Την τελευταία εβδομάδα, νιώθω ότι ζω μέσα σε έναν εφιάλτη. Δεν είμαι η μόνη και το ξέρω. Ήταν μία εξαιρετικά δύσκολη εβδομάδα για όλους, ό,τι κι αν υποστήριζαν. Απλά «για την ιστορία» τώρα που είναι πρωί και δεν ξέρω ακόμα το αποτέλεσμα, νιώθω την ανάγκη να γράψω πώς έζησα αυτόν τον εφιάλτη. Δεν προσπαθούσα να διαφυλάξω προσωπικά συμφέροντα, δεν ανήκω σε καμία παράταξη, το μόνο που ήθελα ήταν το καλό της χώρας μου. Απλά από την αρχή αντιλήφθηκα ότι η σημερινή μέρα και το αποτέλεσμά της θα είναι υψίστης σημασίας και για αυτό επηρεάστηκα τόσο, όλες αυτές τις μέρες. Το ίδιο είπε αυθόρμητα και η μεγάλη μου κόρη η Εβελίνα τις προάλλες: «Μαμά αυτά που ζούμε τώρα, θα βρίσκονται στα βιβλία Ιστορίας των παιδιών μου».

Τι ένιωθα λοιπόν; Ένιωθα ότι βρισκόμουν μέσα σε ένα αεροπλάνο που πέφτει. Όλοι μας βρισκόμασταν μέσα σε αυτό το αεροπλάνο. Εγώ να βλέπω ότι πέφτει και ότι πλησιάζουμε το έδαφος, κάποιοι δίπλα μου να το βλέπουν επίσης και να ξεφωνίζουν μαζί μου και κάποιοι άλλοι να μην το έχουν καταλάβει. (Επαναλαμβάνω ότι περιγράφω εδώ τα συναισθήματά μου, δεν κάνω «ιστορική ανάλυση» των γεγονότων. Περιγράφω τον εφιάλτη μου). Έπρεπε λοιπόν να κάνω κάτι, έπρεπε να τους πω «ξυπνήστε το αεροπλάνο πέφτει! ΠΕΦΤΕΙ! Κάτι πρέπει να κάνουμε!» Δεν ήξερα τι είχε συμβεί στον πιλότο απλά ότι είχε βγει στο μικρόφωνο και είχε στους επιβάτες, «εσείς έχετε τώρα τον έλεγχο».

Σαν χαρακτήρας είμαι… “control freak”, άρα είμαι άνθρωπος που θέλω να έχω τον έλεγχο. Είμαι άνθρωπος που (χαζωδώς) όταν μπαίνω στον αεροπλάνο δεν κοιμάμαι. Κάθομαι ξύπνια να βεβαιωθώ ότι όλα πηγαίνουν καλά, λες και αν αρχίσει να πέφτει το αεροπλάνο θα μπορέσω να παρέμβω. Και βέβαια δε θα μπορέσω να παρέμβω. Το μόνο που θα καταφέρω αν είμαι ξύπνια είναι να το καταλάβω και να προλάβει να περάσει η ζωή μπροστά από τα μάτια μου. Οι άνθρωποι που είναι “control freaks” όπως εγώ φοβούνται καμιά φορά να πετάξουν με το αεροπλάνο. Αλλά δε γίνεται αλλιώς. Στη ζωή πρέπει να μάθεις να έχεις εμπιστοσύνη σε άλλους ανθρώπους. Πρέπει να πάρεις την απόφαση ότι θα εμπιστεύεσαι κάποιους: από τον άγνωστο σε σένα οδηγό που οδηγεί στο απέναντι ρεύμα της εθνικής οδού (γιατί αλλιώς δε θα οδηγούσες ποτέ στην εθνική), ως τον γιατρό που θα κάνει εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς στον πατέρα σου, ως τον πρωθυπουργό που έχει εκλεχθεί να διοικήσει τη χώρα.

Επαναλαμβάνω ότι δε θέλω καθόλου να να εντείνω την ατμόσφαιρα, ίσα – ίσα προσπαθώ να την αποφορτίσω. Προσπαθώ όμως να περιγράψω στους διαδικτυακούς μου φίλους αλλά και στα εγγόνια μου που κάποτε θα διαβάσουν, τι έζησα. Ένιωθα λοιπόν ότι με τον πιλότο εκτός υπηρεσίας έπρεπε κάτι να κάνω εγώ. Τι να κάνω όμως εγώ η ανίδεη; Το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να προσπαθήσω να ταρακουνήσω τους άλλους που δεν καταλάβαιναν ότι πέφταμε, μπας και μπορούσαμε όλοι μαζί να βρούμε μια λύση. Αυτό όμως που ήταν αυτονόητο για μένα ότι πέφτουμε δεν το έβλεπαν. Ήταν ένας εφιάλτης. «Θα συγκρουστούμε, θα πεθάνουμε όλοι!» να λέω. «Δεν πέφτουμε» έλεγαν. Ή: «Καλύτερα να πέσουμε. Ευκαιρία να ξεφορτωθούμε αυτό το αεροπλάνο και να φτιάξουμε το δικό μας».

Ένιωθα απόγνωση. Κοιμόμουν ελάχιστες ώρες. Ξυπνούσα στις 4 και δεν μπορούσα να μείνω στο κρεβάτι. Πήγαινα και έγραφα ή μοιραζόμουν posts με την ελπίδα κάποιος να με καταλάβει, μήπως και βρούμε τρόπο και σωθούμε πριν τη σύγκρουση. Όλη αυτή την ένταση που ένιωθα την πέρασα χωρίς να το θέλω στα παιδιά, ιδιαίτερα στην  Εβίτα. Το κατάλαβα προχθές που ήρθε η νεράιδα των δοντιών στο σπίτι μας. Αφού αρχικά η Εβίτα χοροπήδησε που βρήκε το κουκλάκι-χελωνάκι της, αμέσως μετά ξέσπασε σε κλάματα. Είπε ότι ήταν η μόνη φορά που ήλπιζε η νεράιδα να της είχε φέρει νόμισμα και όχι δωράκι, γιατί στον κουμπαρά της έχει μόνο 50 λεπτά και είναι κλειστές οι τράπεζες. Τα λεφτά που έχει μαζέψει από τα κάλαντα, από τον παππού και τη γιαγιά ή με όποιον άλλο τρόπο τέλος πάντων, τα είχε στην τράπεζα. Γιατί έτσι της είχα πει. Ότι τα λεφτά δεν τα κρατάμε σπίτι, στο σπίτι μπορεί να χαθούν. Για την ασφάλειά μας έχουμε πάντα τα λεφτά στην τράπεζα. Και με είχε πιστέψει.

Χθες τη ρώτησα αν θα ήθελε να κάνουμε κάτι οι δυο μας και μου είπε ότι πιο πολύ απ’ όλα θα ήθελε να πάμε σινεμά, αλλά δεν μπορούμε να πάμε γιατί δεν έχουμε λεφτά γιατί είναι κλειστές οι τράπεζες. Ένιωσα ότι παραείχε πιεστεί για την ηλικία της και ότι έπρεπε να αισθανθεί μια δόση “κανονικότητας” και να πάμε σινεμά. «Θα πληρώσω με την κάρτα μου Εβίτα» της είπα. Έχω λεφτά στην κάρτα! Και την πήρα και πήγαμε οι δυο μας sτο Jurassic World.

