Εχθρούς δεν ξέρω αν έχω, αλλά θέση πάντα παίρνω. Και όταν παίρνεις θέση θα ακούσεις και θετικά και αρνητικά σχόλια. Ο μόνος τρόπος για να μην ακούσεις κανένα αρνητικό σχόλιο είναι να γίνεις αόρατος και να ζεις στη σκιά.

Και παρ’ όλο που κανείς δε θέλει να ζει στη σκιά, τα αρνητικά σχόλια δεν αρέσουν σε κανέναν…

Με τη μεγάλη μου κόρη την Εβελίνα μας συνδέει κάτι κοινό: Μας αρέσει να εκφραζόμαστε και να γράφουμε online. Τον τελευταίο καιρό γράφει ιστορίες στο  Tumblr και άλλες online πλατφόρμες.

Και όπως είπαμε, όταν βγάζεις τον εαυτό σου εκεί έξω, υπάρχει η πιθανότητα να συνειδητοποιήσεις ότι η δουλειά σου δεν αρέσει.  Ή να ακούσεις κακοήθειες. Αυτό δε συμβαίνει μόνο στο διαδίκτυο, συμβαίνει παντού.

Επίσης αυτό δεν συμβαίνει μόνο στους ανθρώπους που έχουν blog ή γράφουν κείμενα. Μπορεί να συμβεί σε όλους γιατί όλοι έχουν κάποια μικρή ή μεγάλη παρουσία online μέσω Facebook, Instagram ή άλλης πλατφόρμας.

Στο διαδίκτυο δίνεται επίσης η ευκαιρία σε κάποιους να κρυφτούν πίσω από την ανωνυμία τους και να πουν πράγματα που μπορεί να μην τα έλεγαν μπροστά σου.

Σε εμένα αυτό έχει συμβεί κάποιες φορές, αλλά όχι πολλές.  Μια φορά για παράδειγμα είχα πάρει θέση για κάποιο πολιτικό θέμα, παρ’ όλο που ήξερα ότι θα χτυπήσω ευαίσθητες χορδές. Αντιπαθώ την πολιτική αλλά εκείνη την περίοδο το θεωρούσα υποχρέωσή μου να πω τη γνώμη μου και να πάρω θέση,  όποιες κι αν ήταν οι συνέπειες. Εννοείται λοιπόν ότι άρχισα να δέχομαι αρνητικά σχόλια, τόσο επώνυμα όσο και ανώνυμα.

Πέρα όμως από τα πολιτικά θέματα, να ένα ενδεικτικό παράδειγμα αρνητικού σχολίου που έχω πάρει:  Όταν έγραψα το post για το πώς να ντύσουμε τα σχολικά βιβλία με διαφανές πλαστικό (που έχει αγαπηθεί πάρα πολύ γιατί έχει βοηθήσει πολύ κόσμο) έλαβα το εξής μήνυμα:

Δεν είναι δηλαδή μηνύματα τύπου “σε μισώ” αλλά είναι ελαφρώς ειρωνικά, λίγο στο πνεύμα “έχω κάθε δικαίωμα να κάθομαι και να κριτικάρω γιατί ποια είσαι εσύ για να έχεις blog;”

Μερικά σχόλια είναι λίγο πιο κακοήθη, αλλά συνήθως κυμαίνονται σε αυτή την κλίμακα.

Στην αρχή του καλοκαιριού η Εβελίνα πήρε ένα αρνητικό σχόλιο που αφορούσε ένα βίντεο που είχε δημοσιεύσει. Στο βίντεο είχε ηχογραφήσει τον εαυτό της να τραγουδάει και ως αποτέλεσμα και πήρε το παρακάτω αρνητικό σχόλιο:

Μετάφραση:
“Ακούγεσαι σαν σκ*τά, τα φωνητικά σου είναι απαίσια, συνέχισε να έχεις ένα σκ*τένιο λογαριασμό στο tumblr που γράφει για το ninjago και μείνε μακριά από το voice acting”.

Επειδή κάθε φορά που μου συμβαίνει κάτι αρνητικό στο διαδίκτυο, το μοιράζομαι πάντα με τις κόρες μου, αισθάνονται κι εκείνες άνετα να μοιραστούν τις δικές τους  αντίστοιχες “περιπέτειες”. Έτσι ήρθε και μου το έδειξε. Ήξερε τι θα της πω γιατί το έχουμε ξανασυζητήσει. Θα της έλεγα να μην του απαντήσει, όπως δεν απαντάω κι εγώ σε αντίστοιχα κακοήθη σχόλια. Λένε “don’t feed the trolls” μη δίνεις τροφή στα trolls δηλαδή, γιατί η απάντησή σου του δίνει πάτημα να απαντήσει συνεχίζοντας να διασπέρνει αρνητική ενέργεια.

Αλλά το “don’t feed the trolls” είναι σχετικό. Αν κάποιος σου γράψει ένα αρνητικό σχόλιο στο blog σου, μπορείς να επιλέξεις να μην το δημοσιεύσεις – και να τελειώσεις εκεί.

Φυσικά αυτός δεν είναι ο μόνος τρόπος να το χειριστείς. Μπορείς να επιλέξεις να απαντήσεις. Εγώ συνήθως δεν δημοσιεύω αρνητικά σχόλια στο blog μου (όπως το παραπάνω για το παλτό). Δεν με ενοχλούν, ίσα – ίσα που τα αρχειοθετώ και τα κρατάω γιατί στο μέλλον μπορεί να θελήσω να γράψω κάτι σχετικό (όπως σήμερα)! Αλλά δε θα επιτρέψω τη δημοσίευση του ειρωνικού σχολίου κάτω από το ωραίο μου post,  με τον ίδιο τρόπο που δεν θα άφηνα κάποιον να μπει στο σπίτι μου και πετάξει τα σκουπίδια του στο πάτωμα. Είναι δικό μου το σπίτι και το θέλω καθαρό!

Έτσι λοιπόν όταν η Εβελίνα μου έδειξε το σχόλιο η γνώμη μου ήταν να το σβήσει ή να το αγνοήσει.

Η απάντησή της ήταν “θα το σκεφτώ”.

Λίγες ώρες μετά, μου είπε ότι το σκέφτηκε και τελικά… του απάντησε.

Πριν να σας γράψω την απάντησή της, να πω ότι χαίρομαι που με παράκουσε, όσο κι αν ακούγεται περίεργο. Δε θέλω τα παιδιά μου να κάνουν ό,τι τους λέω. Θέλω να ακούνε την άποψή μου, θέλω να την λαμβάνουν υπ’ όψιν τους, θέλω να ξέρουν ότι “ξέρω τι λέω”, αλλά περισσότερο από όλα θέλω να αποφασίζουν για τον εαυτό τους.

Δεν θέλω να υπάρχει κανείς στη ζωή τους, γονιός, φίλος, συγγενής ή σύντροφος που να τις επηρεάζει τόσο ώστε να χάνουν τον εαυτό τους. Ας κάνουν και λάθος, δεν πειράζει. Τα λάθη έχουν αξία γιατί παίρνεις μαθήματα. Εξάλλου καλύτερα να κάνεις λάθος, παρά να χάσεις την ικανότητα να σκέφτεσαι να αξιολογείς και να αποφασίζεις.

Θα γράψω εδώ κατευθείαν τη μετάφραση της απάντησης. Του έγραψε λοιπόν.

Ευχαριστώ! ^^

ΟΚ, αλλά για να σοβαρευτούμε, δεν είμαι εδώ για να ξεκινήσω κανένα δράμα και δε θέλω να το συνεχίσω. Θέλω όμως να πω δυο λόγια.

Δεν… με νοιάζει;

Δεν είμαι υποχρεωμένη να ακούω τον κάθε τυχόντα στο internet να μου λέει ότι είμαι χάλια. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος.

