Και φυσικά στους δικούς μας Έλληνες αθλητές που θα μπουν πρώτοι στο Los Angeles Memorial Coliseum.

«Όταν είμαι στο σκάφος, η ζωή μου περνάει καλά» λέει ο Γιάννης Στρατηγόπουλος στο παραπάνω βίντεο.

Με την ευχή να καταφέρουμε να ανακαλύψουμε όλοι μας, τι είναι αυτό που δίνει χαρά και νόημα στη δική μας ζωή, στέλνουμε όλη μας την αγάπη και τη θετική ενέργεια στην Ελληνική αποστολή.

Η Ελληνική αποστολή Special Olympics 2015 (via)

Καλή δύναμη. Καλή επιτυχία. Να δώσετε ωραίους αγώνες!

Το post “Η ζωή μου περνάει καλά.” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Την τελευταία εβδομάδα, νιώθω ότι ζω μέσα σε έναν εφιάλτη. Δεν είμαι η μόνη και το ξέρω. Ήταν μία εξαιρετικά δύσκολη εβδομάδα για όλους, ό,τι κι αν υποστήριζαν. Απλά «για την ιστορία» τώρα που είναι πρωί και δεν ξέρω ακόμα το αποτέλεσμα, νιώθω την ανάγκη να γράψω πώς έζησα αυτόν τον εφιάλτη. Δεν προσπαθούσα να διαφυλάξω προσωπικά συμφέροντα, δεν ανήκω σε καμία παράταξη, το μόνο που ήθελα ήταν το καλό της χώρας μου. Απλά από την αρχή αντιλήφθηκα ότι η σημερινή μέρα και το αποτέλεσμά της θα είναι υψίστης σημασίας και για αυτό επηρεάστηκα τόσο, όλες αυτές τις μέρες. Το ίδιο είπε αυθόρμητα και η μεγάλη μου κόρη η Εβελίνα τις προάλλες: «Μαμά αυτά που ζούμε τώρα, θα βρίσκονται στα βιβλία Ιστορίας των παιδιών μου».

Τι ένιωθα λοιπόν; Ένιωθα ότι βρισκόμουν μέσα σε ένα αεροπλάνο που πέφτει. Όλοι μας βρισκόμασταν μέσα σε αυτό το αεροπλάνο. Εγώ να βλέπω ότι πέφτει και ότι πλησιάζουμε το έδαφος, κάποιοι δίπλα μου να το βλέπουν επίσης και να ξεφωνίζουν μαζί μου και κάποιοι άλλοι να μην το έχουν καταλάβει. (Επαναλαμβάνω ότι περιγράφω εδώ τα συναισθήματά μου, δεν κάνω «ιστορική ανάλυση» των γεγονότων. Περιγράφω τον εφιάλτη μου). Έπρεπε λοιπόν να κάνω κάτι, έπρεπε να τους πω «ξυπνήστε το αεροπλάνο πέφτει! ΠΕΦΤΕΙ! Κάτι πρέπει να κάνουμε!» Δεν ήξερα τι είχε συμβεί στον πιλότο απλά ότι είχε βγει στο μικρόφωνο και είχε στους επιβάτες, «εσείς έχετε τώρα τον έλεγχο».

Σαν χαρακτήρας είμαι… “control freak”, άρα είμαι άνθρωπος που θέλω να έχω τον έλεγχο. Είμαι άνθρωπος που (χαζωδώς) όταν μπαίνω στον αεροπλάνο δεν κοιμάμαι. Κάθομαι ξύπνια να βεβαιωθώ ότι όλα πηγαίνουν καλά, λες και αν αρχίσει να πέφτει το αεροπλάνο θα μπορέσω να παρέμβω. Και βέβαια δε θα μπορέσω να παρέμβω. Το μόνο που θα καταφέρω αν είμαι ξύπνια είναι να το καταλάβω και να προλάβει να περάσει η ζωή μπροστά από τα μάτια μου. Οι άνθρωποι που είναι “control freaks” όπως εγώ φοβούνται καμιά φορά να πετάξουν με το αεροπλάνο. Αλλά δε γίνεται αλλιώς. Στη ζωή πρέπει να μάθεις να έχεις εμπιστοσύνη σε άλλους ανθρώπους. Πρέπει να πάρεις την απόφαση ότι θα εμπιστεύεσαι κάποιους: από τον άγνωστο σε σένα οδηγό που οδηγεί στο απέναντι ρεύμα της εθνικής οδού (γιατί αλλιώς δε θα οδηγούσες ποτέ στην εθνική), ως τον γιατρό που θα κάνει εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς στον πατέρα σου, ως τον πρωθυπουργό που έχει εκλεχθεί να διοικήσει τη χώρα.

