Παρ’ όλα αυτά το να μπορείς να αγαπήσεις τον άλλον για αυτό που πραγματικά είναι, δεν είναι και λίγο… Γιατί αν τον αγαπήσεις για αυτό που πραγματικά είναι μέσα του, όταν τα χρόνια περάσουν και σταματήσει να είναι εξωτερικά όπως ήταν στα 19-20-21, εσύ θα εξακολουθήσεις να βλέπεις τον ίδιον άνθρωπο, ανεξάρτητα από τα σημάδια που θα έχει αφήσει πάνω του ο χρόνος.

Τις προάλλες διάβασα την ιστορία που θα σας διηγηθώ σήμερα και ένοιωσα να με πλημμυρίζει μια γλυκιά ζεστασιά. Ελπίζω να τη νοιώσετε κι εσείς! Είναι η ιστορία ενός συζύγου που αγαπάει τη γυναίκα του “just the way she is”.

Να λοιπόν τι συνέβη: Η γυναίκα, γύρω στα 45, αποφάσισε να κάνει μια αισθησιακή φωτογράφιση, με σκοπό να χαρίσει τις φωτογραφίες στο σύζυγό της. Προσέλαβε μία επαγγελματία φωτογράφο, την Victoria Caroline, που ειδικεύεται σε τέτοιες φωτογραφίσεις. Σύμφωνα με τη φωτογράφο, η σύζυγος ήταν υπέροχη, πληθωρική και με πλούσιες καμπύλες. Μετά τη φωτογράφιση η σύζυγος της είπε: «Θέλω φτιάξεις τις φωτογραφίες μου στο photoshop και να σβήσεις κυτταρίτιδα, ραγάδες, λίπη και ρυτίδες. Εξαφάνισέ τα όλα! Θέλω να νοιώσω πανέμορφη έστω ΜΙΑ ΦΟΡΑ στη ζωή μου». Έτσι η φωτογράφος έπιασε δουλειά και εξαφάνισε τα πάντα. Έκανε το όνειρο της γυναίκας πραγματικότητα και την έκανε να μοιάζει με Θεά.

Η σύζυγος πήρε τις φωτογραφίες και έφτιαξε ένα πανέμορφο άλμπουμ με 30 από αυτές. Το έδωσε στο σύζυγό της ως δώρο για τα Χριστούγεννα. 3 μέρες μετά η Victoria, πήρε το παρακάτω email από το σύζυγο.

Γεια σου Victoria,

Είμαι ο  (τάδε), ο σύζυγος της (τάδε). Σου γράφω γιατί έλαβα ένα άλμπουμ με φωτογραφίες που τράβηξες εσύ. Δε θέλω να νομίζεις ότι είμαι θυμωμένος μαζί σου… αλλά θέλω να σου γράψω τι ένοιωσα που τις είδα, ως τροφή για σκέψη. Είμαι με τη γυναίκα μου από τότε που ήμασταν 18 χρονών και έχουμε αποκτήσει δυο πανέμορφα παιδιά. Τα τελευταία χρόνια είχαμε τα πάνω μας και τα κάτω μας και νομίζω… ή μάλλον ΞΕΡΩ ότι η γυναίκα μου τράβηξε αυτές τις φωτογραφίες για να «ανάψει τη σπίθα». Μερικές φορές παραπονιέται ότι δεν την βρίσκω ελκυστική και μου λέει ότι δε θα με κατηγορούσε αν ποτέ έβρισκα κάποια νεώτερη.

Όταν άνοιξα το άλμπουμ η καρδιά μου βούλιαξε. Οι φωτογραφίες… παρά το ότι είναι πανέμορφες και είσαι αναμφισβήτητα καλή φωτογράφος… δεν είναι πραγματικά της γυναίκας μου. Έκανες κάθε ένα από τα «μειονεκτήματα» να εξαφανιστεί και παρά το ότι είμαι σίγουρη ότι αυτό ακριβώς σου ζήτησε να κάνεις, έσβησες οτιδήποτε απαρτίζει τη ζωή μας. Όταν έσβησες τις ραγάδες, έσβησες τα αποδεικτικά στοιχεία των παιδιών μας. Όταν έσβησες τις ρυτίδες, έσβησες δυο δεκαετίες από τα γέλια μας και τις ανησυχίες μας. Όταν έσβησες την κυτταρίτιδα, έσβησες την αγάπη της για τη ζαχαροπλαστική και όλες τις λιχουδιές που έχουμε απολαύσει όλα αυτά τα χρόνια.