Χαίρομαι όμως που συνέβη σε μένα για δύο λόγους:

1. Ήμουν εγώ και όχι κάποιος άλλος. Ξέρω ότι η πλειοψηφία των φίλων μου είναι ευαίσθητοι σε τέτοια πράγματα και μπορεί να είχε κάνει κακό στην υγεία τους. Δεν ξέρεις τι είδους πρόβλημα δημιουργείς σε αυτόν που στέλνεις κάτι τέτοιο και δεν έχεις κανέναν τρόπο να γνωρίζεις αν θα είχα πάθει νευρικό κλονισμό. Αυτό που έκανες είναι ανώριμο και απάνθρωπο.
2. Και νούμερο 2, πήρα το πρώτο μου ανώνυμο hate σχόλιο, μου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσω για το θέμα.

Δεν έχεις ιδέα πόσο πληγώνονται κάποιοι με τέτοια πράγματα.

Δεν είσαι “cool” ή “ανώτερος” κα δεν είναι “δικαίωμά σου” να στέλνεις μηνύματα μίσους. Είσαι απλά απόλυτα ανώριμος και αγενής.

Και εϊ, υπάρχει λόγος που λέγεται ανώνυμο hate. Οι άνθρωποι πίσω από αυτά τα μηνύματα το ξέρουν ήδη.

Αλλά όχι, αυτό δεν είναι ένα μήνυμα προς όσους στέλνουν μηνύματα μίσους. Οι άνθρωποι αυτοί δεν χρειάζονται απάντηση, ειδικά από κάποιον που “ακούγεται σαν σκ*τα”.

Αυτό είναι ένα μήνυμα προς όσους λαμβάνουν ανώνυμα μηνύματα μίσους, και θέλω να ξέρετε ότι δεν είστε μόνοι.

Όπως είπα, υπάρχει λόγος που οι άνθρωποι αυτοί κρύβονται πίσω από τη μάσκα του ανώνυμου.  Μην το αφήσετε να σας επηρεάσει. 💜

Συμπέρασμα

Δεν υπάρχει ένας μόνος σωστός τρόπος για να απαντήσετε στα αρνητικά σχόλια στο internet. Μπορείτε να επιλέξετε να τα αγνοήσετε, μπορείτε να απαντήσετε με ευγένεια, μπορείτε να τα αξιοποιήσετε για να εμπνεύσετε άλλους ή μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε για να φτιάξετε ένα ολόκληρο τραγούδι (δείτε ενσωματωμένο βίντεο παρακάτω).

Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορείτε να ελέγξετε τη συμπεριφορά ή τις πράξεις των άλλων. Μπορείτε μόνο να ελέγξετε πώς θα αντιδράσετε (ή δε θα αντιδράσετε) εσείς. Ό,τι κι αν επιλέξετε να κάνετε όμως, να την ακούτε την Εβελίνα και μην αφήσετε κανένα αρνητικό σχόλιο να σας επηρεάσει!

Το post Πώς αντιδράς στα αρνητικά σχόλια στο internet? δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το γεγονός όμως ότι μία μαμά έχει αποφασίσει – είτε συνειδητά είτε λόγω συνθηκών – να μείνει σπίτι και να μεγαλώσει τα παιδιά, δεν μειώνει την αξία της.

Έπεσα πριν από λίγο καιρό πάνω σε ένα Facebook live βίντεο του Jon Acuff. Ο Jon είναι συγγραφέας 5 βιβλίων best-seller, ομιλητής, blogger και με πολλή δυνατή παρουσία στα social media. Έχει δυο κόρες στην ηλικία των δικών μου και έτσι συσχετίζομαι πολύ με αυτά που κατά καιρούς μοιράζεται για την οικογένειά του. Ζουν στο Tennessee και η σύζυγός του δεν εργάζεται. Νιώθει καλά που είναι «μόνο μαμά» και εκνευρίζεται όταν οι άλλοι υπονοούν ότι αυτό δεν είναι αρκετό.

Ο Jon μοιράζεται τις σκέψεις του για το θέμα στο πολύ δυνατό βίντεο που που έχω ενσωματώσει πιο κάτω.

Δείτε το.

Τα αγαπημένα μου σημεία:

✔ Μία από τις πιο εκνευριστικές ερωτήσεις που δέχεται η σύζυγός μου από άλλους είναι τι άλλο κάνει εκτός από το να είναι μαμά. Και όταν εκείνη τους απαντάει με ενθουσιασμό ότι κάνει αυτό που πάντα ήθελε να κάνει, η έκφρασή τους είναι σαν να υποδηλώνει ότι αυτό δεν είναι αρκετό. Κι έτσι σήμερα θέλω να σας πω ότι αν είστε μαμά και αυτό είναι το όνειρό σας, είναι αρκετό. Έχετε ήδη αρκετή αξία.

✔ Καμιά φορά πέφτουμε στην παγίδα ότι αυτό που κάνουμε δεν είναι αρκετό γιατί συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους. Το σκεπτικό ότι «το γρασίδι είναι πιο πράσινο από την άλλη πλευρά του φράχτη» υπήρχε πάντα. Τώρα όμως εξ’ αιτίας των social media βλέπουμε πέρα από το φράχτη εκατομμυρίων άλλων αυλών. Αυτό μας κάνει να σκεφτόμαστε: Η ζωή τους είναι τέλεια ενώ η δική μου όχι.

✔ Με τη λογική μας ξέρουμε ότι βλέπουμε ένα μόνο στιγμιότυπο από τη ζωή τους αλλά όταν σκρολάρουμε στο Facebook ή στο Instagram πέφτουμε πάνω σε τέλειους γονείς.  Και αρχίζουμε χωρίς να το θέλουμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας μαζί τους. Να θυμάστε ότι αυτό είναι μόνο ένα στιγμιότυπο. Και συχνά από την άλλη πλευρά υπάρχει μεγάλη ακαταστασία που δε βλέπουμε. Βλέπουμε την επεξεργασμένη εκδοχή της ζωής κάποιου.

✔ Αν είσαι μαμά, κάνεις ήδη αρκετά. Αλλά ίσως και να υπάρχουν και άλλα πράγματα που θέλεις να κάνεις. Μπορεί να θέλεις να είσαι μαμά και να χτίσεις μια επιχείρηση. Να είσαι μαμά και να γράψεις και ένα βιβλίο. Να είσαι μαμά και να γίνεις fitness coach. Καμιά φορά ξεχνάμε ότι η ένταση με την οποία κυνηγάμε τους στόχους μας αλλάζει ανάλογα με τις περιόδους της ζωής. Αν έχεις μικρά παιδιά αυτό αποτελεί μία κρίση. Είναι μια υπέροχη κρίση… Το να κάνεις παιδιά είναι μία κρίση που σε αποδιοργανώνει από κάθε τι άλλο στη ζωή σου.  Έχεις φτιάξει τη ζωή σου όπως θέλεις και νομίζεις ότι ξέρεις πώς θα προχωρήσει και μετά αποκτάς παιδί και αρχίζει να επικρατεί μια τρέλα. Και έτσι πρέπει. Πρόκειται για κρίση. Είναι μια υπέροχη κρίση όμως. Και πρέπει να ξέρεις ότι αργότερα θα αλλάξουν τα πράγματα.

✔  Ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα. Νόμιζα ότι ότι αυτή η έκφραση ήταν κλισέ κι όμως περνάει τόσο γρήγορα. Έχω μία μόνο ευκαιρία να ζήσω την παιδική τους ηλικία. Επιχειρηματικές ευκαιρίες; Βιβλία; Ομιλίες; Έχω κι άλλες ευκαιρίες. Αλλά έχω μία μόνο ευκαιρία να ζήσω την παιδική τους ηλικία.

