– Μαμά να σε ρωτήσω κάτι;
– Ναι! Για πες…
– Έχεις κάνει ποτέ κοπάνα;

Ουπς… Προσπαθώ να σκεφτώ γρήγορα τι να απαντήσω. Κερδίζω λίγο χρόνο απαντώντας στην ερώτηση με ερώτηση.

– Γιατί ρωτάς;
– Θέλω να ξέρω. Αν μου πεις εσύ, θα σου πω κι εγώ…
– Μμμ…. Δεν ξέρω αν θέλω να σου πω, γιατί προφανώς αν σου πω ότι έχω κάνει κοπάνα, θα σου δώσω το κακό παράδειγμα. Ούτε θέλω να σου πω ψέμματα όμως. Αν είχα κάνει όμως κοπάνα, είχα κάνει πιο μεγάλη! Εσύ πώς είναι δυνατόν να έχεις κάνει κοπάνα στην Πέμπτη δημοτικού;

Κοιτάζονται πονηρά με την αδελφή της. Είναι φανερό ότι η Εβίτα τα ξέρει όλα.

– Έλα μαμά… Αν μου πεις κι εσύ, θα σου πω κι εγώ.
– Θα σου πω Εβελίνα, αλλά θα μου πεις εσύ πρώτη!

Αρχίζει λοιπόν και μου περιγράφει μία «light μορφή κοπάνας» που συνέβη την προτελευταία μέρα του σχολείου όταν η δασκάλα της ξένης γλώσσας ήταν άρρωστη και έπρεπε να μοιραστούν σε άλλες τάξεις ξένων γλωσσών. Και με την κολλητή της την φίλη δεν μπήκαν σε άλλη τάξη, κάθισαν σε ένα απόμερο σημείο.

Τελειώνει την περιγραφή και με την ίδια ανάσα μου λέει: «Μου κόβονται τα ηλεκτρονικά, σωστά;»

Γελάμε. Έρχεται η σειρά μου:  Της περιγράφω 1-2 κοπάνες που είχα κάνει, τονίζοντας ότι ήμουν μεγάλη, ότι ήμουν λύκειο και ότι δεν κάνουμε ποτέ κοπάνες όταν είμαστε μικρές!

Η Εβίτα δεν έχει πείρα από κοπάνες, αλλά κάνει βαρυσήμαντη δήλωση: «Είμαι γεννημένη για κοπάνες». Η αδελφή της τη ρωτάει: «Έχεις κάνει ποτέ;» Εκείνη απαντάει: «όχι ΑΚΟΜΑ».

Μου κάνουν περισσότερες διευκρινιστικές ερωτήσεις για τις δικές μου κοπάνες. Φαίνεται ότι το θέμα είναι καυτό. Θέλουν να τα μάθουν όλα! Η Εβελίνα δηλώνει: «Σε θαυμάζω». Σκάμε στα γέλια. Μετά με αποστομώνει: «Το ξέρει η γιαγιά;» (Ουπς… όχι! Θα το μάθει τώρα από το blog μου, μια και το διαβάζει!)

Η Εβίτα κάνει μία ακόμα βαρυσήμαντη δήλωση για μένα αυτή τη φορά: «Για φαντάσου… Ο μαθητής έγινε δάσκαλος.»

Μυστικά που αποκαλύπτουμε, αταξίες που βγαίνουν στη φόρα, χιούμορ. Δεν έχω την αυταπάτη ότι θα τα λέμε πάντα όλα μεταξύ μας με τις κόρες μου, αλλά προς το παρόν απολαμβάνω στο έπακρο αυτή τη γλυκιά ανταλλαγή μυστικών.

Και ναι! Σου κόβονται τα ηλεκτρονικά Εβελίνα! Ουπς…

Photo by Daniel Horacio Agostini

Το post Μαμά έχεις κάνει ποτέ κοπάνα; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το βράδυ στο καληνύχτισμα με την Εβελίνα, ξαναήρθε η κουβέντα στο θέμα.