Δε στα λέω αυτά για να σε κάνω να νιώσεις απαίσια, εσύ κάνεις τη δουλειά σου και το καταλαβαίνω. Σου γράφω για να σε ευχαριστήσω. Βλέποντας αυτές τις φωτογραφίες, συνειδητοποίησα ότι πράγματι δε λέω στη γυναίκα μου ότι την ΑΓΑΠΩ και την λατρεύω έτσι ακριβώς όπως είναι. Το ακούει τόσο σπάνια, που νόμιζε ότι αυτές οι φτιαγμένες φωτογραφίες είναι αυτό που ήθελα και ότι έτσι θέλω να μοιάζει. Πρέπει να βελτιωθώ και στο υπόλοιπο της ζωής μας να υμνώ τις ατέλειές της. Σε ευχαριστώ για την υπενθύμιση. 

Φιλικά, 

*******

via Victoria Caroline
photo by Jayson Leow 

Το post I love you just the way you are δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Μια γυναίκα συχνά μετριέται από πράγματα που δεν μπορεί να ελέγξει. Μετριέται από τον τρόπο που το σώμα της σχηματίζει ή δε σχηματίζει καμπύλες, από το πού είναι επίπεδη ή ίσια ή στρογγυλή. Μετριέται από τις διαστάσεις 36-24-36 και ίντσες και χρόνια και αριθμούς, από όλα τα εξωτερικά πράγματα που ποτέ δεν μπορούν να αθροίσουν αυτό που είναι μέσα της. Κι έτσι, αν μια γυναίκα πρόκειται να μετρηθεί, ας μετρηθεί από πράγματα που μπορεί να ελέγξει, από το ποια είναι και το ποια προσπαθεί να γίνει. Γιατί κάθε γυναίκα ξέρει, ότι οι μετρήσεις είναι μόνο στατιστικά και τα στατιστικά λένε ψέματα.

Τα λόγια από αυτή την παλιά διαφήμιση της Nike περιέχουν τη φιλοσοφία με την οποία έχω μεγαλώσει τις κόρες μου, οι οποίες ετοιμάζονται να μπουν στην εφηβεία. Στο σπίτι μας, τις φορές που συζητάμε για το σώμα μας, δεν επικεντρωνόμαστε ποτέ σε κιλά, εκατοστά ή εμφάνιση. Συζητάμε για το πώς λειτουργεί και πώς μπορούμε να το διατηρούμε υγιές.

Όπως έγραφα και στο 10 τρόποι για να ενισχύσετε την αυτοεκτίμηση των παιδιών σας, δεν έχω κριτικάρει ποτέ το βάρος ή την εμφάνισή τους. Ή το δικό μου βάρος ή εμφάνιση μπροστά τους. Ή το βάρος ή την εμφάνιση τρίτων. Δεν με έχουν δει να κάνω ποτέ δίαιτα. Δεν με έχουν δει να ζυγίζομαι ποτέ – καλά μπορεί μια φορά το εξάμηνο. Με βλέπουν ωστόσο να περιποιούμαι τον εαυτό μου, να προσέχω τη διατροφή μου και να γυμνάζομαι και ξέρουν πόσο σημαντική θεωρώ την άσκηση και την υγιεινή διατροφή στη ζωή μας. Δεν τις έχω ανεβάσει ποτέ  στη ζυγαριά και δεν έχω μετρήσει ποτέ το ύψος τους. Το κάνει έτσι κι αλλιώς η παιδίατρος όποτε χρειάζεται. Ποτέ δεν ήξερα απ’ έξω το ύψος και το βάρος τους και αν καμιά φορά ήμουν σε κατάστημα με παιδικά ρούχα και κοίταζα τα καρτελάκια, δεν ήξερα τι μέγεθος να τους διαλέξω.

Συμβαίνει να είναι από τα πιο ψηλά παιδιά στην τάξη τους και όποτε έρχεται η κουβέντα για το θέμα, το συζητάμε όπως ακριβώς θα συζητούσαμε για το χρώμα των ματιών τους. Τίποτε περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Δεν έχει κανένα νόημα να επικεντρωνόμαστε σε κάτι που είναι απλά θέμα γονιδίων. Το ύψος τους δεν είναι ούτε καλό, ούτε κακό, είναι απλά ένας αριθμός.  Είναι απλά ένα χαρακτηριστικό.

Η Εβίτα ψήλωσε απότομα τον τελευταίο μήνα. Προχθές το παρατήρησε κι εκείνη, καθώς έπλεναν τα δόντια τους μπροστά στον καθρέφτη. Ήρθαν και οι δυο γελώντας και μου το έδειξαν. «Κοίτα μαμά» μου λέει «κοντεύω να φτάσω την Εβελίνα». «Καλέ ναι!» της λέω. «Πώς έγινε αυτό έτσι ξαφνικά; Θα μας ξεπεράσεις όλους!» Γελάσαμε και το αφήσαμε εκεί.