✔ Αν είστε νέες μαμάδες και σκέφτεστε «Έχω τόσα πράγματα να κάνω και δεν μπορώ να τα κάνω» μην ανησυχείτε. Είναι μια προσωρινή περίοδος. Τώρα έχετε άλλα πράγματα για τα οποία να τρέξετε, την οικογένειά σας. Αν είστε μαμάδες, έχετε ήδη αρκετή αξία. Αν είστε μαμάδες και μεγαλώνετε μόνες τα παιδιά σας, είστε σούπερ-ηρωίδες. Οι μαμάδες που γνωρίζω που μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους είναι απίστευτες. Έχετε αρκετή αξία. Θέλω να το θυμάστε αυτό.

✔ Αν γνωρίζετε κάποια μαμά που νομίζετε ότι χρειάζεται να ακούσει αυτά τα λόγια, μοιραστείτε το. Γιατί αυτό είναι το όμορφο κομμάτι των social media. Ότι μπορούμε να μοιραστούμε πράγματα. Μπορούμε να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον με ένα βίντεο ή ένα post ή ένα tweet.

✔ Έχεις ήδη αρκετή αξία.

Photo by Mateus Lunardi Dutra

Το post Ένα μήνυμα στη μαμά που είναι «μόνο μαμά» δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Είναι παιδί Ρώσων μεταναστών που μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη. Όταν ανέλαβε την επιχείρηση με κρασιά του πατέρα του, την έφτασε από τα 5 εκατομμύρια δολάρια έσοδα το χρόνο στα 60 εκατομμύρια δολάρια έσοδα το χρόνο σε λιγότερο από 5 χρόνια. Από τότε, έχει επενδύσει σε διάφορες εταιρείες μεταξύ των οποίων και το Twitter,  το Facebook και το Snapchat, είναι ομιλητής, συγγραφέας 4 βιβλίων κι έχει φτιάξει την VaynerMedia που έχει 650 άτομα προσωπικό και αναπτύσσεται ραγδαία.

Στη συνέντευξη συζητάνε για τα social media και το νέο του βιβλίο και τίποτα δε προϊδεάζει ότι θα πει κάτι που αφορά τους γονείς ή τα παιδιά. Στο 5:41 η δημοσιογράφος του λέει: «Είσαι ο ειδικός, κάνεις εκπομπές στο YouTube, κάνεις το #askgaryvee show, ποιες είναι οι πιο συνηθισμένες ερωτήσεις ή οι μεγαλύτερες παρανοήσεις για τις οποίες έρχονται οι άνθρωποι σε σένα;» Κι εκείνος κάνει στροφή από τα «σοσιαλμιντιακά» και απαντάει:

«Νομίζω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα στον κόσμο είναι ότι οι γονείς των περισσότερων ανθρώπων – με εξαίρεση την Tamara και τον Sasha Vaynerchuck που το έκαναν αυτό για μένα – δεν αναπτύσσουν αυτοπεποίθηση στα παιδιά τους και ως αποτέλεσμα αυτά τα παιδιά δεν πιστεύουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν. Δεν κάνω πλάκα. Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν μου κάνουν ερωτήσεις, στην πραγματικότητα μου ζητάνε να τους δώσω ενθάρρυνση για να τα καταφέρουν, γιατί οι γονείς τους δεν έχτισαν την αυτοεκτίμησή τους».

Ο άντρας δημοσιογράφος λέει: «Με όλο το σεβασμό αυτό είναι λίγο έξω από το δικό σου χώρο». Ο Gary τότε απαντάει: «Όχι δεν είναι – διαφωνώ». Ο δημοσιογράφος διαφωνεί: «Είναι γνώμη μου, έχω εγώ μία έχεις κι εσύ μία». Ο Gary απαντάει «Είναι η γνώμη σου, αλλά τώρα θα σου πω ποια είναι η αλήθεια. Ήμουν μαθητής του D και του F, δεν είμαι και τόσο έξυπνος, έχω γράψει πιο πολλά βιβλία από όσα έχω διαβάσει παρ’ όλα αυτά η συναισθηματική μου νοημοσύνη είναι η βάση αυτού που πρόκειται να γίνει  μια αυτοκρατορία δισεκατομμυρίων δολαρίων αγαπητέ μου».

Παρ’ όλο που όπως αναφέρω συχνά περισσότερο με ενδιαφέρει η ευτυχία των παιδιών μου και όχι η επαγγελματική τους επιτυχία (γιατί γύρω μας υπάρχουν δεκάδες επιτυχημένοι επαγγελματικά που είναι δυστυχισμένοι) αυτό που είπε ο Gary για την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση μίλησε ιδιαίτερα στην καρδιά μου.

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω να γίνω σαν την «μαμά Tamara Vaynerchuck», προσπαθώ όμως κάθε μέρα να «γεμίσω τον κουβά της αυτοεκτίμησης των παιδιών μου ώστε όλος ο υπόλοιπος κόσμος να μην μπορεί να κάνει αρκετές τρύπες ώστε να τον αδειάσει» όπως λέει ο Alvin Price. Και αυτός είναι ο λόγος που γράφω συχνά για αυτοεκτίμηση από τότε που ξεκίνησα αυτό εδώ το blog. Θυμάμαι στην αρχή δίσταζα να γράψω για τέτοια θέματα. Γιατί ούτε ειδική ήμουν, ούτε είχα να επιδείξω κάποιου είδους επιτυχία ως μαμά. Ούτε ακόμα μπορώ να πω ότι τα έχω καταφέρει. Τα παιδιά μου είναι ακόμα μικρά. Μπορεί να αποτύχω!  Καμιά φορά γελάω, γιατί όταν γεννιούνται τα παιδιά μας, μάς λένε συγχαρητήρια. Κάτσε μη λες ακόμα συγχαρητήρια. Πες συγχαρητήρια όταν το παιδί μου θα έχει μεγαλώσει και θα έχει γίνει ένας σωστός άνθρωπος!

Αφού όμως το blog μου είναι το δικό μου ταξίδι μου στη μητρότητα, μοιράζομαι αυτό το ταξίδι με την ελπίδα να φανεί χρήσιμο σε άλλους. Ε, το πολύ-πολύ αν τα παιδιά μου και βγουν «χάλια» (κανονίστε κορίτσια!) να γίνω ένα ωραιότατο παράδειγμα προς αποφυγή. Πάλι κάτι καλό θα βγει!

Ακολουθούν τα 3 top αγαπημένα post μου σχετικά με την αυτοεκτίμηση στα παιδιά:

✔  10 τρόποι για να ενισχύσετε την αυτοεκτίμηση των παιδιών σας
✔  10 τρόποι για να κάνετε τα παιδιά σας να νιώσουν ξεχωριστά
✔  50 θετικές φράσεις για να λέμε στα παιδιά μας

Thank you Gary που κι εσύ με τον τρόπο σου μας θυμίζεις ότι το χτίσιμο της αυτοεκτίμησης στα παιδιά μας θα πρέπει να γίνει η πρώτη μας προτεραιότητα. Ας το βάλουμε στόχο. Θα είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά μας ως γονείς.

Το post Η αυτοεκτίμηση στα παιδιά είναι η λύση (λέει ο Gary Vaynerchuk) δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Επειδή το blog το διαβάζουν και άνθρωποι που δεν είναι εξοικειωμένοι με τα social media (γεια σου μαμά!)  και μπορεί να μην ξέρουν τι είναι τα hashtags, hashtag είναι μια λέξη ή φράση που μπορείς να προσθέσεις στα posts ή στις φωτογραφίες σου ώστε να τις χαρακτηρίσεις. Με αυτό τον τρόπο δίνεις μια πληροφορία με λίγα λόγια, ενώ παράλληλα οι φωτογραφίες σου κατηγοριοποιούνται ώστε να μπορούν να τις ανακαλύψουν περισσότεροι. Για παράδειγμα αν βάλεις hashtag sunset (γράφεται #sunset), εξηγείς ότι είναι φωτογραφία από ηλιοβασίλεμα (και όχι από ανατολή π.χ.) ενώ δίνεις τη δυνατότητα σε άλλους χρήστες που ψάχνουν για ηλιοβασιλέματα να την εντοπίσουν.

