Αρχικά ήταν απλά το διαδικτυακό μου ημερολόγιο κι έδινε διέξοδο στη δημιουργικότητά μου.

Το πρώτο banner του Aspa Online το 2008

Στη συνέχεια με βοήθησε να συνδεθώ με αξιόλογους ανθρώπους από την Ελλάδα και από όλο τον κόσμο. Με τον καιρό με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι “έχω φωνή” την οποία μπορούσα να τη χρησιμοποιήσω για να βοηθήσω, να εμπνεύσω και να αλλάξω πράγματα. Το post μου Εκτάκια υιοθετούν πρωτάκια για παράδειγμα άφησε ένα σημαντικό αποτύπωμα και βοηθήσε να αλλάξουν οι ζωές χιλιάδων παιδιών σε όλη την Ελλάδα.

Το blogging τα είχε όλα. Ήταν διασκεδαστικό, ήταν δημιουργικό, με βοηθούσε να εξελιχθώ, με έκανε καλύτερη μητέρα. Μου έδινε ευκαιρίες, μου άνοιγε δρόμους, έγινε πηγή εισοδήματος. Μου έδωσε τη δυνατότητα να συνεργαστώ με τις μεγαλύτερες Ελληνικές και πολυεθνικές εταιρείες και να γνωρίσω έναν ολοκαίνουργιο κόσμο. Με οδήγησε σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συνεντεύξεις, μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω σε εκδηλώσεις του Πανεπιστημίου Αθηνών, της ΕΕΔΕ, του Ινστιτούτου Επικοινωνίας, του υπουργείου Παιδείας και του TEDx. Πρόσφατα πραγματοποίησα ένα ακόμα όνειρό μου που ήταν να γράψω το πρώτο μου βιβλίο.

Όταν όμως δεν ξέρεις τι κάνεις (όπως δεν ήξερα εγώ) το blogging είναι δύσκολο. Έτσι τίποτα από αυτά δεν ήρθε εύκολα ή γρήγορα. Ό,τι λάθη υπήρχαν τα έκανα και εφηύρα και μερικά που δεν υπήρχαν! Παρ’ όλα αυτά με συστηματική και σκληρή δουλειά πέτυχα τους περισσότερους από τους στόχους μου – και συνεχίζω. Το σπουδαίο όμως είναι ότι όλα αυτά ξεκίνησαν με μηδέν budget, μηδέν γνωριμίες, μηδέν τεχνικές γνώσεις, από τον υπολογιστή του σπιτιού μου, τις ώρες που οι δύο κόρες μου (που τότε ήταν 3,5 και 5,5) έπεφταν για ύπνο.

Πολλά έχουν αλλάξει από τότε που δημοσίευσα το πρώτο μου post, εκτός από την αγάπη μου για το blogging. Και τη δέσμευσή μου να βοηθήσω κι άλλους να ανακαλύψουν τις χαρές και τις δυνατότητές του.

Ήρθε η ώρα λοιπόν να ανακοινώσω το επόμενό μου βήμα. Αν είστε συνδρομητές στο newsletter μου ή με ακολουθείτε στα social media, το γνωρίζετε ήδη. Αλλά σήμερα το ανακοινώνω επίσημα. Μετά από προετοιμασία πολλών μηνών σας παρουσιάζω το Blog Success, που είναι το νέο μου πλήρες πρόγραμμα εκπαίδευσης και υποστήριξης για το blogging.

Απευθύνεται τόσο σ’ εκείνους που ξεκινούν τώρα και θέλουν να χτίσουν γερές βάσεις, όσο και σ’ εκείνους που έχουν ήδη blog αλλά θέλουν να το αναπτύξουν και να το φτάσουν στο επόμενο επίπεδο.

Συγκέντρωσα όλα όσα έχω μάθει μέσα από τα 9 χρόνια λειτουργίας του δικού μου επιτυχημένου κι επικερδούς blog και τα έβαλα μέσα σε αυτό το “βήμα προς βήμα” πρόγραμμα εκπαίδευσης για βοηθήσω κι εσάς να αποκτήσετε το δικό σας. 

Εξίσου σημαντικό – αν όχι πιο σημαντικό – είναι και το πρόγραμμα υποστήριξης του Blog Success. Ως μέλη του Blog Success θα έχετε ισόβια πρόσβαση σε μένα (ελπίζω αυτό να μην ακούστηκε σαν τιμωρία!) αλλά και στην υπόλοιπη κοινότητα υποστήριξης. Δε θα νιώσετε ποτέ ξανά μόνοι.  