Επαναλαμβάνω ότι δε θέλω καθόλου να να εντείνω την ατμόσφαιρα, ίσα – ίσα προσπαθώ να την αποφορτίσω. Προσπαθώ όμως να περιγράψω στους διαδικτυακούς μου φίλους αλλά και στα εγγόνια μου που κάποτε θα διαβάσουν, τι έζησα. Ένιωθα λοιπόν ότι με τον πιλότο εκτός υπηρεσίας έπρεπε κάτι να κάνω εγώ. Τι να κάνω όμως εγώ η ανίδεη; Το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να προσπαθήσω να ταρακουνήσω τους άλλους που δεν καταλάβαιναν ότι πέφταμε, μπας και μπορούσαμε όλοι μαζί να βρούμε μια λύση. Αυτό όμως που ήταν αυτονόητο για μένα ότι πέφτουμε δεν το έβλεπαν. Ήταν ένας εφιάλτης. «Θα συγκρουστούμε, θα πεθάνουμε όλοι!» να λέω. «Δεν πέφτουμε» έλεγαν. Ή: «Καλύτερα να πέσουμε. Ευκαιρία να ξεφορτωθούμε αυτό το αεροπλάνο και να φτιάξουμε το δικό μας».

Ένιωθα απόγνωση. Κοιμόμουν ελάχιστες ώρες. Ξυπνούσα στις 4 και δεν μπορούσα να μείνω στο κρεβάτι. Πήγαινα και έγραφα ή μοιραζόμουν posts με την ελπίδα κάποιος να με καταλάβει, μήπως και βρούμε τρόπο και σωθούμε πριν τη σύγκρουση. Όλη αυτή την ένταση που ένιωθα την πέρασα χωρίς να το θέλω στα παιδιά, ιδιαίτερα στην  Εβίτα. Το κατάλαβα προχθές που ήρθε η νεράιδα των δοντιών στο σπίτι μας. Αφού αρχικά η Εβίτα χοροπήδησε που βρήκε το κουκλάκι-χελωνάκι της, αμέσως μετά ξέσπασε σε κλάματα. Είπε ότι ήταν η μόνη φορά που ήλπιζε η νεράιδα να της είχε φέρει νόμισμα και όχι δωράκι, γιατί στον κουμπαρά της έχει μόνο 50 λεπτά και είναι κλειστές οι τράπεζες. Τα λεφτά που έχει μαζέψει από τα κάλαντα, από τον παππού και τη γιαγιά ή με όποιον άλλο τρόπο τέλος πάντων, τα είχε στην τράπεζα. Γιατί έτσι της είχα πει. Ότι τα λεφτά δεν τα κρατάμε σπίτι, στο σπίτι μπορεί να χαθούν. Για την ασφάλειά μας έχουμε πάντα τα λεφτά στην τράπεζα. Και με είχε πιστέψει.

Χθες τη ρώτησα αν θα ήθελε να κάνουμε κάτι οι δυο μας και μου είπε ότι πιο πολύ απ’ όλα θα ήθελε να πάμε σινεμά, αλλά δεν μπορούμε να πάμε γιατί δεν έχουμε λεφτά γιατί είναι κλειστές οι τράπεζες. Ένιωσα ότι παραείχε πιεστεί για την ηλικία της και ότι έπρεπε να αισθανθεί μια δόση “κανονικότητας” και να πάμε σινεμά. «Θα πληρώσω με την κάρτα μου Εβίτα» της είπα. Έχω λεφτά στην κάρτα! Και την πήρα και πήγαμε οι δυο μας sτο Jurassic World.

Δεν είχα καμία όρεξη. Παρ’ όλα αυτά είδα πόσο ενθουσιάστηκε με την ταινία και χαλάρωσα κι εγώ. Σε κάποιες στιγμές του έργου, μπόρεσα να ξεχαστώ και να ζήσω την περιπέτεια του Jurassic. Μπήκα στη θέση των πρωταγωνιστών που τους κυνηγούσε ο δεινόσαυρος-τέρας. Και τότε πετάχτηκε από τη μνήμη μου η σκηνή από το «Άκρως τρελό και απόρρητο». Συνειδητοποίησα ότι θα προτιμούσα να είμαι στο δάσος και να με κυνηγούν οι δεινόσαυροι παρά στο αεροπλάνο που πέφτει. Δυστυχώς η ταινία τελείωσε και είμαι και πάλι στο αεροπλάνο. Είμαστε όλοι μας εδώ.

