φάλυς, ξεκίνησε η κατηφόρα. Είπε:

Επιτρέψτε μου να αφιερώσω το κομμάτι που μου αναλογεί από τη σημερινή γιορτή και προσπάθεια στον πατέρα μου που ήταν ένας υπέροχος χορευτής και που έλεγε “Σαν χορεύεις να είσαι ο Διγενής”.

Ο χορός δίνει ζωή έμπνευση και δύναμη. Είναι κάτι μοναδικό. Είναι έκφραση. Έκφραση του σώματος, του μυαλού και περισσότερο της ψυχής. Γιατί για τον ωραίο και σωστό χορό χρειάζεται να βάλεις ψυχή. (από το “Ο χορός σε γεμίζει ζωή” – Mind the trap)

Και εσείς όλοι βάλατε ψυχή σήμερα. Μπράβο σας. Δικαιώθηκα που σας εμπιστεύτηκα. Είμαι πολύ υπερήφανη για εσάς. Και το ταξίδι κάνατε και στην Ιθάκη φτάσατε.

Να θυμόσαστε, η ευκαιρία χορεύει με αυτούς που είναι ήδη στην πίστα.

Δε θέλω

Μετά το τέλος της γιορτής πήγαμε προς τα παρασκήνια να βρούμε την Εβίτα . Η περσινή αντίστοιχη βόλτα στα παρασκήνια με είχε φέρει στη μέση μιας θύελλας κλάματος από τα εκτάκια. Πέρσι όμως το κλάμα των παιδιών της  Έκτης δε μας αφορούσε. Ήμασταν απλοί παρατηρητές. Φέτος μας αφορούσε και με το παραπάνω.

Καθώς πλησίασα προς τα αποδυτήρια των κοριτσιών έπεσα και πάλι μέσα στη θύελλα. Καθώς η ένταση της γιορτής είχε περάσει, η συγκίνησή τους δεν μπορούσε πλέον να συγκρατηθεί. Εντόπισα την Εβίτα που ήταν συγκινημένη. Αγκαλιαστήκαμε. Αγκάλιασε την αδελφή της. Όλες της οι συμμαθήτριες ήταν εκεί. Κορίτσια που γνώρισα ως “μια σταλιά πρωτάκια” 6 χρόνια πριν και τώρα αποφοιτούσαν από την Έκτη.

Γύρναγαν γύρω-γύρω, έπεφταν η μία στην αγκαλιά της άλλης και έκλαιγαν.  Μια από τις καλές φίλες της Εβίτας την πλησίασε. Άρχισαν να κλαίνε. “Δε θέλω” έλεγε η συμμαθήτρια σπαράζοντας. “Δε θέλω”. “Δε θέλω” χωρίς να συμπληρώνει την φράση της. “Δε θέλω”, έτσι σκέτο.

Ήταν σαν να λέει…

Δε θέλω να φύγω από το σχολείο μου.
Δε θέλω να πάω γυμνάσιο.
Δε θέλω να μεγαλώσω.
Δε θέλω αυτή να είναι η τελευταία μου γιορτή.
Δε θέλω  να τελειώσει.

“Δε θέλω” ούτε εγώ.

Δε θέλω να φύγουν από το δημοτικό.
Δε θέλω να μεγαλώσουν.
Δε θέλω να μεγαλώσω.

Αλλά δεν έχει καμία σημασία τι θέλω και τι δε θέλω. Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία. Μερικά πράγματα δεν μπορείς να τα αλλάξεις και πρέπει απλά να τα δεχτείς.

Ο Alexander Graham Bell είχε πει: “Όταν μια πόρτα κλείνει, μια άλλη ανοίγει. Αλλά καμιά φορά κοιτάμε τόσο έντονα και με τέτοια θλίψη την κλεισμένη πόρτα που δεν βλέπουμε την άλλη που έχει ανοίξει για εμάς”.

Για τα παιδιά, η πόρτα του δημοτικού έκλεισε. Η πόρτα του Γυμνασίου ανοίγει και πρέπει να τη διασχίσουν με αποφασιστικότητα και αισιοδοξία.

Κι εμείς οι γονείς, όσο κι αν λυπόμαστε που τελείωσε αυτή η περίοδος της ζωής των παιδιών μας, ας καταπολεμήσουμε το συναίσθημα της θλίψης με εκείνο της ευγνωμοσύνης.

Ας νιώσουμε ευγνωμοσύνη για τα έξι αυτά υπέροχα χρόνια.

Ας νιώσουμε ευγνωμοσύνη που τα είδαμε να μεγαλώνουν, να ωριμάζουν και να ανθίζουν.