Αρχικά προβληματίστηκα για το αν θα έπρεπε να κάνω τα μαθήματα online ή σε κάποιον χώρο offline. Αλλά τι στο καλό Aspa Online θα ήμουν, αν το πρώτο μου πρόγραμμα εκπαίδευσης δεν γινόταν… online;

Και χαίρομαι που το αποφάσισα γιατί οι μαθητές μου είναι από όλα τα μέρη της Ελλάδας αλλά και εκτός Ελλάδας!

Μάθετε όλες τις λεπτομέρειες και εξασφαλίστε τη θέση σας εδώ.

Θα χαρώ να σας δω στην τάξη!

Το post Blog Success: Σας παρουσιάζω το νέο μου πρόγραμμα εκπαίδευσης και υποστήριξης για το blogging δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Μετά από τις κάρτες πρωινών και βραδινών δραστηριοτήτων, που βοηθάνε τα μικρά παιδιά στην πρωινή και στη βραδινή τους προετοιμασία, επανέρχομαι σήμρα για να σας παρουσιάσω το τρίτο σετ καρτών: Τις κάρτες δραστηριοτήτων για μετά το σχολείο, που βοηθάνε τα παιδιά να θυμούνται τι έχουν να κάνουν γυρνώντας στο σπίτι από το σχολείο και να παραμένουν εστιασμένα.

Στο βιβλίο μου Επιστροφή στα Σχολεία: Πλήρης Οδηγός για γονείς γράφω:

Όταν τα παιδιά επιστρέφουν στο σπίτι από το σχολείο, χρειάζεται να γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν. Να υπάρχει και πάλι ένα σύστημα, ώστε να μην αναρωτιόνται. Τι πρέπει να κάνουν λοιπόν; Να ξεκουραστούν; Να παίξουν; Να φάνε κάποιο σνακ; Να φάνε φαγητό; Να αδειάσουν την τσάντα τους; Να αρχίσουν το διάβασμα; Εμείς οι γονείς τα αποφασίζουμε όλα αυτά, ανάλογα με την ηλικία και ένα σωρό άλλους παράγοντες. Ας το σκεφτούμε, ας το αποφασίσουμε και ας το συζητήσουμε εκ των προτέρων με τα παιδιά μας ώστε να το γνωρίζουν.

Ένα email που πήρα την προηγούμενη εβδομάδα από μία δασκάλα που είχε κατεβάσει τις κάρτες πρωινής και βραδινής προετοιμασίας με έκανε να επισπεύσω τη δημιουργία των καρτών για μετά το σχολείο. Δημοσιεύω ένα απόσπασμά του με την άδειά της. Μου γράφει:

Κατέβασα τις κάρτες δραστηριοτήτων (πρωινής και βραδινής προετοιμασίας) για να τις δώσω σε μαμά μαθήτριάς μου. Έχουν νοητική στέρηση τόσο η μητέρα (λιγότερο βέβαια) όσο και η μικρή και σκέφτηκα ότι αυτό θα τις βοηθήσει να οργανωθούν λίγο στο σπίτι, εκεί που δεν μπορώ να παρέμβω εγώ. (Ζουν σε απομακρυσμένο χωριό και χάνεται χρόνος μέχρι να τους δει το ΚΕΔΔΥ). Έτσι έδειξα στη μαμά πως μπορεί να τις χρησιμοποιήσει (αριθμημένες και πλαστικοποιημένες) και παράλληλα εξασκώ τη μικρή στις δεξιότητες αυτές στο σχολείο.

Χάρηκα πολύ που οι κάρτες μου χρησιμοποιούνται για τόσο καλό σκοπό και έφτιαξα χωρίς άλλη καθυστέρηση τις νέες κάρτες για μετά το σχολείο που προσφέρεται ως μέρος του set με τα 20+ supercalifragilisticexpialidocious εκτυπώσιμα για παιδιά.

Τα παιδιά λοιπόν ακολουθώντας τις κάρτες μαθαίνουν να ακολουθούν ένα πρόγραμμα που συμπεριλαμβάνει από τα πιο μικρά (πλύσιμο χεριών) ως τα πιο μεγάλα (διάβασμα μαθημάτων), από τα πιο αυτονόητα (άδειασμα της τσάντας) μέχρι τα πιο διασκεδαστικά (παιχνίδι)!

Αν θέλετε να πάρετε μια μικρή γεύση για το πόσο αποτελεσματικές είναι οι κάρτες δραστηριοτήτων, κατεβάστε τις κάρτες πρωινών και βραδινών δραστηριοτήτων οι οποίες δίνονται δωρεάν (βρείτε τις εδώ).

Τις κάρτες δραστηριοτήτων για μετά το σχολείο, μπορείτε να τις αποκτήσετε παραγγέλνοντας το σετ με τα 20+ εκτυπώσιμα. Απλά εκτυπώστε τις και κολλήστε τις σε κεντρικό σημείο του σπιτιού (π.χ. στην κουζίνα ή στο δωμάτιο του παιδιού).

