Έφτασε λοιπόν η στιγμή ακόμα μιας σημαντικής γιορτής λήξης: Η Εβελίνα αποχαιρετά το γυμνάσιο.

O εσωτερικός μου συναγερμός έχει αρχίσει να χτυπάει και τίποτα δεν μπορεί να τον σταματήσει. ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΛΥΚΕΙΟ.

Το ξέρω ότι τα επόμενα 3 χρόνια θα περάσουν σαν αστραπή – όπως άλλωστε πέρασαν τα προηγούμενα 15. Κάποιοι από εσάς διαβάζετε το AspaOnline.gr από τότε που έγραφα για τη γιορτή αποφοίτησης του νηπιαγωγείου! Και βάζω στοίχημα ότι ούτε εσείς το πιστεύετε ότι εκείνο το νηπιαγωγάκι που αγαπούσε τη μαμά του γιατί του έφτιαχνε κρέπες τελειώνει φέτος το γυμνάσιο.

Έτσι, το σημειωματάκι που έγραψε αυτός ο μπαμπάς στην κόρη του την τελευταία της μέρα στο Λύκειο με άγγιξε πολύ. (Το  περιστατικό έγινε πέρσι τέτοια εποχή, αλλά εγώ τώρα το ανακάλυψα).

O Tom έφτιαχνε κάθε μέρα φαγητό για την κόρη του για το σχολείο από τότε που ήταν νηπιαγωγάκι. Μέσα στο τσαντάκι έβαζε πάντα και ένα καθαρισμένο πορτοκάλι. Ήταν η δική τους “οικογενειακή παράδοση” η οποία απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη συναισθηματική αξία όταν η Meg μετακόμισε με τον μπαμπά της μετά το διαζύγιο των δύο γονιών.

Την τελευταία μέρα της τρίτης Λυκείου η Meg άνοιξε το φαγητό της και αντί το συνηθισμένο καθαρισμένο πορτοκάλι βρήκε κάτι άλλο:

2 ακαθάριστα πορτοκάλια και μια εκτυπωμένη σελίδα. Η σελίδα ήταν από το post του WikiHow “Πώς να καθαρίσεις ένα πορτοκάλι”. Πάνω στη σελίδα ο μπαμπάς είχε γράψει:

“Είναι ώρα μωρό μου 😢”.

via @megsull2

Τα 18 χρόνια θα περάσουν πριν καν να το καταλάβουμε. Και όταν είσαι γονιός το δυσκολότερο είναι να πεις “είναι ώρα μωρό μου”.

Και να αφήσεις το “μωρό” να πετάξει από τη φωλιά. 😢

Το post Τέλος σχολικής χρονιάς: “Είναι ώρα μωρό μου” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Όταν λοιπόν παίρνω μηνύματα που μου λένε ότι κάτι που μου μοιράστηκα στο blog βοήθησε χαίρομαι πολύ!

Η Μαρία Δίκου διαβάζει το AspaOnline.gr τακτικά και τις προάλλες μου έστειλε ένα τέτοιο μήνυμα. Δεν έμεινε όμως σε αυτά που διάβασε στο blog μου, αλλά έκανε ένα βήμα παραπάνω. Μου έγραψε λοιπόν ότι πήρε έμπνευση από τις δικές μας οικογενειακές παραδόσεις και δημιούργησε μία δική της. Της ζήτησα να μου στείλει λεπτομέρειες σε email για να τις ανεβάσω στο blog και το έκανε με μεγάλη χαρά!

Να λοιπόν το email της:

Άσπα γεια σου,

άνοιξαν τα σχολεία και βρήκα χρόνο να σου γράψω. Λοιπόν, λόγω δουλειάς, ή λείπω ή είμαι μπροστά στον υπολογιστή ή με ένα κινητό στο χέρι ή κάνω δουλειές του σπιτιού. Όπως οι περισσότεροι μας (βέβαια πέρασα και από το στάδιο της ολοκληρωτικής αφοσίωσης για 6 ολόκληρα χρόνια!).