Χθες είχαμε ραντεβού στην παιδίατρο για εμβόλια και ιατρικές βεβαιώσεις. Μέτρησε το ύψος τους και πράγματι η Εβίτα έχει σχεδόν φτάσει την Εβελίνα. Είναι μόνο 2 εκατοστά κοντύτερη, παρ’ όλο που έχουν 2 χρόνια διαφορά και η Εβελίνα είναι ήδη ψηλή για την ηλικία της. Αναρωτήθηκα αν η Εβελίνα ένιωσε περίεργα όταν συνειδητοποίησε ότι η αδελφή της την φτάνει και (φαίνεται ότι) θα την ξεπεράσει, αλλά δεν είπα τίποτα, το άφησα για μετά που θα μέναμε μόνες μας.

Όταν φύγαμε από τη γιατρό, έριξα άδεια για να πιάσω γεμάτα, για να δω μπας και η Εβελίνα είχε νιώσει άσχημα. Ήλπιζα φυσικά ότι η στάση που έχω κρατήσει όλα αυτά τα χρόνια σχετικά με τα μη σημαντικά νούμερα – όπως το ύψος – έχει πιάσει τόπο.

Είπα λοιπόν κάτι σαν: «Τελικά φαίνεται ότι όντως ψήλωσες απότομα τον τελευταίο μήνα Εβίτα!» Στο οποίο η Εβελίνα πετάχτηκε και είπε:

«Ναι, Εβίτα πώς το ‘κανες αυτό; Μου πήρε 12 ολόκληρα χρόνια για να φτάσω σε αυτό το ύψος. Κι εσύ το ‘κανες σε 10;»

Λύθηκα στα γέλια. Και χάρηκα που απάντησε με χιούμορ, γιατί είναι μια απόδειξη ότι νιώθει απόλυτα άνετα με τον εαυτό της. Ως μαμά, δεν επαναπαύομαι βέβαια, γιατί τώρα στην εφηβεία ξεκινάνε τα δύσκολα και η πίεση για την εξωτερική εμφάνιση. Μία πίεση που ασκείται από φίλους, τηλεόραση, περιοδικά, ακόμα και τα social media, που μας βάζουν όλους σε διαδικασία συγκρίσεων. Αν είχαμε μεγαλώσει χωρίς τα πρότυπα των τέλειων σωμάτων ή αν από εδώ και στο εξής μεγαλώναμε τα παιδιά μας με αυτό τον τρόπο, δε θα υπήρχε η πίεση για την την τέλεια  εξωτερική εμφάνιση. Θα νιώθαμε άνετα με το σώμα μας και η προσοχή μας θα στρεφόταν στην υγεία, την εξυπνάδα, την καλοσύνη και όλα όσα πραγματικά αξίζουν.

Αυτός είναι και ο λόγος που μοιράζομαι όλες αυτές τις προσωπικές στιγμές μας στο blog μου. Δε γράφω όλες αυτές τις λεπτομέρειες για τα παιδιά μου για να δείξω πόσο σούπερ ουάου φανταστικά παιδιά είναι (που είναι) ή για να μπω κι εγώ στο παιχνίδι των συγκρίσεων. Απλά προσπαθώ να ανοίξω ένα παράθυρο στις σκέψεις μου και να περιγράψω τι κάνω και γιατί, με την ελπίδα να βοηθήσω ή να εμπνεύσω κάποιον άλλον. Δεν αισθάνομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις ούτε ότι ο δικός μου τρόπος είναι απαραίτητα ο πιο σωστός, αλλά είμαι πρόθυμη να μοιραστώ τη διαδρομή, τις προσπάθειές μου και τα αποτελέσματα, με την ελπίδα ότι το πέρασμά μου από αυτό τον κόσμο, θα αγγίξει και κάποιον άλλον, πέρα από το στενό μου οικογενειακό περιβάλλον.

Η Glennon Doyle Melton είναι ένας από τους ανθρώπους που εμπνέει κι εκείνη άλλους με τα κείμενά της και βλέπει το σώμα, με τον ίδιο τρόπο που το βλέπω κι εγώ. Στο πρόσφατό της post στη Huffington Post γράφει:

«Το σώμα μας δεν είναι το αριστούργημά μας – η ζωή μας είναι. Υπαινίσσονται εκατομμύρια φορές την ημέρα ότι τα ΣΩΜΑΤΑ μας είναι ΕΡΓΑ. Δεν είναι. Οι ζωές μας είναι. Η πνευματικότητά μας είναι. Οι σχέσεις μας είναι. Η δουλειά μας είναι. Σταματήστε να ξοδεύετε όλη μέρα να αγχώνεστε, να καταριέστε, να προσπαθείτε να τελειοποιήσετε το σώμα σας σαν να είναι το μόνο που έχετε να προσφέρετε στον κόσμο. Το σώμα σας δεν είναι η τέχνη σας, είναι η βούρτσα σας. Το αν η βούρτσα σας είναι ψηλή ή αδύνατη ή κοντή ή γδαρμένη είναι εντελώς άσχετο. Το σημαντικό είναι ότι ΕΧΕΤΕ ΜΙΑ ΒΟΥΡΤΣΑ την οποία μπορείτε να χρησιμοποιήσετε να μεταφέρετε τον εσωτερικό σας κόσμο στον καμβά της ζωής σας – όπου οι άλλοι μπορούν να τον δουν και να εμπνευστούν και να παρηγορηθούν.»