Αν προτιμάτε κόψτε την κάθε κάρτα ξεχωριστά, ώστε να είναι ανεξάρτητες. Στην περίπτωση που θα τις κόψετε, κολλήστε τις πρώτα σε χαρτόνι ή πλαστικοποιήστε τις για να μη φθαρούν.

Καλή επιτυχία και περιμένω να διαβάσω και τις δικές σας ιστορίες επιτυχίας!

Το post Κάρτες δραστηριοτήτων για μετά το σχολείο δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η δασκάλα της Εβίτας τους είπε ότι θα έκαναν έναν διαγωνισμό απαγγελίας και το κάθε παιδί θα μπορούσε να διαβάσει όποιο από τα ποιήματα ήθελε με το δικό του τρόπο.

Η Εβίτα αρχικά επέλεξε το «Κοίτα με στα μάτια» και άρχισε να κάνει πρόβες στο σπίτι, για να… κατέβει στο διαγωνισμό με αξιώσεις. Η Εβελίνα ως πιο έμπειρη, έδινε οδηγίες. Ώσπου η Εβίτα ξαφνικά είπε: «Ξέρετε τι; Έτσι μου ‘ρχεται να το πω στυλ ραπ.» «Τι στυλ ραπ;» λέω εγώ η ανίδεη. «Στυλ ραπ μαμά!»

Αν και τελικά εγκατέλειψε την ιδέα να το πει έτσι, με άφησε να την ηχογραφήσω και να το μοιραστώ στο blog. Τα φωνητικά είναι της Εβελίνας, που με χαρά συμμετείχε στην σκανδαλιά της διασκευής.

Δεν ξέρω τι θα έλεγε Ο Νίκος Γκάτσος αν μπορούσε να το ακούσει. Όμως δεν είναι και λίγο το ότι την ενέπνευσε να κάνει το ποίημα του δικό της!

Κοίτα με στα μάτια στυλ ραπ:

Το post Διαγωνισμός απαγγελίας ποιήματος; Το ‘χουμε! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η Εβίτα γράφει έκθεση Αγγλικών για το σχολείο. Κανονικά θα έπρεπε να την είχε γράψει στην τάξη, μόνο που εκείνη την ημέρα ήταν άρρωστη και έμεινε σπίτι. Και έτσι έπρεπε να την κάνει μόνη της.

Το θέμα ήταν «η περιοχή μου». Δεν της πολυάρεσε. Φυσούσε και ξεφυσούσε. Αφού έγραψε: «H περιοχή μου είναι όμορφη. Έχει πάρκα και εκκλησίες. Έχει σουβλατζίδικο, σούπερ-μάρκετ, σχολείο και περίπτερα» κόλλησε. Δεν ήξερε τι άλλο να γράψει για την περιοχή μας για να γεμίσει τις υπόλοιπες γραμμές που έμεναν!

– Μαμά;
– Ναι.
– Αν ήμουν τώρα στην τάξη, θα ρώταγα την κυρία αν μπορώ να γράψω και πράγματα από το μυαλό μου.
– Ναι ε;
– Ναι. Και θα μου έλεγε ναι. Μας αφήνει να γράφουμε πράγματα από το μυαλό μας.
– Ε γράψε πράγματα από το μυαλό σου τότε!
– Με αφήνεις;
– Εγώ; Ναι! Αν σε αφήνει η κυρία σου, εγώ τι πρόβλημα να έχω;

Έλαμψαν τα μάτια της. Πήρε το στυλό και έγραψε: «Υπάρχει ένα Allou Fun Park μεταξύ του γυμναστηρίου και της λίμνης».

– Έχουμε και πάρκο και λίμνη στην περιοχή μας Εβίτα; Ουαου!
– Ναι!
– Να σου πω… Αφού έχουμε λίμνη, γιατί δεν το κάνεις πιο ενδιαφέρον, γράφοντας ότι στη λίμνη μας μένει το τέρας του Λοχ Νες;
– ΤΕΛΕΙΑ ΙΔΕΑ ΜΑΜΑ. ΤΕΛΕΙΑ ΙΔΕΑ!

Το γράφει. «Στη λίμνη ζει το τέρας του Λοχ Νες». Δεν αρκέστηκε όμως στο τέρας. Πρόσθεσε κι άλλη δράση: «Μετά τη λίμνη υπάρχει ένα στοιχειωμένο σπίτι. Είναι πολύ τρομαχτικό».

Και για κερασάκι στην τούρτα, κάτω από την έκθεση πρόσθεσε και social media buttons.

• Like στο Facebook
• Subscribe
• Follow στο twitter.

Γιατί είτε είμαστε οικογένεια online, είτε δεν είμαστε!