Παρόλο λοιπόν που είμαι αρκετό χρόνο με την μικρή μου (8 χρονών) σπάνια είμαι πλέον ουσιαστικά μαζί της. Κι έτσι προσπαθώντας να εντάξω μια παράδοση σαν τις δικιές σας για το Πάσχα, μου ήρθε αυτή η ιδέα:

Μια μέρα ΑΠΟΛΥΤΑ μαζί.

Δεν κάναμε τίποτα το τρομερό. Ξυπνήσαμε αγκαλίτσα, φάγαμε μαζί πρωινό, είδαμε μαζί κινούμενα σχέδια το πρωί και μετά απλώς πήγαμε βόλτα στο εμπορικό κέντρο (δική της επιθυμία), όπου περάσαμε κι όλη μας σχεδόν την μέρα. Ξοδέψαμε μόλις 6 ευρώ για παγωτό και νερό (είχαμε σνακ μαζί όμως). Δεν ήθελε τίποτα άλλο. Ούτε σινεμά, ούτε δώρα, ούτε λούνα παρκ, τίποτα.

Αν θυμάσαι σου είχα πει όμως πως ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΞΑ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΜΟΥ. Ούτε μαγείρεψα, δεν έκανα τίποτα απολύτως. Day off!

Χωρίς υπερβολές, κάθε μισάωρο μου φιλούσε το χέρι σαν να ήμουν παπάς και μου έλεγε “ευχαριστώ για σήμερα, μανούλα”. Έλιωσα, ένιωσα ενοχές αλλά πιο πολύ το ευχαριστήθηκα. Ευτυχία το λένε μάλλον.

Επιστρέψαμε, δειπνήσαμε, είδαμε μαζί ελληνική ταινία και κοιμηθήκαμε ξανά αγκαλίτσα αφού διαβάσαμε ένα παραμυθάκι (κάτι που αμελώ λιγάκι τελευταία). Τόσο απλά!

Είχα ξεχάσει πόσο ευτυχισμένο μπορεί να νιώσει ένα παιδί με τόσο λίγα, αρκεί να έχει λίγο χρόνο με τον γονέα του. Ξεχνάμε εύκολα εμείς οι άνθρωποι..

*ανέφερα πόσο λίγα ξόδεψα γιατί το είχα διαφορετικά στο μυαλό μου, και μάλλον πολλοί ακόμη. Περί ορέξεως και διαθέσεως βέβαια.. Ό,τι κι αν μου ζητούσε εκείνη τη μέρα ήμουν αποφασισμένη να το κάνω.

*επίσης ξέχασα να αναφέρω πως ο μπαμπάς μας έλειπε όλη μέρα, πράγμα που το έκανε ακόμη πιο ενδιαφέρον για εκείνη και ποιο απενεχοποιητικό για μένα.

Τι να σου πω, για μένα πραγματικά, όπως σου είπα και την άλλη φορά, απορώ πως δεν το έχουν κάνει παγκόσμια μέρα! Εδώ γιορτάζουμε τον Άγιο Βαλεντίνο….

Πολύ θα χαρώ αν έστω κι ένας ακόμη περάσει μια τέτοια μέρα με το παιδί του. Αξίζει.

Μαρία σε ευχαριστώ (και σε ευχαριστούμε όλοι) που μοιράστηκες την υπέροχη αυτή ιστορία. Τι κι αν δεν το έχουν κάνει ήδη παγκόσμια μέρα; Θα το ξεκινήσουμε εμείς!

Εξάλλου αυτή είναι η μεγαλύτερη αξία του internet. Να συνδεόμαστε, να εμπνεόμαστε και να κάνουμε τη διαφορά.