Εβελίνα: Μαμά τι σε πείραζε; Αφού έτσι κι αλλιώς είναι δικό μου το δωμάτιο. Αν δοκιμάζαμε να τα βγάλουμε και βλέπαμε ότι έβγαινε και το χρώμα, θα τα αφήναμε εκεί για πάντα. Δε θα με πείραζε.
Εγώ: Θα είχες για πάντα τα παιδικά αυτοκόλλητα;
Εβελίνα: Ναι δε θα με πείραζε!
Εγώ: Ναι αλλά μην ξεχνάς ότι εσύ δε μένεις για πάντα σε αυτό το δωμάτιο!
Εβελίνα: Γιατί; Έχουμε σκοπό να μετακομίσουμε;
Εγώ: Όχι Εβελίνα. Αλλά σε λίγα χρόνια θα πας στο δικό σου σπίτι. Δε θα μένεις πια εδώ.
Το σκέφτεται για λίγο και στη συνέχεια περνάει την κουβέντα σε προχωρημένο επίπεδο:
Εβελίνα: Δε μου λες μαμά. Σε ποιον θα αφήσεις κάποτε το σπίτι;
Εγώ: Χαχαχα… Νομίζω και σε σένα και στην αδελφή σου.
Εβελίνα: Να πάρει. Το ‘θελα!
Εγώ: Χαχαχα…
Εβελίνα: Αν το ‘παιρνα το σπίτι, θα ‘κανα πάρτυ μωρό μου.

Θα έκανε πάρτυ μωρό της! Μα πόσο cool τα λέει; Και πού τα βρίσκει;
Όσο για τα αυτοκόλλητα στην πόρτα… Τρεις μέρες μετά, τα ξανακόλλησε, με blu-tack. Γιατί με blu-tack δε θα φύγει το χρώμα! (Αυτό είχα πει, αυτό δεν είχα πει;) Κι έτσι τώρα οι πόρτες είναι πραγματικά χάλια, γιατί τα αυτοκόλλητα δεν είναι καν σταθερά κολλημένα και ξεκολλάνε από τις άκρες.

Cool Άσπα. Cool.

Το post Cool Άσπα. Cool. δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Εγώ: Αλήθεια; Μπράβο βρε κορίτσια! Πώς και έτσι;

Εβελίνα: Τον καθρέφτη τον κάναμε σαν καινούργιο, με το σπρέι για καθρέφτες…

Εγώ: Τι λέτε βρε παιδί μου; Μπράβο! Πώς και είχατε αυτή την ιδέα;

Εβελίνα: Γιατί προηγουμένως είχαμε φτιάξει ένα μαγικό φίλτρο και τα είχαμε κάνει όλα χάλια.

Εγώ: Τι εννοείς μαγικό φίλτρο;

Εβελίνα: Μαγικό φίλτρο μαμά! Ανακατέψαμε διάφορα: χαρτί γκοφρέ, σκόνη που βρήκαμε μέσα στο χαλί, μαλλιά κούκλας, βαφή μαλλιών, κόλλα, σαμπουάν, οδοντόπαστα, σαπουνάδες, τρίχες από τη σκούπα, ένα κοκκαλάκι και ένα εκατομμύριο άλλα πράγματα που δε θυμάμαι. (Γυρνάει στην αδελφή της) Πω πω Εβίτα! Ξεχάσαμε μύξες… (Πάλι προς εμένα) Και τα ανακατέψαμε όλα στο άδειο μπουκάλι από το κρεμοσάπουνο. Α και βάλαμε και χαρτί τουαλέτας και διάφορα σκουπίδια!

Εβίτα:Έγινε ΚΑΜΠΟΥΜ!

Εβελίνα: Ναι! Και εβγαζε από παντού αφρούς και αναγκαστήκαμε να κάνουμε φράγμα με το χαρτί τουαλέτας! Ε και μετά είπαμε να καθαρίσουμε το χαμό.

Εγώ: Πότε έγιναν όλα αυτά;

Εβίτα: Πριν να ξυπνήσεις, μαμά…

Εγώ: Τι εννοείτε βαφή μαλλιών; Πού βρήκατε βαφή μαλλιών;

Εβελίνα: Δεν ήταν αληθινή βαφή, ήταν βαφή από το κομμωτήριο-παιχνίδι.

Εγώ: Α. Και τα μαλλιά κούκλας πού τα βρήκατε;

Εβίτα: Κουρέψαμε τη κούκλα μου μαμά!

Εβίτα: Και όπως την κουρεύαμε τραγουδούσαμε: “Μια νέα ζωήηηηη… Μια νέα ζωήηηηη…”

Θέλω  μια νέα ζωήηηηηη, μια νέα ζωήηηηηη ΤΩΡΑ!  Παραιτούμαι!

Το post Μια νέα ζωήηηηη… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Για μια παλιομαρμελάδα!

Χθες το πρωί λίγο πριν να βγούμε από το σπίτι, είπα να ψάξω μία ακόμη φορά μπααααας και το βρω. Και τότε μου ήρθε η φαϊνή ιδέα να ρωτήσω τα κορίτσια! (Απορώ γιατί δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα). “Κορίτσια μήπως καμία από εσάς έχει δει ΤΟ τσιμπιδάκι των φρυδιών;”

Bingo! Απροσδόκητο και όμως αληθινό: H Εβελίνα απάντησε αμέσως, “Ναι. Εγώ ξέρω που είναι!”
– Πού είναι;
– Το είχα κρύψει!
– Τι εννοείς το είχες κρύψει;
– Το είχα κρύψει μια φορά που με θύμωσες!
– Θα αστειεύεσαι.
– Όχι μαμά, αλήθεια λέω!
– Θα αστειεύεσαι.
– Όχι, αλήθεια λέω! Είναι μέσα σε ένα κουτί από φάρμακα.
– Ποιο κουτί;
– Εκείνο που είχαμε πάνω στον πάγκο.

