Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ τις κόρες μου να αναπτύσσουν κι εκείνες μια ιδιαίτερη σχέση με την Ιαπωνία. Παρ’ όλο που δεν ασχολήθηκαν με το judo, ήρθαν σε επαφή με τις Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες μέσα από τις αγαπημένες τους σειρές, όπως τα χελωνονιντζάκια και το ninjago. Μπορεί οι συγκεκριμένες σειρές να μην είναι Ιαπωνικές, αλλά οι πρωταγωνιστές είναι ninja, οπότε άρχισε να τις συνεπαίρνει η Ιαπωνική κουλτούρα. Τα τελευταία 1-2 χρόνια δε, άρχισαν να βλέπουν Anime και να διαβάζουν Manga (ιαπωνικά κόμικ) οπότε η αγάπη για τη χώρα, έχει μεγεθυνθεί. Και μάλιστα η Εβίτα που έχει ταλέντο στο σκίτσο και έχει επηρεαστεί πολύ από τα Manga.

Έτσι έχουν εκφράσει αρκετές φορές την επιθυμία να κάνουν μαθήματα Ιαπωνικών.

Σκίτσο Εβίτας, στυλ Manga

Λίγο οι σειρές, λίγο τα Ιαπωνικά τραγούδια, λίγο το YouTube έχουν μάθει αρκετές Ιαπωνικές λέξεις, αλλά κατά τη γνώμη μου η μεγαλύτερη χαρά όταν μαθαίνεις μια ξένη γλώσσα είναι η επαφή με την κουλτούρα. Και αυτό ήθελα περισσότερο για τα κορίτσια. Όχι να μάθουν απλά τις λέξεις αλλά να έρθουν σε επαφή με τους ανθρώπους, τον πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμα της χώρας.

Τελικά όταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις. Και η τύχη τα ‘φερε έτσι που γνωρίστηκα με τους ιδιοκτήτες του κέντρου ξένων γλωσσών Siountri School. Και μία από τις 12 γλώσσες που διδάσκουν στη σχολή τους είναι…. ναι σωστά, τα Ιαπωνικά!

Στο σημερινό post που γίνεται σε συνεργασία με το Siountri School, θα καταγράψω την πρώτη γνωριμία των κοριτσιών με την Ιαπωνική γλώσσα. Γιατί μόλις πριν από λίγες μέρες έκαναν το πρώτο τους μάθημα! Η εμπειρία ήταν μαγική, τόσο για εκείνες όσο και για εμένα. Για μένα βέβαια εξ’ αποστάσεως μια και δεν κάθισα στο μάθημα. Μπήκα στην αρχή λίγο στην τάξη για να τραβήξω φωτογραφίες και μετά πήγα και τις παρέλαβα στο τέλος του μαθήματος. Αλλά ένας γονιός όταν βλέπει το παιδί του να κάνει επιτέλους κάτι το οποίο ήθελε πολύ, νιώθει σαν να το έκανε ο ίδιος!

Και το μάθημα Ιαπωνικών ξεκίνησε με τον πιο υπέροχο τρόπο: Με κατασκευή origami!

Στη συνέχεια τις άφησα στα χέρια της καθηγήτριάς τους κι έφυγα. Όταν επέστρεψα να τις πάρω 1,5 ώρα αργότερα, τις πέτυχα πάνω στη στιγμή που είχαν πάρει πινέλα κι έκαναν καλλιγραφία.

Περιττό να πω ότι από την Πέμπτη συζητάνε συνέχεια για το μάθημα, μιλάνε μεταξύ τους Ιαπωνικά και μαζεύουν απορίες για τη δασκάλα τους (για παράδειγμα πώς είναι τα Ιαπωνικά πληκτρολόγια).

Κάνουν και  εξάσκηση στην αλφαβήτα – τη μία από τρεις που υπάρχουν στην Ιαπωνία.

Τετράδιο Ιαπωνικών της Εβίτας

Αλφαβήτα Hiragana

Το γράμμα “α” γραμμένο από την Εβίτα

Φυσικά τις ηχογράφησα να λένε την αλφαβήτα, για να πάρετε κι εσείς μια μικρή γεύση:

Τι ενθουσίασε τις κόρες μου στο πρώτο μάθημα:

✔️ Ότι όλοι στη σχολή ήταν ευγενικοί και χαμογελούσαν.

✔️ Ότι ο χώρος ήταν όμορφος και φιλόξενος και ο εξοπλισμός της αίθουσας υπερσύγχρονος.