Δεν είχα καμία όρεξη. Παρ’ όλα αυτά είδα πόσο ενθουσιάστηκε με την ταινία και χαλάρωσα κι εγώ. Σε κάποιες στιγμές του έργου, μπόρεσα να ξεχαστώ και να ζήσω την περιπέτεια του Jurassic. Μπήκα στη θέση των πρωταγωνιστών που τους κυνηγούσε ο δεινόσαυρος-τέρας. Και τότε πετάχτηκε από τη μνήμη μου η σκηνή από το «Άκρως τρελό και απόρρητο». Συνειδητοποίησα ότι θα προτιμούσα να είμαι στο δάσος και να με κυνηγούν οι δεινόσαυροι παρά στο αεροπλάνο που πέφτει. Δυστυχώς η ταινία τελείωσε και είμαι και πάλι στο αεροπλάνο. Είμαστε όλοι μας εδώ.

Δεν ξέρω ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της σημερινής ημέρας. Έκανα ό,τι μπορούσα για να υψώσω τη φωνή μου και να πω αυτό που πίστευα ότι ήταν σωστό για την πατρίδα μου. Ελπίζω ότι το ίδιο έκανε κι ο καθένας από εμάς. Από σήμερα τίποτε δε θα είναι το ίδιο, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα. Εγώ θα επικεντρωθώ και πάλι στον καθημερινό μου αγώνα για επιβίωση και κυρίως στη σημαντικότερη αποστολή της ζωής μου, που είναι να μεγαλώσω σωστά τα παιδιά μου. Θα συνεχίσω επίσης να παλεύω για να αλλάξουν τα πράγματα στην εκπαίδευση της χώρας μας, γιατί πιστεύω ότι εκεί είναι το μυστικό. Αν γίνουν αλλαγές στην εκπαίδευση σήμερα, η χώρα μας θα είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα σε 20 χρόνια από σήμερα. «Η καλύτερη στιγμή για να φυτέψεις ένα δέντρο ήταν 20 χρόνια πριν. Η δεύτερη καλύτερη στιγμή είναι τώρα.» λέει η Αφρικανική Παροιμία.

Με Ναι ή Όχι εύχομαι όλα να πάνε καλά. Δε θέλω να αποτύχουμε. Θέλω το αεροπλάνο να πετάξει. Είμαι κι εγώ μέσα στο αεροπλάνο και κυρίως είναι μέσα τα παιδιά μου. Είναι μέσα τα παιδιά όλων μας. Καλή ψήφο και όλα να πάνε καλά.

Το post Ο εφιάλτης με το αεροπλάνο που πέφτει δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ένιωσα ξέρω ‘γω, σαν να ηλεκτρίστηκα. Δεν το χωρούσε ο νους μου ότι υπήρχε τέτοια Ευρωπαϊκή υποτροφία και ότι θα μπορούσα να την αξιοποιήσω! Πήγα στη συνάντηση. Μέσα στα πρώτα 10 λεπτά είχα αποφασίσει ότι θα έκανα αίτηση. Στο δεύτερο έτος του πανεπιστημίου θα πήγαινα Ευρώπη! Το μεσημέρι που γύρισα στο σπίτι και οι γονείς μου με ρώτησαν πώς πήγε η πρώτη μέρα, τους είπα «Τέλεια και του χρόνου φεύγω για Ευρώπη»!

Δεν είχα αποφασίσει ακόμα σε ποια χώρα θα δήλωνα. Μπορούσα να κάνω αίτηση σε όποιο πανεπιστήμιο ΤΕΦΑΑ της Ευρώπης ήθελα. Τώρα μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικά τα πράγματα και να υπάρχουν συγκεκριμένες θέσεις, αλλά τότε ήταν αλλιώς. Είχα το χάρτη της Ευρώπης στα χέρια μου και μπορούσα να πάω ΟΠΟΥ ΗΘΕΛΑ! Αισθανόμουν σαν παιδί σε ζαχαροπλαστείο. Μια και μιλούσα Αγγλικά και Γαλλικά, προσανατολιζόμουν σε Αγγλία ή Γαλλία. Τελικά έκανα αίτηση για το Πανεπιστήμιο της Νίκαιας της Γαλλίας και εγκρίθηκε. Ένα χρόνο μετά, ετοίμαζα τις βαλίτσες μου για Κυανή Ακτή.

Δεν υπάρχει αρκετός χώρος στο internet για να περιγράψω τι έζησα εκείνη τη χρονιά. Ειλικρινά δεν ξέρω από που να πρωτοεξεκινήσω. ΤΙ ΚΡΙΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΤΟΤΕ BLOGS! Θα είχα καταγεγραμμένες μερικές από τις καλύτερες αναμνήσεις της ζωής μου.

Δεν πήγαινα για πρώτη φορά στο εξωτερικό. Ταξίδευα ήδη συχνά για τις αθλητικές μου υποχρεώσεις. Εκτός αυτού οι γονείς μου ήταν πολύ μπροστά για την εποχή τους. Μου είχαν δώσει τη δυνατότητα και νωρίτερα να ταξιδέψω. Για παράδειγμα όταν ήμουν 15 χρονών με είχαν αφήσει να πάω στο σπίτι της pen pal Γαλλίδας φίλης μου με την οποία αλληλογραφούσα επί τρία χρόνια (με χάρτινα γράμματα ταχυδρομείου – για τόσο αρχαιολιθική εποχή μιλάμε). Σπουδαία εμπειρία, παρ’ όλα αυτά φρικάρω όποτε το συζητάμε και τους το λέω ακόμα συνέχεια: «ΜΑ ΚΑΛΑ ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΣΑΣΤΑΝ; Εγώ ήμουν παιδί. Αλλά εσείς πώς δε φοβηθήκατε να με στείλετε σε μια άγνωστη οικογένεια σε κάποιο χωριό της Γαλλίας;» Τότε δεν υπήρχαν ούτε καν κινητά τότε για να είμαστε σε συνεχή επικοινωνία. Θα μπορούσαν να με είχαν σκοτώσει! Δε με σκότωσαν. Ήταν υπέροχοι άνθρωποι. Με τους γονείς της κοπέλας, συζητούσαμε με τις ώρες, η μαμά της μού έμαθε τις συνταγές που έμαθε από τη δική της μαμά και η φίλη μου η Veronique με εισήγαγε για τα καλά στην άγνωστη τότε για μένα Γαλλική κουλτούρα.

Παρ’ όλα αυτά η πρώτη φορά που ανέπνευσα το γεγονός ότι ήμουν πολίτης της Ευρώπης, ήταν με το Erasmus. Ήμουν ένας πολίτης της Ευρώπης που απολάμβανε όλα τα αγαθά μιας άλλης Ευρωπαϊκής χώρας. Ειλικρινά δεν ξέρω τι να πρωτογράψω για όλη αυτή την εμπειρία. Θυμάμαι όμως με πόσο αγάπη με είχαν δεχτεί οι Γάλλοι στη χώρα τους. Τολμώ να πω ότι με θαύμαζαν που ήμουν από την Ελλάδα. Κι εγώ ένιωθα φυσικά περήφανη για την κληρονομιά μου.

Εκείνη τη χρονιά το μυαλό μου άνοιξε. Είδα από κοντά τις διαφορές μεταξύ των δύο χωρών σε όλα τα επίπεδα. Είδα σεβασμό προς τον πολίτη, είδα καθαριότητα, είδα σβηστά τσιγάρα σε δημόσιους χώρους. Είδα ευγένεια, είδα χαμόγελα, είδα καλοσυνάτους ανθρώπους. Είδα τους οδηγούς να σταματάνε από τη γωνία όταν σε βλέπουν, για να σου δώσουν τη δυνατότητα να διασχίσεις το δρόμο.

Χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Γαλλίας, καθώς είχα πρόβλημα από τραυματισμό στο γόνατο και έπρεπε να χειρουργηθώ. Όπως όλα ήταν δωρεάν για τους Γάλλους, έτσι ήταν δωρεάν και για εμένα που ήμουν από χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για ένα μήνα μετά την εγχείρηση, το κράτος έστελνε κάθε μέρα νοσοκομειακό ταξί έξω από το σπίτι μου που με πηγαινοέφερνε στη φυσικοθεραπεία. Ο ταξιτζής μου ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, γύρω στα 55-60. Μερικές φορές ερχόταν η γυναίκα του αντί για τον ίδιο, που έκανε κι εκείνη την ίδια δουλειά. Όταν μετά από ένα μήνα πέταξα τις πατερίτσες και άρχισα πλέον να μετακινούμαι μόνη μου, με κάλεσαν στο σπίτι τους να μου κάνουν το τραπέζι. Είχαν ένα πανέμορφο σπίτι στην κορυφή ενός μικρού χωριού με θέα στην Κυανή Ακτή. Είχαν στήσει το τραπέζι στο μπαλκόνι και είχαν ανάψει κεριά και δάδες για να είναι όμορφη η ατμόσφαιρα. Είχαν φτιάξει δείπνο πέντε πιάτων. Με τρόμο διαπίστωσα ότι το κύριο πιάτο ήταν ψάρι! Εγώ για κάποιο λόγο γεννήθηκα «χωρίς το DNA που σου δίνει τη δυνατότητα να σου αρέσει το ψάρι» και έτσι δεν το τρώω ποτέ! Δεν είπα τίποτα, το έφαγα για να τους τιμήσω για τη φιλοξενία τους.

Γνώρισα συνομηλίκους μου από όλο τον κόσμο. Ταξίδευα κάθε Σαββατοκύριακο με το τρένο σε άλλο μέρος. Τη μία Μιλάνο, την άλλη Βενετία, την άλλη Βαρκελώνη, την άλλη σε άλλες πόλεις της Γαλλίας. Πήγα και επισκέφτηκα μία οικογένεια που είχα γνωρίσει στην Εύβοια, που έκανε ελεύθερο κάμπινγκ δίπλα στο σπίτι μας το προηγούμενο καλοκαίρι. Το σπίτι τους εκεί στη Γαλλία, ήταν ένα μικρό παλάτι. Με φιλοξένησαν για 3 μέρες και μετά με επέστρεψαν με το δικό τους αυτοκίνητο τους στη Νίκαια. Σταματήσαμε στη διαδρομή σε όλες τις αξιόλογες πόλεις και με ξενάγησαν οι ίδιοι.

Η θυρωρός της φοιτητικής εστίας που έμενα με αγάπησε σαν τρίτη κόρη της. Αργότερα ήρθε Ελλάδα δύο φορές. Γνωρίστηκε με τη μητέρα μου κι έκαναν παρέα και μάλιστα μια χρονιά ήρθε για τη μαμά μου, ενώ εγώ ήμουν σε φίλους στην Αμερική που είχα γνωρίσει κατά τη διάρκεια της ίδιας χρονιάς στη Γαλλία.

Μετά τις σπουδές μου έζησα σε δύο ακόμα χώρες της Ευρώπης. Στην Αγγλία και στη Γερμανία. Είναι πιο δύσκολη η ζωή όταν ζεις και εργάζεσαι σε μία Ευρωπαϊκή χώρα, δεν είναι το ίδιο. Παρ’ όλα αυτά ένιωθα κι εκεί πολίτης της Ευρώπης.

Θέλω τα παιδιά μου να έχουν τις ίδιες εμπειρίες με εμένα. Τουλάχιστον τις ίδιες. Η καλύτερη διαδικτυακή φίλη της Εβελίνας είναι από την Εσθονία. Την πατρίδα του Skype, τη χώρα με την πλήρη ηλεκτρονική διακυβέρνηση, τη χώρα που οι άνθρωποι ψηφίζουν μέσω internet. Τη χώρα που ανέκαμψε από τα οικονομικά της προβλήματα, που δε δανείζεται και δε χρωστάει, τη χώρα που έχει ευρώ. Αν μεθαύριο μου πει ότι θέλει να πάει να συναντήσει τη φίλη της εκεί, το δίλημμα μου θέλω να είναι αν θα την αφήσω, όχι αν θα μπορώ να την στείλω. Μπορεί και να της πω «Τρελάθηκες; Δε σε στέλνω 15 χρονών σε μια άγνωστη οικογένεια!» ή μπορεί και να υποκύψω γιατί θέλω να ζήσει κι εκείνη όσα έζησα. Και οι γονείς μου να γελάνε και να μου λένε: «Είδες; Κι εσύ τα ίδια κάνεις!»

Θέλω να μπορούν να ταξιδεύουν και να σπουδάζουν στην Ευρώπη και να πηγαινοέρχονται χωρίς να χρειάζεται να πάνε στην τράπεζα να πάρουν συνάλλαγμα. Δεν το χωράει ο νους μου το σενάριο να χρειάζεται να πηγαίνουν στην τράπεζα και να λένε: «Ήρθα να κάνω συνάλλαγμα παρακαλώ. Ευρώ». Τα πρώτα χρήματα που έπιασαν στα χέρια τους για να πάνε να αγοράσουν κουλούρι στο κυλικείο του σχολείου ήταν ευρώ. Που όπως αποδεικνύεται είναι ένα από τα πιο δυνατά νομίσματα του πλανήτη. Και να το ζητάνε μεθαύριο σε συνάλλαγμα;  Και καλά αυτό είναι το λιγότερο. Το σοβαρότερο είναι ότι θα είναι πολύ δυσκολότερο να μπορεί κάποιος να στείλει τα παιδιά του στην Ευρώπη. Κάποιοι σίγουρα θα μπορούν. Εμείς οι κοινοί θνητοί που ήμασταν ελεύθεροι επαγγελματίες όταν χρεοκόπησε η Ελλάδα μπορεί και να μην μπορούμε.

Θέλω οι κόρες μου να κάνουν γνωριμίες με παιδιά άλλων χωρών και να νιώθουν περήφανες που είναι Ελληνίδες, όπως ένιωθα κι εγώ. Όχι μόνο για την κληρονομιά που κουβαλάνε αλλά και για αυτά που θα έχουμε πετύχει ως λαός. Θέλω να έχουμε το κεφάλι ψηλά, να ανακάμψουμε οικονομικά και να κάνουμε βήματα μπροστά. Όχι να είμαστε οι δακτυλοδεικτούμενοι που αναστάτωσαν την Ευρώπη με τα καπρίτσια τους και που τελικά έμειναν μόνοι τους, χρεοκόπησαν και δεν επέστρεψαν το χρέος.

Θέλω να είμαστε ενωμένοι σαν Έλληνες και όχι να προσβάλουμε ο ένας τον άλλον και να διχαζόμαστε. Ως μαμά ξέρω ότι οι γονείς παίζουν μεγάλο ρόλο στο πόσο μονοιασμένα είναι τα αδέλφια. Στο Μπουτάν, τη μακρινή χώρα που βρίσκεται στο Θιβέτ, υπάρχει νόμος που λέει «Αν η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να προκαλεί ευτυχία στους ανθρώπους της, τότε δεν υπάρχει λόγος ύπαρξής της».  Θέλω να είμαστε ευτυχισμένοι. Καμία από τις κυβερνήσεις που έχω γνωρίσει εγώ δεν έχει ανταποκριθεί σε αυτό της το ρόλο. Και δεν ξέρω ποια θα μπορούσε να τα καταφέρει να ηγηθεί του Ελληνικού λαού όπως του αξίζει.