Έτσι  μόλις πατήσω το publish και δημοσιεύσω αυτό εδώ το post, θα βγω στο μπαλκόνι και θα αγναντέψω τη λίμνη, το τέρας του λοχνές και το στοιχειωμένο σπίτι.  Είναι τόσο ενδιαφέρουσα η ζωή στην περιοχή μας!

Εσείς με τη σειρά σας πατήστε like, follow ή subscribe για να μη χάσετε κανένα από τα επόμενα posts μας. Τα καλύτερα δεν έχουν ακόμα γραφτεί!

photo by Panchenks

Το post Παρατηρώντας το τέρας του Λοχ Νες από το μπαλκόνι μου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η ερώτηση της πρώτης άσκησης ήταν: «Νομίζεις ότι βοήθησε το νόμισμα την ανάπτυξη του εμπορίου; Ποια είναι η γνώμη σου;»
Ο διαθέσιμος χώρος για την απάντηση ήταν 7 γραμμές. Η απάντηση της Εβίτας ήταν μονολεκτική: «ΌΧΙ!!!» με τρία θαυμαστικά.

Δεν είχα διαβάσει τη θεωρία, αλλά το να μην βοήθησε το νόμισμα στην ανάπτυξη του εμπορίου, δε μου φαινόταν λογικό. Επιπλέον η απάντηση κανονικά θα έπρεπε να είναι… περιφραστικότερη!

«Εβίτα, τι είναι αυτό; Κάτι δεν μου πάει καλά εδώ. Έχει 7 γραμμές, δεν νομίζω ότι ζήταγε μονολεκτική απάντηση. Φέρε τη θεωρία να δούμε τι λέει.»

Μου φέρνει τη θεωρία. Τη διαβάζουμε μαζί. Η θεωρία πράγματι δεν το αναφέρει ξεκάθαρα. Μιλάει όμως για τα πρώτα νομίσματα. Μιλάει και για την ανάπτυξη του εμπορίου. Σίγουρα θα τους το είχε εξηγήσει και η δασκάλα στην τάξη. Προσπαθώ να της εξηγήσω πώς γίνονταν παλιά οι εμπορικές συναλλαγές: «Εσύ είχες μήλα, αλλά ήθελες πορτοκάλια. Πήγαινες σε κάποιον που είχε πορτοκάλια και ανταλλάσσατε.  Αλλά αυτό γινόταν κάπως περίπλοκο, όταν εσύ είχες μήλα αλλά χρειαζόσουν κάποιου άλλου είδους προϊόντα. Καταλαβαίνεις ποιο ήταν το πρόβλημα;»
«Ναι μαμά.»
«Οπότε τι λες; Τι θα έπρεπε να έχεις απαντήσει στην ερώτηση;»

Παίρνει το βιβλίο σβήνει το «όχι» και ξαναγράφει την απάντηση:

«Ναι! Γιατί ποιο το νόημα να ανταλλάσσεις φακές με πορτοκάλι ας πούμε. Καλύτερα να παίρνεις το ένα (νόμισμα) παρά να το ανταλλάσσεις με κάτι άλλο.»

Ε τι; Το κατάλαβε, δεν το κατάλαβε; Διασκεδάζω πολύ ας πούμε. 

Το post Ποιο το νόημα, ας πούμε; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Χθες η Εβελίνα (έκτη δημοτικού) μου έφερε να ελέγξω κάποιες ασκήσεις της στα μαθηματικά. Οι οδηγίες έλεγαν: Λύνω με  επιμεριστική ιδιότητα.

ΔΕΝ θυμόμουν απ’ έξω τι στο καλό είναι η επιμεριστική ιδιότητα, αλλά διάβασα τη θεωρία.
(Έλα καλέ που δε θυμάστε. Θα σας θυμίσω:)

Σε γενικές γραμμές όμως δεν έχω κανένα πρόβλημα να πω στα κορίτσια ότι δε θυμάμαι τίποτα και να τις βάζω να μου τα θυμίζουν.

Έτσι όταν είδα το παρακάτω clip από το Ο Μικρός Νικόλας Πάει Διακοπές γέλασα πολύ!

Μετά από αγωνιώδη προσπάθεια των γονέων να βρουν και να δώσουν τη σωστή απάντηση καταλήγουν να πουν οι άνθρωποι:

– Άκου Νικόλα. Ψάξε να το βρεις μόνος σου!
– Ναι έχει δίκιο. Για να γίνεις αυτόνομος, πρέπει να τα βγάζεις πέρα μόνος σου.

Ε μα… Τι να πουν; Εξάλλου η καλύτερη απάντηση του 21ου πρώτου αιώνα (που εγώ προσωπικά την έχω σε κάδρο στο γραφείο μου) είναι:

“I don’t know, Google it!”