Photo by Mark Chadwick

Το post Πώς θα πρέπει να βλέπουμε το σώμα μας; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το βρήκα συναρπαστικό, καθώς στα 4 λεπτά της ταινίας αναγνώρισα δεκάδες σκηνές από τη δική μου ζωή. Και πλημμύρισα με σκέψεις και συναισθήματα. Και το ίδιο πιστεύω ότι  θα συμβεί και σε εσάς. Δείτε την:

• Αναγνώρισα το χαρούμενο κορίτσι που δεν περπατάει, πετάει για να φτάσει στο σχολείο.
• Αναγνώρισα το κορίτσι που βιάζεται να μεγαλώσει και να γίνει μεγάλη. Και cool.
• Αναγνώρισα την έφηβη που βλέπει το σώμα της να αλλάζει και το κρύβει κάτω από φαρδιά ρούχα.
• Αναγνώρισα τη νεαρή που αρχίζει να τραβάει τα βλέμματα πάνω της.  Και θυμώνει με τις αντιδράσεις του αντίθετου φύλου στο δρόμο.
• Αναγνώρισα τη νέα γυναίκα που κάνει τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα. Και αισθάνεται καλά με τον εαυτό της. Και γνωρίζει τον άντρα που θα παντρευτεί.
• Αναγνώρισα την έγκυο γυναίκα που νιώθει σαστισμένη με το σώμα της που αλλάζει.
• Αναγνώρισα τη νέα μαμά σε απόγνωση με τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια.
• Αναγνώρισα τη μαμά μεγάλου παιδιού που αποφασίζει να πάρει τον έλεγχο του σώματός της στα χέρια της, χάνοντας βάρος και κάνοντας γυμναστική.
• Αναγνώρισα τη γυναίκα που δεν είναι έτοιμη να αφήσει τη νεότητά της να φύγει και θέλει να εξακολουθεί να τραβάει τα βλέμματα πάνω της.

Και κάπου εδώ σταμάτησα πλέον να αναγνωρίζω σκηνές από τη δική μου ζωή, καθώς η γυναίκα ξεπέρασε τη δική μου ηλικία.  Την παρακολούθησα όμως να συνεχίζει να περπατάει. Και να περνάει από τη φάση της άρνησης, στη φάση που το χαμόγελο επανέρχεται στα χείλη της. Στην περίοδο που σταματάει να θέλει να είναι το επίκεντρο. Στην περίοδο που την ενδιαφέρει περισσότερο να πιάσει το νεαρό κορίτσι από το χέρι και να το καθοδηγήσει στη δική του ζωή.

Είναι πραγματικά απορίας άξιο πώς ενώ τους ανθρώπους που αγαπάμε πραγματικά, συντρόφους, συζύγους, γονείς, παιδιά, καλούς φίλους, τους αγαπάμε όπως κι αν είναι χωρίς να κοιτάμε την ηλικία τους ή την εξωτερική τους εμφάνιση, δεν κάνουμε ακριβώς το ίδιο και για τον εαυτό μας.

Γιατί δηλαδή να χρειάζεται να περιμένουμε να μας εγκαταλείψει η εξωτερική μας ομορφιά για να καταλάβουμε πόσο όμορφες είμαστε;

Photo credit: Celia Bullwinkel/Sidewalk 
via Thinkprogress.org

Το post Η ζωή μιας γυναίκας μέσα σε 4 λεπτά δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Σήμερα έπεσα πάνω το τελευταίο της βιντεάκι με τίτλο “Legacy”. Πάτησα play να το δω, αλλά σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να είναι κάτι πολύ ξεχωριστό για να ανεβάσω και πάλι βίντεο της ίδιας θεματολογίας στο blog μου. Και πράγματι μου άρεσε, αλλά λιγότερο από τα προηγούμενα οπότε δεν πληρούσε τις «αυστηρές προδιαγραφές δημοσίευσης» που είχα στο μυαλό μου.

Το βίντεο παρ’ όλα αυτά μιλούσε για ένα πολύ σημαντικό θέμα. Μιλούσε για το πώς η εικόνα που έχουμε εμείς οι μαμάδες για τον εαυτό μας, επηρεάζει τις κόρες μας και την εικόνα που έχουν κι εκείνες για τον εαυτό τους.