Δεν ξέρω ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της σημερινής ημέρας. Έκανα ό,τι μπορούσα για να υψώσω τη φωνή μου και να πω αυτό που πίστευα ότι ήταν σωστό για την πατρίδα μου. Ελπίζω ότι το ίδιο έκανε κι ο καθένας από εμάς. Από σήμερα τίποτε δε θα είναι το ίδιο, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα. Εγώ θα επικεντρωθώ και πάλι στον καθημερινό μου αγώνα για επιβίωση και κυρίως στη σημαντικότερη αποστολή της ζωής μου, που είναι να μεγαλώσω σωστά τα παιδιά μου. Θα συνεχίσω επίσης να παλεύω για να αλλάξουν τα πράγματα στην εκπαίδευση της χώρας μας, γιατί πιστεύω ότι εκεί είναι το μυστικό. Αν γίνουν αλλαγές στην εκπαίδευση σήμερα, η χώρα μας θα είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα σε 20 χρόνια από σήμερα. «Η καλύτερη στιγμή για να φυτέψεις ένα δέντρο ήταν 20 χρόνια πριν. Η δεύτερη καλύτερη στιγμή είναι τώρα.» λέει η Αφρικανική Παροιμία.

Με Ναι ή Όχι εύχομαι όλα να πάνε καλά. Δε θέλω να αποτύχουμε. Θέλω το αεροπλάνο να πετάξει. Είμαι κι εγώ μέσα στο αεροπλάνο και κυρίως είναι μέσα τα παιδιά μου. Είναι μέσα τα παιδιά όλων μας. Καλή ψήφο και όλα να πάνε καλά.

Το post Ο εφιάλτης με το αεροπλάνο που πέφτει δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Είναι επίσης και τα λόγια της Μαρίας Μοντεσσόρι ότι η στάση μας απέναντι σε ένα νεογέννητο θα πρέπει να είναι γεμάτη σεβασμό που ένα πνευματικό ον περιορίστηκε μέσα σε όρια αντιληπτά σε μας.

Με αυτές τις αντιλήψεις έχω μεγαλώσει τα παιδιά μου. Είναι δύο πνευματικά όντα στα οποία συμπεριφέρομαι με σεβασμό και θαυμασμό από τότε που γεννήθηκαν. Τους δίνω ερεθίσματα, τους δίνω τροφή για σκέψη, τους μαθαίνω ΠΩΣ να σκέφτονται και δεν τα ποτίζω με τις δικές μου απόψεις. Τα αφήνω να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα. Δεν βάζω τη σκέψη τους σε κουτιά.  Δε θέλω ο τρόπος σκέψης τους να περιοριστεί στα δικά μου επίπεδα, θέλω να πετάξουν πιο ψηλά από μένα και να τα καταφέρουν καλύτερα στη ζωή τους.

Χθες τους είπα τα νέα για το δημοψήφισμα.  Στο σπίτι δεν κάνουμε συχνά κουβέντες για τα πολιτικά. Την τελευταία φορά που είχαμε κάνει κουβέντα η Εβελίνα κάθισε και έγραψε αυτό εδώ το κείμενο, το οποίο την οδήγησε στο MEGA στην εκπομπή Κοινωνία Ώρα Mega, να το διαβάζει live στην τηλεόραση. Έχουν απόλυτη συναίσθηση του χάους στο οποίο βρίσκεται η χώρα μας. Δεν μας έχουν ακούσει να μιλάμε ποτέ για το ποιος φταίει, εκείνο που ξέρουν όμως είναι ότι καλούνται να πληρώσουν εκείνες τον λογαριασμό. Και σίγουρα εκείνες δεν φταίνε.

Μόλις αντιλήφθηκαν πώς το μέλλον της Ελλάδας κρέμεται και πάλι από μία κλωστή, αναστατώθηκαν. Η Εβελίνα μου είπε ότι ήθελε να γράψει post. «Να γράψεις της είπα. Αφορά το μέλλον σου. Δεν μπορείς να ψηφίσεις, μπορείς όμως να μιλήσεις σε αυτούς που ψηφίζουν».