Ας νιώσουμε ευγνωμοσύνη για τους εμπνευσμένους δασκάλους που βρέθηκαν στο δρόμο τους, που τα έμαθαν να διαβάζουν, να γράφουν,  να σκέφτονται, ν’ αγαπάνε και να χορεύουν.

Σας ευχαριστούμε για όλα.

___________

Βρείτε τα παλαιότερα posts των γιορτών λήξης εδώ:
➜ 2013: Well Fame Costs
➜ 2014: Τρως. Σούζη τρως. Και ψεύδεσαι και τρως.
➜ 2015: Απόψε ονειρεύτηκα…
➜ 2016: Ν’ αγαπάς (και να κλαις)

Και το περσινό post της Εβελίνας για τη γιορτή: Απόψε (ξανα)ονειρεύτηκα…

Το post Ένα παιδί που χορεύει δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Στο σχολείο μας, στη συγκεκριμένη μουσικοχορευτική γιορτή συμμετέχουν τα παιδιά που πηγαίνουν Τετάρτη, Πέμπτη και Έκτη κι έτσι πέρσι ήταν η πρώτη (και η τελευταία φορά) που συμμετείχαν και η Εβίτα και η Εβελίνα ταυτόχρονα – η μία ως Τεταρτάκι και άλλη ως Eκτάκι.  Πέρσι λοιπόν ένιωθα μια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση, η οποία γινόταν εντονότερη από το γεγονός ότι η Εβελίνα αποχαιρετούσε το δημοτικό.

Ν’ αγαπάς

Θα πρέπει βέβαια να πω ότι η συγκεκριμένη γιορτή δεν είναι μια απλή γιορτή. Είναι ένα σημαντικό γεγονός του σχολείου μας. Οι προετοιμασίες ξεκινούν από τα Χριστούγεννα, το ίδιο και οι πρώτες πρόβες, υπό την καθοδήγηση της κυρίας Φάλυς, της εκπαιδευτικού της Φυσικής Αγωγής των μεγάλων τάξεων. Η γιορτή λήξης είναι το πνευματικό της παιδί, είναι ένα όνειρο που πλάθει πρώτα στο μυαλό της, το μεταλαμπαδεύει στη συνέχεια στα παιδιά και καθώς περνούν οι μήνες, μπαίνουμε κι εμείς οι γονείς στο πνεύμα. Έρχονται τα παιδιά στο σπίτι, μας δείχνουν τα πρώτα βήματα, ψάχνουν και μας βάζουν τα τραγούδια στο YouTube, μας λένε τι θα φορέσουν και μέχρι να φτάσει η μεγάλη μέρα, έχει ανέβει κι ο δικός μας πυρετός. Για τα καλά!

Το φετινό θέμα της γιορτής ήταν η αγάπη. «Ν’ αγαπάς» ήταν ο τίτλος. Παρ’ όλα αυτά φέτος για πρώτη φορά δεν ήταν όλα ρόδινα. Η γιορτή είχε ιδιαίτερες δυσκολίες. Προβληματίστηκα για το αν θα έπρεπε να γράψω για τις δυσκολίες σε αυτό εδώ το post. Γιατί όπως συνηθίζω να κάνω κάθε χρόνο όταν γράφω το καθιερωμένο post για τη γιορτή, το γεμίζω με τις ομορφότερες στιγμές. Όταν μετά από χρόνια θα το ξαναδιαβάζουμε, θέλω να πλημμυρίζουμε με γλυκές αναμνήσεις! Παρ’ όλα η Εβελίνα, ανέβασε ήδη στο blog της τις εντυπώσεις της και αναφέρεται σε αυτές τις δυσκολίες. Νομίζω λοιπόν ότι αξίζει να μοιραστώ κάποιες σκέψεις χωρίς να επεκταθώ σε λεπτομέρειες, κι ας γίνουν τροφή για περισσότερη σκέψη. Στο τέλος του post θα βάλω το link να διαβάσετε το post της Εβελίνας. Εγώ πάντως δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου καθώς το διάβαζα.