—-
Ευχαριστώ την Feelgood με την οποία συνεργαστήκαμε για την πρεμιέρα της νέας της ταινίας “Ο Μικρός Νικόλας Πάει Διακοπές”  που μου έδωσε την άδεια να δημοσιεύσω αυτό το clip σε αποκλειστικότητα.

Το post “Πώς είναι το ρήμα συγκατατίθεμαι στο δεύτερο πληθυντικό του παρατατικού;” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Έρχεται η Εβίτα το Σάββατο κρατώντας το βιβλίο της Γλώσσας.

– Μαμά δεν την καταλαβαίνω αυτή την άσκηση.
– Τι δεν καταλαβαίνεις Εβίτα;
– Δεν καταλαβαίνω τι πρέπει να γράψω.
– Εβίτα γιατί δυσκολεύεσαι; Να, το γράφει… Θα φανταστείς ότι γράφεις γράμμα στον Θεό, ο οποίος θα μπορούσε να πραγματοποιήσει όλες σου τις επιθυμίες. Ξεκίνα από την πρώτη ερώτηση. Αν έγραφες ένα γράμμα στον Θεό, τι θα του ζητούσες πιο πολύ από όλα για σένα; Ποια θα ήταν η μεγαλύτερη επιθυμία για τον εαυτό σου;

Παίρνει το μολύβι και γράφει…

Θα ήθελα να γίνω σαν την αδερφή μου.

Το post Ένα παιδί (η 9χρονη κόρη μου) γράφει στον Θεό δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Από τότε που τα κορίτσια ήταν μικρά, ο στόχος μου ήταν να τα βοηθήσω να ανεξαρτητοποιηθούν και να μη με χρειάζονται. Καμιά φορά για εμάς τους γονείς η σκέψη ότι τα παιδιά δε μας χρειάζονται είναι τρομαχτική – αλλά δεν θα έπρεπε. Εγώ πάντα λέω, «Ας με αγαπάνε και ας μη με χρειάζονται».

Έτσι οτιδήποτε έκανα, εμπεριείχε το ζητούμενο στόχο της ανεξαρτησίας. Από απλά πράγματα όπως το πώς να μάθουν να αυτοεξυπηρετούνται στην κουζίνα, μέχρι το πώς να σκέφτονται για να καταλήγουν σε αποφάσεις, προκειμένου να αρχίσουν να αναπτύσσουν τους μυς των αποφάσεών τους – όπως τους αποκαλώ εγώ.

Ένα από τα θέματα που με απασχολούσε πριν καν αρχίσουν σχολείο ήταν το θέμα της μελέτης στο σπίτι. Από τότε που ήταν ακόμα μωρά έλεγα ότι όταν θα αρχίσουν το σχολείο δε θα καθόμουν να τις διαβάζω εγώ. Δε με ενδιέφερε απλά να μπει η γνώση στο μυαλουδάκι τους, με ενδιέφερε πώς θα έμπαινε αυτή η γνώση στο μυαλουδάκι. Ήθελα να μελετούν μόνα τους και να μην είμαι εγώ εκείνη που θα τα πιέσει να το κάνουν.

Προσπάθησα λοιπόν από την πρώτη μέρα του Δημοτικού, να τις βοηθήσω να αποκτήσουν καλές συνήθειες διαβάσματος. Να είμαι παρούσα, να είμαι διαθέσιμη για βοήθεια, αλλά να μην τις «διαβάζω» εγώ. Δεν ξέρω αν είμαι τυχερή ή αν κάτι έκανα σωστά, πάντως «αποστολή εξετελέσθη» και τώρα πια, στην Τετάρτη και στη Δευτέρα δημοτικού, έχουν αναλάβει την ευθύνη των υποχρεώσεών τους στο θέμα των διαβασμάτων. Εκείνο που κάνω – όχι κάθε μέρα λόγω συνθηκών αλλά τις περισσότερες μέρες – είναι να τσεκάρω τα μαθήματά τους. Έτσι διαπιστώνω η ίδια την πρόοδό τους, είμαστε «στην ίδια σελίδα» και καταλαβαίνουν ότι νοιάζομαι και ενδιαφέρομαι.