Αυτή τη στιγμή όμως δεν είναι ώρα ούτε για ευθύνες, ούτε για σενάρια κυβερνήσεων. Πρέπει να εστιαστούμε στο δημοψήφισμα. Τα επόμενα χρόνια θα είναι δύσκολα ό,τι κι αν γίνει, αλλά πιστεύω ότι η μόνη ελπίδα για να καταφέρει η Ελλάδα να βγει από το βούρκο είναι να παραμείνει στην Ευρώπη. Χρειάζεται να εξακολουθήσουμε να κάνουμε θυσίες και το ξέρω. Αλλά θα τα καταφέρουμε – πρέπει να τα καταφέρουμε.

Ένα (τουλάχιστον) από τα μέτρα στο σχέδιο συμφωνίας για το οποίο υποτίθεται ότι καλούμαστε να ψηφίσουμε την Κυριακή, δε με συμφέρει εμένα προσωπικά. Αλλά δεν έχω το δικαίωμα να βλέπω κοντόφθαλμα. Έχω παιδιά και πρέπει να σκεφτώ πώς θα είναι το μέλλον τους μετά από 20, 30, 50 χρόνια. Εξάλλου το Ναι ή το Όχι δεν αφορά τα μέτρα, είναι πλέον ξεκάθαρο. Ψηφίζουμε Ναι ή Όχι στο ευρώ. Θέλω τα εγγόνια και τα δισέγγονά μου να διαβάζουν κάποτε αυτές τις γραμμές και να γνωρίζουν ότι η ψήφος της γιαγιάς τους τούς χάρισε μια καλύτερη ζωή. Η ψήφος της γιαγιάς τους δεν τα γύρισε σε άλλες εποχές. Η ψήφος της γιαγιάς τους δεν τα απομόνωσε.

Η 12χρονη κόρη μου στο τελευταίο της post έγραψε:

Είναι καλό να έχουμε αυτοπεποίθηση αλλά Η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ αυτοπεποίθηση δεν κάνει καλό! Δεν πρέπει να πιστεύουμε ότι μπορούμε ολομόναχοι να κάνουμε τα πάντα!
Είμαστε ΕΝΑ!
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Για τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου, τις επόμενες γενιές, ψηφίζω ΝΑΙ στην Ευρώπη.

photo by philos 

Το post Το ΝΑΙ της γιαγιάς στην Ευρώπη δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Είναι επίσης και τα λόγια της Μαρίας Μοντεσσόρι ότι η στάση μας απέναντι σε ένα νεογέννητο θα πρέπει να είναι γεμάτη σεβασμό που ένα πνευματικό ον περιορίστηκε μέσα σε όρια αντιληπτά σε μας.

Με αυτές τις αντιλήψεις έχω μεγαλώσει τα παιδιά μου. Είναι δύο πνευματικά όντα στα οποία συμπεριφέρομαι με σεβασμό και θαυμασμό από τότε που γεννήθηκαν. Τους δίνω ερεθίσματα, τους δίνω τροφή για σκέψη, τους μαθαίνω ΠΩΣ να σκέφτονται και δεν τα ποτίζω με τις δικές μου απόψεις. Τα αφήνω να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα. Δεν βάζω τη σκέψη τους σε κουτιά.  Δε θέλω ο τρόπος σκέψης τους να περιοριστεί στα δικά μου επίπεδα, θέλω να πετάξουν πιο ψηλά από μένα και να τα καταφέρουν καλύτερα στη ζωή τους.

Χθες τους είπα τα νέα για το δημοψήφισμα.  Στο σπίτι δεν κάνουμε συχνά κουβέντες για τα πολιτικά. Την τελευταία φορά που είχαμε κάνει κουβέντα η Εβελίνα κάθισε και έγραψε αυτό εδώ το κείμενο, το οποίο την οδήγησε στο MEGA στην εκπομπή Κοινωνία Ώρα Mega, να το διαβάζει live στην τηλεόραση. Έχουν απόλυτη συναίσθηση του χάους στο οποίο βρίσκεται η χώρα μας. Δεν μας έχουν ακούσει να μιλάμε ποτέ για το ποιος φταίει, εκείνο που ξέρουν όμως είναι ότι καλούνται να πληρώσουν εκείνες τον λογαριασμό. Και σίγουρα εκείνες δεν φταίνε.

Μόλις αντιλήφθηκαν πώς το μέλλον της Ελλάδας κρέμεται και πάλι από μία κλωστή, αναστατώθηκαν. Η Εβελίνα μου είπε ότι ήθελε να γράψει post. «Να γράψεις της είπα. Αφορά το μέλλον σου. Δεν μπορείς να ψηφίσεις, μπορείς όμως να μιλήσεις σε αυτούς που ψηφίζουν».

Κάθισε και έγραψε το παρακάτω κείμενο. Δημοσιεύω την εισαγωγή εδώ, αλλά ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να διαβάσετε στο δικό της blog. Είναι οι σκέψεις ενός 12χρονου παιδιού που δε διστάζει να πει τη γνώμη του κι ας ξέρει ότι δε θα συμφωνήσουν όλοι μαζί του. Και όπως διαβάζω και σέβομαι τις απόψεις του δικού μου παιδιού, θα λάβω υπ’ όψη μου τις απόψεις οποιουδήποτε άλλου παιδιού έχει το θάρρος να καθίσει να τις γράψει επώνυμα. Kι ελπίζω να πρόκειται για δικά του συμπεράσματα και όχι για κατευθύνσεις μεγάλων. «Να μάθουμε στα παιδιά ΠΩΣ να σκέφτονται, όχι ΤΙ να σκέφτονται». Χθες το βράδυ μου είπε επίσης ότι θέλει να κρατήσει τα βιβλία της Ιστορίας της γιατί διαπιστώνει ότι όλα τα λάθη που έγιναν στην Ιστορία στο παρελθόν επαναλαμβάνονται σήμερα.

Ας έχουμε τη φωνή της μαζί μας στις κάλπες, όταν θα κληθούμε να αποφασίσουμε για το μέλλον της Ελλάδας.  Τα παιδιά μας θα κληρονομήσουν την Ελλάδα που τους αφήνουμε. Ας σκεφτούμε τι θα συμβεί μετά το δημοψήφισμα στην κάθε μία από τις δύο περιπτώσεις. Ας σκεφτούμε ποιους θα εμπιστευτούμε. Έχουμε μεγάλη ευθύνη για το τι θα ψηφίσουμε και για το τι πραγματικά σημαίνει το «Ναι» ή το «Όχι» μας.

———————

Ακόμα και όταν ο ουρανός δεν υπάρχει…

Να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό
και χαρταετός για τον άνεμο
ακόμα και όταν ο ουρανός δεν υπάρχει…
-Οδ. Ελύτης

Θέλω κι εγώ να γίνω ‘άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο ακόμα και όταν ο ουρανός δεν υπάρχει’ και να εξηγήσω μέσα από απλά λόγια πώς θέλω να είναι το μέλλον μας.

Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα αυτές τις μέρες. Tώρα παίζεται το μέλλον τον παιδιών σας. Το μέλλον μας! Τα παιδιά δε φταίνε σε τίποτα. Θα ζήσουμε με τις αποφάσεις που θα κάνετε εσείς οι μεγάλοι. Εμείς είμαστε τα παιδιά τώρα. Είμαστε αθώα παιδιά. Εγώ είμαι ένα από αυτά τα παιδιά! Με όλα αυτά που αποφασίζετε θα ζήσω. Και τι φταίω εγώ, να ζήσω σε μια Ελλάδα που δε θέλω!; Τι φταίνε ΟΛΑ τα παιδιά να ζήσουν σε μια Ελλάδα που ΔΕΝ θέλουν!;

Εγώ υψώνω τη φωνή μου σαν ένα αθώο παιδί και λέω αυτό που θέλω. Δεν περιμένω να μου δώσουν οι άλλοι αυτό που θέλω. Το παίρνω! Δε φοβάμαι να το ζητήσω. Αυτό έπρεπε να κάνετε όλοι σας όλα αυτά τα χρόνια. Να ξεσηκωνόσασταν και να λέγατε αυτό που θέλατε. Και να μην περιμένετε ένα δωδεκάχρονο να σας το πει!

Περιμένω ειλικρινά να μου δώσετε σημασία; Ναι. Ναι το περιμένω. Και γιατί; Αν το σκεφτείτε, την προηγούμενη φορά που έγραψα τέτοιο κείμενο, έγινε χαμός. Πήγα μαζί με συμμαθητές μου και τη γυμνάστριά μου στην τηλεόραση και μιλήσαμε για αυτό που ΘΕ-ΛΑ-ΜΕ! Όταν γράψαμε αυτό το post για τα πρωτάκια, ξαφνικά όλα τα σχολεία το εφάρμοσαν. Και ειλικρινά μετά από αυτά, έχω δει τι γίνεται όταν λέμε τη γνώμη μας. Βασικά και να μην είχαν δουλέψει, θα το έγραφα αυτό που ήθελα. Για να με ακούσει ο κόσμος, ακόμα και άμα δεν είχα και πολλές ελπίδες.

Αλλά ο καθένας μας έχει ελπίδες. Όλοι μας πρέπει να προσπαθούμε. Να σηκωθούμε και προσπαθήσουμε. Ένα τραγούδι λέει:

‘Όπου υπάρχει πόθος, θα υπάρχει και μια φλόγα.
Όπου υπάρχει μια φλόγα, κάποιος θα καεί.
Μα επειδή καίει, δε σημαίνει ότι θα πεθάνεις.
Πρέπει να σηκωθείς και να προσπαθήσεις’

Αν το σκεφτείτε από όλες τις πλευρές, αυτό είναι το κάτι που πρέπει να κάνουμε. Μπορεί να πέφτουμε, αλλά δεν πρέπει να τα παρατάμε. Πρέπει να πετάξουμε όλοι, σαν ένα, ψηλά. Τόσο ψηλά που θα μας βλέπουν όλοι.  Όλος ο κόσμος. Να ακούσει τη φωνή μας. Εγώ αυτή τη στιγμή είμαι μόνη μου εκεί ψηλά. Δε μπορούμε απλά να ευχόμαστε. Να κοιτάμε τον ουρανό, να ψάχνουμε πεφταστέρια και να κάνουμε ευχές. Γιατί οι ευχές μας, βγαίνουν αληθινές μόνο όταν προσπαθούμε.

Εγώ ξέρω σε τι κατάσταση ζούμε. Το παίρνω πολύ σοβαρά, ακόμα κι αν είμαι παιδί. Πληροφορούμαι. Όπως θα έπρεπε όλα τα παιδιά και όλοι όσοι δεν ξέρουν τι γίνεται! Γιατί πως θα κάνουμε τις ευχές μας, άμα δεν ξέρουμε τι συμβαίνει γύρω μας; Ο καθένας με τον δικό του τρόπο, με το δικό του ταλέντο. Πρέπει να έχουμε αυτοεκτίμηση.

Εγώ δεν ασχολούμαι με αυτά που κάνουν όλα τα παιδιά. Ασχολούμαι με την πληροφόρηση, τα λόγια. Εγώ κάθε μέρα είμαι μπροστά από τα τετράδια και τα βιβλία μου, διαβάζω και γράφω. Σκέφτομαι. Τα άλλα παιδιά ονειρεύονται ήρωες, παιχνίδια… Εγώ ονειρεύομαι μια καλύτερη Ελλάδα. Εκτός από όλα αυτά που κάνουν τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου, εγώ κάνω και αυτό.

► Κάντε κλικ εδώ για να διαβάστε τη συνέχεια στο blog της Εβελίνας.

Το post Είναι 12, ονειρεύεται μια καλύτερη Ελλάδα και υψώνει τη φωνή της δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Όλα ξεκίνησαν στην αρχή της προηγούμενης εβδομάδας, όταν η εκπαιδευτικός της Φυσικής Αγωγής των κοριτσιών, επηρεασμένη από το ναυάγιο στο Eurogroup, σκέφτηκε να καλέσει τα παιδιά να κάνουν μία εξωσχολική μουσικοχορευτική δράση.

Μια και τα παιδιά είναι εκείνα που έχουν κυρίως να χάσουν ή να κερδίσουν από όλα αυτά που γίνονται,  μαζεύτηκαν να τραγουδήσουν και να χορέψουν για τη χώρα μας και να δώσουν ένα μήνυμα ενότητας, ανεξάρτητα από κομματικά συμφέροντα.

Με αφορμή λοιπόν αυτή τη δράση στην οποία συμμετείχαν και τα δύο κορίτσια, ένιωσα κι εγώ την ανάγκη να κάνω μία συζήτηση μαζί τους και να τους πω όλη την αλήθεια για το τι ακριβώς συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Και για τι μπορεί να συμβεί από εδώ και πέρα – πάντα με λόγια που να μπορούν να καταλάβουν.

Τα κορίτσια στεναχωρήθηκαν, φούντωσαν, αγανάκτησαν. Τις προέτρεψα να βάλουν τα συναισθήματά τους σε χαρτί. Το κείμενο της Εβελίνας το δημοσίευσα στο blog μου. Στο μεταξύ τα παιδιά με τη γυμνάστριά  τους έκαναν πρόβες και μέσα σε δύο μέρες παρουσίασαν το χορευτικό και κινηματογράφησαν το βιντεάκι.  Το βίντεο προβλήθηκε στην τηλεόραση ενώ αρκετά μέσα έκαναν αφιέρωμα στη δράση.