Μετά η Εβίτα μου λέει ότι είδε ένα βιντεάκι στο YouTube. Ο ΥouΤuber παρουσίαζε διάφορες φωτογραφίες που είχε βρει στο instagram και τις σχολίαζε. Μεταξύ αυτών αρκετές σέλφι με hashtag: #nomakeup, #I_just_woke_up_like_this, #blessed. Της εξηγώ το σκεπτικό πίσω από αυτά τα hashtags. Ότι δηλαδή οι κοπέλες που ανέβασαν τις  σέλφι υποδήλωναν με αυτόν τον τρόπο ότι είναι τόσο όμορφες που ξύπνησαν έτσι, χωρίς να βάλουν μέικαπ. Και ότι είναι blessed (ευλογημένες) που είναι όμορφες από φυσικού τους!

Στο μεταξύ τελειώνω με το ψήσιμο των pancakes και τα βάζω σε μια πιατέλα. Ξεκινάει η ιεροτελεστία του μοιράσματος. Παίρνει ένα pancake η Εβελίνα, μετά ένα η Εβίτα. Μετά ένα η Εβελίνα, μετά ένα η Εβίτα. Τα μοιράζονται με τον τρόπο που φτιάχναμε ομάδες όταν ήμασταν παιδιά. Που υπήρχαν δύο αρχηγοί και διάλεγαν παίκτες. Πρώτα ο ένας και μετά ο άλλος, πρώτα ο ένας και μετά ο άλλος, μέχρι να μοιραστούν όλοι οι παίκτες. Με την ίδια προσοχή χωρίζονται τα pancakes στο σπίτι μας, γιατί ως γνωστόν μερικά pancakes είναι πιο καλοσχηματισμένα από άλλα και μερικά μεγαλύτερα από άλλα! Κι εγώ είμαι μια παρανοϊκή μαμά που δυσκολεύομαι να μοιράζω τα πράγματα, οπότε οι κόρες μου έχουν υιοθετήσει αυτό το υπέρτατο σύστημα.

Στο τέλος μένει ένα και μοναδικό pancake. Το πιάνει η Εβίτα, το κόβει στα δύο. Παίρνει το μισό και δίνει το άλλο μισό στην αδελφή της.

Νιώθω ότι είμαι μάρτυρας του πιο ξεκαρδιστικού – πλην όμως σοβαρού – θεάματος. Νιώθω επίσης ότι βλέπω μια καλολαδωμένη μηχανή, που δουλεύει τέλεια. Τι πλάκα που έχουν! Πόσο τυχερή είμαι! Τους το λέω:  «Κορίτσια διασκεδάζω πολύ να σας παρακολουθώ. Το σύστημά σας δουλεύει τέλεια! Πάω να ανεβάσω στο Facebook αυτό που μόλις είδα».

«Βάλε hahtag blessed» μου λέει η Εβίτα.

Κοντοστάθηκα. Μα είχε δίκιο! Αυτό σκεφτόμουν, πόσο τυχερή ήμουν που είδα αυτή τη σκηνή. Αυτό το hashtag ταίριαζε! Μόνο που δεν ήθελα βάζοντάς το  να κινδυνεύσω να μπω στην κατηγορία των αυτοαποκαλούμενων blessed. Και κάπως έτσι το post που είχα την πρόθεση να ανεβάσω στο facebook έγινε ολόκληρο post στο blog. Και μού πήρε 7-8 παραγράφους και δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσες-λέξεις όλη αυτή την ώρα που πληκτρολογώ, για να περιγράψω αυτό που νιώθω όταν βλέπω τις κόρες μου (όταν μοιράζονται pancakes και όχι μόνο) και που η Εβίτα είπε με ένα hasthag: #blessed.

Photo by Caterina Guidoni

Το post #blessed δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Την καθοδήγησα στα πρώτα της βήματα στο internet. Της έπιανα το χέρι δείχνοντάς της τα κατατόπια  και τις κακοτοπιές. Της μετέδωσα το πάθος μου για το blogging και ξεκίνησε κι εκείνη το δικό της. Έχουμε κάνει ατέλειωτες συζητήσεις για τα social media, τα blogs, τις online φιλίες, τις online ζήλιες, τι γράφουμε, τι δε γράφουμε, πώς σκεφτόμαστε… Της έχω πει όλα όσα ξέρω…

Όλο αυτό το καιρό, της παραχωρούσα το δικό μου laptop (που στο σπίτι δεν το χρησιμοποιώ καθώς δουλεύω σε desktop) το οποίο βρισκόταν τοποθετημένο στο γραφείο δίπλα μου ή σε κεντρικό σημείο του σπιτιού.

Με εξαίρεση εκείνη τη φορά που… είχε κρυφτεί κάτω από το ριχτάρι, είχα συνηθίσει να την έχω κοντά μου. Να τη βλέπω να γράφει με πάθος, να τη βλέπω να χαμογελάει πίσω από την οθόνη καθώς μιλάει με τους φίλους της, να την ακούω να πετάγεται για να μου λέει τι έγινε ή να με ρωτάει μια λέξη στα Αγγλικά (και συχνά να με εκνευρίζει γιατί διέκοπτε τη ροή των σκέψεών μου καθώς δούλευα).

Φέτος θα πάει Πρώτη Γυμνασίου. Είχε μαζέψει καιρό τα χρήματα για να πάρει δικό της laptop, αλλά είχαμε συμφωνήσει ότι θα το έπαιρνε το καλοκαίρι. Έτσι κι έγινε. To νέο της laptop ήρθε μαζί μας στις διακοπές και επέστρεψε μαζί μας στην Αθήνα, όπου τοποθετήθηκε στο εμφανές γνωστό σημείο του σπιτιού. Για δύο ολόκληρες μέρες. 

Χθες το πρωί μπήκε αποφασιστικά στο γραφείο μου. Μου είπε: «Μαμά, νομίζω ότι είμαι έτοιμη».
Δεν ήξερα για ποιο πράγμα μου μιλούσε: «Τι έτοιμη;» απάντησα.
«Νομίζω ότι είμαι αρκετά ώριμη να πάρω το laptop μου στο δωμάτιό μου».

Στραβοκατάπια.

Φυσικά και είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι από Σεπτέμβριο θα έπαιρνε το laptop της στο δωμάτιό της.
Φυσικά και πιστεύω ότι είναι ώριμη, όσο ώριμος μπορεί να είναι ο καθένας από εμάς με το internet (γιατί συχνά εμείς οι «μεγάλοι» αποδεικνύεται ότι είμαστε οι πρώτοι των ανώριμων).
Φυσικά και την εμπιστεύομαι. Έχω τους κωδικούς της στα πάντα εδώ και μήνες και δε μου έχει περάσει ποτέ από το μυαλό να μπω να την κατασκοπεύσω για να δω τι κάνει.

Αλλά… έφτασε κιόλας η στιγμή; Σαν προχθές ήταν που έγραψε την την πρώτη της λέξη, σαν χθες που σταμάτησα να της φτιάχνω τις κοτσίδες και να που έτσι ξαφνικά φτάνει η στιγμή να πάρει το laptop της και να εγκατασταθεί στο δωμάτιό της… Στο δωμάτιό της, που χρησιμοποιούσε όλα αυτά τα χρόνια μόνο για να κοιμάται και να παίζει. Και όχι και τόσο για να κάθεται στο γραφείο της και να διαβάζει. Τις περισσότερες φορές ερχόταν διαβασμένη από το σχολείο ή αλλιώς έβγαζε να διαβάσει τα μαθήματά της στην κουζίνα παρέα με την αδελφή της για να είμαστε όλοι μαζί. Κάποιες φορές δεν μπορούσαν να συγκεντρωθούν και τότε μόνο έβαζα τα μεγάλα μέσα, τότε μόνο δηλαδή τις έστελνα στα δωμάτιά τους για διάβασμα.