Παρ’ όλο που το αντικείμενο των σπουδών μου είναι στο χώρο της εκπαίδευσης, πάντα αναρωτιέμαι αν η στάση μου σε διάφορα θέματα του σχολείου είναι σωστή και πάντα προσπαθώ να την τεκμηριώσω. Όταν λοιπόν συναντάω εκπαιδευτικούς, ρωτάω πάντοτε την άποψή τους για τα θέματα που με απασχολούν. Έτσι πριν από λίγες μέρες που προσκλήθηκα να γνωρίσω από κοντά τα εκπαιδευτήρια Ο Πλάτων μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω μία συζήτηση σε βάθος για το συγκεκριμένο θέμα με τον κύριο Γιώργο Κολιούση, που είναι εκπαιδευτικός στην Πρώτη δημοτικού. Αφού λοιπόν του συστήθηκα και του είπα δυο λόγια για μένα τον ρώτησα ξεκάθαρα: «Πρέπει να βοηθάμε το παιδί να διαβάσει; Ή να το αφήνουμε να είναι ανεξάρτητο;»

Ο κύριος Κολιούσης κατ’ αρχήν μου εξήγησε ότι η Πρώτη δημοτικού είναι μία τάξη με ιδιαίτερη σημασία. Και ότι στην Πρώτη υπάρχουν κάποια στοιχήματα που αν δεν τα κερδίσεις, το παιδί μπορεί να δυσκολευτεί στα επόμενα χρόνια και να αρχίσει να αισθάνεται ότι κάνει καταναγκαστικά έργα που πηγαίνει σχολείο.

«Όταν τα παιδιά φεύγουν από το νηπιαγωγείο και πηγαίνουν στην Πρώτη τα καθηλώνεις στα θρανία, όσο ελεύθερο κι αν είναι το πρόγραμμά σου, όσο κι αν κάνεις μία μαθητοκεντρική διδασκαλία. Στην πραγματικότητα τους αλλάζεις όλη τους τη ζωή. Στην Πρώτη, η περισσότερη δουλειά γίνεται στο σχολείο – ή τουλάχιστον έτσι πρέπει να γίνεται. Ο δάσκαλος κάνει το μάθημά του, τα παιδιά εκφράζουν τις απορίες τους και όταν επιστρέφουν στο σπίτι έχουν απλά να εξασκηθούν σε αυτό στο οποίο είναι ήδη προετοιμασμένα. Έτσι αφού ξεκουραστούν, παίξουν, μιλήσουν με τους γονείς τους, έχουν να κάνουν μια μικρή επανάληψη σε αυτά που έχουν ήδη προετοιμαστεί από τον δάσκαλο.

Σε αυτή την ηλικία, την πρώτη δημοτικού, τα παιδιά χρειάζονται κάποιον να τα οδηγεί. Την δουλειά την κάνει πάντα το παιδί – οι γονείς δηλώνουν απλά την παρουσία τους. Χρειάζεται δηλαδή ένας διακριτικός έλεγχος χωρίς ασφυκτικά πλαίσια.

Γιατί να υπάρχει αυτός ο έλεγχος; Είναι ένα μυστικό μεταξύ των δασκάλων και των γονέων: Για να προετοιμάσεις το παιδί ότι γυρνώντας στο σπίτι έχει ένα καθήκον, μία συγκεκριμένη δουλειά, ένα χρέος.

Μπορείς να το ρωτάς: ‘Έκανες παιδί μου την αντιγραφή;’ Να δείχνεις όμως ότι το εμπιστεύεσαι! Δε θα πει ψέματα. Άντε να το κρύψει μία φορά. Μπορείς να πεις, ‘Θα σε αφήσω για λίγο, πρέπει να μιλήσω λίγο στο τηλέφωνο.’ Απλά να ξέρει ότι κάποιος ξέρει ότι κάνει αυτή τη δουλειά.

Ο έλεγχος αυτός είναι στην ουσία έλεγχος δύο προσώπων. Του παιδιού, αν έχει μάθει, και του δασκάλου. Γιατί εγώ σαν δάσκαλος μπορεί να λέω ‘το παιδί είναι πανέτοιμο’ δεν πρέπει όμως κι εσείς, στη βάση μιας ισότιμης και ειλικρινούς σχέσης να με ελέγξετε; Δηλαδή όντως κάνω αυτά που έχω πει ότι θα κάνω;

Και μετά σιγά-σιγά τα παιδιά θα πάρουν τη σειρά τους και θα πηγαίνουν σπίτι και να κάνουν τα μαθήματά τους. Και σε επόμενες τάξεις θα έχουν μάθει να κάνουν τη δουλειά μόνα τους. Σε μερικές περιπτώσεις θα χρειαστούν περισσότερο τη βοήθεια των γονέων. Π.χ. μπορεί οι γονείς να χρειαστεί να τα βοηθήσουν να ψάξουν κάτι στον υπολογιστή ή σε μία εγκυκλοπαίδεια. Ή μπορεί ένας δάσκαλος να πει στους γονείς ‘πηγαίνετέ τα μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία, βάλτε τα να διαλέξουν κάποια βιβλία. Βάλτε τα το βράδυ να σας διαβάσουν ένα παραμύθι.’