Ας πούμε λοιπόν ότι κάτι που για μένα είναι τέλειο (η γιορτή λήξης), κάτι που ξέρω πέρα από κάθε αμφιβολία ότι θα συγκαταλέγεται μεταξύ των καλύτερων αναμνήσεων των παιδικών χρόνων των παιδιών μου (η γιορτή λήξης), κάτι που αλλάζει κάθε χρόνο τα παιδιά μου προς το καλύτερο και τους διδάσκει επιμονή, υπομονή, ομαδικότητα, πίστη στον εαυτό τους (η γιορτή λήξης), δεν είναι καθόλου τέλειο στα μάτια κάποιων άλλων μεμονωμένων γονέων. Δεν γνωρίζω ποιοι ήταν αυτοί οι γονείς και γιατί προσπάθησαν φέτος να μη γίνει η γιορτή. Στην αρχή όμως της χρονιάς προκάλεσαν απίστευτη αναταραχή αμφισβητώντας ακόμα και τη χρησιμότητα της εκδήλωσης. Αποφασίστηκε να γίνει ψηφοφορία ώστε να δοθεί τελικά το πράσινο φως και να προχωρήσει η γιορτή. Ψηφίσαμε ότι ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΤΗ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ – πόσο αυτοκαταστροφικό θα ήταν να μην τη θέλουμε; Αν αυτοί οι γονείς διαβάσουν το blog μου, ελπίζω να μην αισθανθούν άσχημα. Δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου. Είχαν όμως άδικο. Ελπίζω οι σκέψεις μου και πολύ περισσότερο οι σκέψεις της κόρης μου, ενός παιδιού που έζησε τη γιορτή από μέσα, να τους κάνει να καταλάβουν ποιο είναι το πραγματικό νόημα της γιορτής. Όπως και να ‘χει, όλες αυτές οι εντάσεις, μάς έκαναν να φτάσουμε στη μεγάλη μέρα με μια πικρή γεύση στο στόμα.

Όταν όμως τα φώτα χαμήλωσαν, η μουσική άρχισε και τα παιδιά βγήκαν στη σκηνή πλημμυρίσαμε και πάλι με όμορφα συναισθήματα. Η γιορτή ξεκίνησε τιμώντας έναν ακόμα «θεσμό» του σχολείου μας, για τον οποίο έχω γράψει πολλές φορές στο παρελθόν. Τα Εκτάκια που υιοθετούν πρωτάκια! Παρ’ όλο που τα πρωτάκια δεν παίρνουν συνήθως μέρος στη συγκεκριμένη γιορτή, φέτος συμμετείχαν κατ’ εξαίρεση και χόρεψαν με τα εκτάκια τους.

Δείτε το βίντεο:

Δείτε το εδώ

Για τα υπόλοιπα highligts της βραδιάς, θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν…

Αγάπη είναι

Crazy little thing

Crazy little thing

Μαμά

Μη μιλάς άλλο για αγάπη

Love is in the air

Σ’ όποιον αρέσουμε

Ένα φιλάκι είναι λίγο πολύ λίγο

Cheap thrills

Cheap thrills

Φινάλε – Σ’ αγαπώ

Φινάλε – Σ’ αγαπώ

Φινάλε – Σ’ αγαπώ

Και ακολουθεί ένα πολύ σύντομο βίντεο που αποτελείται από 5-6 μόνο από τα 31 χορευτικά που παρουσιάστηκαν. Καθώς υπήρχε κεντρική βιντεοσκόπηση δεν είχα έννοια να τραβάω βίντεο κι έτσι είναι μόνο κάποια πλάνα που τράβηξα τυχαία. Να θυμάστε ότι μιλάμε για απλά καθημερινά παιδιά, όχι για χορευτές! Που μπορεί να μην παρουσιάζουν πάντα ένα τέλεια συγχρονισμένο αποτέλεσμα, αλλά σίγουρα έχουν φτάσει και έχουν ξεπεράσει τα όριά τους. Ξεκινάνε ως άχαρα Τεταρτάκια και μέχρι να φτάσουν στην Έκτη, απελευθερώνονται, μεταμορφώνονται και το διασκεδάζουν με όλη τους την ψυχή.

Αξίζει επίσης να προσέξετε τον Ικαριώτικο (ξεκινάει στο 1:40) που είναι κατά τη γνώμη μου ένας από τους ομορφότερους χορούς της Ελλάδας.

Στο τέλος της γιορτής, αποφάσισα να πάω στα παρασκήνια για να βρω την Εβίτα. Καθυστερούσε να βγει και την επόμενη το πρωί η Εβελίνα έδινε μάθημα. Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτό που έζησα στα παρασκήνια. Τα εκτάκια ήταν εκεί μαζεμένα και έκλαιγαν. Ήταν συγκινημένα που τελείωνε το δημοτικό. Έβλεπα στο βάθος την Εβίτα και προσπαθούσα να την πλησιάσω, αλλά δεν μπορούσα. Ένας χείμαρρος από παιδιά που έκλαιγαν με εμπόδιζε να πλησιάσω. Αγκαλιάζονταν και έκαιγαν με λυγμούς, καθώς αποχαιρετούσαν το δημοτικό –  καθώς αποχαιρετούσαν στην ουσία την παιδική τους ηλικία. Μακάρι να μπορούσα να τους πω να σταματήσουν να κλαίνε. Μακάρι να μπορούσα να τους πω ότι τα καλύτερα έρχονται. Είναι αλήθεια αυτό, τα καλύτερα πράγματι έρχονται! Αλλά το τέλος του Δημοτικού είναι το τέλος του Δημοτικού. Και ένα τόσο σημαντικό τέλος  πονάει – όσο κι αν περιμένει μια νέα αρχή.

