Το έχω γράψει ήδη στο Twitter και στο Facebook, αλλά αξίζει και δική του ανάρτηση στο blog γιατί είναι ΤΟ ορόσημο. Ορόσημο αντίστοιχο της φοράς που η Εβελίνα έγραψε την πρώτη της λέξη ή της ημέρας που Εβίτα πήγε για πρώτη φορά σχολείο!
Οι κόρες μου άρχισαν να μου φτιάχνουν καφέ! Και μου φτιάχουν κάθε μέρα! Το φαντάζεστε; Να κάθεσαι αναπαυτικά στον καναπέ (ναι καλά) να δουλεύεις στον υπολογιστή και να έρχονται να σε ρωτάνε:
“Μαμά μήπως σε παρακαλώ θα μπορούσα να σου φτιάξω καφέ;” Ή να μην προλαβαίνεις να πεις “να είχα ένα καφεδάκι” και να σκοτώνονται να πάνε να στον φτιάξουν. (Άραγε πόσο θα διαρκέσει αυτή η περίοδος;;;) Και να μην στον φέρνουν έτσι σκέτο και μαραμένο, αλλά με 1-3 ομπρελίτσες και πολλή-πολλή-πολλή αγάπη!
Αν μπορούσατε να βλέπατε το βλέμμα ικανοποίησης καθώς απολαμβάνω το παγωμένο μου φραπεδάκι… Οι πόνοι της γέννας άξιζαν! Τα ξενύχτια άξιζαν! Οι θυσίες άξιζαν!
Και στα δικά σας! 
(Το τι καφέδες καθαρίζω μετά από τον πάγκο, το πάτωμα και τους τοίχους, δε λέγεται!)