Πάντοτε όμως χρειάζεται μέτρο. Ούτε υπερβολικός έλεγχος, ούτε να τα αφήσουμε όλα στην τύχη.»

Κάπως έτσι νομίζω ότι έγιναν τα πράγματα και στη δική μας την περίπτωση στην Πρώτη και τώρα όντως τα παιδιά έχουν αναλάβει την ευθύνη των υποχρεώσεών τους. Ωστόσο μου δημιουργήθηκε ένα εύλογο ερώτημα το οποίο και έθεσα:

«Κι αν οι γονείς τα έχουν κάνει θάλασσα; Αν προσπάθησαν να βοηθήσουν τα παιδιά με το λάθος τρόπο και τα πράγματα έχουν ξεφύγει; Υπάρχει τρόπος να διορθωθούν;»

Η απάντηση ήταν καθησυχαστική:

«Έχω μάθει το εξής: Ό,τι και να γίνει, κάθε βράδυ έρχεται το σκοτάδι και κάθε πρωί έρχεται το φως. Κάθε μέρα είναι μία καινούργια μέρα. Μπορείς να ξεκινήσεις πάντοτε από την αρχή. Με τα παιδιά δεν υπάρχει μαγικό ραβδάκι. Πρέπει πάντα να έχεις υπομονή. Όταν νομίζεις ότι έχεις φτάσει τα όριά σου, χαμήλωσε λίγο ακόμα τον πήχη και δώσε μία τελευταία ευκαιρία στην τελευταία ευκαιρία. Έτσι πρέπει να το βλέπουμε πάντα. Είναι παιδιά. Δεν είναι μηχανήματα, δεν είναι ένας εκτυπωτής που έχει χαλάσει και είτε θα σου εκτυπώσει τη σελίδα είτε όχι, είναι παιδιά. Οφείλουμε να είμαστε υπομονετικοί, να επιμένουμε και να βλέπουμε τα πράγματα πάντα θετικά και αισιόδοξα.»

——–
Ευχαριστώ τον κύριο Κολιούση για τις πολύτιμες πληροφορίες που μοιράστηκε μαζί μου αλλά και για το θετικό μήνυμα που όλοι χρειάζεται να θυμόμαστε: «Η κάθε μέρα είναι μια καινούργια μέρα και μπορείς να ξεκινήσεις πάντοτε από την αρχή.»

Κάντε κλικ ΕΔΩ ή στο παρακάτω κουμπί και θα σας στείλω ένα απόσπασμα από το βιβλίο μου Επιστροφή στα Σχολεία: Πλήρης Οδηγός για γονείς, στη στιγμή!

Photo by ND Strupler

Το post Διάβασμα στο σπίτι: Βοηθώντας τα παιδιά να αποκτήσουν καλές συνήθειες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Θέμα: Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μας

Κάθε χρόνο στολίζουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σπίτι μας. Το στολίσαμε λίγες μέρες πριν. Βοήθησαν στο στόλισμά του η αδελφή μου, η μαμά μου, η γιαγιά μου, μια φίλη μου, και φυσικά η αφεντομουτσουνάρα μου. 

Του βάλαμε καινούργια στολίδια και παλιά. Τοποθετήσαμε τη φάτνη κάτω από το δέντρο και τα πακέτα με τα δώρα δίπλα στο τζάκι.

Τοποθετήσαμε το δέντρο δίπλα στο γραφείο της μαμάς. Όταν τελειώσαμε το στόλισμά του, καμαρώσαμε το τη δουλειά μας και βάλαμε τέρμα τη μουσική.

Το διατηρήσαμε στολισμένο από τις 1/12 ως τις 6/1. Μου άρεσε πολύ να το βλέπω στολισμένο.

Η δασκάλα της Εβίτας θα πρέπει, αν μη τι άλλο,  να διασκεδάζει. Και εγώ φεύγω αυτή τη στιγμή για να πάω στο ραντεβού που έχω μαζί της για “βαθμούς” τριμήνου. Αναρωτιέμαι τι να την ρωτήσω. Ξέρω ‘γω κάτι σαν: “Τι κάνει η κόρη μου, η αφεντομουτσουνάρα;”

Πάντως ο βαθμός στην έκθεση ήταν:

Βαθμολογία

photo by Alan Cleaver

Το post Δωρεάν διασκέδαση για δασκάλες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Από το facebook

Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα στη συνάντηση δασκάλας γονέων και είδα την εργασία τοιχοκολλημένη στην τάξη της, μαζί με εκθέσεις άλλων συμμαθητών της. Όλοι στο σχολείο την βλέπουν δηλαδή, μόνο το internet δεν μπορούσε να τη δει! Αδικία! Μου ξαναήρθε η επιθυμία να τη βάλω στο blog μου.