Τελικά κατάφερα να προχωρήσω και να πλησιάσω την Εβίτα. Εκείνη ως Πεμπτάκι ζούσε σε άλλο κλίμα. Ένιωθε υπέροχα! Πριν από τη γιορτή τής είχα δώσει τη συμβουλή να το απολαύσει, να το ζήσει. Και αυτό ακριβώς είχε κάνει. Ήταν χαρούμενη και πέταγε. Δεν πρόλαβα να χαρώ με τη χαρά της. Βγήκαμε προς τα έξω και μόλις είδαμε την Εβελίνα, εκείνη έπεσε στην αγκαλιά μου και άρχισε να κλαίει.

Ένιωθε νοσταλγία. Για όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές που είχε ζήσει στο δημοτικό και τώρα δε θα τις ξαναζούσε ποτέ. Γράφω συχνά για το πόσο σημαντικό πιστεύω ότι είναι να δημιουργούμε στα παιδιά μας αναμνήσεις. Ότι οι όμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά τους χρόνια είναι ένα από τα καλύτερα δώρα που μπορούμε να τους προσφέρουμε, γιατί θα τα συντροφεύουν σε όλη τους τη ζωή. Οι αναμνήσεις που έχει η Εβελίνα από το Δημοτικό και από τη συμμετοχή της στις γιορτές λήξης είναι από τις καλύτερες της παιδικής της ηλικίας – το γράφει και η ίδια. Και η παρακολούθηση της γιορτής της υπενθύμισε τις στιγμές αυτές.

Διαβάστε το post της. Είναι συγκλονιστικό. Εύχομαι όλα τα παιδιά να γράψουν μια μέρα στη δασκάλα τους ένα τέτοιο γράμμα. Εύχομαι όλα τα παιδιά να ζήσουν τέτοιες συγκινήσεις. Εμπνευσμένοι εκπαιδευτικοί υπάρχουν παντού! Το μόνο που χρειάζονται είναι την υποστήριξή μας. Κερδισμένα θα είναι τα παιδιά μας.

Κυρία Φάλυ ευχαριστούμε για όλα! Ραντεβού του χρόνου. Με την Εβίτα Εκτάκι!  Θα ξαναονειρευτούμε. Θα ξαναγαπήσουμε. Και μάλλον σίγουρα θα ξανακλάψουμε.

➜ Διαβάστε εδώ το post της Εβελίνας: Απόψε (ξανα)ονειρεύτηκα… 

Nα και τα παλαιότερα posts των γιορτών λήξης:
➜ 2013: Well Fame Costs
➜ 2014: Τρως. Σούζη τρως. Και ψεύδεσαι και τρως.
➜ 2015: Απόψε ονειρεύτηκα…

Photos: Vassilis 

Το post Ν’ αγαπάς (και να κλαις) δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Φέτος θα χόρευαν και πάλι μαζί. Για μία τελευταία φορά.

2009

Στη μουσικοχορευτική γιορτή λήξης του σχολείου των κοριτσιών, συμμετέχουν τα παιδιά που πηγαίνουν Τετάρτη, Πέμπτη και Έκτη και έτσι φέτος ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχε η Εβίτα ως τεταρτάκι και η τελευταία η Εβελίνα ως εκτάκι.

Όπως πιθανόν να γνωρίζετε όσοι διαβάζετε το Aspa Online καιρό, η συγκεκριμένη γιορτή λήξης δεν είναι μια απλή γιορτή λήξης. Είναι ο πανηγυρικός επίλογος της χρονιάς για τον οποίο τα παιδιά δουλεύουν σκληρά εδώ και μήνες, συχνά και ώρες εκτός σχολείου, υπό την καθοδήγηση της κυρίας Φάλυς, της δασκάλας τους της Φυσικής Αγωγής.

Δημοσίευση που είχα κάνει στο Facebook στις 3 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Φέτος το θέμα της εκδήλωσης ήταν «Απόψε Ονειρεύτηκα…» και καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς ξεδιπλώνονταν τα όνειρα των παιδιών που έπεσαν για ύπνο και άρχισαν να ονειρεύονται.