Κάθισε και έγραψε το παρακάτω κείμενο. Δημοσιεύω την εισαγωγή εδώ, αλλά ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να διαβάσετε στο δικό της blog. Είναι οι σκέψεις ενός 12χρονου παιδιού που δε διστάζει να πει τη γνώμη του κι ας ξέρει ότι δε θα συμφωνήσουν όλοι μαζί του. Και όπως διαβάζω και σέβομαι τις απόψεις του δικού μου παιδιού, θα λάβω υπ’ όψη μου τις απόψεις οποιουδήποτε άλλου παιδιού έχει το θάρρος να καθίσει να τις γράψει επώνυμα. Kι ελπίζω να πρόκειται για δικά του συμπεράσματα και όχι για κατευθύνσεις μεγάλων. «Να μάθουμε στα παιδιά ΠΩΣ να σκέφτονται, όχι ΤΙ να σκέφτονται». Χθες το βράδυ μου είπε επίσης ότι θέλει να κρατήσει τα βιβλία της Ιστορίας της γιατί διαπιστώνει ότι όλα τα λάθη που έγιναν στην Ιστορία στο παρελθόν επαναλαμβάνονται σήμερα.

Ας έχουμε τη φωνή της μαζί μας στις κάλπες, όταν θα κληθούμε να αποφασίσουμε για το μέλλον της Ελλάδας.  Τα παιδιά μας θα κληρονομήσουν την Ελλάδα που τους αφήνουμε. Ας σκεφτούμε τι θα συμβεί μετά το δημοψήφισμα στην κάθε μία από τις δύο περιπτώσεις. Ας σκεφτούμε ποιους θα εμπιστευτούμε. Έχουμε μεγάλη ευθύνη για το τι θα ψηφίσουμε και για το τι πραγματικά σημαίνει το «Ναι» ή το «Όχι» μας.

———————

Ακόμα και όταν ο ουρανός δεν υπάρχει…

Να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό
και χαρταετός για τον άνεμο
ακόμα και όταν ο ουρανός δεν υπάρχει…
-Οδ. Ελύτης

Θέλω κι εγώ να γίνω ‘άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο ακόμα και όταν ο ουρανός δεν υπάρχει’ και να εξηγήσω μέσα από απλά λόγια πώς θέλω να είναι το μέλλον μας.

Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα αυτές τις μέρες. Tώρα παίζεται το μέλλον τον παιδιών σας. Το μέλλον μας! Τα παιδιά δε φταίνε σε τίποτα. Θα ζήσουμε με τις αποφάσεις που θα κάνετε εσείς οι μεγάλοι. Εμείς είμαστε τα παιδιά τώρα. Είμαστε αθώα παιδιά. Εγώ είμαι ένα από αυτά τα παιδιά! Με όλα αυτά που αποφασίζετε θα ζήσω. Και τι φταίω εγώ, να ζήσω σε μια Ελλάδα που δε θέλω!; Τι φταίνε ΟΛΑ τα παιδιά να ζήσουν σε μια Ελλάδα που ΔΕΝ θέλουν!;

Εγώ υψώνω τη φωνή μου σαν ένα αθώο παιδί και λέω αυτό που θέλω. Δεν περιμένω να μου δώσουν οι άλλοι αυτό που θέλω. Το παίρνω! Δε φοβάμαι να το ζητήσω. Αυτό έπρεπε να κάνετε όλοι σας όλα αυτά τα χρόνια. Να ξεσηκωνόσασταν και να λέγατε αυτό που θέλατε. Και να μην περιμένετε ένα δωδεκάχρονο να σας το πει!

Περιμένω ειλικρινά να μου δώσετε σημασία; Ναι. Ναι το περιμένω. Και γιατί; Αν το σκεφτείτε, την προηγούμενη φορά που έγραψα τέτοιο κείμενο, έγινε χαμός. Πήγα μαζί με συμμαθητές μου και τη γυμνάστριά μου στην τηλεόραση και μιλήσαμε για αυτό που ΘΕ-ΛΑ-ΜΕ! Όταν γράψαμε αυτό το post για τα πρωτάκια, ξαφνικά όλα τα σχολεία το εφάρμοσαν. Και ειλικρινά μετά από αυτά, έχω δει τι γίνεται όταν λέμε τη γνώμη μας. Βασικά και να μην είχαν δουλέψει, θα το έγραφα αυτό που ήθελα. Για να με ακούσει ο κόσμος, ακόμα και άμα δεν είχα και πολλές ελπίδες.