Και κάπως έτσι ήρθε η πρόσκληση για να πάει μια μικρή ομάδα παιδιών με τη δασκάλα τους στην εκπομπή Κοινωνία Ώρα Mega. Η Εβελίνα θα διάβαζε ένα μικρό κομμάτι από το κείμενό της, το οποίο γεννήθηκε ως αποτέλεσμα της δράσης. Και ειλικρινά δε θα μπορούσε να υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη  από αυτό το κείμενο για το πόσο ώριμα και συνειδητοποιημένα είναι τα παιδιά σήμερα. Είναι βέβαια ταυτόχρονα «ενοχλητικό» να διαβάζεις το κείμενό της μια και τα λέει έξω από τα δόντια:

• «Δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που φταίνε όμως. Δεν είναι η κυβέρνηση που φταίει ΜΟΝΟ. Εμείς που καθόμαστε και τους ψηφίζουμε, δε φταίμε; Εμείς που καθόμαστε σπίτι μας και δεν κάνουμε τίποτα, δεν κάνουμε λάθος;»
• «Πολλοί λέτε τώρα ‘Σιγά μωρέ παιδιά είναι!’ Αυτό όμως δείχνει υποτίμηση προς εμάς τα παιδιά. Είμαστε μέρος της Ελληνικής κοινωνίας! Έχουμε θέση στη χώρα. Το παιδί σου θα μείνει άνεργο από δικό σου λάθος!»
• «Σε δέκα χρόνια κάποιος πρέπει να δώσει πίσω τα λεφτά. Δηλαδή εμείς! Τα παιδιά του σήμερα. Κι εμείς τι φταίμε; Τι φταίμε να μείνουμε αμόρφωτοι για να ξεχρεώσουμε τα λεφτά των προηγούμενων γενιών;»

Μια και στην εκπομπή δεν υπήρχε χρόνος να διαβαστεί όλο το κείμενο, οι τηλεθεατές δεν κατάφεραν να εισπράξουν το μήνυμα ολοκληρωμένο, αλλά για αυτό υπάρχουν τα blogs! Το κείμενο είναι δημοσιευμένο εδώ, και αν τυχόν δεν το έχετε διαβάσει, σας παροτρύνω να το διαβάσετε τώρα.

Και κάπως έτσι μπήκαμε χθες στο αυτοκίνητο και φτάσαμε στα studio του Mega.

Στην αρχή μπήκα κι εγώ στο studio, είδα τη γνωριμία των παιδιών με τους δύο δημοσιογράφους και έβγαλα κάποιες φωτογραφίες, αλλά μετά βγήκα έξω και παρακολούθησα κι εγώ από την τηλεόραση στο χώρο της αναμονής.

Κλείνοντας:

Το μήνυμα της Εβελίνας στο κείμενο ήταν «Εσύ θα κάνεις αυτό το κάτι;» Τα παιδιά με τη δασκάλα τους έκαναν «κάτι».  Δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να καθόμαστε χωρίς να κάνουμε τίποτα. Κάθε δράση φέρνει αντίδραση. Κάθε προσπάθεια έχει την αξία της και φέρνει το δικό της μικρό ή μεγάλο αποτέλεσμα. Η δράση της γυμνάστριας, έφερε τη συζήτηση στο σπίτι, η συζήτηση στο σπίτι, έφερε το κείμενο. Το κείμενο το δημοσίευσα στο blog μου. Για αυτό το έχω αυτό εδώ το blog, για να ακούγεται η φωνή μου, και για αυτό μου το εμπιστεύτηκε η Εβελίνα να το ανεβάσω. Μιλώντας, ποτέ δεν ξέρεις ποιον βοηθάς, ποιος σε ακούει, ποιον επηρεάζεις. Στην εποχή του Internet όλοι έχουμε φωνή και όλοι μπορούμε να κερδίσουμε το δικαίωμα να γίνει σεβαστή η φωνή μας. Ας μάθουμε να μοιραζόμαστε, να ανοιγόμαστε, να κάνουμε «κάτι».  «Τι κι αν διαφωνούν οι άλλοι μαζί μας;» αναρωτιέται η Εβελίνα. «Αν πιστεύουμε στον εαυτό μας, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα».

Συγχαρητήρια Εβελίνα για την πρώτη σου τηλεοπτική εμφάνιση. Συγχαρητήρια γιατί εμφανίστηκες στην τηλεόραση για κάτι που είχες γράψει. Συγχαρητήρια που δε φοβάσαι να μιλήσεις με τη δική σου μοναδική φωνή.

Συγχαρητήρια στην εκπαιδευτικό Φυσικής Αγωγής του σχολείου μας για την πρωτοβουλία της αλλά και για όλα όσα κάνει ακούραστα όλα αυτά τα χρόνια. Έχει μάθει στα παιδιά, όπως έγραφα σε παλαιότερο post, ότι δουλεύοντας σκληρά μπορούν να πετύχουν τα πάντα.

Συγχαρητήρια στα παιδιά, στους γονείς και σε όλους όσους βοήθησαν για να παρουσιαστεί αυτό το όμορφο αποτέλεσμα.

Συγχαρητήρια και στο άλλο μου το παιδί, την Εβίτα, που έγραψε κι εκείνη το δικό της υπέροχο κείμενο. Δεν το δημοσίευσα γιατί μου ζήτησε λίγο χρόνο ακόμα για να το τελειώσει, διαφορετικά θα ήταν και οι δύο χθες στην εκπομπή. Αν ήταν διπλή η συγκίνηση και διπλή η περηφάνια, δε θα την είχα γλυτώσει. Πόση συγκίνηση να αντέξει κανείς σε μία μέρα;

Δε χάνω όμως την ευκαιρία να σας δώσω μια μικρή γεύση από το κείμενο της Εβίτας:

«Εμείς τα παιδιά προσπαθούμε να βοηθήσουμε. Κάνουμε ό,τι μπορούμε. Όταν μας δουν όμως οι πολιτικοί, θα γελάσουν. Δεν τους νοιάζει η παρουσία μας. Είναι σαν να μην υπάρχουμε, σαν να είμαστε αόρατοι. Οι πολιτικοί νοιάζονται μόνο για εκείνους.»

Ας ακούσουμε τα παιδιά. Ας τα αφουγκραστούμε. Έχουν μεγαλύτερη σοφία από όση φανταζόμαστε.

Το post Να βλέπεις την κόρη σου να εμφανίζεται live στην τηλεόραση… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.
– Νίκος Καζαντζάκης

Τις στεναχώρησα χθες το βράδυ τις κόρες μου. Τις στεναχώρησα πολύ. Με απλά λόγια, κατάλληλα για την ηλικία τους, τους μίλησα για τις διαπραγματεύσεις και για το τι ενδέχεται να συμβεί στην Ελλάδα. Παρ’ όλο που λυπάμαι που τις στεναχώρησα, είμαι  πολύ περήφανη και για τις δύο. Γιατί εκείνο που σκέφτηκαν πρώτα από όλα ήταν «Τι μπορώ να κάνω εγώ για να βοηθήσω την χώρα μου;»

Η Εβίτα (10 χρ.) αφού φούσκωσε και ξεφούσκωσε, αφού εξέφρασε προς εμένα τις σκέψεις της και τα συναισθήματά της – λύπη, αγανάκτηση, θυμό, φόβο – μου είπε: «Μήπως μπορώ να πληρώσω εγώ; Πόσα χρωστάμε;»

Σε εμάς μπορεί αυτό να φαίνεται αστείο. Για σκεφτείτε το όμως. Ήταν διατεθειμένη να διαθέσει τα χρήματα που με τόσο κόπο μαζεύει για να γλυτώσει τη χώρα της. Δεν ξέρω πολλούς ενήλικες που θα έκαναν το ίδιο.

Προέτρεψα και τις δύο να πάνε να γράψουν τα συναισθήματά τους, το οποίο και έκαναν. Μπήκαν στα δωμάτιά τους και άρχισαν να γράφουν χωρίς σταματημό. Συγκινήθηκα με τα κείμενα και των δύο. Θα δημοσιεύσω σήμερα εδώ το κείμενο της Εβελίνας (12 χρ.) που πρόλαβε και το ολοκλήρωσε ήδη. Παρ’ όλο που έχει δικό της blog, μου ζήτησε να το ανεβάσω πρώτα στο δικό μου, για να το διαβάσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι. Ελπίζω κι εγώ η επιθυμία της να γίνει πραγματικότητα και το κείμενο να γίνει shared παντού, ώστε να το διαβάσουν εκείνοι που χρειάζεται να το διαβάσουν.