Παιδιά που κοιμόνταν στα κρεβατάκια τους αγκαλιά με τα κουκλάκια τους, αλλά και φτωχά παιδιά που ξάπλωναν στην άκρη του δρόμου και δεν είχαν να σκεπαστούν ούτε με ένα σεντόνι…

Και ονειρεύτηκαν… Και τι δεν ονειρεύτηκαν!

Ότι ήταν μαζί με τους φίλους τους και ζούσαν την απίστευτη περιπέτεια των πειρατών της Καραϊβικής…

Πειρατές της Καραϊβικής

Ότι ταξίδεψαν στη Βραζιλία και συνάντησαν τους αγαπημένους τους ποδοσφαιριστές…

Ότι δεν υπήρχαν φράγματα μεταξύ των ανθρώπων…

Φίλοι διαφορετικοί: Γέφυρες χτίζουμε, φράγματα γκρεμίζουμε

Ότι ζούσαν λέει σε μια χώρα που εφάρμοζε τους ίδιους της τους νόμους…

Να εφαρμοστεί ο αντικαπνιστικός νόμος

Ότι πήγαν στην Αφρική και παρακολούθησαν τα παιδιά να χορεύουν μαγικούς αφρικάνικους χορούς…

Faluma Makelele, αφρικάνικο

.. αλλά και στη Μαύρη θάλασσα όπου «τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα φέρνουνε μηνύματα για μιαν αγάπη που `χα»

Μαύρη θάλασσα

Ότι όλα τα παιδιά μαζί έκαναν κάτι για την Ελλάδα που αγαπούν τόσο…

“Δε σε φοβάμαι”

“Δε σε φοβάμαι, δε σε φοβάμαι, με την Ελλάδα εγώ ξυπνάω και κοιμάμαι.”

Ότι χόρευαν τους όμορφους Ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς όπως τον Πυργούσικο από τη Χίο.

Πυργούσικος

Ότι ανέβασαν τη μουσική στο maximum και ζούσαν τη ζωή στο maximum. Let’s get LOUD!

Let’s get loud

Ότι ταξίδεψαν στην αγκαλιά του Βόσπορου και θυμήθηκαν όσους δεν είναι πια μαζί μας…

Βόσπορος

Ότι πήγαν σε ένα πάρτυ disco και χόρεψαν Y.M.C.A.!

Y.M.C.A.

Ότι ήταν λέει σωματοφύλακες. «Ένας για όλους, όλοι για έναν».

Σωματοφύλακες

Ότι μεταμορφώθηκαν σε νεράιδες, έμαθαν να χορεύουν και να σκορπούν τη μαγική τους νεραϊδόσκονη!

Fairy ballet

Ότι ήταν “Smooth Criminals” και χόρευαν τα βήματα του moonwalk μαζί με τον Michael Jackson…

Smooth Criminal

Ότι διασκέδασαν ξέφρενα χορεύοντας Limbo!

Do the limbo dance

Limbo

Και μετά, το φινάλε…

Φινάλε; Ή μήπως νέο ξεκίνημα;

Ήταν ένα όνειρο που δεν ήθελα να τελειώσει. Ένα όνειρο που με ταξίδεψε, με ξεσήκωσε και με συγκίνησε. Καμάρωσα τόσο τα δικά μου παιδιά, όσο και τους φίλους τους, που τους γνωρίζω από τότε που ήταν προνηπιάκια.

Όπως εκείνον τον φίλο της Εβίτας που ως νήπιο απειλούσε ότι θα γίνει χαμός αν εξακολουθήσει να κάνει παρέα με τον Δημήτρη (θα έπαιρνε τους φίλους του και θα πήγαιναν όλοι μαζί να κλάψουν κάτω από το σπίτι του Δημήτρη, τέτοιος χαμός).  Όπως τους κολλητούς φίλους της Εβελίνας που είναι μαζί από το νηπιαγωγείο και τους θυμάμαι ακόμα με τα φαφούτικα χαμόγελά τους. Και τώρα θα πάνε Γυμνάσιο – και δεν το χωράει ο νους μου.

Το λάστιχο όταν τεντωθεί, δεν ξαναγυρνάει ποτέ στην αρχική του διάσταση. Και τα παιδιά τεντώθηκαν για να παρουσιάσουν αυτό το αποτέλεσμα. Τεντώθηκαν πολύ. Και έτσι μεγάλωσαν ακόμα περισσότερο.