Και τώρα… Τώρα λίγο πριν την εφηβεία, λίγο πριν την Πρώτη γυμνασίου, παίρνει τον υπολογιστή της, «το παράθυρό της στον κόσμο» όπως το αποκαλώ και το τοποθετεί στο δωμάτιό της;  Αυτό σημαίνει ότι θα ΞΑΝΑΒΓΕΙ ΑΠΟ ‘ΚΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟ 2021 ΣΤΑ 18 ΤΗΣ!

(Φυσικά και δε θα γίνει έτσι, αλλά επιτρέψτε μου να υποδεχτώ το νέο αυτό ορόσημο στη ζωή μας με λίγη δόση υπερβολής και να ανακατέψω τη συγκίνηση με το χιούμορ).

✔ Εβελίνα ξέρω ότι διαβάζεις το post.
✔ Να τραβάς καμιά selfie να σε βλέπω πώς μεγαλώνεις!
✔ Τον Ιανουάριο που γίνεσαι 13 θα τα λέμε και στα social media. Follow me σε όλα. Θα φτιάξω και Snapchat!
✔ Να γράφεις στο blog σου να μαθαίνω τι κάνεις!
✔ Θα τα λέμε και στο chat!

———–

UPDATE: Λίγο πριν να δημοσιεύσω αυτό το post μου μίλησε στο chat.

Είχαμε πει βέβαια καλημέρα και νωρίτερα από κοντά, αλλά καθώς έχουμε κανόνα στο σπίτι μας ότι οι συσκευές με οθόνες ανοίγουν πάντα μετά τις 10.00 το πρωί, περίμενε να περάσει 10.00 για να μου την πει και ηλεκτρονικά.

Οι κανόνες του σπιτιού δουλεύουν. Έκανα ό,τι μπορούσα όλα αυτά τα χρόνια. Καιρός να πετάξει ψηλά και μακριά. Τόσο ψηλά και μακριά που να μην τη βλέπω. Γιατί μπορεί και γιατί είναι έτοιμη. 

«Μέρα» σε όλους!

Photo by James

Το post Θα σε ξαναδώ το 2021, κόρη μου! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Στην ηλικία των 13 επίσης, που πλησιάζει ταχύτατα, μπορεί να ανοίξει λογαριασμό στο Facebook και στα υπόλοιπα social media. Δεν ξέρω αν θα επιλέξει να το κάνει αμέσως μόλις κλείσει τα 13, εξαρτάται από εκείνη. Εγώ τα τελευταία χρόνια, έχω προσπαθήσει να της περάσω τον τρόπο σκέψης μου και να της μάθω όλα όσα ξέρω και τώρα η μπάλα είναι στο δικό της γήπεδο. Είμαι σίγουρη ότι θα κάνει λάθη (κι εγώ έκανα στην αρχή και ήμουν ενήλικας) αλλά θα μάθει, θα διορθωθεί και θα προχωρήσει. Ξέρει ότι το internet γράφεται με στυλό, όχι με μολύβι. Δηλαδή ό,τι γράφεται δε σβήνεται, παραμένει εκεί για πάντα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα του ξεκινήματος της νέας της ζωής, συζητάμε πού και πού την απόφασή μου να μην ανεβάζω όλα αυτά τα χρόνια τα πρόσωπά τους στο blog μου. Παρ’ όλο που είμαι προσεκτική με θέματα ασφάλειας δεν είναι αυτός ο κύριος λόγος που δεν τις ανέβαζα. Ο κύριος λόγος ήταν επειδή δεν ήθελα κάποια στιγμή να γυρίσουν και να μου πουν «Βρε μαμά; Μας ρώτησες που ανέβαζες φωτογραφίες μας στο blog σου; Εμείς θέλουμε να προχωράμε στο δρόμο και να μην μας αναγνωρίζει κανείς. Γιατί μας στέρησες αυτό το δικαίωμα;»

Δεν μου το είπαν ποτέ. Μου είπαν όμως το αντίθετο: «Βρε μαμά; Γιατί δεν ανεβάζεις φωτογραφίες μας στο blog σου; Είναι ωραίο να σε αναγνωρίζουν. Γιατί μας στερείς αυτό το δικαίωμα;» Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων…

Παρ’ όλα αυτά αισθάνομαι καλά με την απόφαση που είχα πάρει.  Δε θα μπορούσα να επιστρέψω πίσω στο χρόνο και να πάρω πίσω τις φωτογραφίες στην πρώτη περίπτωση. Δε θέλω άθελά μου να σας κάνω να αισθανθείτε άσχημα αν τυχόν εσείς έχετε επιλέξει να ανεβάζετε φωτογραφίες των παιδιών σας στο διαδίκτυο. Ο σκοπός του post δεν είναι να κάνω κανέναν να νιώσει άσχημα. Ο καθένας είναι διαφορετικός και πρέπει να βάζει τα δικά του όρια. Την εποχή που διάβαζα το blog μου εγώ και δυο-τρεις άλλοι, ανέβαζα κι εγώ προσωπικές φωτογραφίες. Μετά όταν άρχισε να αναπτύσσεται, αναπροσάρμοσα την τακτική μου. Κάποια εποχή, μεταξύ στενών φίλων μοιραζόμουν στο Facebook φωτογραφίες των παιδιών, αλλά μετά άρχισε να με κουράζει το να ανεβάζω διαφορετικό περιεχόμενο για τους στενούς φίλους και διαφορετικό δημόσια κι έτσι το σταμάτησα.

Η συντριπτική πλειοψηφία από τους bloggers που παρακολουθώ και εκτιμώ στην Αμερική ανεβάζουν συνέχεια φωτογραφίες των παιδιών τους.  Στον αντίποδα, κάποιοι άλλοι (η συντριπτική μειοψηφία όμως) έχουν αλλάξει ακόμα και τα μικρά ονόματα των παιδιών τους. Αυτό μπορεί να μοιάζει λίγο υπερβολικό, αλλά ίσως έτσι πρέπει να κάνουν στη δική τους περίπτωση. Εκείνοι ξέρουν καλύτερα.

Εγώ έκανα αυτό που πίστευα ότι ήταν σωστό για μένα. Ποτέ δεν αντέγραφα χωρίς σκέψη οτιδήποτε έκανε κάποιος άλλος που ήταν επιτυχημένος. Σκεφτόμουν, αξιολογούσα, αποφάσιζα. Έχω τη δική μου προσωπικότητα και θα κάνω αυτό που πιστεύω ότι είναι σωστό για τη δική μου περίπτωση. Το ίδιο ισχύει και για το τι μοιράζομαι. Μοιράζομαι αυτά που επιλέγω – αφήνω και αρκετά απ’ έξω. Όμως μοιράζομαι. Μοιράζομαι συνέχεια. Δηλαδή τι θα ήταν καλύτερα; Να ανεβάζω μόνο φωτογραφίες και να μη μοιράζομαι τις σκέψεις μου; Μόνο εικόνα; Για παράδειγμα οι σκέψεις μου σε αυτό εδώ το post μπορεί να σας βοηθήσουν να ξεκαθαρίσετε τη δική σας οπτική γωνία – που πιθανόν να είναι διαφορετική από τη δική μου, αλλά δεν έχει σημασία –  και αυτό είναι που έχει αξία για μένα.