✔️ Και βέβαια η καθηγήτρια, η οποία  τους έκλεψε την καρδιά. Μου είπαν ότι χαμογέλαγε όλη την ώρα, ότι ήταν ευγενική και ότι είχε μια αύρα που σε έκανε να νιώθεις υπέροχα όταν βρισκόσουν δίπλα της. Αργότερα μέσα από το site της σχολής έμαθα ότι η καθηγήτριά τους η Kaori Moriyama, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ιαπωνία, σπούδασε στο Τόκιο και στη Μεγάλη Βρετανία κι έχει ζήσει και στο Νεπάλ (οπότε εκτός από Ιαπωνικά, Αγγλικά και Ελληνικά και μιλάει και Νεπαλέζικα).

Και κάπως έτσι ένα νέο υπέροχο ταξίδι ξεκίνησε τόσο για τα κορίτσια, όσο και για μένα που – όλα κι όλα – δε θα τις αφήνω να πηγαίνουν μόνες τους στην Ιαπωνία. Θα ακολουθώ!

Ευχαριστούμε Siountri School, ευχαριστούμε Kaori sensei για τη πρώτη συναρπαστική γνωριμία με τα Ιαπωνικά. Arigatou gozaimasu!

Γνωρίστε κι εσείς το μαγικό κόσμο του Siountri School στο www.siountri.gr ή επισκεφτείτε τις εγκαταστάσεις στη Νέα Σμύρνη ή στον Χολαργό. Εμείς θα επιστρέψουμε σύντομα. Μετράμε ήδη αντίστροφα για το δεύτερο μάθημα!

Το post Πρώτο μάθημα Ιαπωνικών: Ένα νέο, συναρπαστικό ταξίδι μόλις ξεκίνησε δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Αυτή την εβδομάδα μου το απέδειξαν για ακόμα μία φορά. Ήταν μία άσχημη μέρα. Ήταν αργά το βράδυ και ήμουν ήμουν κουρασμένη, στρεσαρισμένη και προβληματισμένη για κάτι που είχε συμβεί νωρίτερα. Και οι ίδιες ήταν κουρασμένες και σε υπερένταση. Η αφορμή δεν άργησε να δοθεί και αρχίσαμε να μαλώνουμε. Δε θυμάμαι λεπτομέρειες αλλά κάποια στιγμή τους είπα ότι η στάση τους με έκανε να νιώσω ότι είμαι κακή μαμά.

Η Εβίτα όταν θέλει να εκφραστεί ή να ξεσπάσει φεύγει τρέχοντας και πηγαίνει στο δωμάτιό της και ζωγραφίζει. Το έκανε από τότε που ήταν μικρούλα (δείτε και αυτό το πρωινό καυγαδάκι του 2008). Το έκανε και αυτή τη φορά. Επέστρεψε κρατώντας ένα γράμμα και μία ζωγραφιά. Το γράμμα θα το κρατήσω ιδιωτικό αλλά τη ζωγραφιά την ανεβάζω εδώ σήμερα με την άδειά της.

Πέρα από τα τρυφερά της λόγια, ζωγράφισε και δύο κόσμους. Τον κόσμο των καλών μαμάδων και τον κόσμο των κακών μαμάδων. Με έκπληξή μου είδα ότι όχι απλά εγώ δεν βρίσκομαι στον κόσμο των κακών μαμάδων, αλλά δεν υπάρχει καμία μαμά που να ζει εκεί. Ο κόσμος των κακών μαμάδων είναι ακατοίκητος.  Το στρογγυλό αντικείμενο που βρίσκεται στο έδαφος δίπλα στην πινακίδα είναι ένα κομμάτι άχυρο, από αυτά που υπάρχουν στις ερήμους ή στα γουέστερν και τα παίρνει ο άνεμος. Ερημιά.  Γιατί καμία από εμάς δε μένει εκεί.

Γέλασα με το άχυρο. Συγκινήθηκα με τον ακατοίκητο κόσμο. Αμέσως μετά η Εβελίνα βλέποντας τη ζωγραφιά, πρόσθεσε τη δική της φιλοσοφική νότα στην πεποίθηση ότι δεν υπάρχουν κακές μαμάδες. Είπε: «Δεν υπάρχουν καλοί ή κακοί άνθρωποι. Υπάρχουν μόνο επιλογές».

Το post Ο κόσμος των κακών μαμάδων είναι ακατοίκητος δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το ζητούμενο. Η συνταγή που ήθελα να φτιάξω!

Παίρνεις μπισκότα Oreo, τα στερεώνεις σε ξυλάκι, τα βουτάς στη λιωμένη άσπρη σοκολάτα, τα πασπαλίζεις με ζαχαρωτά και έτοιμα. Σωστά; ΛΑΘΟΣ.

Μετά από μία μικρή καθυστέρηση να βρω και να αγοράσω ξυλάκια, τα κατάφερα. Αγόρασα και τα υπόλοιπα υλικά και ξεκίνησα. Στην κουζίνα μαζί και οι κόρες μου, οι οποίες έμελλε να διασκεδάσουν αφάνταστα με την… παταγώδη αποτυχία της μαμάς! Πήρα και τη φωτογραφική μου, και άρχισα να καταγράφω τη διαδικασία βήμα βήμα.