Το 99% αυτών των παιδιών δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με το χορό. Και παρ’ όλα αυτά κατάφεραν να απογειώσουν τα χορευτικά τους και το κυριότερο να τα απολαύσουν. Πιθανόν ο χορός να μην τους φανεί ποτέ χρήσιμος στη ζωή τους (αν και είμαι σίγουρη ότι θα τους φανεί) αλλά το ζητούμενο δεν ήταν να μάθουν να χορεύουν. Το ζητούμενο ήταν να μάθουν να δουλεύουν, να καλλιεργήσουν ομαδικότητα, να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, να μάθουν να αγαπούν το σώμα τους, να μάθουν να διασκεδάζουν, να μην ντρέπονται να αφεθούν στο ρυθμό των Ελληνικών χορών, του αφρικάνικου, του disco, του μπαλέτου, του limbo.

Αν και το βίντεο της γιορτής δεν είναι ακόμα έτοιμο, βιντεοσκόπησα κι εγώ κάποια από τα χορευτικά στα οποία συμμετείχαν τα κορίτσια. Δεν ήταν εύκολο να κρατήσω την κάμερα ακίνητη (σε κάποια χορευτικά λόγω συγκίνησης, σε κάποια άλλα επειδή ο ρυθμός με ξεσήκωνε) αλλά πάρτε μια γεύση από limbo, από τα κορίτσια της Έκτης Δημοτικού, μεταξύ των οποίων και η Εβελίνα:

Όλοι θυμόμαστε τους στίχους εκείνου του τραγουδιού limbo που λέει: “How low can you go?”
Τα παιδιά, με την καθοδήγηση της δασκάλας τους ήταν σαν να χόρεψαν  “How high can you go?”

Και δεν υπάρχουν όρια στο πόσο ψηλά μπορούν να πάνε. Δεν υπάρχουν όρια σε όλα αυτά που μπορούν να πετύχουν.

Αρκεί πρώτα να το  ο ν ε ι ρ ε υ τ ο ύ ν.

Photos by: Vassilis, Philos

Το post Απόψε ονειρεύτηκα… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Δίχτυα, μέρος του σκηνικού της παράστασης

Φυσικά, υπάρχει ιθύνων νους πίσω από όλα αυτά. Πάντα υπάρχει ιθύνων νους. Πρόκειται για μία από τις εκπαιδευτικούς φυσικής αγωγής του σχολείου. Ακούραστη και με ενθουσιασμό, διδάσκει, χορογραφεί, συντονίζει. Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί βέβαια που βοηθάνε με το δικό τους τρόπο, από δασκάλους ως γονείς, αλλά το μεγαλύτερο χειροκρότημα αξίζει στη γυμνάστρια – και στα παιδιά. Όπως είχα γράψει και στο post της περσινής γιορτής, έχει μάθει στους μαθητές να δουλεύουν σκληρά (οι πρόβες έχουν αρχίσει εδώ και μήνες) και το σημαντικότερο, να το διασκεδάζουν κιόλας.

Η φετινή γιορτή ήταν αφιερωμένη στον Ελληνικό Κινηματογράφο. Τον Ελληνικό Κινηματογράφο που είναι ένας κρίκος, όπως είπε και η διευθύντρια του σχολείου, μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος και ένας τρόπος για να μάθουν τα παιδιά πώς ήταν η ζωή τα προηγούμενα χρόνια. Καθώς ένα από τα τραγούδια που θα χόρευε η Εβελίνα ήταν η Μοδίστρα, από την Παριζιάνα με τη Βλαχοπούλου, βάλαμε να δούμε την ταινία ώστε να μπουν στο κλίμα.

Καταδιασκέδασαν βλέποντας την ταινία και… ανταγωνίζονταν σε ατάκες τη Ρένα Βλαχοπούλου. Το «Τρως. Σούζη τρως. Και ψεύδεσαι και τρως.» το λέμε κάθε μέρα και γελάμε!

Πάρτε μια φωτογραφική γεύση από το τι έγινε:

Του αγοριού απέναντι (Ταινία: Μια κυρία στα μπουζούκια)

Στον ήλιο του μεσημεριού (Ταινία: Η αρχόντισσα και ο αλήτης)

Πάνω στην τρέλα μου (Ταινία: Σειρήνες στο Αιγαίο)

Ο γλάρος (Ταινία: Η Αλίκη στο ναυτικό)

Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας (Ταινία: Ευδοκία)

Τράβα μπρος (Ταινία: Η Αλίκη στο ναυτικό)

Μάμπο Μπραζιλέρο (Ταινία: Η ωραία των Αθηνών)

Κάτι να καίει  (Ταινία: Κάτι να καίει)

Η μοδίστρα (Ταινία: Η Παριζιάνα)

Στα λιμάνια ανάψανε φωτιές (Ταινία: Πολίτικη κουζίνα)

Γκρίζο γατί / Νιάου βρε Γατούλα (Ταινία: Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο)

Δε χορταίνω να βλέπω τις φωτογραφίες και ανυπομονώ να πάρουμε στα χέρια μας το βίντεο της γιορτής, για να το βλέπουμε και να το ξαναβλέπουμε. Εντωμεταξύ φαντάζομαι ήδη τη γιορτή που θα γίνει του χρόνου τέτοια εποχή. Η Εβελίνα θα είναι Εκτάκι και θα έχει «την τιμητική της» και η Εβίτα Τεταρτάκι και θα είναι η πρώτη της εμφάνιση. Φέτος καλά τα πήγα, αλλά του χρόνου τη συγκίνηση δεν τη γλιτώνω!