Και ξαφνικά καθώς ξεδιπλώνονταν οι ομοιότητες μεταξύ μαμάδων και κορών στο βίντεο και άκουσα εκείνο το “Be Happy” στο 2.27 – τινάχτηκα. Πόσο δίκιο έχει… Το “Be happy”, το να είμαστε δηλαδή ευτυχισμένες δεν είναι εγωιστικό. Είναι κάτι που οφείλουμε στα παιδιά μας. Αν είμαστε εμείς ευτυχισμένες, θα είναι κι εκείνα ευτυχισμένα. Δεν είναι φυσικά κάτι καινούργιο αυτό, δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει ποτέ και πουθενά – συνέχεια το ακούμε. Αλλά να… καμιά φορά πρέπει να ακούσεις και να ξανακούσεις κάτι δεκάδες φορές και να βρίσκεσαι στην ανάλογη «φάση» για να λάβεις πραγματικά το μήνυμα και να πεις, «Ξέρεις κάτι; Πρέπει να δώσω προτεραιότητα και στη δική μου ευτυχία». 

Και αυτό το τίναγμα που ένιωσα εκείνη τη στιγμή, έδωσε μία θέση στο “Legacy” στο blog μου. Enjoy!

«Ο τρόπος που ένα κορίτσι αισθάνεται για την ομορφιά του ξεκινάει από το πώς αισθάνεσαι εσύ για τη δική σου. Τι κληρονομιά ομορφιάς θα αφήσεις;» 

—–
Διαβάστε επίσης:

• Είσαι πιο όμορφη από ό,τι νομίζεις
• Πότε σταμάτησες να νομίζεις ότι είσαι όμορφη;

via Ads of the World

Το post “Be happy”: Το οφείλεις στα παιδιά σου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ή αν είναι πραγματικά αδύνατον να αφήσετε ό,τι κάνετε αυτή τη στιγμή (γιατί είστε π.χ. στη δουλειά) κάντε το λίγο αργότερα. Ή αν ούτε αυτό είναι δυνατόν, βάλτε την αγαπημένη σας μουσική και χορέψτε μέσα στο σπίτι!

Στόχος μας θα πρέπει να είναι να κάνουμε τρία εικοσάλεπτα περπατήματος ή άλλης “άσκησης που γυμνάζει την καρδιά” μέσα στην εβδομάδα. Ασκήσεις όπως το περπάτημα, το κολύμπι, το ποδήλατο, το τρέξιμο κλπ. Το περπάτημα είναι κατά τη γνώμη μου ιδανικό. Μπορούν να το κάνουν όλοι, όπου κι αν μένουν, ό,τι ηλικία κι αν έχουν, σε όποια φυσική κατάσταση κι αν βρίσκονται!

Βγείτε έξω λοιπόν έξω και περπατήστε για 20 λεπτά. Αν λαχανιάσετε ελαφρά ή ιδρώσετε είστε σε καλό δρόμο.

Καλό περπάτημα! 

Αντέχετε μερικές περισσότερες πληροφορίες;  

Έγραψα παραπάνω “αν λαχανιάσετε ελαφρά ή ιδρώσετε είστε σε καλό δρόμο”. Ας δώσω όμως λίγες περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ένταση της άσκησης προκειμένου η εκγύμναση της καρδιάς να είναι η καλύτερη δυνατή. Στόχος είναι  οι σφυγμοί της καρδιάς μας κατά τη διάρκεια της άσκησης, να αυξηθούν τόσο ώστε να πιάσουν ένα συγκεκριμένο επίπεδο. Προσοχή επαναλαμβάνω ότι δε χρειάζεται να διαβάσετε αυτές τις πληροφορίες προκειμένου να βγείτε για ένα 20λεπτο περπάτημα! Ανοίγω απλά ένα παράθυρο πληροφοριών στην επιστήμη του αθλητισμού, που μπορεί να σας ενδιαφέρει μπορεί και όχι.  

Ας δούμε όμως κατ’ αρχήν πώς μπορούμε να βρούμε το ανώτατο όριο στο οποίο μπορούν να φτάσουν οι σφυγμοί της καρδιάς μας. Το νούμερο αυτό προκύπτει αν αφαιρέσουμε από τον αριθμό 220 την ηλικία μας. Αν για παράδειγμα είμαστε 40, κάνουμε την αφαίρεση 220-40=180. Το μέγιστο που μπορούν να φτάσουν οι σφυγμοί μας λοιπόν αν είμαστε 40, είναι 180. Τώρα ανάλογα με το αν είμαστε αρχάριοι ή προχωρημένοι και ανάλογα με τους στόχους της άσκησης, μπορούμε να υπολογίσουμε την επιθυμητή “ζώνη” στην οποία θέλουμε να φτάνουν οι σφυγμοί μας,  Αν τώρα ξεκινάμε, στοχεύουμε στο 65-75% του ανώτατου ορίου για την ηλικία μας , ενώ αν είμαστε προχωρημένοι, στο  80%  ή και παραπάνω.  