Τα υλικά μας

Οδηγίες αποτυχίας βήμα-βήμα

Η γραμμή παραγωγής, έτοιμη. Ξεκινάμε την εκτέλεση!

1. Το ήξερα ότι κάτι δε θα πήγαινε καλά όταν άνοιξα το πρώτο μπισκότο στα δύο και έσπασε. ΟΚ, ήμουν απρόσεκτη δεν πειράζει. Οι κόρες μου έσπασαν κι εκείνες από ένα αλλά μετά αρχίσαμε να είμαστε πιο προσεκτικές.

2. Στο μεταξύ άρχισα να λιώνω τη σοκολάτα/κουβερτούρα σε μπεν-μαρί. Έβγαινε πολύ πηχτή! Αποκλείεται να μπορούσες να βουτήξεις μπισκότο και να επικαλυφθεί με λεπτή στρώση.

Κανένα πρόβλημα. Στο Google βρίσκει κανείς τη λύση για τα πάντα. (Πώς μαγείρευαν οι άνθρωποι πριν το Google?) Όλα καλά, πάμε στο επόμενο βήμα.

3. Τοποθετούμε το ξυλάκι. Χρησιμοποιούμε το ίδιο το ξυλάκι για να σκάψουμε ένα “δρομάκι” στο μπισκότο, ώστε να χωθεί μέσα στη γέμιση.

Στις οδηγίες της αρχικής συνταγής είχα δει ότι ρίχνουμε και λίγη από τη λιωμένη άσπρη σοκολάτα πάνω στο ξυλάκι, ώστε τοποθετώντας το καπάκι από πάνω, να σταθεροποιηθεί. Έξυπνο! Το έκανα.

Δε δούλεψε. Το ξυλάκι ήταν αρκετά πιο παχύ από τη γέμιση και η λιωμένη άσπρη σοκολάτα δεν ήταν αρκετή για να βοηθήσει ώστε να κολλήσει το καπάκι. Όταν έβαζες από πάνω το καπάκι για να κάνεις το σάντουιτς δεν κόλλαγε με τίποτα. Χρειαζόταν κι άλλη “κόλλα”.

Είχα τίποτα στο ντουλάπι; Είχα πραλίνα φουντουκιού! Τη χρησιμοποίησα για κόλλα. Θα γινόταν και νοστιμότερο. Θετική σκέψη πάνω από όλα.

Δε δούλεψε. Δηλαδή πιθανόν να δούλευε αν άφηνα το μπισκότο πολλή ώρα να κολλήσει. Αν το άφηνα 1-2 ώρες, τι στο καλό δε θα κόλλαγε; Θα κόλλαγε! Στο μεταξύ όμως εγώ είχα την σοκολάτα στη φωτιά. Την οποία μόλις και μετά βίας είχα καταφέρει να “λεπτύνω” ώστε να μπορώ να βουτήξω τα μπισκότα.

Η τελευταία φορά που τα είδαμε ζωντανά

4. Τα περισσότερα μπισκότα διαλύθηκαν με τη βουτιά στη σοκολάτα. Η θερμότητα της σοκολάτας τα έκανε να ανοίγουν και να πέφτουν από το ξυλάκι τους. Κάποια που δεν άνοιξαν, διαλύθηκαν όταν ήρθε η ώρα για τη βουτιά στα καραμελάκια. Απλά δε γινόταν.

Σε αυτό το σημείο μου έφυγε κάθε επιθυμία να συνεχίζω να βγάζω φωτογραφίες. Αλλά σε κάποια στιγμή μου ήρθε φλας. Θα έβγαζα φωτογραφία της “μάζας” και θα ανέβαζα στο blog την ιστορία της αποτυχίας!

Η μάζα

Εντάξει δε θα τα πετάγαμε κιόλας, μια χαρά νόστιμα ήταν, ακόμα και διαλυμένα. Αλλά σταματήσαμε τις βουτιές αυτοκτονίας των υπόλοιπων μπισκότων. Δεν υπήρχε λόγος.

Think Aspa. Think.

Αλλά πώς θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε την υπόλοιπη λιωμένη σοκολάτα, τα ζαχαρωτά και την τρούφα που είχαν περισσέψει για να μην πάνε χαμένα; Άνοιξα πάλι το ντουλάπι. Είχαμε πουράκια! Αυτό ήταν!  Βουτιά της μιας άκρης του πούρου στη σοκολάτα και μετά βουτιά στα ζαχαρωτά ή την τρούφα.

