Μαμά και κόρη

Περπατούσαμε προχθές οι δυο μας με την Εβίτα. Σε απόσταση 100 μέτρων προηγούνταν δυο κυρίες. Η μία πρέπει να ‘ταν πάνω από 90 και η άλλη, μάλλον κόρη της, την είχε πιάσει αγκαζέ και τη βοηθούσε να περπατήσει.

«Μαμά ξέρεις τι είναι ωραίο;» λέει η Εβίτα.
«Τι;»
«Να, που όταν είσαι μωρό, σε πιάνει η μαμά σου από το χέρι και σε βοηθάει να περπατήσεις. Και μετά, όταν περνάνε τα χρόνια, την πιάνεις εσύ από το χέρι και τη βοηθάς να περπατήσει.»

«Μη συγκινηθείς μαμά», πρόσθεσε.

Είναι σχεδόν 12. Δε σκύβω πια το κεφάλι για να τη δω στα μάτια, είναι σχεδόν στο ύψος μου. Πάνε πολλά χρόνια από τότε που τη βοήθησα να περπατήσει. Αλλά μοιάζει σαν να ‘ταν χθες. Και μοιάζει σαν να ‘ταν χθες που μου ζήτησε να την περιμένω: «Θέλω να με περιμένεις μαμά. Θέλω να με περιμένεις να γεράσω και να πεθάνουμε μαζί» μου είχε πει. «Κι έτσι τα εγγονάκια μου θα σε γνωρίσουν. Θα γνωρίσουν την προγιαγιά τους από κοντά. Θα με περιμένεις μαμά;»

Τώρα πια ξέρει πώς λειτουργεί ο κύκλος της ζωής. Και τι πιο όμορφο και φυσιολογικό από το να είναι ένα παιδί δίπλα στο γονιό του και να τον βοηθάει να περπατήσει στα γεράματά του… Και τι πιο συγκινητικό, ταυτόχρονα…

Όπως τότε που είχε ζητήσει να την περιμένω και δεν είχα πει λέξη, έτσι δεν είπα και τώρα.

«Μη συγκινηθείς μαμά», ξανάπε.

Μα είναι δυνατόν να μη συγκινηθείς;

Photo by Donnie Ray Jones

Το post Μη συγκινηθείς, μαμά δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Μεταξύ των σκέψεων υπήρχε και η σκέψη: «Θα με αφήσουν να τις φωτογραφίσω αύριο πρώτη μέρα;»

Γράφω εδώ και χρόνια για τη συνήθεια που έχουμε να φωτογραφιζόμαστε με τις πινακίδες που γράφουν την τάξη του κάθε παιδιού. Πέρσι όμως την ώρα της φωτογράφισης η Εβελίνα μου είχε πει «Ίσως να είμαστε τα μοναδικά παιδιά που κάθονται και κρατάνε πινακίδες και οι γονείς τους τα φωτογραφίζουν». Και παρ’ όλο που στη συνέχεια είχε ακολουθήσει ένας αστείος διάλογος (τον οποίον μπορείτε να διαβάσετε εδώ) το είχα πιάσει το μήνυμα. Τη συνήθεια της φωτογράφισης με τις πινακίδες πιθανόν να ήταν έτοιμες να την αποχωριστούν φέτος… Πιθανόν και όχι. Δεν τις είχα ρωτήσει μέχρι τη τελευταία στιγμή.

Τη συνήθεια που σε καμία περίπτωση δεν αποχωρίζονται βέβαια είναι να πηγαίνουμε για μεξικάνικο μια μέρα πριν να ανοίξουν τα σχολεία.

Σύμφωνα με τη δική μας οικογενειακή παράδοση, γιορτάζουμε το τέλος του καλοκαιριού και τη νέα σχολική χρόνια με μεξικάνικο! Και του χρόνου!

Μια φωτογραφία που δημοσίευσε ο χρήστης Aspa Online (@aspaonline) στις Σεπ 11, 2016, 11:04πμ PDT

Στην επιστροφή από το μεξικάνικο τις ρώτησα: «Λοιπόν κορίτσια; Θα βγάλουμε αύριο την καθιερωμένη φωτογραφία με τις πινακίδες; Ή δε θέλετε φέτος;»

«Θα τη βγάλουμε!» μου λένε.