Αλλά ο καθένας μας έχει ελπίδες. Όλοι μας πρέπει να προσπαθούμε. Να σηκωθούμε και προσπαθήσουμε. Ένα τραγούδι λέει:

‘Όπου υπάρχει πόθος, θα υπάρχει και μια φλόγα.
Όπου υπάρχει μια φλόγα, κάποιος θα καεί.
Μα επειδή καίει, δε σημαίνει ότι θα πεθάνεις.
Πρέπει να σηκωθείς και να προσπαθήσεις’

Αν το σκεφτείτε από όλες τις πλευρές, αυτό είναι το κάτι που πρέπει να κάνουμε. Μπορεί να πέφτουμε, αλλά δεν πρέπει να τα παρατάμε. Πρέπει να πετάξουμε όλοι, σαν ένα, ψηλά. Τόσο ψηλά που θα μας βλέπουν όλοι.  Όλος ο κόσμος. Να ακούσει τη φωνή μας. Εγώ αυτή τη στιγμή είμαι μόνη μου εκεί ψηλά. Δε μπορούμε απλά να ευχόμαστε. Να κοιτάμε τον ουρανό, να ψάχνουμε πεφταστέρια και να κάνουμε ευχές. Γιατί οι ευχές μας, βγαίνουν αληθινές μόνο όταν προσπαθούμε.

Εγώ ξέρω σε τι κατάσταση ζούμε. Το παίρνω πολύ σοβαρά, ακόμα κι αν είμαι παιδί. Πληροφορούμαι. Όπως θα έπρεπε όλα τα παιδιά και όλοι όσοι δεν ξέρουν τι γίνεται! Γιατί πως θα κάνουμε τις ευχές μας, άμα δεν ξέρουμε τι συμβαίνει γύρω μας; Ο καθένας με τον δικό του τρόπο, με το δικό του ταλέντο. Πρέπει να έχουμε αυτοεκτίμηση.

Εγώ δεν ασχολούμαι με αυτά που κάνουν όλα τα παιδιά. Ασχολούμαι με την πληροφόρηση, τα λόγια. Εγώ κάθε μέρα είμαι μπροστά από τα τετράδια και τα βιβλία μου, διαβάζω και γράφω. Σκέφτομαι. Τα άλλα παιδιά ονειρεύονται ήρωες, παιχνίδια… Εγώ ονειρεύομαι μια καλύτερη Ελλάδα. Εκτός από όλα αυτά που κάνουν τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου, εγώ κάνω και αυτό.

► Κάντε κλικ εδώ για να διαβάστε τη συνέχεια στο blog της Εβελίνας.

Το post Είναι 12, ονειρεύεται μια καλύτερη Ελλάδα και υψώνει τη φωνή της δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το είχα διαβάσει την προηγούμενη εβδομάδα στο blog Chief Happiness Officer  και περίμενα σε… θέση μάχης για να δω τι θα συμβεί σήμερα!

Εννοείται βέβαια ότι αυτό που γράφω το γράφω μεταξύ σοβαρού και αστείου – δεν μπορεί να είναι απόλυτα έτσι και οι επιστήμονες απορρίπτουν τον τύπο υπολογισμού – αλλά έχει κάποια βάση το σκεπτικό της επιλογής της ημέρας ως Blue Monday, οπότε επιλέγω να πιστέψω ότι τα χειρότερα πέρασαν και τα καλύτερα έρχονται από αύριο!

Πιο συγκεκριμένα οι παράγοντες που έχουν ληφθεί υπόψη ώστε η μέρα να θεωρείται η πιο καταθλιπτική του χρόνου είναι: ο καιρός, τα χρέη, η αποτυχία εκπλήρωσης των στόχων που είχαμε βάλει στην αρχή της νέας χρονιάς, οι μέρες που έχουν περάσει από τα Χριστούγεννα, συν το γεγονός ότι οι Δευτέρες είναι έτσι κι αλλιώς “δύσκολες” μέρες.

Για να επανέλθω όμως στο blog Chief Happiness Officer και στον Alexander Kjerulf, παρακολουθώ τη δουλειά του στενά και έχω αναφερθεί και παλαιότερα σε αυτόν στο post Τι θα λέγατε για Arbejdsglaede? Δεν ασχολείται με την κατάθλιψη, ασχολείται με την ευτυχία και πιο συγκεκριμένα με την ευτυχία στη δουλειά. (Το Arbejdsglaede είναι μία Σκανδιναβική λέξη η οποία σημαίνει “ευτυχία στη δουλειά” και ως λέξη υπάρχει μόνο στη Δανία, στη Σουηδία και στη Νορβηγία)  Πιστεύει, και πολύ σωστά, ότι η ευτυχία είναι προσωπική μας υπόθεση και προσωπική μας ευθύνη.

Με την Blue Monday πίσω μας λοιπόν προχωράμε δυναμικά. Εξάλλου… το μπλε είναι ένα από τα ομορφότερα χρώματα στον κόσμο. Στην Ελλάδα και παγκοσμίως!

Photos by Pink Sherbet & Nouregef
via Chief Happiness Officer

Το post Blue Monday: Επιζήσατε; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.