Τα ταν!
Μία ιστορία παταγώδους αποτυχίας, μία νέα επιτυχημένη συνταγή και ένα μάθημα για τις κόρες μου: Ακόμα και η αποτυχία έχει την αξία της!

Καλή… επιτυχία!

“Δεν απέτυχα. Βρήκα απλά 10.000 τρόπους που δεν δούλεψαν.”
– Thomas A. Edison

Το post Πώς να αποτύχετε παταγωδώς να φτιάξετε Oreo Pops. Οδηγίες βήμα-βήμα. δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Δίνουμε στα παιδιά από μία οδοντόπαστα και ένα άδειο ποτήρι.

Τα βάζουμε να ζουλήξουν το σωληνάριο της οδοντόπαστας και να το αδειάσουν εντελώς.

Και μετά τους λέμε: “Και τώρα όποιος τα καταφέρει βάλει πίσω την οδοντόπαστα μέσα στο σωληνάριο κερδίζει!”

Γίνεται;

Δε γίνεται.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα λόγια. Όταν τα πεις, δεν μπορείς να τα πάρεις πίσω. Δεν μπορείς να τα βάλεις πίσω στο στόμα σου και να τα “ξεπείς”. 

Νομίζω ότι με αυτό τον “χειροπιαστό” τρόπο, θα εντυπωθεί στα παιδιά πόσο σημαντικό είναι να σκέφτονται πριν να μιλήσουν. Ας μην το ξεχνάμε βέβαια κι εμείς οι μεγάλοι!

“Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει.”

Το post Η δύναμη των λέξεων δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Την κατέβασα λοιπόν από το ράφι και της την παρέδωσα με μεγάλη χαρά. Υπολόγιζα όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Την άλλη μέρα όταν επέστρεψε από το σχολείο…

– Μαμά δεν κάνει.
– Τι εννοείς δεν κάνει;
– Η κυρία είπε ότι δεν κάνει.
– Γιατί;
– Είναι ξύλινη και δεν κάνει, οι φλογέρες που χρησιμοποιούμε στο μάθημα είναι πλαστικές.
– Δηλαδή ποια ακριβώς φλογέρα πρέπει να πάρουμε; Μην πάμε και πάρουμε καμιά λάθος και δεν κάνει ούτε αυτή. Φέρε μου μάρκα για να πάμε να τη βρούμε.

Την άλλη μέρα έρχεται από το σχολείο με χαρτάκι που έγραφε μάρκα και τύπο φλογέρας.

Τι να κάνω κι εγώ; Επίσκεψη στο Mall που έχει Νάκα. Αγορά φλογέρας, επιστροφή στο σπίτι. Χαρούμενη η Εβελίνα!
Έρχεται την άλλη μέρα από το σχολείο.

– Όλα καλά με τη φλογέρα;
– Ναι όλα καλά!
– Μπράβο!
– Μαμά να σου πω κάτι;
– Για πες!
– Τα περισσότερα παιδιά, έχουμε καταφέρει τους γονείς μας να μας πάρουν φλογέρα!
– Τι εννοείς “έχετε καταφέρει τους γονείς σας”; Δεν ήταν υποχρεωτικό;
– Όχι μαμά! Όποιος ήθελε! Έχουν φέρει τα μισά παιδιά της τάξης μέχρι τώρα.
– Εβελίνα! Νόμιζα ότι η κυρία σάς είπε να πάρετε φλογέρα υποχρεωτικά!
– Όχι μαμά, δε σου είπα ότι ήταν υποχρεωτικό! (Σωστό.) Αλλά πάμε καλά! Ένας ένας πήζουμε (=πείθουμε) τους γονείς και μας παίρνουν.
– Εβελίνα!
– Και εγώ τα κατάφερα μαμά! Ήταν δύσκολο γιατί εσύ δεν πήζεσαι εύκολα. Για την ακρίβεια εσύ δεν πήζεσαι καθόλου εύκολα μαμά, αλλά τα κατάφερα! Και μαμά είσαι καλή και ευγενική και σε αγαπάω. Έλα, φιλάκι!
– Εβελίνα άλλη φορά θέλω να μου λες πότε κάτι είναι υποχρεωτικό και πότε δεν είναι. Και πάλι θα στην είχα πάρει, αλλά θέλω να ξέρω, εντάξει;
– Εντάξει μαμά, σου το υπόσχομαι!

Μετά από 2-3 μέρες χτυπάει το κινητό μου. Ήταν η μαμά μιας φίλης της Εβελίνας να ρωτήσει ποια είναι η μάρκα της φλογέρας που πρέπει να πάρουν τα παιδιά για το μάθημα.

Την είχε «πήξει». Μας πήζουν όλους έναν έναν! Δε θα μείνει κανείς άπηχτος. Πήξιμο.

Photo by Carlos Aguilera

Το post Η φλογέρα. Και το πήξιμο. δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.