Τα τελευταία 1-2 χρόνια που τα κορίτσια μεγάλωσαν δεν παύουν να με διαβεβαιώνουν ότι θέλουν να ανεβάζω φωτογραφίες τους. Κι εγώ τους λέω, «τώρα που πλησιάζετε στα 13 θα μπορείτε να το κάνετε από μόνες σας». Παρ’ όλα αυτά ήρθε η ώρα σιγά-σιγά να χαλαρώσω τα όρια. Έχουν ωριμάσει, ακούω τι μου λένε και σε λίγους μήνες η Εβελίνα θα μπορεί να το κάνει από μόνη της για τον εαυτό της έτσι κι αλλιώς.

Έγραψα όλη αυτή την τεράστια εισαγωγή για να φτάσω στην ατάκα. Την τελευταία ατάκα της Εβελίνας. Τη στιγμή που την έβγαζα την προηγούμενη εβδομάδα μια φωτογραφία μου είπε:

«Έλα μαμά! Ανέβασε καμιά φωτογραφία. Δηλαδή τώρα που θα πάω γυμνάσιο και θα βγάζουμε σέλφι με τα κινητά μας, τι θα λέω εγώ στις φίλες μου; Κορίτσια μη με ανεβάσετε. Εγώ δεν ανεβαίνω στο internet. Βάλτε μου πίξελς! Βάλτε μου πίξελς!»

Σε λίγο καιρό θα το κάνει από μόνη της. Της έχω δώσει τις βάσεις. Την εμπιστεύομαι. Με εμπιστεύεται κι εκείνη και με με ακούει. Θα την παρακολουθώ διακριτικά και θα είμαι δίπλα της όποτε χρειαστεί τη συμβουλή μου. Και πού και πού θα ανεβάζω κι εγώ καμιά δική της φωτογραφία. Χωρίς πίξελς.

Photo by Charis Tsevis

Το post Βάλτε μου πίξελς! Βάλτε μου πίξελς! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ο Teaher Tom για να δώσει στο παιδί να καταλάβει ότι το είχε ακούσει, του είπε «Κι εγώ θέλω η μαμά σου να γυρίσει».

Το αγόρι φώναξε κλαίγοντας: «Θέλω η μαμά μου να γυρίσει».

Ο Teacher Tom έγνεψε καταφατικά και επανέλαβε χαμηλόφωνα: «Κι εγώ θέλω η μαμά σου να γυρίσει».

Συνέχισαν έτσι αρκετές φορές. Κάποια άλλα παιδιά από την τάξη πλησίασαν το αγόρι και προσπάθησαν να το παρηγορήσουν. Ο Teacher Tom του έλεγε ότι καταλαβαίνει ότι είναι θυμωμένος και λυπημένος και ότι η μαμά του πάντα γυρίζει. Κάθε φορά όμως που ο μικρός έλεγε «Θέλω η μαμά μου να γυρίσει» ο Teacher Tom του απαντούσε: «Κι εγώ θέλω η μαμά σου να γυρίσει».

Τελικά κάποια στιγμή ο Teacher Tom κατάλαβε. Όταν το αγόρι είπε «Θέλω η μαμά μου να γυρίσει», ο Teacher Tom απάντησε για πρώτη φορά «Εσύ θέλεις η μαμά σου να γυρίσει».  Τότε το αγόρι κούνησε το κεφάλι σαν να είπε «Επιτέλους», σηκώθηκε από το πάτωμα με δάκρυα ακόμα στα μάτια και πήγε προς το τραπέζι των κατασκευών για να παίξει με τα άλλα παιδιά.

Τι σπουδαίο μάθημα για την ανθρώπινη επικοινωνία! Όπως έγραψα και στο facebook όταν έκανα share το post, η πιο ισχυρή λέξη που μπορεί να ειπωθεί από την ανθρώπινη γλώσσα, είναι η λέξη «Εσύ».  Η φράση αυτή είναι από ένα ολιγοσέλιδο αλλά «δυνατό» κλασσικό βιβλίο το Skill with People του Les Giblin. Στο βιβλίο, που είχα τη χαρά να μεταφράσω στα Ελληνικά, όταν η εταιρεία με την οποία συνεργαζόμουν αγόρασε τα δικαιώματα, λέει ότι προκειμένου να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε σωστά με τους ανθρώπους χρειάζεται να κατανοήσουμε την ανθρώπινη φύση. Και είτε μας αρέσει είτε όχι, οι άνθρωποι ενδιαφέρονται κυρίως για τον εαυτό τους και όχι για εμάς. Και το αντίστροφο. Εμείς ενδιαφερόμαστε περισσότερο για τον εαυτό μας, παρά για οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο.

Φυσικά δεν μπορούμε να βάλουμε όλους τους ανθρώπους στο ίδιο τσουβάλι.  Υπάρχουν άνθρωποι που κυβερνώνται μόνο από εγωκεντρικές σκέψεις και δεν ενδιαφέρονται για κανέναν άλλον παρά μόνο για τον εαυτό τους. Όμως όλοι έχουμε μέσα μας την εγωκεντρική μας πλευρά. Ας το θυμόμαστε αυτό λοιπόν στις καθημερινές μας συναναστροφές. Όταν συζητάμε με άλλους ας θυσιάσουμε την ικανοποίηση που νιώθουμε μιλώντας για τον εαυτό μας και ας θυμόμαστε να μιλάμε για το πιο ενδιαφέρον θέμα στον κόσμο για τους συνομιλητές μας. Και ποιο είναι πιο ενδιαφέρον θέμα στον κόσμο για τους συνομιλητές μας; Ο εαυτός τους.

Όταν είχα διαβάσει και μεταφράσει το βιβλίο δεν ήμουν μητέρα.  Τώρα όμως συνειδητοποιώ ότι οι αρχές του βιβλίου με έχουν βοηθήσει στο μεγάλωμα των παιδιών. Επειδή η ουσιαστική επικοινωνία με τα παιδιά μας είναι στην κορυφή των προτεραιοτήτων μας, ας θυμόμαστε να βλέπουμε τα πράγματα μέσα από τα μάτια τους και να εκφραζόμαστε ανάλογα. Όχι λοιπόν «εγώ θέλω να κάνεις αυτό και αυτό» αλλά «εσύ θα ωφεληθείς αν το κάνεις αυτό».

Φυσικά οι αρχές του βιβλίου ισχύουν παντού. Στις προσωπικές μας σχέσεις, στις σχέσεις μας με την οικογένεια και τους φίλους μας, στις επαγγελματικές μας συναναστροφές ακόμα και στα social media. Στα social media, ας μάθουμε να κάνουμε μία παύση πριν να ανεβάσουμε οτιδήποτε κι ας σκεφτούμε: Αυτό που πάω να ανεβάσω θα προσθέσει αξία; Θα διασκεδάσει; Θα εμπνεύσει; Θα βοηθήσει; Ή μήπως μιλάω συνεχώς μόνο για το δικό μου πιο ενδιαφέρον θέμα στον κόσμο, τον εαυτό μου;

Γράφει ο Les Giblin:

Αφαιρέστε αυτές τις τέσσερις λέξεις από το λεξιλόγιό σας:

Εγώ, εμένα, μου, δικό μου.

Αντικαταστήστε αυτές τις λέξεις με μία λέξη, την πιο ισχυρή λέξη που μπορεί να ειπωθεί από την ανθρώπινη γλώσσα:

Εσύ.

Photo by Thomas Tolkien

Το post Η πιο ισχυρή λέξη που μπορεί να ειπωθεί από την ανθρώπινη γλώσσα δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Θυμήθηκα εκείνη την παλαιότερη πινακίδα του Twitter που έχω χρησιμοποιήσει 1-2 φορές σε παρουσιάσεις μου η οποία λέει: «Σε περίπτωση φωτιάς, βγείτε πρώτα από το κτίριο και μετά τουιτάρετε για αυτό.»

Θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για υπερβολές και ότι οι πινακίδες έχουν φτιαχτεί πιο πολύ για να δημιουργήσουν buzz. Ότι όλα αυτά είναι παρατραβηγμένα και ότι αποκλείεται να είναι κανείς τόσο προσηλωμένος στο κινητό του ή στα social media που να χάσει την αίσθηση κινδύνου ή να σταματήσει να βλέπει τι γίνεται γύρω του.

Και μετά πέτυχα στο site του Θοδωρή Γεωργακόπουλου αυτή εδώ την φωτογραφία από το instagram.

Ο άνθρωπος αυτός ήταν τόσο απορροφημένος από το κινητό του, που δεν πήρε είδηση ότι δίπλα του περνούσε μια τεράστια φάλαινα. Φυσικά είμαι η τελευταία που θα κατηγορήσω τα social media, το internet, την τεχνολογία για οτιδήποτε.  Τα social media, το internet, η τεχνολογία έχουν γίνει ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της δουλειάς μου και της ζωής μου! Και χαίρομαι πολύ για αυτό…

Μήπως όμως το πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία; Μήπως το πρόβλημα είμαστε εμείς;

Technology hasn’t changed us (φωτογραφία του 1947)

Ας προσπαθήσουμε να είμαστε περισσότερο συνειδητοποιημένοι για το τι γίνεται γύρω μας, να αποσυνδεόμαστε (έστω και ένα λεπτό τη φορά) και να μην αφήνουμε την οθόνη να μας απορροφά τόσο ώστε να κάνουμε τους ανθρώπους γύρω μας να νιώθουν αόρατοι.

Κλείνοντας,  θυμάστε εκείνη την ερώτηση που μας έκαναν οι γονείς μας «Δηλαδή αν η Μαρία πήδαγε από το μπαλκόνι, θα πήδαγες κι εσύ από το μπαλκόνι;» για να μας πουν ότι δεν πρέπει να ακολουθούμε τα κακά παραδείγματα των φίλων μας; Μπορεί πλέον να την κάνουμε κι εμείς στα παιδιά μας…

Ο δήμαρχος της Βοστώνης  αναγκάστηκε πριν δυο μέρες να βγάλει ανακοίνωση, στην οποία ζητούσε από τους ανθρώπους να σταματάνε να πηδάνε από τα παράθυρα του σπιτιού τους στο χιόνι. Η πρόκληση #BostonBlizzardChallenge που ξεκίνησε μέσω του Instagram μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα εντυπωσιακά σύντομα βιντεάκια (και να ξυπνάει το παιδί που έχουμε όλοι μέσα μας), αλλά ειλικρινά, δεν αξίζει να σκοτωθείς για κάτι τέτοιο…

Αυτό όμως, εγώ προσωπικά, θα το έκανα:

Καλό τριήμερο! Θα είμαστε σε επαφή μέσω Social Media! (με μέτρο)

Ας συνδεθούμε παντού:

✔ Facebook
✔ Twitter
✔ Instagram
✔ Pinterest
✔ Newsletter

via Adweek, georgakopoulos.org, Mashable, Medium, A beautiful mess

Το post Δηλαδή αν η Μαρία πήδαγε από το μπαλκόνι, θα πήδαγες κι εσύ από το μπαλκόνι; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

✔ Πέρσι είχα γράψει το 2012: Η χρονιά μέσα από το blog μου και το twitter
✔ Πρόπερσι το 2011: Η χρονιά μέσα από το blog μου 
✔ Και την προηγούμενη χρονιά το 2010: Ένα tweet για τον κάθε μήνα

Κλικ! Και να την, την ανέβασα!

Φέτος θα επιλέξω και πάλι ένα αγαπημένο μου tweet για τον κάθε μήνα. Μπορεί να πρόκειται για μια απλή προσωπική στιγμή που μου άρεσε ιδιαίτερα ή για ένα επαγγελματικό γεγονός ή ακόμα για κάποιο αγαπημένο μου νέο post. Υπάρχουν βέβαια και κι άλλες πολλές στιγμές που δεν κατέγραψα στο twitter επειδή δεν μπορούσα (όπως για παράδειγμα όταν ήμουν ομιλήτρια σε panel με τη Μαρία Καρχιλάκη σε εκδήλωση  της ΕΕΔΕ για τα Social Media και τις κρίσεις) και έτσι μένουν εκτός post.  Αλλά και κάποιους μήνες υπήρχαν πολλά αγαπημένα tweets και δυσκολεύτηκα να διαλέξω.

Να λοιπόν το δικό μου ψηφιακό βάζο αναμνήσεων για το το 2013:

Μία χαρά που λίγες φορές στη ζωή μου θα ζήσω και σήμερα είναι μία από αυτές: Θα ξυπνήσω τις μικρές λέγοντάς τους “Το ‘στρώσε!” #fb

— Aspa (@aspaonline) January 8, 2013

Καφές με 8 blogger-friends στη Θεσσαλονίκη. Είπαμε, εδώ θα μείνω! pic.twitter.com/mc169BWv

— Aspa (@aspaonline) February 1, 2013

Ωραίος αγώνας http://t.co/UEv53b6xd1 [Νέο post] — Aspa (@aspaonline) March 30, 2013

Ψηφιακές Γειτονιές: Τα καλύτερα τώρα αρχίζουν http://t.co/sweSzRGmFB [Νέο post] — Aspa (@aspaonline) April 22, 2013

Εμπειρίες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών! #fb pic.twitter.com/Q58tCHDto4

— Aspa (@aspaonline) May 28, 2013

Λιώνω από τη ζέστη έξω από τόσο σχολείο και οι μικρές άφαντες. Έρχεται πριν από 1 λεπτό email Εβελίνας: Αν έχει φακές δεν βγαίνουμε! — Aspa (@aspaonline) May 30, 2013

Σπουδαία εμπειρία! RT @TEDxAthens Στη σκηνή η @aspaonline μιλά για Ψηφιακές Γειτονιές. “Το ίντερνετ είναι η νέα γειτονιά” #networkedsociety — Aspa (@aspaonline) June 14, 2013

Να και η φίλη μας η φώκια! 🙂 http://t.co/SQOd8xhvQn — Aspa (@aspaonline) July 26, 2013

Στο “Έτσι απλά” Σεπτεμβρίου έχω γράψει & εγώ αυτό το μήνα: Συμβουλές για γονείς με παιδιά που θα πάνε πρώτη 🙂 pic.twitter.com/Ot9TXWwu5c

— Aspa (@aspaonline) August 29, 2013

Το Skroutz.gr και το Aspaonline.gr παρουσιάζουν… http://t.co/TUVnIXkNnw [Νέο post] — Aspa (@aspaonline) September 16, 2013

Απλές στιγμές που με κάνουν να χαμογελάω: κάνω βάρη στο γυμναστήριο και στα 500 μέτρα βλέπω την κόρη μου να κάνει προπόνηση τένις. — Aspa (@aspaonline) October 25, 2013

Τα δυο κορίτσια στέκονται δίπλα στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο που μόλις στήσαμε και ορκίζονται ότι φέτος… κόντυνε!

— Aspa (@aspaonline) November 24, 2013

Σήμερα κλείνω 5 χρόνια Twitter με 5ψήφιο αριθμό followers (δε σημαίνει πολλά) & 10άδες πραγματικές φιλίες που ξεκίνησαν εδώ (αυτό σημαίνει!)

— Aspa (@aspaonline) December 6, 2013

Ελπίζω και η επόμενη χρονιά να είναι γεμάτη με όμορφες στιγμές για όλους μας. Καλή χρονιά!