• 65% του 180=117 σφυγμοί για κάποιον 40άρη
• 80% του 180=144 σφυγμοί για κάποιον 40άρη 

Κάποια στιγμή λοιπόν κατά τη διάρκεια του περπατήματός σας, μπορείτε να σταματήσετε και να πάρετε τους σφυγμούς σας και να τσεκάρετε πού βρίσκεστε με βάση τα παραπάνω στοιχεία. 

Οι παραπάνω πληροφορίες είναι ενδεικτικές, περιγράφουν μία μόνο από τις μεθόδους υπολογισμού που υπάρχουν και σίγουρα δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη συμβουλή του γιατρού σας ή του γυμναστή σας, ο οποίος θα σας καθοδηγήσει καλύτερα.

 Photo by Bart Busschots 

Το post Απροειδοποίητο τεστ: Βγείτε για περπάτημα! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

http://youtu.be/cvm7Fqbpqcg

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που η γενιά των σημερινών παιδιών αναμένεται να πεθάνει 5 χρόνια πριν από την ηλικία που θα πεθάνουν οι γονείς τους (εμείς), εξ’ αιτίας της ακινησίας.

Η περίοδος εγγραφών σε αθλητικούς συλλόγους, δήμους, σωματεία ξεκινάει σε λίγες μέρες. Ας κλείσουμε ραντεβού με το γιατρό για τις απαραίτητες εξετάσεις και ας ενθαρρύνουμε τα παιδιά  να ασχοληθούν με τον αθλητισμό ή να ανακαλύψουν μία άλλη φυσική δραστηριότητα που θα αγαπήσουν και θα κάνουν συστηματικά. Το ίδιο ας κάνουμε και οι μεγάλοι.

Κάποια ακόμα από τα θετικά μηνύματα που ακούγονται στο βίντεο:

“Θα είναι η καλύτερη χρονιά μου.”
“Κάνε νέους φίλους. Η χαρά που μπορείς να φέρεις στη ζωή κάποιου άλλου είναι ανεκτίμητη.”
“Η ζωή είναι ένα ξεχωριστό δώρο.”
“Ο κόσμος είναι γεμάτος ευκαιρίες.”
“Τίποτα δεν είναι εκτός ορίων. Μπορείς να κάνεις τα πάντα. Ό,τι κι αν βάλεις στο μυαλό σου μπορείς να το πετύχεις.”
“Έχουμε μία ζωή να ζήσουμε. Ας τη ζήσουμε υγιείς.”

Photo by Lotus Carroll 

Το post Έχουμε μία ζωή να ζήσουμε. Ας τη ζήσουμε υγιείς. δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Έχει γίνει στα πλαίσια της καμπάνιας Real Beauty της Dove, η οποία έχει έχει ξεκινήσει από το 2004 και έχει στόχο να εμπνεύσει τις γυναίκες να μάθουν να εκτιμούν την πραγματική τους ομορφιά.

Στο βίντεο κάποιες γυναίκες προσπαθούν να περιγράψουν το πρόσωπό τους σε έναν σκιτσογράφο/εκγληματολόγο  κι εκείνος χωρίς να τις αντικρίζει κάνει το σκίτσο τους από τις περιγραφές τους. Στη συνέχεια ο σκιτσογράφος κάνει για δεύτερη φορά το σκίτσο τους από την αρχή, καθοδηγούμενος αυτή τη φορά από τις περιγραφές κάποιου τρίτου.

Στο τέλος βλέπουμε δίπλα-δίπλα το σκίτσο στο οποίο η γυναίκα περιέγραφε μόνη της τον εαυτό της και το σκίτσο στο οποίο την περιέγραφε ο τρίτος.

Το “πείραμα” σε αφήνει να αναρωτιέσαι… Γιατί; Γιατί οι άνθρωποι έχουμε τόσο λανθασμένη εικόνα για τον εαυτό μας;
Γιατί δε μας αρέσει η εμφάνισή μας; Γιατί αφήνουμε τα “πρότυπα” εκεί έξω, να καταστρέφουν την αντίληψη της πραγματικής ομορφιάς;

“Θα πρέπει να είμαι πιο ευγνώμων για την πραγματική μου ομορφιά. Επηρεάζει τους φίλους που κάνουμε, τις δουλειές που διεκδικούμε, το πώς συμπεριφερόμαστε στα παιδιά μας. Επηρεάζει τα πάντα.”