Να σημειώσω επίσης ότι όταν μου έφερε το κείμενό της, ένιωσε την ανάγκη να μου πει: «Μαμά πολύ φοβάμαι ότι αν δεν γίνω πολιτικός όταν μεγαλώσω, η Ελλάδα θα πέσει σε λάθος χέρια.»

[Το χειρόγραφο κείμενο σκαναρισμένο εδώ: σελίδες   1, 2, 3, 4]

Όπως ξέρουμε όλοι μας, η κατάσταση στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολη. Όλοι σας κοιτάτε τις γνώμες των μεγάλων. Λέτε στα παιδιά να μην ανακατεύονται με πολιτικά και διάφορα. Όμως εμείς πώς θέλουμε να ζούμε; Εμείς τι θέλουμε τελικά; Τι ΘΕΛΕΙ το μέλλον της Ελλάδας;

Τα λεφτά που χρωστάμε είναι πολλά. Κι εμείς τι κάνουμε; Ζητάμε κι άλλα. Γλιτώνουμε. Ή έτσι νομίζουμε. Γιατί όπως το βλέπω εγώ, κάποια στιγμή θα φτάσουμε ένα πολύ υψηλό νούμερο. Κάποια στιγμή δε θα μας δώσουν άλλα χρήματα. Θα πρέπει να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε για να ξεπληρώσουμε. Ακόμα και τώρα δεν μπορούμε να ξεχρεώσουμε.

Σε δέκα χρόνια κάποιος πρέπει να δώσει πίσω τα λεφτά. Δηλαδή εμείς! Τα παιδιά του σήμερα. Κι εμείς τι φταίμε; Τι φταίμε να μείνουμε αμόρφωτοι για να ξεχρεώσουμε τα λεφτά των προηγούμενων γενιών;

Οι πολιτικοί τα έχουν κάνει χάλια όλα. Κοιτάξτε που φτάσαμε! Εμείς! Που νικήσαμε σε δύο παγκόσμιους πολέμους ενάντια σε πολυάριθμους στρατούς! Εμείς που ιδρύσαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες! Εμείς που κάναμε τόσα πολλά σε τόσο δύσκολες καταστάσεις δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα ΤΩΡΑ που έχουμε όλες τις ανέσεις!

Είμαστε τυχεροί που υπάρχουν έστω και λίγες δουλειές! Είμαστε τυχεροί που μορφωνόμαστε ακόμα! Είμαστε τυχεροί που έχουμε τόσα πολλά αξιοθέατα. Είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ!!!

Δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που φταίνε όμως. Δεν είναι η κυβέρνηση που φταίει ΜΟΝΟ. Εμείς που καθόμαστε και τους ψηφίζουμε, δε φταίμε; Εμείς που καθόμαστε σπίτι μας και δεν κάνουμε τίποτα, δεν κάνουμε λάθος;

Και όλα αυτά, τα πληρώνουμε εμείς. Εμείς τα παιδιά θα τα αντιμετωπίσουμε. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε κάτι όταν δεν μιλάμε. Και φυσικά δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα. Μα μπορούμε να κάνουμε κάτι.

Πολλοί λέτε τώρα «Σιγά μωρέ παιδιά είναι!» Αυτό όμως δείχνει υποτίμηση προς εμάς τα παιδιά. Είμαστε μέρος της Ελληνικής κοινωνίας! Έχουμε θέση στη χώρα. Το παιδί σου θα μείνει άνεργο από δικό σου λάθος! Πρέπει να ενημερωνόμαστε! Πρέπει να ξεσηκωθούμε! Να μιλήσουμε! Να πούμε τη γνώμη μας! Τι κι αν διαφωνούν οι άλλοι; Αν πιστεύουμε στον εαυτό μας, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Μπορούμε να κάνουμε κάτι!

Εσύ θα κάνεις αυτό το κάτι;

Το post Ένα παιδί 12 χρονών σε ρωτάει: “Εσύ θα κάνεις αυτό το κάτι;” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Χειροποίητο μπιλιάρδο από χώμα

[via]

Το post Θα συνεχίσεις να γκρινιάζεις; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το φετινό Ημερολόγιο που πλέον έχει εκδοθεί κι έχει τίτλο «Εδώ ή αλλού; Το δίλημμα της επιλογής», είναι αφιερωμένο στο θέμα που απασχολεί ένα μεγάλο αριθμό Ελλήνων τον τελευταίο καιρό: Να παραμείνουμε ΕΔΩ ή να αναζητήσουμε την τύχη μας ΑΛΛΟΥ; Πάνω στο συγκεκριμένο θέμα τοποθετούνται Υπουργοί, Σύγχρονοι Στοχαστές, Συγγραφείς, Δημοσιογράφοι, Επιχειρηματίες αλλά και απλοί γονείς όπως εγώ και ο Χρήστος από την ομάδα Μαμά…δες, Μπαμπά…δες που μέσω του internet είμαστε σε επαφή καθημερινά με εκατοντάδες άλλους γονείς.

Δημοσιεύω εδώ το κείμενό μου που έχει τίτλο «Η ελευθερία της επιλογής», ενώ ολόκληρο το βιβλίο μπορείτε να βρείτε στην ηλεκτρονική του μορφή στο τέλος του post ή στο blog Το σχολείο του Μέλλοντος των Εκπαιδευτηρίων Δούκα.

Εδώ ή αλλού; Ημερολόγιο Εκπαιδευτηρίων Δούκα

Η Ελευθερία της Επιλογής

Η χώρα βρίσκεται στη δίνη μιας πρωτοφανούς κρίσης. Μιας κρίσης που έχει αγγίξει τη ζωή μας, απειλεί την καθημερινότητά μας, επηρεάζει τη συναισθηματική μας ισορροπία. Φίλοι χάνουν τη δουλειά τους, εισοδήματα συρρικνώνονται, πενιχρές συντάξεις ψαλιδίζονται ακόμα περισσότερο.

Όλοι αναζητούν διέξοδο. Διέξοδο από τη μιζέρια, διέξοδο από τη θλίψη, διέξοδο από την οικονομική πίεση. Η ερώτηση «να μείνω ή να φύγω» έχει γίνει πιο επίκαιρη από ποτέ. Είναι και πάλι στο επίκεντρο των συζητήσεων.

Ποια είναι η σωστή απάντηση; Υπάρχει σωστή απάντηση; Υπάρχει εύκολη απάντηση; Μακάρι να υπήρχε.

Είμαι ευγνώμων που έχω ζήσει στο εξωτερικό. Έκανα μέρος των σπουδών μου στη Γαλλία και όταν παρουσιάστηκε αργότερα η ευκαιρία να ζήσω στη Γερμανία και στην Αγγλία την εκμεταλλεύτηκα. Ξέρω λοιπόν πώς είναι. Ξέρω τι σημαίνει να φεύγεις από τη χώρα σου για να πας να ζήσεις έξω.

Θυμάμαι έντονα εκείνη την πρώτη απογείωση αεροπλάνου από Αθήνα προς τη νέα μου ζωή. Ήταν συναισθηματικά φορτισμένη. Θυμάμαι τη θέση που καθόμουν στο αεροπλάνο. Θυμάμαι τον ήλιο έξω από το παράθυρο. Θυμάμαι τον υπόκωφο θόρυβο των κινητήρων που φάνταζε πιο δυνατός από άλλες φορές. Θυμάμαι τη θάλασσα από ψηλά. Θυμάμαι τα συναισθήματα του ενθουσιασμού για το νέο ξεκίνημα, το σκίρτημα για το άγνωστο και τον κόμπο στο λαιμό για όσα άφηνα πίσω.