Το post 2013: Ένα tweet για τον κάθε μήνα δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

1. Όσους τον χρησιμοποιούσαν για να διαβάσουν blogs και sites
2. Όσους έχουν δικό τους blog και επομένως θα υπάρξουν αναγνώστες από 1η Ιουλίου που μπορεί να σταματήσουν να διαβάζουν τα posts τους.

Αν δεν ανήκετε ούτε στην πρώτη κατηγορία ούτε στη δεύτερη, το post αυτό μάλλον δεν σας αφορά. Αλλά μια και είστε αναγνώστες του Aspa Online, αφιερώστε ένα λεπτό να διαβάσετε την παράγραφο  “Για τους αναγνώστες του Aspa Online” που θα βρείτε προς το τέλος, για να σιγουρευτείτε ότι δε θα χάσετε ποτέ πια post από αυτό εδώ το blog.

Οδηγίες προς ναυτιλλομένους λοιπόν….

1. Για όσους ήταν χρήστες Google Reader

1. Κάντε backup στον Reader σας: Κάντε login στον Google Reader και θα δείτε το pop-up που σας προειδοποιεί ότι η υπηρεσία κλείνει.  Πατήστε το Learn More και θα οδηγηθείτε στη σελίδα How can I download my Reader data?  Κάντε κλικ στο link Click here to start downloading your Reader data from Takeout. Κατεβάστε το αρχείο που θα περιλαμβάνει τα feeds στα οποία ήσασταν εγγεγραμμένοι και άλλα χρήσιμα στοιχεία (άρθρα στα οποία είχατε βάλει αστέρι, άρθρα που είχατε μοιραστεί, followers τότε που υπήρχαν κλπ κλπ). Κατεβάστε το και αποθηκεύσετε το στον υπολογιστή σας. Θα σας χρησιμεύσει για να εισαγάγετε τα feeds σας σε άλλη υπηρεσία (αν η νέα υπηρεσία δεν το κάνει αυτόματα). Ή μπορεί να μην το αξιοποιήσετε άμεσα αυτό το αρχείο, αλλά κατεβάστε το τώρα που μπορείτε.

2. Βρείτε μία εναλλακτική υπηρεσία αντί του Google Reader: Εγώ προσωπικά χρησιμοποιώ το Feedly (από τότε που βεβαιώθηκα ότι ο Google Reader δεν ξαναγυρνά) και είμαι απόλυτα ευχαριστημένη. Εισάγει αυτόματα τα feed από τον reader γρήγορα και εύκολα. Το μόνο που δε μου άρεσε στην αρχή ήταν ότι δεν έμοιαζε με Reader. Ήταν βέβαια πιο όμορφο, ήταν σαν περιοδικό με πολλές φωτογραφίες, αλλά εγώ ήθελα κάτι που να μοιάζει με τον (άσχημο) reader μου, που τον είχα συνηθίσει. Μόλις έκανα όμως τις ρυθμίσεις του post How to Make Feedly Look Like Google Reader  αυτό ήταν, κόλλησα.

Τις περισσότερες προτιμήσεις σαν εναλλακτικές υπηρεσίες διαβάζω ότι συγκεντρώνουν οι Feedly και Bloglovin’ ενώ έναν κατάλογο με ακόμα περισσότερες προτάσεις μπορείτε να δείτε στο post 12 Google Reader Alternatives.

2. Για όσους είναι bloggers

Με τι τρόπο μπορούν να συνδεθούν οι αναγνώστες σας μαζί σας; Όσοι αλλάξουν από Google Reader σε άλλη υπηρεσία ανάγνωσης RSS θα συνεχίσουν να σας διαβάζουν. Αλλά σε ποια άλλα κοινωνικά δίκτυα ανεβάζετε τις δημοσιεύσεις σας; Βάλτε κουμπιά εγγραφής για τα social media accounts σας, για το RSS σας ή το e-mail σας ψηλά, ώστε να τα βλέπουν αμέσως οι επισκέπτες σας. Και έτσι να μπορούν να συνδεθούν εύκολα μαζί σας.

3. Για τους αναγνώστες του Aspa Online 

Διαβάστε τις επιλογές που υπάρχουν για να μη χάνετε τίποτα και επιλέξτε την προτιμότερη για εσάς. Ή ακόμα καλύτερα δοκιμάστε ένα συνδυασμό επιλογών:

Εβδομαδιαίο newsletter:  Ο καλύτερος τρόπος για να είστε πάντα σε επαφή με ό,τι καινούργιο συμβαίνει στο Aspa Online είναι το εβδομαδιαίο newsletter. Μια φορά την εβδομάδα θα παίρνετε στο email σας ό,τι καινούργιο έχει γραφτεί μέσα στην προηγούμενη εβδομάδα αλλά και αποκλειστικό περιεχόμενο μόνο για συνδρομητές. Η διαδικασία εγγραφής είναι απλή και εύκολη (και το ίδιο και η διακοπή της συνδρομής). Απλά συμπληρώστε το e-mail σας σας στη φόρμα εγγραφής.

Ξεχωριστό e-mail για κάθε post: Για να παίρνετε κάθε νέο άρθρο που δημοσιεύεται, όποτε δημοσιεύεται, με ξεχωριστό email συμπληρώστε το e-mail σας σε αυτήν εδώ τη φόρμα εγγραφής. Μέσω της συγκεκριμένης επιλογής θα παίρνετε το κάθε post ξεχωριστά, αλλά χωρίς το bonus περιεχόμενο του εβδομαδιαίου newsletter.

Facebook: Ακολουθήστε το blog μέσω της σελίδας του στο Facebook. Μην ξεχνάτε όμως ότι το Facebook αποφασίζει τι δείχνει στο Timeline σας και όχι εσείς. Δε βλέπετε όλες τις δημοσιεύσεις από τις σελίδες στις οποίες εγγράφεστε. Extra tip που βοηθάει: Αφού κάνετε like στη σελίδα, περάστε τον κέρσορα πάνω από το κουμπί Σας Αρέσει (ή “Liked” αν έχετε το Facebook στα Αγγλικά) και κάντε τικ στο “Να λαμβάνω ειδοποιήσεις” (Get Notifications). Θα παίρνετε ειδοποίηση για κάθε νέο post οπότε δεν εξαρτάστε μόνο από το τι θα αποφασίσει να δείξει το Facebook στο timeline σας.

Υπόλοιπα social media: Ακολουθήστε το blog μέσω του Twitter,  Google+ και Pinterest. Στο καθένα από αυτά τα δίκτυα θα διαβάζετε κάτι διαφορετικό. Θα χαρώ να τα λέμε online σε όλα!

4. Για γονείς

Αν είστε γονείς δε θα πιστέψετε την καλή σας τύχη – και το εννοώ. Μέσω του Μικροί Μεγάλοι, μπορείτε να βλέπετε όλα σχεδόν τα posts που γράφονται καθημερινά για γονείς και παιδιά σε όλο το Ελληνικό internet. Απλά κάντε το Μικροί Μεγάλοι αρχική σας σελίδα και ξεκινήστε την καθημερινή σας περιήγηση από εκεί. Προσέξτε ιδιαίτερα τη στήλη “Επιλεγμένα” και τις “Τελευταίες Ενημερώσεις” που ανανεώνονται συνέχεια. Σε συνδυασμό με τη σελίδα του Μικροί Μεγάλοι στο Facebook, σας εγγυώμαι ότι ο Google Reader δε θα σας λείψει καθόλου.

Θα χαρώ να διαβάσω στα σχόλια τις δικές σας προτάσεις για υπηρεσίες που αντικαταστούν τον Google Reader.
Και μην ξεχνάτε: Back-up στον Reader, συνδεθείτε με το Aspa Online και μοιραστείτε το post για να ενημερωθούν όλοι.

Το post Αντίο Google Reader και οδηγίες προς ναυτιλλομένους δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.