Το post Μια μέρα ΑΠΟΛΥΤΑ μαζί δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Μαμά και κόρη

Περπατούσαμε προχθές οι δυο μας με την Εβίτα. Σε απόσταση 100 μέτρων προηγούνταν δυο κυρίες. Η μία πρέπει να ‘ταν πάνω από 90 και η άλλη, μάλλον κόρη της, την είχε πιάσει αγκαζέ και τη βοηθούσε να περπατήσει.

«Μαμά ξέρεις τι είναι ωραίο;» λέει η Εβίτα.
«Τι;»
«Να, που όταν είσαι μωρό, σε πιάνει η μαμά σου από το χέρι και σε βοηθάει να περπατήσεις. Και μετά, όταν περνάνε τα χρόνια, την πιάνεις εσύ από το χέρι και τη βοηθάς να περπατήσει.»

«Μη συγκινηθείς μαμά», πρόσθεσε.

Είναι σχεδόν 12. Δε σκύβω πια το κεφάλι για να τη δω στα μάτια, είναι σχεδόν στο ύψος μου. Πάνε πολλά χρόνια από τότε που τη βοήθησα να περπατήσει. Αλλά μοιάζει σαν να ‘ταν χθες. Και μοιάζει σαν να ‘ταν χθες που μου ζήτησε να την περιμένω: «Θέλω να με περιμένεις μαμά. Θέλω να με περιμένεις να γεράσω και να πεθάνουμε μαζί» μου είχε πει. «Κι έτσι τα εγγονάκια μου θα σε γνωρίσουν. Θα γνωρίσουν την προγιαγιά τους από κοντά. Θα με περιμένεις μαμά;»

Τώρα πια ξέρει πώς λειτουργεί ο κύκλος της ζωής. Και τι πιο όμορφο και φυσιολογικό από το να είναι ένα παιδί δίπλα στο γονιό του και να τον βοηθάει να περπατήσει στα γεράματά του… Και τι πιο συγκινητικό, ταυτόχρονα…

Όπως τότε που είχε ζητήσει να την περιμένω και δεν είχα πει λέξη, έτσι δεν είπα και τώρα.

«Μη συγκινηθείς μαμά», ξανάπε.

Μα είναι δυνατόν να μη συγκινηθείς;

Photo by Donnie Ray Jones

Το post Μη συγκινηθείς, μαμά δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Σήμερα έπεσα πάνω το τελευταίο της βιντεάκι με τίτλο “Legacy”. Πάτησα play να το δω, αλλά σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να είναι κάτι πολύ ξεχωριστό για να ανεβάσω και πάλι βίντεο της ίδιας θεματολογίας στο blog μου. Και πράγματι μου άρεσε, αλλά λιγότερο από τα προηγούμενα οπότε δεν πληρούσε τις «αυστηρές προδιαγραφές δημοσίευσης» που είχα στο μυαλό μου.

Το βίντεο παρ’ όλα αυτά μιλούσε για ένα πολύ σημαντικό θέμα. Μιλούσε για το πώς η εικόνα που έχουμε εμείς οι μαμάδες για τον εαυτό μας, επηρεάζει τις κόρες μας και την εικόνα που έχουν κι εκείνες για τον εαυτό τους.

Και ξαφνικά καθώς ξεδιπλώνονταν οι ομοιότητες μεταξύ μαμάδων και κορών στο βίντεο και άκουσα εκείνο το “Be Happy” στο 2.27 – τινάχτηκα. Πόσο δίκιο έχει… Το “Be happy”, το να είμαστε δηλαδή ευτυχισμένες δεν είναι εγωιστικό. Είναι κάτι που οφείλουμε στα παιδιά μας. Αν είμαστε εμείς ευτυχισμένες, θα είναι κι εκείνα ευτυχισμένα. Δεν είναι φυσικά κάτι καινούργιο αυτό, δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει ποτέ και πουθενά – συνέχεια το ακούμε. Αλλά να… καμιά φορά πρέπει να ακούσεις και να ξανακούσεις κάτι δεκάδες φορές και να βρίσκεσαι στην ανάλογη «φάση» για να λάβεις πραγματικά το μήνυμα και να πεις, «Ξέρεις κάτι; Πρέπει να δώσω προτεραιότητα και στη δική μου ευτυχία». 