Και για να κλείσω το σημερινό post, επανέρχομαι στην πρώτη φωτογραφία με το λουλουδάτο φόρεμα από τη Μοδίστρα. Αυτό που μόλις είδε η κόρη μου είπε ότι μοιάζει με τραπεζομάντιλο. Χαμογέλασα όταν μου το είπε και της είπα ότι υπερβάλει. Και ότι είναι αεράτο και χαρούμενο και δε μοιάζει καθόλου με τραπεζομάντιλο. Την επόμενη μέρα μπήκα στο Pinterest και τι να δω;

 Το ύφασμα του φορέματος της Εβελίνας (περίπου) σε τραπεζομάντιλο.

Ε δεν παίζεται. Είχε πάλι δίκιο. Παραιτούμαι από το επάγγελμα… της μαμάς!

♫ Δεν είναι επάγγελμα αυτό είναι μαρτύριο
Είναι μια κόλαση σωστό βασανιστήριο
Μη γίνετε μοδίστρες (ή μαμάδες?) ποτέ
Καφετζούδες κυρίες μου!

Photos by: vassilis, philos, Cooking Light

Το post Τρως. Σούζη τρως. Και ψεύδεσαι και τρως. δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

«Τα καλύτερα και τα πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο δεν μπορεί να τα δει ούτε καν να τ’ αγγίξει κανείς. Πρέπει να τα νιώσει με την καρδιά του…»
~ Έλεν Κέλερ

Πήγαμε προχθές στη σχολική γιορτή και νιώσαμε… και τι δε νιώσαμε! Ήταν μια γιορτή αφιερωμένη στο χορό και στο μιούζικαλ κι έγινε σε ανοιχτό αμφιθέατρο της περιοχής. Στο σχολείο των κοριτσιών οι μεγάλες τάξεις του δημοτικού (Τετάρτη, Πέμπτη, Έκτη) παρουσιάζουν κάθε χρόνο πολύ καλά οργανωμένες γιορτές, που τις σχεδιάζει ακούραστα τα τελευταία χρόνια μία από τις γυμνάστριες του σχολείου. Φέτος η Εβελίνα θα συμμετείχε για πρώτη φορά ως Τεταρτάκι και μας το είχαν πει από την αρχή της χρονιάς ότι οι γιορτές των μεγάλων παιδιών είναι υπερπαραγωγές. Και όταν λέω υπερπαραγωγές δεν εννοώ ότι έχουν ξοδευτεί χρήματα. Αλλά ότι έχει επενδυθεί προσπάθεια, χρόνος, ιδρώτας από όλα τα παιδιά και από τη γυμνάστρια φυσικά.

“I am singing in the rain”

Μεταξύ αστείου και σοβαρού, λίγο πριν να φύγω για τη γιορτή έγραψα στο Facebook: «Ετοιμαζόμαστε για τη γιορτή λήξης. Να πάρω χαρτομάντιλα ή θα τα καταφέρω;» Δεν είναι ότι είμαι υπερβολικά ευαίσθητη, αλλά να εκεί στις γιορτές των παιδιών, καθώς τα βλέπω να παρουσιάζουν τη δουλειά τους, με κατακλύζουν πάντα όλες οι σκέψεις μαζεμένες. Και τελικά τα χαρτομάντιλα πάντα χρειάζονται.

Τρία ήταν τα πιο έντονα σημεία της όλης βραδιάς:

Το πρώτο ήταν όταν ανακοίνωσαν ότι «το επόμενο τραγούδι είναι αφιερωμένο στις μαμάδες που δεν είναι πια μαζί μας». Φέτος ένας συμμαθητής της Εβελίνας από άλλο τμήμα έχασε τη μαμά του. Δεν τη γνωρίζαμε αλλά όπως καταλαβαίνετε είχαμε στεναχωρηθεί πολύ. Δεν το είχαμε όμως στο μυαλό μας την Τετάρτη πηγαίνοντας στη γιορτή. Η συνειδητοποίηση εκείνη τη στιγμή ότι μία μαμά δεν μπορούσε να καμαρώσει το παιδί της να αποφοιτά από την τάξη του, έφερε το πρώτο μεγάλο κύμα συγκίνησης. Το τραγούδι ήταν το “Mamma Mia» που είναι τόσο εύθυμο και χαρούμενο, αλλά και πάλι η συγκίνηση μεγάλη.