«Σίγουρα; Γιατί πέρσι μου γκρινιάζατε!»

«Σίγουρα! Θα τη βγάλουμε!»

Χαρά εγώ! Φτάνουμε σπίτι (ήταν περασμένη η ώρα) και βάζω να τυπώσω τις πινακίδες. Και τι να δω;

Το μελάνι του εκτυπωτή είχε τελειώσει!

ΓΚΡΡΡΡΡΡ!

Πώς την πάτησα έτσι; Εγώ που γράφω εδώ και χρόνια για τη φωτογράφιση της πρώτης μέρας, εγώ που έχω ανεβάσει στο blog μου τις πινακίδες για εκτύπωση, εγώ που συμπεριέλαβα την ιδέα για τη φωτογράφιση της πρώτης μέρας ακόμα και στο e-book μου, είχα ξεμείνει από πινακίδες. Και είμαι άνθρωπος που δίνει σημασία στα διαδικαστικά και στα οργανωτικά. Θα μπορούσα άνετα να αφήσω αυτή τη μικρολεπτομέρεια να μου χαλάσει τη διάθεση.

Παρ’ όλα αυτά επέλεξα να μην το κάνω. Αποφάσισα να μην καθίσω «να κλάψω πάνω από το χυμένο γάλα» που λέει και ο Αγγλικός ιδιωματισμός. Κι έτσι είπα στα κορίτσια: «Κορίτσια, φέτος τη φωτογράφιση της πρώτης μέρας (ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ), θα την κάνουμε τη δεύτερη μέρα».

Έτσι κι έγινε. Την επόμενη πήγα και πήρα μελάνι και τη μεθεπόμενη: smile και κλικ! Έκτη και Δευτέρα!

Αναποδιές συμβαίνουν. Ας μην καθόμαστε να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα. Ή το τελειωμένο μελάνι.

Κάντε κλικ ΕΔΩ ή στο παρακάτω κουμπί και θα σας στείλω ένα απόσπασμα από το βιβλίο μου Επιστροφή στα Σχολεία: Πλήρης Οδηγός για γονείς, στη στιγμή!

Το post Αναποδιές συμβαίνουν δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Εκείνο που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι τα Post-it δημιουργήθηκαν …κατά λάθος! Το 1968, ο Spencer Silver, επιστήμονας της 3Μ, προσπαθώντας να κατασκευάσει μία ισχυρή κόλλα κατέληξε με μία «αποτυχημένη» ανίσχυρη φόρμουλα. Για 5 χρόνια προσπάθησε να βρει εφαρμογή για την εφεύρεσή του, χωρίς επιτυχία.

Το 1974 ο Art Fry, επίσης επιστήμονας της 3Μ και μέλος της χορωδίας της εκκλησίας, εκνευρισμένος που οι σελιδοδείκτες του υμνολογίου του κατέληγαν συνέχεια στο πάτωμα, θυμήθηκε την αποτυχημένη κόλλα του συναδέλφου του. Θα ήταν ό,τι έπρεπε για να στερεοποιεί τους σελιδοδείκτες του, έχοντας όμως παράλληλα τη δυνατότητα να τους ξεκολλήσει ανά πάσα στιγμή.

Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα των Post-it. Η εταιρεία ξεκίνησε την παραγωγή τους το 1977. Αρχικά, το ενδιαφέρον του αγοραστικού κοινού ήταν μειωμένο, αλλά τελικά οι πωλήσεις απογειώθηκαν. Σήμερα υπάρχουν πάνω από 600 προϊόντα Post-it, τα οποία κυκλοφορούν σε πάνω από 100 χώρες.

“Το λάθος ενός ανθρώπου, είναι η έμπνευση ενός άλλου.”
– Art Fry, εφευρέτης των Post-it

Photo by Jacob Bøtter

Το post Το λάθος που κόλλησε δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.