Και αυτό το τίναγμα που ένιωσα εκείνη τη στιγμή, έδωσε μία θέση στο “Legacy” στο blog μου. Enjoy!

«Ο τρόπος που ένα κορίτσι αισθάνεται για την ομορφιά του ξεκινάει από το πώς αισθάνεσαι εσύ για τη δική σου. Τι κληρονομιά ομορφιάς θα αφήσεις;» 

—–
Διαβάστε επίσης:

• Είσαι πιο όμορφη από ό,τι νομίζεις
• Πότε σταμάτησες να νομίζεις ότι είσαι όμορφη;

via Ads of the World

Το post “Be happy”: Το οφείλεις στα παιδιά σου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η μεγάλη όμως (=εγώ) παρόλο που σαν παιδί ήμουν ερωτευμένη με την “απόλυτη κούκλα” που είχε μόλις κυκλοφορήσει στην Ελλάδα, τώρα πια παρακολουθώ την τρέλα γύρω από αυτήν με κριτικό μάτι. Εντάξει, χρυσώθηκε κάπως το χάπι τώρα που το επόμενο επάγγελμά της Barbie επιλέχθηκε να είναι Computer Engineer, αλλά αφού τα σημερινά κορίτσια την έχουν ως role model, δεν μπορεί παρά να με προβληματίζει η αψεγάδιαστη εξωτερική της εμφάνιση και οι μη φυσιολογικές της διαστάσεις.

Τέλος πάντων από τη μία η στρατιά των Barbie στο σπίτι, από την άλλη το διάβασμα ενός απίστευτου δημοσιεύματος για το λανσάρισμα μιας σειράς αντιγηραντικών καλλυντικών για οκτάχρονα, μου γεννήθηκε η έντονη επιθυμία να γράψω κάποιες σκέψεις γύρω από όλα αυτά εδώ στο blog. Και αμέσως μετά έπεσα πάνω στο βίντεο της Dee Brun.

H Dee Brun (a.k.a. CoctailDeeva), που μεταξύ άλλων είναι συγγραφέας, blogger και μητέρα 4 παιδιών ήθελε να περάσει κάποια μηνύματα στην 14χρονη κόρη της. Αλλά γνωρίζοντας ότι αν απλά τα πει, δε θα εισακουσθεί, έκανε το εξής: Έφτιαξε ένα βίντεο και το τοποθέτησε εκεί που ήξερε ότι δε θα περάσει απαρατήρητο: Το δημοσίευσε στον τοίχο της κόρης της στο Facebook!

Αν και εγώ μπορεί να δίσταζα να το βάλω στον τοίχο των κοριτσιών μου (γιατί στάνταρ θα με έβγαζαν από φίλη), μου άρεσε η σκέψη, μου άρεσε το περιεχόμενο, μου άρεσε η μουσική κι έτσι το μοιράζομαι μαζί σας!

Τα αγαπημένα μου σημεία:
– Πάντα ακούω
– Διάλεξε καλούς φίλους και να είσαι ο εαυτός σου
– Ό,τι κι αν γίνει σε αγαπώ
– Δεν είναι αληθινά (τα τέλεια μοντέλα)
– Να είσαι υγιής – Δίαιτα
– Υπάρχουν πιο πολλά στη ζωή από ετικέτες
– Πάντα να θυμάσαι τη δύναμή σου
– Το ξέρω ότι θα γίνεις μία καταπληκτική γυναίκα

Αφιερωμένο στα παιδιά μας που είναι τέλεια όπως ακριβώς είναι, ακόμα κι αν δεν χρησιμοποιούν αντιγηραντικές κρέμες!
Αφιερωμένο σε όλους μας…

Το post Dear Daughter δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.