“Ως γυναίκες περνάμε πολύ χρόνο να αναλύουμε και να προσπαθούμε να διορθώσουμε αυτά που δεν είναι ακριβώς όπως τα θέλουμε, ενώ θα έπρεπε να ξοδεύουμε περισσότερο χρόνο να εκτιμάμε αυτά που μας αρέσουν.” 

Είσαι πιο όμορφη από ό,τι νομίζεις. 

Το post Είσαι πιο όμορφη από ό,τι νομίζεις δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Οι κανονικές κούκλες, είναι διάσπαρτες μαζί με κούκλες σε μέγεθος συλφίδας που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στα υπόλοιπα καταστήματα. Τον τελευταίο μήνα μία από τις φωτογραφίες με τις κανονικές κούκλες έγινε viral  και έτσι ξεκίνησε αρκετή κουβέντα για το θέμα στα ξένα blogs.

Γιατί το θέμα αυτό αποκαλεί “είδηση” για μένα; Γιατί του δίνω τόσο μεγάλη σημασία ώστε να γράφω για αυτό στο blog μου; Γιατί είμαι μαμά κοριτσιών που μεγαλώνουν σε έναν κόσμο που θεοποιεί τις αδύνατες γυναίκες. Γιατί οι Barbie που αγάπησα σαν παιδί και με τις οποίες οι κόρες μου έπαιξαν αρκετά σε μικρότερη ηλικία, έχουν μη-φυσιολογικές διαστάσεις.  Γιατί το 53% των 13χρονων κοριτσιών και το 78% των 17χρονων είναι δυσαρεστημένα με το σώμα τους.

Δεν περιμένω βέβαια να κάνει κάτι “η κοινωνία” προκειμένου οι κόρες μου να αποκτήσουν υγιή σχέση με το σώμα τους. Ούτε μπορώ να ισχυριστώ ότι έχω εγώ τη δύναμη να το καταφέρω. Υπάρχουν όμως πράγματα που μπορώ να κάνω, που μπορούμε οι γονείς να κάνουμε, για να βοηθήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση: Να μάθουμε τα παιδιά μας να βλέπουν τα πρότυπα ομορφιάς με κριτικό μάτι, να προσπαθούμε να ενισχύουμε την αυτοεκτίμησή τους καθημερινά και να τα μάθουμε να νοιάζονται για το πόσο υγιές είναι το σώμα τους και όχι για το πόσο αδύνατο είναι.

Παράλληλα βέβαια εγώ θα συνεχίσω να επικροτώ και να στηρίζω κινήσεις όπως τη συγκεκριμένη του Σουηδικού πολυκαταστήματος. Και τώρα έχω την απεριόριστη λαχτάρα να πάω Σουηδία να δω τις πραγματικές κούκλες από κοντά! Åhléns, ετοιμάσου. Μπαίνουμε στο αεροπλάνο και ερχόμαστε!

Το post Πραγματικές κούκλες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το βίντεο της 108χρονης Alice Herz Sommer που μπορείτε να δείτε στο παλαιότερο post μου Πώς μπορεί ένα παιδί να μη γελάει όταν γελάει η μαμά του;  μού δίνει πάντα δύναμη και ενέργεια όταν τη χρειάζομαι.

Ο μεγαλύτερος αθλητής των Ολυμπιακών του Λονδίνου αγώνων ήταν  71.

Ο Colonel Sanders, ίδρυσε τα Kentucky Fried Chicken, αφού βγήκε στη σύνταξη.

O George Burns, κέρδισε oscar στα 80 του. Σε ηλικία ενενήντα έξι ετών, υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με το ξενοδοχείο Riviera στο Las Vegas αντί για δεκαετές, γιατί δεν ήταν σίγουρος ότι το μέρος θα εξακολουθούσε να υπάρχει για τα επόμενα δέκα ολόκληρα χρόνια.

Και η 86χρονη γυμνάστρια Johanna Quaas, βάζει τα γυαλιά σε ανθρώπους που έχουν τα μισά της χρόνια – για να μην πω και σε 20χρονους. Σταμάτησε να παίρνει μέρος σε αγώνες για seniors γιατί “δεν έχει πλέον πλάκα να ανταγωνίζεσαι με 70χρονους” και γυμνάζεται πλέον “μόνο για διασκέδαση”.

Η ηλικία είναι απλά ένα νούμερο.

“Τι ηλικία θα είχατε, αν δεν ξέρατε ποια είναι η ηλικία σας; ” 
~Satchel Paige

Το post Τι ηλικία θα είχατε; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η Sheryl Sandberg, COO του Facebook στην ομιλία της στην τελετή αποφοίτησης του Harvard Business School μίλησε και εκείνη για το πώς οι γυναίκες θα μπορέσουν να καθίσουν στη θέση του τραπεζιού που τους αξίζει, για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στον εργασιακό χώρο αλλά και για το πώς υποτιμούν τις ικανότητές τους σε σύγκριση με τους άντρες.