Έτσι κάποια στιγμή που η άμυνά της ήταν χαλαρή (=έτρωγε πίτσα) είπα μουρμουρίζοντας: “Λέω τελικά να τη βάλω εκείνη την καλοκαιρινή σου έκθεση στο blog μου, εντάξει;” Και εκείνη είπε, “ΕΝΤΑΞΕΙ”!

Και να λοιπόν που τη δημοσιεύω. Μπορεί να θέλετε να διαβάσετε και τις δικές μου εντυπώσεις από το καλοκαίρι και να συγκρίνετε τις δυο πλευρές. Πάντως με συναρπάζει ιδιαίτερα που μπορώ να δω ποιες είναι οι αναμνήσεις που έμειναν χαραγμένες στη μνήμη της. Πρόκειται για τις στιγμές που περάσαμε με τους φίλους μας και τα παιδιά τους, που ήρθαν να μας επισκεφτούν. Δεν ήταν οι περισσότερες, αλλά ήταν απ’ όσο φαίνεται οι πιο διασκεδαστικές. Επίσης γελάω πολύ που έχει βάλει (εν γνώσει της) όλες αυτές τις αγαπημένες στιγμές σαν να συνέβησαν την ίδια μέρα!

Αναμνήσεις του καλοκαιριού, από την Εβελίνα

Το καλοκαίρι το πέρασα στην Εύβοια με την οικογένεια και τους φίλους μου. Όλα ξεκίνησαν ένα ηλιόλουστο καλοκαιρινό πρωινό όταν φορτώσαμε τις βαλίτσες μας στο αυτοκίνητο. «Γρήγορα, η βασίλισσα του καλοκαιριού δεν επιτρέπει καθυστερήσεις» λέω αυστηρά. «Ναι μεγαλειοτάτη» είπε η Εβίτα προσπαθώντας να κρύψει το γέλιο της.

«Ώρα να φεύγουμε κορίτσια» λέει η γιαγιά μου, βλέποντάς μας να παίζουμε.

«Κάστρο σού έρχομαι» είπα γελώντας.

Μετά από δύο ώρες φτάσαμε στο εξοχικό μας. Ή όπως το αποκαλώ εγώ «το κάστρο». Ύστερα από λίγο καιρό ήρθαν και οι γονείς μου. Το βράδυ φάγαμε πίτσα και πέσαμε για ύπνο. Την επόμενη μέρα ήρθαν στην Εύβοια και κάποιοι φίλοι μας: Ο Γιώργος ο ζωηρός, ο Παναγιώτης το 4χρονο μωράκι, ο Άρης που δεν του αρέσει να χάνει, ο Αλέξανδρος ο ριψοκίνδυνος, η Σοφία η σοβαρή και η Άννα η ντροπαλή.

Εκείνη την ημέρα πήγαμε στη Χρυσή Ακτή και παίζαμε στη θάλασσα και επειδή ήμασταν καλά παιδιά μας ανέβασαν σε ένα φουσκωτό καναπέ και μας είπαν να κρατηθούμε. Αμέσως ένα σκάφος άρχισε να μας τραβάει, πάνω κάτω αριστερά δεξιά. Μας άρεσε τόσο και θέλαμε και δεύτερη γύρα.

Μετά πήγαμε στα Λιχαδονήσια και φάγαμε λουκάνικα και πατάτες. Ο Γιώργος και η Εβίτα έπιασαν κουβαδάκια κι άρχισαν τη δουλειά. Τέλος έφτιαξαν ένα κάστρο με ένα άνοιγμα και ένα πέρασμα. Ο Παναγιώτης ήθελε και αυτός κάστρο. Έβαλα τον μπαμπά μου να φτιάξει μία μπανιέρα και την έφτιαξε. Ο Παναγιώτης όμως ήθελε σαν του Γιώργου το κάστρο, έτσι αντάλλαξαν κάστρα.

Το απόγευμα πήγαμε για ιππασία και υπήρχε και ένα ελεύθερο πόνυ που μας έτρωγε τα κορδόνια. Είδα ένα άλογο που γελάει και είχε κάτι δόντια… Το άλογο που ανέβηκα λεγόταν Σόφι και δεν ξεκινούσε αν δεν ήταν πρώτη.

Το βράδυ πήγαμε να φάμε σε μία πιτσαρία. Ο Άρης συνεχώς μου έλεγε ότι ήταν πρωί για να μου τη σπάσει. Όταν φάγαμε πήραμε κρέπες κι επειδή αργούσαν έκανα γιόγκα (= έκανε ωμ ωμ προσπαθώντας να επηρεάσει τη ταχύτητα παρασκευής).

Ε μα πια σκάσαμε, τόσο μεγάλη κρέπα.

Το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου!

The END!

Το post Το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής της δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.