Ξέρω λοιπόν πώς είναι. Ξέρω τι κέρδισα. Ξέρω πόσο ωρίμασα. Και για αυτό θα συμβούλευα όσους το θέλουν διακαώς, να φύγουν. Αν είναι το όνειρο της ψυχής τους, ας το κάνουν, ας το ζήσουν, ας το απολαύσουν, όπως ακριβώς έκανα κι εγώ. Χωρίς το βάρος ότι εγκαταλείπουν τη χώρα τους και χωρίς ενοχές. Γιατί η ζωή είναι δική τους και κάποτε θα μετανιώσουν περισσότερο για τα πράγματα που δεν έκαναν παρά για εκείνα που έκαναν.

Τι γίνεται όμως με όσους σκέφτονται να φύγουν χωρίς να το θέλουν πραγματικά; Αν απλά νιώθουν εξαναγκασμένοι; Τότε το πράγμα αλλάζει. Τότε θέλει πολύ περισσότερη σκέψη. Η ζωή στο εξωτερικό δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πουθενά η ζωή δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οι αλλαγές είναι δραματικές και αλλεπάλληλες παντού. Και επηρεάζουν, λίγο ή πολύ, όλες τις χώρες του κόσμου.

Διάβασα κάποτε το «Acres of diamonds» ένα βιβλίο με την ιστορία ενός άντρα που ήθελε τόσο πολύ να βρει διαμάντια, που πούλησε το σπίτι του κι έφυγε ξεκινώντας ένα μάταιο αγώνα αναζήτησης τους. Ο νέος ιδιοκτήτης του σπιτιού όμως ανακάλυψε ένα πλούσιο αδαμαντωρυχείο στην πίσω αυλή. Κι έτσι άρχισα να αναρωτιέμαι: Μήπως υπάρχουν και στην Ελλάδα αδαμαντωρυχεία που πρέπει να ανακαλύψουμε; Εγώ προσωπικά επέστρεψα για να ψάξω περισσότερο. Κι έμεινα εδώ. Έχω πλέον οικογένεια, έχω δυο μικρά παιδιά στο σχολείο και η ζωή μου στο εξωτερικό μοιάζει μια μακρινή, γλυκιά ανάμνηση.

Έχω όμως συνειδητοποιήσει ότι ο κόσμος για τον οποίο προετοιμαστήκαμε ως γενιά δεν υπάρχει πια. Οι καιροί άλλαξαν. Η συμβουλή που μας έδιναν οι γονείς μας «να είσαι καλός μαθητής για να σπουδάσεις και να βρεις μια καλή δουλειά» είναι απαρχαιωμένη. Δεν υπάρχουν πια «καλές δουλειές», τουλάχιστον όχι για όλους.

Ας σταματήσουμε να παροτρύνουμε κι εμείς τα παιδιά μας να γίνουν γιατροί ή δικηγόροι και να αναζητήσουν μία θέση στο δημόσιο ή σε μία μεγάλη εταιρεία πιστεύοντας ότι αυτή είναι η σίγουρη συνταγή επιτυχίας. Ναι αν το θέλουν, όχι για να εξασφαλιστούν. Ας δώσουμε βάση στην εκπαίδευσή τους γενικότερα και όχι μόνο στις ακαδημαϊκές τους γνώσεις, οι οποίες από μόνες τους δεν συνεπάγονται οικονομική επιτυχία ή ευτυχία.

Ας αλλάξουμε αυτά που διδάσκουμε στα παιδιά. Ας τα μάθουμε να σκέφτονται, να παίρνουν ρίσκο, να αποτυγχάνουν, να διαφέρουν, να επιχειρούν, να νιώθουν ευγνωμοσύνη, να βλέπουν την ομορφιά γύρω τους. Ας τους διδάξουμε τις αξίες μας. Ας γίνουμε παράδειγμα προς μίμηση. Ας μεγαλώσουμε την επόμενη γενιά ηγετών.

Ας αντικαταστήσουμε τη σκέψη «Δεν μπορώ να κάνω τίποτα» με τη σκέψη «Αλήθεια, τι μπορώ να κάνω;» Η πρώτη κατεβάζει τα ρολά του μυαλού και σταματάει τη ροή των σκέψεων ενώ η δεύτερη γεννά απαντήσεις.

Ας ξεκινήσουμε τη δική μας επιχειρηματική δραστηριότητα, ας καινοτομήσουμε, ας αρχίσουμε να δημιουργούμε πλούτο.

Ας μιλήσουμε, ας ανοιχτούμε, ας δικτυωθούμε. Ας αρχίσουμε να γράφουμε στο δικό μας blog. Ας μοιραστούμε τις σκέψεις μας και τα πιστεύω μας. Ας αφήσουμε το αποτύπωμά μας.

Και ας μην ξεχνάμε το σημαντικότερο περιουσιακό μας στοιχείο που είναι το μυαλό μας. Ας επενδύσουμε στον εαυτό μας και στον τρόπο σκέψης μας, ας μορφωνόμαστε, ας διαβάζουμε, ας επιλέγουμε προσεκτικά τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρεφόμαστε. Ας περνάμε χρόνο με όσους μας γεμίζουν ενέργεια κι ας απομακρύνουμε όσο μπορούμε από κοντά μας όσους μας αποθαρρύνουν ή απομυζούν τη ζωτικότητά μας.

Η απόφαση να φύγεις ίσως είναι λυτρωτική. Γιατί αισθάνεσαι ότι παίρνεις τον έλεγχο της κατάστασης στα χέρια σου. Το ίδιο όμως μπορεί να είναι και η απόφαση να μείνεις, αν συνειδητοποιήσεις ότι η τελική επιλογή για το πώς θα παίξεις τα χαρτιά που βρίσκονται στα χέρια σου είναι δική σου.

Ο Dr. Victor Frankl που έζησε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης γράφει στο βιβλίο του «Το Νόημα της Ζωής»

«Εμείς που ζήσαμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, θυμόμαστε εκείνους οι οποίοι κυκλοφορούσαν από παράπηγμα σε παράπηγμα παρηγορώντας τους άλλους, δίνοντας το τελευταίο κομμάτι από το ψωμί τους.

Μπορεί να ήταν λιγότεροι αριθμητικά, αποτελούσαν όμως σαφή απόδειξη, ότι μπορείς να στερήσεις τα πάντα από έναν άνθρωπο, εκτός από ένα πράγμα: την ελευθερία να επιλέξει τη στάση που θα τηρήσει σε κάθε δεδομένη κατάσταση, την ελευθερία να επιλέξει το δικό του τρόπο συμπεριφοράς.»

Έχουμε κι εμείς την ελευθερία να επιλέξουμε τη στάση μας, να πάρουμε τις αποφάσεις μας και να περπατήσουμε το δικό μας δρόμο, εδώ ή στο εξωτερικό. Ό,τι κι αν αποφασίσουμε, ας το κάνουμε με θάρρος και πάθος. Η επιλογή – και η ζωή – είναι δική μας.

Το post “Η Ελευθερία της Επιλογής”: Το κείμενό μου για την έκδοση των Εκπαιδευτηρίων Δούκα δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.