Και το Missrepresentation.org (για το οποίο έχω ξαναγράψει εκτενώς εδώ) έφτιαξε πρόσφατα το παρακάτω βιντεάκι του οποίου τα σημαντικότερα σημεία παρουσιάζω πιο κάτω. Τα στοιχεία αφορούν την Αμερική, αλλά αποκαλύπτουν τις γενικότερες τάσεις.

❖ Γεια σας. Είμαι ένα μέσο κορίτσι από την Αμερική.

❖ Μέχρι να γίνω 12 θα έχω δει 77.546 διαφημίσεις.

❖ Σαν έφηβη κάθε εβδομάδα η “κατανάλωσή” μου σε media αποτελείται από: 10 ώρες υπολογιστή, 31 ώρες τηλεόραση, 17 ώρες ραδιόφωνο/μουσική, 3 ώρες ταινίες, 4 ώρες περιοδικά.

Πώς με επηρεάζουν όλα αυτά;

❖ 3 από τις 4 φίλες μου νιώθουν κατάθλιψη, ενοχή και ντροπή

❖ Μετά από 3 λεπτά ξεφύλλισμα περιοδικών μόδας, 48% ευχόμαστε να ήμασταν τόσο αδύνατες όσο τα μοντέλα

❖ 31% παραδεχόμαστε ότι μένουμε νηστικές για να αδυνατίσουμε

Ηγεσία

❖ Το 44% των 8χρονων κοριτσιών θέλουν να γίνουν ηγέτες

❖ 8 είναι η κορυφαία ηλικία για τις ηγετικές φιλοδοξίες των κοριτσιών (μετά αρχίζουν και φθίνουν)

❖ Ποσοστά γυναικών που κατέχουν ηγετικές θέσεις (στην Αμερική): 16% στον επιχειρηματικό κόσμο, 23% στην εκπαίδευση, 16% στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, 18% στα νομικά επαγγέλματα, 11% στο στρατό, 21% στον αθλητισμό, 21% στα μη κερδοσκοπικά, 17% στην πολιτική

❖ Παρ’ όλα αυτά 9 στις 10 έφηβες δεν έχει απορρίψει την ιδέα να γίνουν ηγέτες. Υπάρχει ελπίδα.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

❖ Γινόμαστε υγιείς (όχι στη δίαιτα, ναι στην αλλαγή του τρόπου ζωής). Προσέχουμε την κατανάλωσή μας σε media online και offline, κάνουμε break από τα media που καταναλώνουμε, επικεντρωνόμαστε στα επιτεύγματα αντί για την εξωτερική εμφάνιση

❖ Δίνουμε αξία στον εαυτό μας. Βρίσκουμε τι μας κάνει χαρούμενες, εκτιμούμε τη μοναδικότητά μας, γιορτάζουμε τα επιτεύγματά μας

❖ Γινόμαστε πρότυπα. Υιοθετούμε τα χαρακτηριστικά που ελπίζουμε να δούμε στον κόσμο γύρω μας, γινόμαστε μέντορες για άλλους

❖ Συμμετέχουμε. Γινόμαστε εθελόντριες στην τοπική μας κοινότητα, μποϊκοτάρουμε επιβλαβή media, χρησιμοποιούμε τη φωνή μας για δημιουργήσουμε αλλαγές online και offline

❖ Γινόμαστε ηγέτες. Δε φοβόμαστε να αναλάβουμε ρόλους ηγεσίας, ενθαρρύνουμε και επενδύουμε στην ηγεσία άλλων γυναικών,  θυμόμαστε ότι είμαστε οι πρωταγωνίστριες στην ιστορία της ζωής μας

Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε τα στατιστικά; Ας  ξεκινήσουμε να σκεφτόμαστε, να μιλάμε, να διδάσκουμε. Είμαστε μαμάδες; Χρειάζεται μία μόνο μαμά για να αλλάξει τον κόσμο. Aπό τα δικά μας χέρια θα περάσει η επόμενη γενιά γυναικών ηγετών.

Και τέλος κάτι μικρό αλλά τόσο ουσιαστικό: Ας το κάνουμε συνήθεια να μοιραζόμαστε (ή να κάνουμε like ή +1 ή tweet) αυτά που μας αγγίζουν. Γιατί αυτός είναι ένας τρόπος για να διαδώσουμε όσα αξίζει να διαδοθούν. Είμαστε στον εικοστό πρώτο αιώνα και έχουμε πλέον φωνή offline αλλά και online. Ας την χρησιμοποιήσουμε!

Το post Είμαστε οι πρωταγωνίστριες στην ιστορία της ζωής μας δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.