Το δεύτερο σημείο ήταν όταν είδα την Εβελίνα στη σκηνή. Χόρεψαν «Το χρυσόψαρο» από το κοροϊδάκι της Δεσποινίδος, «A spoonful of Sugar» από τη Mary Poppins και «Crazy Girl» από τις θαλασσιές τις χάντρες. Να ξαναγράψω τα τετριμμένα; Ότι μοιάζει σαν να ‘ναι χθες που γεννήθηκε; Ε δεν τα γράφω. Αλλά φέτος μεγάλωσε τόσο πολύ… Περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά. Και τώρα με τις συμμαθήτριές της, τα έδιναν όλα στη σκηνή. Τα τρελοκόριτσα! (Συγκίνηση).

“Just a spoonful of sugar helps the medicine go down”

Το τρίτο σημείο ήταν όταν μπήκε το «Baby remember my name» του Fame. Ένα απίστευτα αγαπημένο κομμάτι, που ήταν και το μουσικό θέμα της τηλεοπτικής σειράς Fame που παρακολουθούσα ανελλιπώς. Πριν από λίγες μέρες η Εβελίνα μου είχε ζητήσει να της το γράψω στο mp3 player της, και έτσι το ξανάκουσα πρόσφατα. Αλλά εκεί στη γιορτή πρόσεξα και πάλι τα λόγια της της Miss Grant, της δασκάλας του χορού,  και ήταν σαν να διακτινίστικα στο παρελθόν και τα άκουγα και πάλι όπως τότε: “You’ve got big dreams? You want fame? Well, fame costs. And right here is where you start paying … in sweat.” (Έχεις μεγάλα όνειρα; Θέλεις φήμη; Ε λοιπόν η φήμη κοστίζει. Και εδώ είναι που αρχίζεις να πληρώνεις… με ιδρώτα.)

Για να είμαι ειλικρινής η φήμη ή η δόξα δεν μου κάνουν καθόλου κλικ, όμως μου κάνει κλικ όλη η υπόλοιπη φράση – και μου έκανε από τότε που έβλεπα τη σειρά. Αν έχεις μεγάλα όνειρα και θες να πραγματοποιήσεις πρέπει να αρχίσεις να πληρώνεις από τώρα, σε ιδρώτα.

Με άλλα λόγια τίποτα δε σου χαρίζεται, αν θες να πετύχεις, πρέπει να δουλέψεις σκληρά. Κάποιοι μιλάνε για τύχη – και ΟΚ μερικοί άνθρωποι είναι τυχεροί στη ζωή τους, μακάρι να συμβεί και σε εμάς, ευπρόσδεκτη η τύχη. Όμως από την άλλη όσο πιο πολύ δουλεύεις, τόσο πιο τυχερός γίνεσαι. 

Όπως είπε και η γυμνάστρια στο τέλος που μίλησε για λίγα λεπτά, «το λίγο-λίγο γίνεται πολύ». Μπράβο της, μπράβο σε όλους όσους βοήθησαν και μπράβο κυρίως στα παιδιά για μία εξαιρετική παράσταση υψηλού επιπέδου. Τα κορίτσια μας ξετρέλαναν, το ίδιο και τα αγόρια. Να βλέπεις τα συνήθως άχαρα αγόρια να χορεύουν το «Staying Alive» και να είναι απελευθερωμένα, να το διασκεδάζουν και να παίζουν με το κοινό… Απίστευτο! Χίλια μπράβο!

“Staying alive”

Και γράφω κάτι τελευταίο για την περίπτωση που κάποτε η γυμνάστρια της Εβελίνας ανακαλύψει το blog μου. Αν δεν είχα ακολουθήσει το δρόμο που τελικά ακολουθώ και είχα επιλέξει να εξασκήσω κι εγώ το επάγγελμα της γυμνάστριας το οποίο σπούδασα, και παρουσίαζα ένα τέτοιο αποτέλεσμα στο τέλος της χρονιάς, θα ήμουν πολύ περήφανη για τον εαυτό μου.

Σας ευχαριστούμε που διδάξατε και εσείς με τον τρόπο σας τα παιδιά μας ότι «Το λίγο-λίγο γίνεται πολύ» και ότι τα όνειρα – μέσα από σκληρή δουλειά – γίνονται πραγματικότητα.

Το post Well, fame costs δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.