Κατευθυνόμαστε όλη η οικογένεια προς κουτί με τα φάρμακα. Το κατεβάζω από το ράφι. “Σε ποιο φάρμακο;”
– Δε θυμάμαι ποιο. Εκείνο που είχαμε πάνω στον πάγκο.

Δεκάδες φάρμακα είναι μέσα στο κουτί. Προσπαθώ να κάνω flashback και να θυμηθώ ποιο φάρμακο είχαμε στον πάγκο μας. Τι είχανε; Πυρετό; Βήχα; Αλλεργία; Και ναι! Θυμήθηκα! Ήταν το αντιισταμινικό! Ανοίγω με ανυπομονησία το κουτί και πραγματικά, στριμωγμένο εκεί στη γωνία, μεταξύ μπουκαλιού, οδηγιών και συσκευασίας, βρίσκεται ΤΟ τσιμπιδάκι! Μεγάλη η συγκίνηση!

Εντωμεταξύ μου φαίνεται τόσο αστεία η όλη φάση που είναι αδύνατον να θυμώσω. Αλλά πρέπει να βάλω τάξη! Κρατώντας ΤΟ τσιμπιδάκι γερά στο χέρι, προσπαθώ να το παίξω αυστηρή.
– Εβελίνα γιατί παιδί μου το έκανες αυτό;
– Για να μάθεις να μη μου φτιάχνεις μαρμελάδα!
– Τι εννοείς “να μάθω να μη σου φτιάχνω μαρμελάδα”; Πότε μου ζήτησες να σου φτιάξω μαρμελάδα και δεν το θυμάμαι;
– Έλα μαμά, έτσι το λέω! Δε σου ζήτησα μαρμελάδα! Ούτε καν θυμάμαι το λόγο που θύμωσα και το έκρυψα!
– Χαχαχα… Θα με τρελάνεις Εβελίνα. Θα με τρελάνεις! Μην το ξανακάνεις γιατί θα θυμώσω πραγματικά.

Πέντε λεπτά αργότερα διαπιστώνω ότι η βούρτσα των μαλλιών έχει εξαφανιστεί.

ΕΒΕΛΙΝΑΑΑΑΑΑΑ!

Photo by Brandie Kajino

Το post Για μια παλιομαρμελάδα! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Μπαίνω στο δωμάτιο της Εβίτας και τι να δω; Δύο κόκκινες μολυβιές στον φρεσκοβαμμένο – επαναλαμβάνω, φρεσκοβαμμένο – της τοίχο.

– Εβίτα, έρχεσαι λίγο σε παρακαλώ;
– Ναι μαμά!
– Τι είναι αυτό;
– (Σοβαρεύει απότομα) Κόκκινο μολύβι… Δοκιμάζαμε να δούμε πώς φαίνεται το χλώμα… (=χρώμα)
– (Από μέσα μου: Είπε «δοκιμάζαμε». Το έκανε μαζί με την αδελφή της! Απίστευτο, δεν το περίμενα από την Εβελίνα να κάνει κάτι τέτοιο τώρα που μεγάλωσε.) Δοκιμάζατε; Ποιοι δοκιμάζατε Εβίτα;
– (Έτοιμη να κλάψει) Εγώ και ο τοίχος.
– (Μην μπορώντας να κρατήσω τα γέλια μου) Εσύ και ο τοίχος; Δοκιμάζατε πώς φαίνεται το χρώμα;
– (Βλέπει ότι γελάω και παίρνει τα πάνω της) Ναι. Αλλά μη θυμώνεις μαμά, κατά λάθος έγινε.
– Κατά λάθος;
– Ναι, κατά λάθος.
– Το ξέρεις όμως ότι μετά από αυτό θα πρέπει να σου τα πάρω τα μολύβια;
– (Ανακουφισμένη επειδή φτηνά τη γλίτωσε) Εντάτσει! (=εντάξει).

Βρε τον άτακτο τον τοίχο… Το παρέσυρε το αγγελούδι μου… Κρίμα, χάνω πάσα ιδέα για την αφεντιά του. Κρίμα…

Photo by Gaetan Lee

Το post Οι μολυβιές στον τοίχο δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.